Weer lang niks van ons gehoord, maar deze keer was er niemand ziek hoor. Wat er wel ging gebeuren hadden wij al in de gaten, maar zijn het jullie vergeten te vertellen. Vrouwtje was ruim een week geleden allemaal druk met spulletjes pakken. Spulletjes om op vakantie te gaan.

Zaterdag liep al erg vroeg de wekker af, ppfff, midden in de nacht. De auto werd geladen en wij mochten plassen en daar gingen we. Maar er was wat raars, want toen we uit stapte waren we op bekend terrein, maar waar waren onze hondenvriendjes. Normaal als we hier waren gingen we met een groepje naar Zwitserland en nu dan… We gingen weer in de auto en vrouwtje reed verder, dat is ook normaal. Maar toen we weer uitstapte wisten we het echt niet, vreemd terrein, ach we zien wel. Plassen en weer de auto in.

Na bijna 10 uur waren we op de plaats waar we moesten zijn en deze keer was dat in het land Oostenrijk. Baasje en vrouwtje gingen de sleutel halen en begonnen de auto leeg te ruimen. En toen mochten wij er uit, even wachten en ja hoor, bekende stemmen. Deze keer waren het Michael, Mirjam en Suzan met haar opa en oma die wij begroette. Hun gingen ergens anders naar binnen, maar voor ons baasje en vrouwtje was het alleen maar de straat over steken om naar hun te gaan.

Snowboarden was wat baasje ging doen, dit samen met Michael en Mirjam volgde op de ski. Wij hebben baasje dan ook overdag niet veel gezien, maar dat mag de pret niet drukken.

Wij hebben lekker iedere dag gewandeld samen met het vrouwtje. De wandelingen duurde minstes 1,5 uur, maar we hebben ook wandelingen van 3 uur gemaakt. Leuk hoor, hoog in de bergen, waar we eigenlijk niet mochten lopen, want dat was te gevaarlijk ivm. al de sneeuw die er nog lag.

Hier liepen wij op de rodelbaan, alleen om te rodelen lag er te weinig sneeuw, dus konden wij er lekker gek doen. Even later hadden wij mazzel dat wij 4 pootjes hebben, want vrouwtje moest sommige stukjes van de wandeling op handen en voeten doen. Hihi, dat was best grappig, had ze ook 4 pootjes.

Zo ging het dus heel de week, lekker wandelen en plezier hebben in de sneeuw. Sneeuw viel er trouwens ook nog vol op zodat we iedere dag er weer in weg konden zakken. Wij weten best wat veel sneeuw is, maar zo veel, nee dat niet.

Vrouwtje wandelde iedere ochtend ook nog een kleine wandeling, de bakker moest bezocht worden om broodjes te kopen voor haar en baasje en als ze dan terug kwam zagen we haar vanaf het balkon al aan komen.

Maar ’s avonds hadden we een probleempje. We wilde alle drie iedere keer in het huisje van mij (Miyuki) slapen en deden dan ook wedstrijdjes. Wie er het eertste in het huisje lag. Het was zelf zo erg dat wij (Keiko en Rontu) er al samen in lagen en dat ik (Miyuki) er ook nog bij in wilde kruipen. Maar aangezien het huisje eigenlijk voor mij (Keiko) al te krap is kunnen we er zeker niet met z’n allen in slapen. Vrouwtje besloot dan ook dat we om en om in dat huisje mochten en dat de andere in het andere huisje moetsen.

Ook dat mocht voor ons de pret niet drukken en hebben ons dan ook heel de week erg vermaakt en voor ons is dus wintersport Jodelahitiieeee, met andere woorden een feest.

Vandaag kwam er aan deze vakantie een einde, we hebben weer lang in de auto gezeten. Maar als verrassing zijn we bij thuiskomst bij opa en oma gestopt. We hebben daar alles verteld, lekkere koekjes gekregen. Nu gaan we lekker op onze eigen zakken liggen en gaan dromen over sneeuw, rennen, en ravotten en beleven alles nog en keertje.

Gisteren tegen de avond was er voor ons een verassing. Mariska stond weer voor de deur met Simba en Ziggy. Ze kwam weer bij ons slapen, gezellig. De reden was dat we vandaag weer samen op pad zouden gaan en dat ze toch langs ons huisje kwamen, dus dan is dat wel makkelijk.

Vanmorgen hebben we eerst allemaal uitgeslapen. Oké dan zijn we hier nog om 7.30 uur beneden, maar dat mag de pret niet drukken. Lekker lui doen op de zondagochtend stond op de agenda en daar zijn wij echt wel goed in.

Tegen de klok van 13.30 uur werd er aangebeld en ons mensenvriendinnetje Lore stond voor de deur. Ook gezellig. Wij allemaal weer in de auto (oké we leiegn, want Simba en Ziggy bleven op ons huisje passen. Ziggy was namelijk een beetje een pechhond) en weg gingen we. Na een half uurtje stopte we en stapte baasje, vrouwtje, Mariska en Lore uit. Even later mochten wij ook uit de auto en mochten wij weer een vreemd huis in lopen. Maar in dat huis was ook Okayra en toen snapte we het. Okayra was namelijk de laatste die haar stamboom nog moest krijgen en dat was dus wat we vandaag gingen doen.

Okayra wist haar eigen geen houding te geven ten opzichte van mij (mama Miyuki)

Na wat lekkers te hebben gedronken en wat te hebben bijgekletst zijn we gaan wandelen. Leuk hoor, lekker los rennen, vliegen en gek doen.

Toen we net los mochten van de riem werd het spelletje tikkertje gedaan en moet je zien die Okayra kon zelfs mij (tante Keiko) goed bij houden.

En toen, toen gebeurde het, ik (Keiko) kreeg de kriebels in mijn bol en even later was het weer zover. Ik wist ineens zeker dat ik vanavond nog een wasbeurt zou moeten ondergaan, maar dat kon me niks schelen, ik vind het super om mij zo smerig te maken dat ik dat er voor over heb.

En dan nog gewoon een grappige foto van die gekke Okayra. Van wie zou ze dit nou toch hebben?

Na de wandeling zijn we weer in de auto gestapt, niet gek eigenlijk, want ik (Keiko) mocht natuurlijk van het baasje en vrouwtje naar binnen in dat huis.

Maar halverwege werd de auto stil gezet en stapte weer iedereen uit en moesten wij blijven zitten. Na een uur stapte ze weer allemaal in en roken ze helemaal naar lekker eten. Vrouwtje vertelde ons dat ze in een restaurantje lekker even wat hadden gegeten om te vieren dat het hele nestje van mij (Miyuki) goed terecht was gekomen, allemaal gezond en zo gek als een deur zijn. En dat wij niet mee naar binnen mochten was de schuld van mij (Keiko), maar waarom, ik had toch voor een lekker luchtje gezorgd.

Net heb ik (Keiko), mijn wasbeurt ondergaan terwijl wij (Rontu en Miyuki) al lekker lagen na te genieten van de leuke dag van vandaag.

Gisteren was het dan weer eens zover, wij kregen een visje. Nou komt dat hier wel vaker voor, maar de afgelopen weken nog wat vaker dan normaal. Deze keer was het oma die ons verwende, want omdat opa zin had in een visje moest er naar de visboer gegaan worden en daar verkopen ze voor ons ook heerlijke visjes.

Toen vrouwtje thuis kwam en nog even iets in de schuur moest zetten roken we de visje al wel, maar we konden ze niet vinden. Heel de hal rook er naar, maar we konden ze echt niet vinden. Ik (Keiko) wist het ineens, ze lagen boven. Dus hup, de trap op en smikkelen maar, maar nee, daar lagen ze niet. Waar dan wel? Vrouwtje had ze verstop en wij maar zoeken. Na even te hebben gezocht hadden we ze gevonden, maar konden we er nog niet bij. Maar vrouwtje pakte ze snel genoeg hoor, want na een heel blaf en piep concert wilde ze haar oortjes weer wat rust gunnen.

Hhhmmmm, lekker hoor oma, die mag je vaker voor ons kopen. Kijk maar eens hoe wij genieten.

Vandaag waren wij niet iets kwijt, maar het baasje toen hij thuis kwam na een rondje te hebben gefietst. Hij zag maar twee hondjes voor de deur zitten, maar waar was nummer drie?

Wie hij kwijt was is voor de meeste niet moeilijk om te raden, maar voor de gene die het niet weten, hij was mij (Miyuki) kwijt. En kijk maar eens waar ik me verstopt had. Tussen de bank en het tafeltje in, oké ik stond ook nog een beetje onder dat tafeltje.

Baasje maar zoeken waar ik was, want normaal maak ik ook nog veel geluid als er iemand weer thuis komt, maar nu natuurlijk niet, want dan is verstoppen niet leuk.

Na een paar minuten had hij mij gevonden, maar ik denk dat dat komt omdat mama Rontu mij heeft aangewezen. Volgende keer maar zorgen dat mama Rontu mij ook niet ziet, misschien moet het baasje dan nog langer zoeken. Wie kan mij helpen aan een hele goede plek zodat baasje zeker een uurtje bezig is?

En morgen, morgen gaan we nog een bezoekje afleggen. De laatste stamboom moet nog worden weg gebracht. Ook gezellig.

Zo weer lekker druk gehad deze week.

Maandag weer net als altijd naar de hondenschool. Wauw wat ging dat weer goed en dan te denken dat mensen schrijven dat een Shiba niet los kan lopen, wij volgen zelfs nog comando’s op.

Dinsdag was vrouwtje toen wij lagen te slapen even naar opa en oma om te kijken hoe het daar ging. Toen ze thuis kwam was ze erg stil en wij dus ook maar.

Woensdag mocht ik (Miyuki) helemaal alleen mee, maar dat vind ik nooit niet zo leuk. De dierendokter was waar ik naar toe mocht en de reden was de jaarlijkse spuitjes. Ook moest ik op de weegschaal, want vrouwtje en baasje vonden mij sinds dat ik puppy’s had gehad een stuk dikker, maar de cijfers die te voorschijn kwamen waren 7,4 en dat is echt wel normaal voor mij. Alleen heb ik erg veel haartjes en die doen mij dik laten lijken. Ook mocht ik met vrouwtje een mooie poster gaan ophalen bij een drukkerij. Ik (Keiko) ben de gene die er op staat en ik (Miyuki) was dan ook erg jaloers toen ik het zag, maar ik moet zeggen hij is mooiiiii. Die poster werd ’s avonds al weer weg gebracht voor vrijdag.

Op donderdag was er voor ons een rustdag.

Vrijdag was het best spannend. Oké voor ons niet zo, maar voor ons mensenvriendinnetje Quinty. Zij moest een spreekbeurt houden op school en ze had als onderwerp de Shiba uit gekozen. En wij moesten zorgen dat we er waren om geaaid en gekroeld te worden door 28 kindjes. ‘S avonds waren baasje en vrouwtje weer even naar opa en oma en ze kwamen een beetje blij terug.

Op zaterdag kwam Mariska met Simba en Ziggy, maar Mariska en vrouwtje gingen al snel weer weg. De vergadering van de rasvereneging stond in hun agenda. ‘S avonds zijn wij allemaal thuis gebleven en de mensen stapte weer in de auto. Tilburg was de plaats waar ze naar toe gingen en het doel het afgeven van de stamboom van Okaya. Haar hebben we al meer gezien en er werden dan ook deze keer geen foto’s gemaakt, maar gekroeld of er levens vanaf hingen.

En vandaag. Vroeg op, tenminste Mariska, Simba en Ziggy. Voor hun stond er een behendigheidswedstrijd op de agenda. Wij konden wat uitslapen. Maar niet al te lang, want wij hadden nog een autorit van ruim 2 uur voor de boeg. En als je goed kijkt zie je naar wie we toen gingen.

Oyuki was de gelukkige vandaag die zijn stamboom mocht ontvangen. De reis ging dus naar Enschede. Ook al zo’n pracht kerel die we al  die tijd niet meer gezien hadden.

Vrouwtje zegt dat hij wel wat van papa Ziggy weg heeft. In ieder geval zijn karaktertje.

Na dat we lekker wat binnen hadden gespeeld zijn we gaan wandelen. Eesrt een stukje aan de riem toen even los (dat mocht eigenlijk niet) en daarna weer aan de riem. Ik (Rontu) heb dan ook de hele tijd in de gaten gehouden dat er niks fout ging toen we los mochten rennen.

Ik (Keiko) ben helemaal uit mijn dak gegaan. Kijk ik kan zelfs pootjesstand en dan ook nog vooruit lopen. Vrouwtje zegt dan ook dat ik een rare snuiter ben, want zo heb ik flaporen, nu heb ik een hele hoge staart. Ze is dan ook benieuwd wat ze de volgende keer ziet op een foto, want deze rare dingen ziet ze niet als ik voorbij zoef.

En Oyuki en ik (Miyuki) zijn even samen op pad geweest om dingen duidelijk over te dragen. Want zeg nou zelf van wie kan die kleine beter leren om los te lopen dan van zijn eigen mama.

Na een lange rit terug naar huis die we natuurlijk hebben benut om te dromen gaan we nu weer ons huisje in om daar verder te dromen. Maar we hopen wel dat het de komende week wat minder druk is zodat we lekker kunnen wandelen en spelen met het vrouwtje.

Zo hier zijn we weer eens. Onze logé (Kaya) is naar huis. De laatste dagen dat hij hier was was hij echt thuis. Hij deed zelfs dingen die wij niet mogen. Op de bank liggen is er een ding van.

Opa is weer thuis, maar het gaat echt nog niet goed met het krijgen van lucht.

En wij, wij hebben vandaag weer eens iets leuks gedaan.

Al op tijd zijn we met z’n alle en onze mensenvriendinnetje Lore in de auto gestapt om na een dik half uur ook nog de deur open te doen voor Mariska. Met deze hele ploeg zijn we naar een uithoek van Nederland gereden, want anders kunnen we het niet omschrijven. Waar we ook keken was water en er waren in de verre verte geen huisjes te zien. Marken was de plaats waar we naar toe reden en de reden van deze reis was het wegbrengen van de stamboom van Oraeko.

Nadat baasje, vrouwtje Lore en Marsika gekroeld hadden met hem mochten wij ook gaan kijken hoe knap en lief hij was geworden. Toen baasje ons dan ook uit de auto haalde liep hij te zingen Oooo Oraeko, Oraeko, wat ben je mooi en wij maar denken dat hij liep op te scheppen.

Nou knap is hij, maar wat wil je anders met een Ziggy als papa en mij (Miyuki) als mama. Maar liefff…., dat was hij ook, maar hij heeft toch echt wel iets van mij (Miyuki) mee gekregen. Hij kan net zo’n geluid produceren als ik…. nee, eigenlijk kan hij het nog beter.

Nadat we lekker in de tuin en huiskamer hadden gespeeld, de nodige snoepjes hadden verdiend en dat al de mensen waren bijgekletst en vol waren gegeten zijn we gaan wandelen. En we kunnen jullie vertellen, Marken is leuk, maar met 4 Shiba’s in het dorp was het nog een betere touristische plaats.

Na een leuke wandeling nog even wat drinken en toen gingen we weer in de auto op weg naar huis. Maar nu hebben we lekker liggen dromen over een knappe, lieve, en stoere jongen die bij ons in huis geboren is en die we zeker nog wel eens tegen willen komen.

Zozo, We hebben het vrouwtje weer eens zover gekregen om ons verhaaltje te schrijven. De laatste dagen is die heel veel bezig geweest met een boekhouding over alles wat met ons te maken heeft. Al de gezondheidsuitslagen, keurverslagen, foto’s papa’s en mama’s enz staan vanaf nu overzichtelijk op de computer.

Maar vanaf vrijdag heeft ze daar ook geen tijd voor gehad, want vanaf vrijdagmiddag hebben we hier een slaapkop meer in huis. Kaya (jaja, een Shibareu) werd hier ’s middags door zijn baasje en vrouwtje gebracht om hier een hele week te komen slapen. Zijn baasje en vrouwtje zijn nu in de sneeuw aan het spelen. De eerste uurtjes was het wat aftasten, want echt gied konden wij hem nog niet. Oké we hebben al wel een paar keer samen gewandeld, maar in ons huisje is het toch wat anders, maar al snel wist hij zijn plaats.

Maar hij had het zelfs al snel voor elkaar om bij mij (Rontu) op de zak te komen liggen. Is het geen knapperd? Hij vind ons (Rontu en Miyuki) wel erg lief en blijft dan veel achter ons aan lopen. Vrouwtje zegt dat dat kot omdat wij net loops zijn geweest en we dus nog best wel lekker ruiken.

Als wij gaan wandelen gaan we meestal eerst een stukje over een fietspad. Dat doen we nu ook wel hoor, maar een fietser kan er niet meer langs. Want 4 Shiba’s naast elkaar en het fietspad is bezet. De mensen kijken dan ook echt om. Ons drie kennen ze, een puppy erbij zouden ze snappen, maar gelijk een volwassen hond erbij, dan komen er vraagtekens.

Vanmiddag hebben we bezoek gehad van ons mensenvriendinnetje Quinty, die wil namelijk over een paar weken een spreekbeurt gaan houden over de Shiba. Vrouwtje helpt haar daar dan ook bij en wij gaan mee naar school om haar ook te helpen als het zover is. Dan moet het toch goed komen met dat punt.

Zo, nu gaan we nog spelen met Kaya. Hihi, arme buren, want ze zullen de komende dagen nog wel wat gebalf horen wat ze niet gewend zijn. Kaya kan namelijk al in zijn eentje een hoop lawaai maken als hij met een speeltje speelt en je kunt dus wel verzinnen wat er gebeurd als we met z’n vieren aan het spelen zijn.

Vandaag heben we weer eens wat super gezelligs is gedaan. We werden pas laat uit gelaten en gelijk daarna moesten wij in de auto springen om even later samen met het baasje en vrouwtje weg te gaan.

Wat hadden die nou weer in hun hoofd om te gaan doen dachten we. Na een dik half uurtje te hebben gereden werd de auo geparkeerd en stapte baasje en vrouwtje uit. Wij moesten blijven zitten, wat is dat nou weer? Na even te hebben gewacht hoorde we een bekende auto, de auto van Mariska, ja die van Simba en Ziggy. Baasje en vrouwtje gingen gelijk met hun kroelen. En wij nou?

Weer even later werd er door baasje en vrouwtje gezwaaid naar een auto en tegen Mariska gezegd dat dat de verrassing was. In die auto zaten achteraf gezien Osha met 2 van haar vrouwtjes. Weer werd er gekroeld. En wij nou?

Toen kwam er weer een auto en werd er weer gezwaaid. Daarin zaten Okayra, haar baasje en vrouwtje en Okaiya samen met haar vrouwtje. Kroelen was wat er werd gedaan. En wij dan, wanneer mogen wij kroelen?

Nou, toen, want we mochten de auto uit. Na even met z’n alle te hebben gekroeld, tegen elkaar te hebben gegromd en te hebben gesnuffeld ging het gebeuren. De Loonse en Drunese duinen werden weer eens onveilig gemaakt.

De hele groep aam de wandel. Heerlijk dat stuifzand, jaja en het weer was ook heerlijk.

Okayra zit te wachten tot ze weer kan toestormen. Haar prooi, haar zusjes Osha en Okaiya. En als je het over Okaiya hebt, hier heb je haar.

Ik (Keiko) ben hier lekker tikkertje aan het spelen met die kleintjes. Ik laat ze soms even voorop lopen zodat ze het leuk blijven vinden, maar even later heb ik ze beide getikt en rennen ze weer achter mij aan.

Soms kunnen baasje en vrouwtje alleen maar genieten. Dit zijn van die momenten. Simba en ziggy poseren voor een foto en blijven net lang genoeg staan tot dat baasje het knopje van het fototoestel had ingedrukt. Voor ons (Rontu en Miyuki) was het weer iets minder, want wij moesten aan de riem blijven. Oké, ik (Rontu) mocht eerst ook los lopen tot dat bleek dat Ziggy mij ineens ook wel lekker vond ruiken. In mij (Miyuki, zijn eigen vriendinnetje) had hij geen intresse.

En dan de grootste verrassing voor de andere vandaag. Osha die er bij was en vandaag voor de eerste keer los rond mog lopen. De weide wereld ging dus voor haar open. Wat heeft die kleine genoten, niet meer normaal.

En dan wat we altijd doen als we met zo’n groep zijn, de groepsfoto.

Na de wandeling die echt niet te lang duurde voor die kleintjes hebben de baasjes en vrouwtje lekker wat gedronken en gekletst.

Toen we naar huis gingen zijn Osha en haar vrouwtje nog even mee geweest om nog een boterham te eten. Toen ze afscheid gingen nemen voelde vrouwtje nog een draadje in “het pootje” van Osha. Het was een hechting die er in was blijven zitten toen ze haar pootje had gebroken en die heeft vrouwtje er even uit gehaald.

En nu, gaan we nog even plassen om daarna verder te gaan dromen, want dat kunnen we weer als de beste na zo’n super gezellige wandeling.

Deze wandeling kwam spontaan tot stand, maar we hebben wel tegen het vrouwtje gezegd dat we dit jaar weer een wandeling willen met al de puppy’s die hier in hus zijn geboren. Dus puppy’s binnenkort gaat er weer een datum geprikt worden voor een reunië

Afgelopen woensdag zijn we weer thuis gekomen uit Duitsland. Daar zijn we zaterdag naar toe gereden nadat we baasje op Schiphol hadden opgehaald. De reden dat we weer daar waren was de trouwdag van het baasje en vrouwtje. Op die dag zijn wij altijd in Duitsland, dus ook dit jaar.

Maar wat dit jaar wel erg is, is dat er ieder keer verse sneeuw valt als we er zijn. Nu werden we dus op zondag wakker en weer was er 10 centimeter van dat wite spul gevallen.

Wat heb ik (Keiko) genoten! De rest genoot ook, maar dan met hindernissen. Rontu en Miyuki hadden nog hun broekje aan en mochten dan ook niet os lopen tijdens het wandelen. Baasje werd ziek en vrouwtje, die genoot net als ik.

Tijdens de wandelingen zocht ik mijn eigen routes wel uit en baasje en vrouwtje waren dan soms ook erg verbaast waar ik soms vandaan kwam. Maar iedere keer weer wel op het juiste pad.

Verder is nu alles weer normaal. O nee, baasje is nog ziek thuis. Maar vrouwtje die rent weer van hot naar her en zo niet dan ligt ze op de bank en denkt aan haar zelf. Boekje, koekje en warme chocomelk erbij. Wat wil ze nog meer met dit rot weer? Niks dus!

Vrouwtje is weer eens bezig met spulletjes pakken, maar baasje dan gaat die niet mee. Tuurlijk wel vertelde vrouwtje en ze zei ook dat we vandaag nog niet zouden gaan, maar morgen pas. Maar onze huisjes dan, die staan nu al in de auto. Waar moeten wij dan slapen vannacht. Nou moeten wij 2 (Rontu en Miyuki) samen in mijn (Rontu) huisje slapen en ik (Keiko) mag lekker op baasjes plaats slapen.

Vrouwtje vertelde dat we morgen erg vroeg weg moeten om baasje op te halen op het vliegveld en dat ze daarom nu al zoveel mogelijk in de auto heeft gezet. Als baasje dan in de auto is gestapt gaan we gelijk door naar Duitsland om daar weer een aantal dagen plezier te hebben. Zou er nog sneeuw liggen waarin we lekker kunnen ravotten?

Verder was het vandaag weer eens feest. Vrouwtje was een paar boodschapje kopen en kwam terug thuis met een tasje met vis. HHmmmmm, waar is die van ons dachten we en toen we eens goed roken roeken we onze visje ook, maar waar waren ze. Vrouwtje had ze verstopt acher haar rug, maar dat duurde niet lang. Net als het opeten van die heerlijke visjes, want een minuut of 5 later waren ze op en lagen we lekker onze pootjes te wassen, want die smaakte nog naar de vis.

En nu, gaan we nog even spelen voordat we naar ons slaapplaatsje moeten, maar we gaan vroeg slapen om morgen vroeg fit te zijn om baasje te knuffelen als hij er weer is.

Als wij mogen kiezen wat het weer betreft geef ons dan maar het weer van vorige week. Gisteren heeft het de hele dag geregend en wij werden dus 4 keer nat, bah.Nu is het ook al heel de dag grijs er grauw en de wereld ziet er dus erg somber uit, bah

Wat wij op zo’n dag doen? Nou kijk zelf maar.

Wij kruipen lekker knus dicht tegen elkaar aan op een van de twee zakken. Doen onze oogjes dicht en dromen over veel leuke dingen.

Zien jullie trouwens ook dat wij (Rontu en Miyuki) wel erg veel op elkaar lijken? We hebben alle twee een broekje aan, liggen het zelfde en als we wakker zijn lopen echt te vervelen. En vrouwtje maar roepen; lang leve de hormonen.

Zozo daar zijn we weer eens. Wat hebben wij het de laatste dagen druk gehad.

De laatste dag van 2008 zijn wij vrouwtje op haar werk gaan ophalen om daarna weer naar Duitsland te rijden om daar Silvester te gaan vieren. Dat is niks anders dan oud en nieuw hier, maar het klinkt wel leuk. Het voordeel is dat ze daar veel minder vuurwerk afsteken en dat we dan ook weer lekker lange wandelingen kunnen maken. In de auto kreeg het vrouwtje van baasje te horen dat ik (Rontu) weer mijn broekje aan mag als ik binnen ben, want ik vond het weer eens tijd worden om loops te worden.

Op nieuwjaarsdag hebben we echt lekker niks gedaan. Oja, toch wel, we hebben geluierd en af en toe een rondje gewandeld met het baasje.

Op vrijdag was het zover. Toen wij uit onze huisjes gehaald werden door het vrouwtje vertelde ze al dat de wereld weer eens wit was. Na het ontbijt verzamelde baasje zijn snowboardspullen en ging op pad en wij, wij mochten niet mee. Maar even later deed vrouwtje ook hele warme kleren aan, wij kregen onze riempjes aan en daar gingen we, de weide witte wereld in. Zeker een uur of 3 hebben we gewandeld, wauuuwww, wat was dat lekker.

Op zaterdag lag er nog wat meer sneeuw en voor de rest werd de dag van vrijdag herhaald. Mooie plaatjes leverde dat dan ook weer op. Hier heb je er ééntje van.

Op zondag bleef baasje gezellig heel de dag bij ons en we hebben dan ook lekker met z’n alle een mooie wandeling gemaakt. Maar wat raar was was dat op een gegeven moment onze huisjes de auto in gingen terwijl vrouwtje het huisje nog niet aan het schoonmaken was. Baasje verteld ons dat we wel naar Nederland gingen, maar niet voor lang. Want het weekend van 18 januari gaan we al weer. Hopelijk ligt er daan ook nog sneeuw, want dan kunnen we ons weer uitleven.

Maandag was voor ons de dag om uit te rusten van de lange wandelingen, ook lekker hoor. Vrouwtje en baasje mochten weer naar hun werk en ’s avonds mochten we naar school. Wie van ons was deze keer niet zo moeilijk, want ik (Rontu) moest thuis blijven. Dat is wat we altijd doen als er één van ons loops is. Als we met z’n tweetjes loops zijn wordt het nadenken voor het vrouwtje, wie mag er wel en niet mee.

Dinsdag was het feest. De papa van het baasje werd die dag weer een jaartje ouder.

Gisteren was het voor vrouwtje een dag van boodschappen, peotsen, wassen en koken. Wij hebben haar goed geholpen hoor. Hoe vragen jullie je af. Nou door niet in de weg te lopen, mee te helpen met de boodschappen naar binnen te brengen, daar ben ik (Keiko) goed in. Een pak keukenrollen of wc-papier is waar ik regelmatig mee loop te leuren vanaf de auto naar de keuken. Ook kwam vrouwtje er achter dat ik (Miyuki) ook weer mijn broekje aan mag. Ik vind dat altijd zo leuk staan bij mama Rontu dat ik dan ook altijd maar besluit om loops te worden.

Vandaag hebben we naar de tv gekeken, wat was dat mooi zeg. Zouden er ook schaatsjes voor hondjes zijn?

En vanaf nu. Als het goed is komen er weer wat vaker verhaaltjes. De rust is weer een beetje terug hier in huis. Ieder jaar is het wel zo rond deze tijd. Maar de tijd die er dan is beteed vrouwtje dan liever aan wandelen, spelen en kroelen met ons en dat vinden wij super.

Feest, ja vandaag is het weer feest. Deze keer zijn we het niet vergeten en dat kan ook niet anders, want nou snapte het vrouwtje wat ik (Rontu) gisteren bedoelde toen ik aan het "vervelen" was. Ik maakte duidelijk dat ik 3 jaar geleden puppy’s gekregen had. Ook ik (Miyuki) maakte duidelijk dat er wat aan de hand was, dus baasje en vrouwtje konden nu niet vergeten dat er 5 "puppy’s" jarig zijn vandaag.

Vanmorgen uit mijn (Miyukí) huisje gekomen waren daar weer de balonnen en de slingers. Bij mijn bakje lag een lekker kluifje, o nee, ook bij dat bakje van mama Rontu en tante Keiko, maar bij mijn bakje lag er ook nog een cadeautje.

Maar hoe zagen ik en mijn broertjes en zusje eigenlijk uit 3 jaar geleden? Nou zo, ongeveer. Oké, hier waren we iets meer als 3 weken oud, maar het blijft zo’n leuk plaatje.

Gelukkig hoeven we nu, nu we 5×3 jaar zijn niet meer met z’n alle in dit mandje, want dat past echt niet meer. Maar wat wel leuk was was dat het vandaag ook sneeuwde.

Vrouwtje heeft vanmiddag weer eens het hele verhaal van toen terug zitten lezen en kan zich alles nog zo goed herhinneren dat het lijkt of dat het net pas is geweest, maar dan al de 3 de nestjes puppy’s die hier in huis zijn geboren in die korte tijd, nee hoor, het is al echt 3 jaar geleden dat hier het eerste nestje puppy’s geboren is.

Langs deze weg willen we Maeko, Montaro, Michi en Mitsu feliciteren met hun verjaardag. Hopelijk hebben jullie vandaag net zo’n fijne dag gehad als ik (Miyuki), want zo wil ik wel erg oud worden.

Een dikke knuffel en een poot van Mama Rontu, tante Keiko en jullie zusje Miyuki en een aai over jullie bolletje van baasje en vrouwtje. Ook aan jullie baasjes en vrouwtjes.

Vandaag zijn we weer eens lekker met het vrouwtje op pad geweest. Na een hele mooie tocht met de auto kwamen we bij de Drunese Duinen uit. Wij weten dat het daar altijd leuk is en dat we daar ook meestal bekende gaan wandelen. Wij hebben nog even in de auto gewacht tot de bekende er waren, maar deze keer waren het niet de normale bekende, maar nieuwe bekende. Het waren 2 puppy’s van mij (Miyuki) en dan wel Okayra en Okaiya samen met hun vrouwtjes.

Eerst werd er door vrouwtje gekroeld met de kleintjes en daarna mochten wij ook uit de auto. Ik (Keiko) was al gelijk weg (had zelf mijn riem al uit gedaan in de auto) en de rest kwam achter mij aan. De vrouwtjes van Okayra en Okaiya stonden wel even te kijken dat wij zo hard konden lopen. We liepen zelfs zo hard dat we gewoon wazig op de foto staan.

Hier ben ik (Keiko) Okayra nog even de regeltjes aan het duidelijk maken, maar even later rende we achter elkaar aan om tikkertje te spelen. Even later waren die twee kleintjes zelf aan het rollebollen. Eerst lag de een op haar rugje en daarna de ander. Ook de echte Shiba geluidjes (die wij nu een paar weken hebben gemist) kwamen uit hun bekjes.

Na weer een stukje te hebben gewandeld lieten Okayra en Okaiya zien dat het ze spelletje tikkertje al snel in hun koppies hadden op geslaan en gingen het weer spelen. Ze begonnen te rennen op het takje hen, maar al snel werd het rondje kleiner en kleiner.

Met z’n alle even snuffelen en dit dan wel erg ver van de vrouwtjes vandaan.

Kiekeboe, waar ben ik? Ik ben toch echt wel goed verstopt vinden jullie niet?

Lekker gek doen met mijn puppy Okayra

Een heel verhaal krijg ik (Miyuki) te horen van Okaiya, wat beleeft ze veel leuke dingen met Bogy.

Wat zal ik nu weer eens gaan doen, even verzinnen hoor!

En toen,toen waren de kleintjes moe! Wij moesten ook weer netjes terug komen om samen weer naar de auto toe te gaan.

Het blijft een leuk gezicht om ons zo met elkaar te zien lopen, tenminste als we de mensen die we tegen komen moeten geloven.

Na weer een mooie rit naar huis had ik (Rontu) het uitzicht op een douchebeurt, ik kon het namelijk weer eens niet laten om in de paardenp..p te gaan rollen toen ik aan het ravotten was. Ik werd erg verwend en werd zelfs nog droog geblazen door de fohn van het vrouwtje. Vrouwtje vond het namelijk te koud om mij nat door het huis te laten lopen.

En nu, nu gaan we weer na genieten van de leuke middag. Dromen op onze zakken, straks nog even een klein rondje wandelen met baasje en dan naar onze huisjes toe om daar weer te gaan dromen.

Vanmorgen toen wij uit onze huisjes kwamen waren we een beetje teleur gesteld. Sinterklaas of Zwarte Piet, geen van twee was vannacht langs geweest. Een beetje boos gingen we met het baasje wandelen en overal roken we een spoor van Sinterklaas op z’n paard. Zouden we dan toch niet lief zijn geweest dit jaar?

Maar vanmiddag toen we weer onze huisjes uit kwamen was daar de grootte verrassing. We waren toch lief geweest, want in onze bakjes waar normaal de brokjes zitten lagen nu pakjes, dikke kluifjes en brokjes. Mmhhmmm, lekker. De kluifjes hadden we snel te pakken en daarna wilde we ook de brokjes wel, maar ja, die pakjes lagen in de weg.

We kunnen niet lezen maar hadden wel in de gaten dat ze niet voor ons waren, dus heb ik (Miyuki) vrouwtje maar geroepen. Ze las de namen voor die er op stonden en toen wisten we weer genoeg.

Quinty en Moïse (onze mensenvriendinnetjes) zijn weer de gelukkige. Maar wat wij nou echt niet snappen, als jaren brengt die “Domme Piet” die pakjes hier, hij weet toch wel waar ze wonen.

Dus Quinty en Moïse, we hebben jullie pkajes dicht gelaten, maar we zijn wel nieuwsgierig wat jullie nu weer gekregen hebben, dus kom ze maar snel uitpakken.

Wij hadden het dus van morgen wel goed geroken dat Sinterklaas in de buurt was geweest, alleen hij had wat vertraging op gelopen en kwam dus wat later bij ons. We hadden hem waarschijnlijk kunnen zien lopen als we wat later met baasje waren gaan wandelen.

PPfff, nu gaan we uitbuiken van die dikke kluif, wat waren wij lief zeg, want zo’n dikke kluif krijgen wij anders nooit

Zoals vele van jullie weten zijn wij deze zomer niet op vakantie geweest, dit omdat ik (Miyuki) besloot om net op dat moment mijn puppy’s op de wereld te zetten. Afgelopen week zijn wij eindelijk wel op vakantie geweest.

Op zaterdagmiddag vertrokken we en gingen lekker naar Duitsland toe. Toen we daar eenmaal waren werden er wat boodschapjes gedaan en toen gingen baasje en vrowutje gezellig bij Udo en Monica eten en kletsen. Wij konden toen lekker van het huisje genieten.

De eerste dagen was het weer nou niet echt lekker en die dagen hebben we dan echt benut om te luieren. Oké een wandeling om het dorp heen, een plasje hier een po..je daar en soms een rondje wat net wat groter was dan normaal, gelukkig kon dat allemaal tussen de meeste buien door. Op dinsdag hoorde we een bekende auto en daar kwamen de papa en mama van het baasje uit stappen. Gezellig! Met hun hebben we dan ook nog wat geluierd, want ook toen was het weer niet erg super te noemen. Op donderdag vertokken die weer richting huis en moesten wij ons weer helemaal met ons eigen gezinnetje” vermaken. Nou kunnen wij dat erg goed, dus……

Op vrijdag werd het vrouwtje wakker en die kwam gelijk naar ons toe. Helemaal vrolijk en blij met het verhaal dat het gesneeuwt had. Sneeuw, sneeuw, waar en hoeveel dachten wij gelijk.

Rolluiken open en gluren maar. Oeps, wat een pak. Enhu, wij weten dat het hier normaal gesproken langer blijft liggen dan thuis in Nederland, feest dus. Baasje werd snel door ons uit bed gehaald zodat we snel zouden kunnen gaan wandelen. De bekende ronde U3 werd er gezegt, joeppppiiee. Ppfff, wat veel sneeuw en wat koud, maar om ons even goed warm te lopen mochten we een hele poos los lopen op de voorwaarde dat we soms terug kwamen om een foto te laten maken.

Lekker met het baasje op een plaats waar nog niemand heeft gelopen de eerste sporen maken.

Een sprookje

Geen stapel boomstammen is me te moeilijk om op te klimmen en klouteren.

Ppfff, de top!!!

De hele dag door sneeuwde het en werd het alleen maar mooier buiten.

Op zaterdag was het echt niet meer normaal, in de winter zouden ze er jaloers op zijn. Wat een pak sneeuw dat er lag, niet meer normaal. Weer gingen we lekker wandelen.

Lekker elkaar pesten, de een op een bomstronk lekker de ander wat negeren.

Gisteren werden de spullen weer gepakt, want ook aan deze wintersportvakantie kwam helaas een eind. Een mooi eind, want we gingen nog eerst een ronde wandelen voor we wer de auto in moesten.

En weet je toen we bijna thuis kwamen deed het vrouwtje een tas open en daar kwam en souvenier uit die ze had mee genomen uit Duitsland, sneeuw! Jammer genoeg blijft het hier nooit lamger dan een uur of 2 echt liggen.