Zo hier zijn we weer eens. Deze keer lag het niet aan het vrouwtje dat er niks verteld werd, maar aan Internet zelf. We konden daar iedere keer maar even op en dat was vrouwtje natuurlijk erg snel beu.

Nou eerst die twee leuek dagen dan maar. Vorige week vrijdag was ons vrouwtje jarig en we kregen heel veel mensen op bezoek. Wat was dat gezellig en gekroeld dat we hebben. Op zaterdag ging het vrouwtje helemaal alleen weg. Het fokkerscongres van de Raad van Beheer in de Beekse Bergen was de bestemming. Vrouwtje heeft daar veel plezier gehad en wij hebben lekker wat gewandeld met het baasje en in de tuin gelegen.

De verdere dagen was het hier best rustig, tenminste tot woensdag middag. Toen kwam Okaiya hier aan en ze bleef ook nog eens achter toen haar vrouwtje weg ging. Vrouwtje en baasje vetrelde dat ze hier wel 11 nachtje blijft slapen omdat haar vrouwtje op vakantie is. Nou na een uurtje stoeien, blaffen, keffen en ravotten is de rangorde duidelijk geworden en nu mag ze zelfs al bij ons op de zak slapen.

Gisteren is vrouwtje op en naar geweest naar Zeeland. Het eerste adres waar gestopt zou worden was het huis waar Nagai (mijn (Rontu) zoontje) woont. Alleen in (Miyuki) mocht mee, want anders zou Okaiya helemaal alleen thuis zijn en dat is toch ook wel zielig. Daar werd wat gekletst en gedronken en toen ging de reis weer door. Een zus van opa is ziek en daar wilde we dan ook even langs. Weer thuis gekomen hebben opa en oam ook nog wat bij ons gegeten en toen werd het weer rustig in huis.

En dan vandaag. We hebben eerst uitgeslapen, want vrouwtje heeft ons bijna heel de nacht wakker gehouden. Hoesten, proesten, snotteren enz. was waar ze dat mee deed en dat was voor ons niet zo fijn. Maar toen ze naar bendeden ging konden wij nog een oogje dicht doen, lekker. Laat in de ochtend werd er aan de deur gebeld. En wie daar was, nou Osha. Jaja, het puppy dat haar pootje gebroken had. Ze heeft haar baasje en vrouwtjes zo ver gekregen dat ze nog een keertje naar ons huijse in Duitsland mag, dus die kwamen de sleutel op halen. Eerst was waren wij even met te veel hondjes om haar te verwelkomen in onze roedel, maar na even appart te zijn geweest ging het zo heel goed. Leuk hoor om die twee zusjes met elkaar te zien spelen.

En toen ze Osha weer naar huis was, zijn wij gaan luieren. Okaiya en Keiko hebben het vrouwtje warm gehouden, want die kreeg ook nog de koude rillingen en dat terwijl ze al dik was aangekleed en onder een dekentje lag.

Ze is dus echt wel ziekjes en dat is ze niet vaak en als ze het is geeft ze er niet aan toe. Ze loopt nu ook met een keukenrol onder haar armen, want ze kan haar neus blijven poetsen. Maar vouwtje; wil je ons een ding beloven, hou ons vanacht niet uit onze slaap? We hopen dat je dan vannacht gewoon lekker slaapt en dat je morgen weer de oude bent, want dit is maar niks.

Vanmorgen is het baasje samen met 3 bekende naar Duitsland gegaan om daar de bossen onveilig te maken met de mountain bikes en dat betekend dat wij en het vrouwtje een paar dagen het rijk voor ons vrouwen alleen hebben. Heerlijk!

De middag is dan ook goed begonnen. Een heerlijke wandeling toen vrouwtje thuis kwam van haar werk. Een bakje met brokjes en een bakje met water. Wat willen we nog meer?

Nou de zon schijnt dus de deur moet open zodat wij kunnen zonnen. Toen vrouwtje buiten keek lag zelfs ik (Rontu) buiten en dat is iets wat niet vaak voor komt, want ik ben niet zo’n buiten hond. Dat is voor ons (Keiko en Miyuki) wel anders. Het liefst zijn wij altijd buiten.

Wat wij ook nog wel wilde was een kluifje erbij. Vrouwtje dacht er hetzelfde over en even later hadden we dan ook onze zin. Hmmmm, wat lekker!

Wat ook wel gezellig is is dat het vrouwtje er ook nog even bij kwam zitten. Oké, zij had geen kluifje maar wel een beker met lekker koude melk er in.

Toen werd het fototoestel ook nog even voor de dag gehaald en kijk maar eens wat voor mooie foto ze weer van een mooie meid heeft gemaakt.

Jaja, het is haar weer goed gelukt, maar dat kan ook niet anders met zo’n fotomodel. Hihi, vrouwtje roept ineens dat het hier stinkt en dat ik een grootte mond heb. Snappen jullie dat?

Snappen jullie trouwens waarom dat ik (Miyuki) niet in de zon lig? Kijk maar eens goed. Zal ik het vertellen? Nou hier komt het; ik heb op het moment zo veel haartjes dat ik het te warm vind om in de zon te liggen. Vrouwtje zegt dat ik speciaal wacht met mijn haartjes weg te gooien tot dat Keiko klaar is met haar haartjes, lekker pesten noemt ze dat.

Zo nu gaan we verder, lekker nog wat zonnen, spelen en kroelen. Later nog wat wandelen, wat een "rot dag", die Goede Vrouwen Vrijdag!

Weer lang niks van ons gehoord, maar deze keer was er niemand ziek hoor. Wat er wel ging gebeuren hadden wij al in de gaten, maar zijn het jullie vergeten te vertellen. Vrouwtje was ruim een week geleden allemaal druk met spulletjes pakken. Spulletjes om op vakantie te gaan.

Zaterdag liep al erg vroeg de wekker af, ppfff, midden in de nacht. De auto werd geladen en wij mochten plassen en daar gingen we. Maar er was wat raars, want toen we uit stapte waren we op bekend terrein, maar waar waren onze hondenvriendjes. Normaal als we hier waren gingen we met een groepje naar Zwitserland en nu dan… We gingen weer in de auto en vrouwtje reed verder, dat is ook normaal. Maar toen we weer uitstapte wisten we het echt niet, vreemd terrein, ach we zien wel. Plassen en weer de auto in.

Na bijna 10 uur waren we op de plaats waar we moesten zijn en deze keer was dat in het land Oostenrijk. Baasje en vrouwtje gingen de sleutel halen en begonnen de auto leeg te ruimen. En toen mochten wij er uit, even wachten en ja hoor, bekende stemmen. Deze keer waren het Michael, Mirjam en Suzan met haar opa en oma die wij begroette. Hun gingen ergens anders naar binnen, maar voor ons baasje en vrouwtje was het alleen maar de straat over steken om naar hun te gaan.

Snowboarden was wat baasje ging doen, dit samen met Michael en Mirjam volgde op de ski. Wij hebben baasje dan ook overdag niet veel gezien, maar dat mag de pret niet drukken.

Wij hebben lekker iedere dag gewandeld samen met het vrouwtje. De wandelingen duurde minstes 1,5 uur, maar we hebben ook wandelingen van 3 uur gemaakt. Leuk hoor, hoog in de bergen, waar we eigenlijk niet mochten lopen, want dat was te gevaarlijk ivm. al de sneeuw die er nog lag.

Hier liepen wij op de rodelbaan, alleen om te rodelen lag er te weinig sneeuw, dus konden wij er lekker gek doen. Even later hadden wij mazzel dat wij 4 pootjes hebben, want vrouwtje moest sommige stukjes van de wandeling op handen en voeten doen. Hihi, dat was best grappig, had ze ook 4 pootjes.

Zo ging het dus heel de week, lekker wandelen en plezier hebben in de sneeuw. Sneeuw viel er trouwens ook nog vol op zodat we iedere dag er weer in weg konden zakken. Wij weten best wat veel sneeuw is, maar zo veel, nee dat niet.

Vrouwtje wandelde iedere ochtend ook nog een kleine wandeling, de bakker moest bezocht worden om broodjes te kopen voor haar en baasje en als ze dan terug kwam zagen we haar vanaf het balkon al aan komen.

Maar ’s avonds hadden we een probleempje. We wilde alle drie iedere keer in het huisje van mij (Miyuki) slapen en deden dan ook wedstrijdjes. Wie er het eertste in het huisje lag. Het was zelf zo erg dat wij (Keiko en Rontu) er al samen in lagen en dat ik (Miyuki) er ook nog bij in wilde kruipen. Maar aangezien het huisje eigenlijk voor mij (Keiko) al te krap is kunnen we er zeker niet met z’n allen in slapen. Vrouwtje besloot dan ook dat we om en om in dat huisje mochten en dat de andere in het andere huisje moetsen.

Ook dat mocht voor ons de pret niet drukken en hebben ons dan ook heel de week erg vermaakt en voor ons is dus wintersport Jodelahitiieeee, met andere woorden een feest.

Vandaag kwam er aan deze vakantie een einde, we hebben weer lang in de auto gezeten. Maar als verrassing zijn we bij thuiskomst bij opa en oma gestopt. We hebben daar alles verteld, lekkere koekjes gekregen. Nu gaan we lekker op onze eigen zakken liggen en gaan dromen over sneeuw, rennen, en ravotten en beleven alles nog en keertje.

Gisteren tegen de avond was er voor ons een verassing. Mariska stond weer voor de deur met Simba en Ziggy. Ze kwam weer bij ons slapen, gezellig. De reden was dat we vandaag weer samen op pad zouden gaan en dat ze toch langs ons huisje kwamen, dus dan is dat wel makkelijk.

Vanmorgen hebben we eerst allemaal uitgeslapen. Oké dan zijn we hier nog om 7.30 uur beneden, maar dat mag de pret niet drukken. Lekker lui doen op de zondagochtend stond op de agenda en daar zijn wij echt wel goed in.

Tegen de klok van 13.30 uur werd er aangebeld en ons mensenvriendinnetje Lore stond voor de deur. Ook gezellig. Wij allemaal weer in de auto (oké we leiegn, want Simba en Ziggy bleven op ons huisje passen. Ziggy was namelijk een beetje een pechhond) en weg gingen we. Na een half uurtje stopte we en stapte baasje, vrouwtje, Mariska en Lore uit. Even later mochten wij ook uit de auto en mochten wij weer een vreemd huis in lopen. Maar in dat huis was ook Okayra en toen snapte we het. Okayra was namelijk de laatste die haar stamboom nog moest krijgen en dat was dus wat we vandaag gingen doen.

Okayra wist haar eigen geen houding te geven ten opzichte van mij (mama Miyuki)

Na wat lekkers te hebben gedronken en wat te hebben bijgekletst zijn we gaan wandelen. Leuk hoor, lekker los rennen, vliegen en gek doen.

Toen we net los mochten van de riem werd het spelletje tikkertje gedaan en moet je zien die Okayra kon zelfs mij (tante Keiko) goed bij houden.

En toen, toen gebeurde het, ik (Keiko) kreeg de kriebels in mijn bol en even later was het weer zover. Ik wist ineens zeker dat ik vanavond nog een wasbeurt zou moeten ondergaan, maar dat kon me niks schelen, ik vind het super om mij zo smerig te maken dat ik dat er voor over heb.

En dan nog gewoon een grappige foto van die gekke Okayra. Van wie zou ze dit nou toch hebben?

Na de wandeling zijn we weer in de auto gestapt, niet gek eigenlijk, want ik (Keiko) mocht natuurlijk van het baasje en vrouwtje naar binnen in dat huis.

Maar halverwege werd de auto stil gezet en stapte weer iedereen uit en moesten wij blijven zitten. Na een uur stapte ze weer allemaal in en roken ze helemaal naar lekker eten. Vrouwtje vertelde ons dat ze in een restaurantje lekker even wat hadden gegeten om te vieren dat het hele nestje van mij (Miyuki) goed terecht was gekomen, allemaal gezond en zo gek als een deur zijn. En dat wij niet mee naar binnen mochten was de schuld van mij (Keiko), maar waarom, ik had toch voor een lekker luchtje gezorgd.

Net heb ik (Keiko), mijn wasbeurt ondergaan terwijl wij (Rontu en Miyuki) al lekker lagen na te genieten van de leuke dag van vandaag.

Gisteren was het dan weer eens zover, wij kregen een visje. Nou komt dat hier wel vaker voor, maar de afgelopen weken nog wat vaker dan normaal. Deze keer was het oma die ons verwende, want omdat opa zin had in een visje moest er naar de visboer gegaan worden en daar verkopen ze voor ons ook heerlijke visjes.

Toen vrouwtje thuis kwam en nog even iets in de schuur moest zetten roken we de visje al wel, maar we konden ze niet vinden. Heel de hal rook er naar, maar we konden ze echt niet vinden. Ik (Keiko) wist het ineens, ze lagen boven. Dus hup, de trap op en smikkelen maar, maar nee, daar lagen ze niet. Waar dan wel? Vrouwtje had ze verstop en wij maar zoeken. Na even te hebben gezocht hadden we ze gevonden, maar konden we er nog niet bij. Maar vrouwtje pakte ze snel genoeg hoor, want na een heel blaf en piep concert wilde ze haar oortjes weer wat rust gunnen.

Hhhmmmm, lekker hoor oma, die mag je vaker voor ons kopen. Kijk maar eens hoe wij genieten.

Vandaag waren wij niet iets kwijt, maar het baasje toen hij thuis kwam na een rondje te hebben gefietst. Hij zag maar twee hondjes voor de deur zitten, maar waar was nummer drie?

Wie hij kwijt was is voor de meeste niet moeilijk om te raden, maar voor de gene die het niet weten, hij was mij (Miyuki) kwijt. En kijk maar eens waar ik me verstopt had. Tussen de bank en het tafeltje in, oké ik stond ook nog een beetje onder dat tafeltje.

Baasje maar zoeken waar ik was, want normaal maak ik ook nog veel geluid als er iemand weer thuis komt, maar nu natuurlijk niet, want dan is verstoppen niet leuk.

Na een paar minuten had hij mij gevonden, maar ik denk dat dat komt omdat mama Rontu mij heeft aangewezen. Volgende keer maar zorgen dat mama Rontu mij ook niet ziet, misschien moet het baasje dan nog langer zoeken. Wie kan mij helpen aan een hele goede plek zodat baasje zeker een uurtje bezig is?

En morgen, morgen gaan we nog een bezoekje afleggen. De laatste stamboom moet nog worden weg gebracht. Ook gezellig.

Zo weer lekker druk gehad deze week.

Maandag weer net als altijd naar de hondenschool. Wauw wat ging dat weer goed en dan te denken dat mensen schrijven dat een Shiba niet los kan lopen, wij volgen zelfs nog comando’s op.

Dinsdag was vrouwtje toen wij lagen te slapen even naar opa en oma om te kijken hoe het daar ging. Toen ze thuis kwam was ze erg stil en wij dus ook maar.

Woensdag mocht ik (Miyuki) helemaal alleen mee, maar dat vind ik nooit niet zo leuk. De dierendokter was waar ik naar toe mocht en de reden was de jaarlijkse spuitjes. Ook moest ik op de weegschaal, want vrouwtje en baasje vonden mij sinds dat ik puppy’s had gehad een stuk dikker, maar de cijfers die te voorschijn kwamen waren 7,4 en dat is echt wel normaal voor mij. Alleen heb ik erg veel haartjes en die doen mij dik laten lijken. Ook mocht ik met vrouwtje een mooie poster gaan ophalen bij een drukkerij. Ik (Keiko) ben de gene die er op staat en ik (Miyuki) was dan ook erg jaloers toen ik het zag, maar ik moet zeggen hij is mooiiiii. Die poster werd ’s avonds al weer weg gebracht voor vrijdag.

Op donderdag was er voor ons een rustdag.

Vrijdag was het best spannend. Oké voor ons niet zo, maar voor ons mensenvriendinnetje Quinty. Zij moest een spreekbeurt houden op school en ze had als onderwerp de Shiba uit gekozen. En wij moesten zorgen dat we er waren om geaaid en gekroeld te worden door 28 kindjes. ‘S avonds waren baasje en vrouwtje weer even naar opa en oma en ze kwamen een beetje blij terug.

Op zaterdag kwam Mariska met Simba en Ziggy, maar Mariska en vrouwtje gingen al snel weer weg. De vergadering van de rasvereneging stond in hun agenda. ‘S avonds zijn wij allemaal thuis gebleven en de mensen stapte weer in de auto. Tilburg was de plaats waar ze naar toe gingen en het doel het afgeven van de stamboom van Okaya. Haar hebben we al meer gezien en er werden dan ook deze keer geen foto’s gemaakt, maar gekroeld of er levens vanaf hingen.

En vandaag. Vroeg op, tenminste Mariska, Simba en Ziggy. Voor hun stond er een behendigheidswedstrijd op de agenda. Wij konden wat uitslapen. Maar niet al te lang, want wij hadden nog een autorit van ruim 2 uur voor de boeg. En als je goed kijkt zie je naar wie we toen gingen.

Oyuki was de gelukkige vandaag die zijn stamboom mocht ontvangen. De reis ging dus naar Enschede. Ook al zo’n pracht kerel die we al  die tijd niet meer gezien hadden.

Vrouwtje zegt dat hij wel wat van papa Ziggy weg heeft. In ieder geval zijn karaktertje.

Na dat we lekker wat binnen hadden gespeeld zijn we gaan wandelen. Eesrt een stukje aan de riem toen even los (dat mocht eigenlijk niet) en daarna weer aan de riem. Ik (Rontu) heb dan ook de hele tijd in de gaten gehouden dat er niks fout ging toen we los mochten rennen.

Ik (Keiko) ben helemaal uit mijn dak gegaan. Kijk ik kan zelfs pootjesstand en dan ook nog vooruit lopen. Vrouwtje zegt dan ook dat ik een rare snuiter ben, want zo heb ik flaporen, nu heb ik een hele hoge staart. Ze is dan ook benieuwd wat ze de volgende keer ziet op een foto, want deze rare dingen ziet ze niet als ik voorbij zoef.

En Oyuki en ik (Miyuki) zijn even samen op pad geweest om dingen duidelijk over te dragen. Want zeg nou zelf van wie kan die kleine beter leren om los te lopen dan van zijn eigen mama.

Na een lange rit terug naar huis die we natuurlijk hebben benut om te dromen gaan we nu weer ons huisje in om daar verder te dromen. Maar we hopen wel dat het de komende week wat minder druk is zodat we lekker kunnen wandelen en spelen met het vrouwtje.

Zo hier zijn we weer eens. Onze logé (Kaya) is naar huis. De laatste dagen dat hij hier was was hij echt thuis. Hij deed zelfs dingen die wij niet mogen. Op de bank liggen is er een ding van.

Opa is weer thuis, maar het gaat echt nog niet goed met het krijgen van lucht.

En wij, wij hebben vandaag weer eens iets leuks gedaan.

Al op tijd zijn we met z’n alle en onze mensenvriendinnetje Lore in de auto gestapt om na een dik half uur ook nog de deur open te doen voor Mariska. Met deze hele ploeg zijn we naar een uithoek van Nederland gereden, want anders kunnen we het niet omschrijven. Waar we ook keken was water en er waren in de verre verte geen huisjes te zien. Marken was de plaats waar we naar toe reden en de reden van deze reis was het wegbrengen van de stamboom van Oraeko.

Nadat baasje, vrouwtje Lore en Marsika gekroeld hadden met hem mochten wij ook gaan kijken hoe knap en lief hij was geworden. Toen baasje ons dan ook uit de auto haalde liep hij te zingen Oooo Oraeko, Oraeko, wat ben je mooi en wij maar denken dat hij liep op te scheppen.

Nou knap is hij, maar wat wil je anders met een Ziggy als papa en mij (Miyuki) als mama. Maar liefff…., dat was hij ook, maar hij heeft toch echt wel iets van mij (Miyuki) mee gekregen. Hij kan net zo’n geluid produceren als ik…. nee, eigenlijk kan hij het nog beter.

Nadat we lekker in de tuin en huiskamer hadden gespeeld, de nodige snoepjes hadden verdiend en dat al de mensen waren bijgekletst en vol waren gegeten zijn we gaan wandelen. En we kunnen jullie vertellen, Marken is leuk, maar met 4 Shiba’s in het dorp was het nog een betere touristische plaats.

Na een leuke wandeling nog even wat drinken en toen gingen we weer in de auto op weg naar huis. Maar nu hebben we lekker liggen dromen over een knappe, lieve, en stoere jongen die bij ons in huis geboren is en die we zeker nog wel eens tegen willen komen.

Zozo, We hebben het vrouwtje weer eens zover gekregen om ons verhaaltje te schrijven. De laatste dagen is die heel veel bezig geweest met een boekhouding over alles wat met ons te maken heeft. Al de gezondheidsuitslagen, keurverslagen, foto’s papa’s en mama’s enz staan vanaf nu overzichtelijk op de computer.

Maar vanaf vrijdag heeft ze daar ook geen tijd voor gehad, want vanaf vrijdagmiddag hebben we hier een slaapkop meer in huis. Kaya (jaja, een Shibareu) werd hier ’s middags door zijn baasje en vrouwtje gebracht om hier een hele week te komen slapen. Zijn baasje en vrouwtje zijn nu in de sneeuw aan het spelen. De eerste uurtjes was het wat aftasten, want echt gied konden wij hem nog niet. Oké we hebben al wel een paar keer samen gewandeld, maar in ons huisje is het toch wat anders, maar al snel wist hij zijn plaats.

Maar hij had het zelfs al snel voor elkaar om bij mij (Rontu) op de zak te komen liggen. Is het geen knapperd? Hij vind ons (Rontu en Miyuki) wel erg lief en blijft dan veel achter ons aan lopen. Vrouwtje zegt dat dat kot omdat wij net loops zijn geweest en we dus nog best wel lekker ruiken.

Als wij gaan wandelen gaan we meestal eerst een stukje over een fietspad. Dat doen we nu ook wel hoor, maar een fietser kan er niet meer langs. Want 4 Shiba’s naast elkaar en het fietspad is bezet. De mensen kijken dan ook echt om. Ons drie kennen ze, een puppy erbij zouden ze snappen, maar gelijk een volwassen hond erbij, dan komen er vraagtekens.

Vanmiddag hebben we bezoek gehad van ons mensenvriendinnetje Quinty, die wil namelijk over een paar weken een spreekbeurt gaan houden over de Shiba. Vrouwtje helpt haar daar dan ook bij en wij gaan mee naar school om haar ook te helpen als het zover is. Dan moet het toch goed komen met dat punt.

Zo, nu gaan we nog spelen met Kaya. Hihi, arme buren, want ze zullen de komende dagen nog wel wat gebalf horen wat ze niet gewend zijn. Kaya kan namelijk al in zijn eentje een hoop lawaai maken als hij met een speeltje speelt en je kunt dus wel verzinnen wat er gebeurd als we met z’n vieren aan het spelen zijn.

Vandaag heben we weer eens wat super gezelligs is gedaan. We werden pas laat uit gelaten en gelijk daarna moesten wij in de auto springen om even later samen met het baasje en vrouwtje weg te gaan.

Wat hadden die nou weer in hun hoofd om te gaan doen dachten we. Na een dik half uurtje te hebben gereden werd de auo geparkeerd en stapte baasje en vrouwtje uit. Wij moesten blijven zitten, wat is dat nou weer? Na even te hebben gewacht hoorde we een bekende auto, de auto van Mariska, ja die van Simba en Ziggy. Baasje en vrouwtje gingen gelijk met hun kroelen. En wij nou?

Weer even later werd er door baasje en vrouwtje gezwaaid naar een auto en tegen Mariska gezegd dat dat de verrassing was. In die auto zaten achteraf gezien Osha met 2 van haar vrouwtjes. Weer werd er gekroeld. En wij nou?

Toen kwam er weer een auto en werd er weer gezwaaid. Daarin zaten Okayra, haar baasje en vrouwtje en Okaiya samen met haar vrouwtje. Kroelen was wat er werd gedaan. En wij dan, wanneer mogen wij kroelen?

Nou, toen, want we mochten de auto uit. Na even met z’n alle te hebben gekroeld, tegen elkaar te hebben gegromd en te hebben gesnuffeld ging het gebeuren. De Loonse en Drunese duinen werden weer eens onveilig gemaakt.

De hele groep aam de wandel. Heerlijk dat stuifzand, jaja en het weer was ook heerlijk.

Okayra zit te wachten tot ze weer kan toestormen. Haar prooi, haar zusjes Osha en Okaiya. En als je het over Okaiya hebt, hier heb je haar.

Ik (Keiko) ben hier lekker tikkertje aan het spelen met die kleintjes. Ik laat ze soms even voorop lopen zodat ze het leuk blijven vinden, maar even later heb ik ze beide getikt en rennen ze weer achter mij aan.

Soms kunnen baasje en vrouwtje alleen maar genieten. Dit zijn van die momenten. Simba en ziggy poseren voor een foto en blijven net lang genoeg staan tot dat baasje het knopje van het fototoestel had ingedrukt. Voor ons (Rontu en Miyuki) was het weer iets minder, want wij moesten aan de riem blijven. Oké, ik (Rontu) mocht eerst ook los lopen tot dat bleek dat Ziggy mij ineens ook wel lekker vond ruiken. In mij (Miyuki, zijn eigen vriendinnetje) had hij geen intresse.

En dan de grootste verrassing voor de andere vandaag. Osha die er bij was en vandaag voor de eerste keer los rond mog lopen. De weide wereld ging dus voor haar open. Wat heeft die kleine genoten, niet meer normaal.

En dan wat we altijd doen als we met zo’n groep zijn, de groepsfoto.

Na de wandeling die echt niet te lang duurde voor die kleintjes hebben de baasjes en vrouwtje lekker wat gedronken en gekletst.

Toen we naar huis gingen zijn Osha en haar vrouwtje nog even mee geweest om nog een boterham te eten. Toen ze afscheid gingen nemen voelde vrouwtje nog een draadje in “het pootje” van Osha. Het was een hechting die er in was blijven zitten toen ze haar pootje had gebroken en die heeft vrouwtje er even uit gehaald.

En nu, gaan we nog even plassen om daarna verder te gaan dromen, want dat kunnen we weer als de beste na zo’n super gezellige wandeling.

Deze wandeling kwam spontaan tot stand, maar we hebben wel tegen het vrouwtje gezegd dat we dit jaar weer een wandeling willen met al de puppy’s die hier in hus zijn geboren. Dus puppy’s binnenkort gaat er weer een datum geprikt worden voor een reunië

Afgelopen woensdag zijn we weer thuis gekomen uit Duitsland. Daar zijn we zaterdag naar toe gereden nadat we baasje op Schiphol hadden opgehaald. De reden dat we weer daar waren was de trouwdag van het baasje en vrouwtje. Op die dag zijn wij altijd in Duitsland, dus ook dit jaar.

Maar wat dit jaar wel erg is, is dat er ieder keer verse sneeuw valt als we er zijn. Nu werden we dus op zondag wakker en weer was er 10 centimeter van dat wite spul gevallen.

Wat heb ik (Keiko) genoten! De rest genoot ook, maar dan met hindernissen. Rontu en Miyuki hadden nog hun broekje aan en mochten dan ook niet os lopen tijdens het wandelen. Baasje werd ziek en vrouwtje, die genoot net als ik.

Tijdens de wandelingen zocht ik mijn eigen routes wel uit en baasje en vrouwtje waren dan soms ook erg verbaast waar ik soms vandaan kwam. Maar iedere keer weer wel op het juiste pad.

Verder is nu alles weer normaal. O nee, baasje is nog ziek thuis. Maar vrouwtje die rent weer van hot naar her en zo niet dan ligt ze op de bank en denkt aan haar zelf. Boekje, koekje en warme chocomelk erbij. Wat wil ze nog meer met dit rot weer? Niks dus!

Vrouwtje is weer eens bezig met spulletjes pakken, maar baasje dan gaat die niet mee. Tuurlijk wel vertelde vrouwtje en ze zei ook dat we vandaag nog niet zouden gaan, maar morgen pas. Maar onze huisjes dan, die staan nu al in de auto. Waar moeten wij dan slapen vannacht. Nou moeten wij 2 (Rontu en Miyuki) samen in mijn (Rontu) huisje slapen en ik (Keiko) mag lekker op baasjes plaats slapen.

Vrouwtje vertelde dat we morgen erg vroeg weg moeten om baasje op te halen op het vliegveld en dat ze daarom nu al zoveel mogelijk in de auto heeft gezet. Als baasje dan in de auto is gestapt gaan we gelijk door naar Duitsland om daar weer een aantal dagen plezier te hebben. Zou er nog sneeuw liggen waarin we lekker kunnen ravotten?

Verder was het vandaag weer eens feest. Vrouwtje was een paar boodschapje kopen en kwam terug thuis met een tasje met vis. HHmmmmm, waar is die van ons dachten we en toen we eens goed roken roeken we onze visje ook, maar waar waren ze. Vrouwtje had ze verstopt acher haar rug, maar dat duurde niet lang. Net als het opeten van die heerlijke visjes, want een minuut of 5 later waren ze op en lagen we lekker onze pootjes te wassen, want die smaakte nog naar de vis.

En nu, gaan we nog even spelen voordat we naar ons slaapplaatsje moeten, maar we gaan vroeg slapen om morgen vroeg fit te zijn om baasje te knuffelen als hij er weer is.

Als wij mogen kiezen wat het weer betreft geef ons dan maar het weer van vorige week. Gisteren heeft het de hele dag geregend en wij werden dus 4 keer nat, bah.Nu is het ook al heel de dag grijs er grauw en de wereld ziet er dus erg somber uit, bah

Wat wij op zo’n dag doen? Nou kijk zelf maar.

Wij kruipen lekker knus dicht tegen elkaar aan op een van de twee zakken. Doen onze oogjes dicht en dromen over veel leuke dingen.

Zien jullie trouwens ook dat wij (Rontu en Miyuki) wel erg veel op elkaar lijken? We hebben alle twee een broekje aan, liggen het zelfde en als we wakker zijn lopen echt te vervelen. En vrouwtje maar roepen; lang leve de hormonen.

Zozo daar zijn we weer eens. Wat hebben wij het de laatste dagen druk gehad.

De laatste dag van 2008 zijn wij vrouwtje op haar werk gaan ophalen om daarna weer naar Duitsland te rijden om daar Silvester te gaan vieren. Dat is niks anders dan oud en nieuw hier, maar het klinkt wel leuk. Het voordeel is dat ze daar veel minder vuurwerk afsteken en dat we dan ook weer lekker lange wandelingen kunnen maken. In de auto kreeg het vrouwtje van baasje te horen dat ik (Rontu) weer mijn broekje aan mag als ik binnen ben, want ik vond het weer eens tijd worden om loops te worden.

Op nieuwjaarsdag hebben we echt lekker niks gedaan. Oja, toch wel, we hebben geluierd en af en toe een rondje gewandeld met het baasje.

Op vrijdag was het zover. Toen wij uit onze huisjes gehaald werden door het vrouwtje vertelde ze al dat de wereld weer eens wit was. Na het ontbijt verzamelde baasje zijn snowboardspullen en ging op pad en wij, wij mochten niet mee. Maar even later deed vrouwtje ook hele warme kleren aan, wij kregen onze riempjes aan en daar gingen we, de weide witte wereld in. Zeker een uur of 3 hebben we gewandeld, wauuuwww, wat was dat lekker.

Op zaterdag lag er nog wat meer sneeuw en voor de rest werd de dag van vrijdag herhaald. Mooie plaatjes leverde dat dan ook weer op. Hier heb je er ééntje van.

Op zondag bleef baasje gezellig heel de dag bij ons en we hebben dan ook lekker met z’n alle een mooie wandeling gemaakt. Maar wat raar was was dat op een gegeven moment onze huisjes de auto in gingen terwijl vrouwtje het huisje nog niet aan het schoonmaken was. Baasje verteld ons dat we wel naar Nederland gingen, maar niet voor lang. Want het weekend van 18 januari gaan we al weer. Hopelijk ligt er daan ook nog sneeuw, want dan kunnen we ons weer uitleven.

Maandag was voor ons de dag om uit te rusten van de lange wandelingen, ook lekker hoor. Vrouwtje en baasje mochten weer naar hun werk en ’s avonds mochten we naar school. Wie van ons was deze keer niet zo moeilijk, want ik (Rontu) moest thuis blijven. Dat is wat we altijd doen als er één van ons loops is. Als we met z’n tweetjes loops zijn wordt het nadenken voor het vrouwtje, wie mag er wel en niet mee.

Dinsdag was het feest. De papa van het baasje werd die dag weer een jaartje ouder.

Gisteren was het voor vrouwtje een dag van boodschappen, peotsen, wassen en koken. Wij hebben haar goed geholpen hoor. Hoe vragen jullie je af. Nou door niet in de weg te lopen, mee te helpen met de boodschappen naar binnen te brengen, daar ben ik (Keiko) goed in. Een pak keukenrollen of wc-papier is waar ik regelmatig mee loop te leuren vanaf de auto naar de keuken. Ook kwam vrouwtje er achter dat ik (Miyuki) ook weer mijn broekje aan mag. Ik vind dat altijd zo leuk staan bij mama Rontu dat ik dan ook altijd maar besluit om loops te worden.

Vandaag hebben we naar de tv gekeken, wat was dat mooi zeg. Zouden er ook schaatsjes voor hondjes zijn?

En vanaf nu. Als het goed is komen er weer wat vaker verhaaltjes. De rust is weer een beetje terug hier in huis. Ieder jaar is het wel zo rond deze tijd. Maar de tijd die er dan is beteed vrouwtje dan liever aan wandelen, spelen en kroelen met ons en dat vinden wij super.

Feest, ja vandaag is het weer feest. Deze keer zijn we het niet vergeten en dat kan ook niet anders, want nou snapte het vrouwtje wat ik (Rontu) gisteren bedoelde toen ik aan het "vervelen" was. Ik maakte duidelijk dat ik 3 jaar geleden puppy’s gekregen had. Ook ik (Miyuki) maakte duidelijk dat er wat aan de hand was, dus baasje en vrouwtje konden nu niet vergeten dat er 5 "puppy’s" jarig zijn vandaag.

Vanmorgen uit mijn (Miyukí) huisje gekomen waren daar weer de balonnen en de slingers. Bij mijn bakje lag een lekker kluifje, o nee, ook bij dat bakje van mama Rontu en tante Keiko, maar bij mijn bakje lag er ook nog een cadeautje.

Maar hoe zagen ik en mijn broertjes en zusje eigenlijk uit 3 jaar geleden? Nou zo, ongeveer. Oké, hier waren we iets meer als 3 weken oud, maar het blijft zo’n leuk plaatje.

Gelukkig hoeven we nu, nu we 5×3 jaar zijn niet meer met z’n alle in dit mandje, want dat past echt niet meer. Maar wat wel leuk was was dat het vandaag ook sneeuwde.

Vrouwtje heeft vanmiddag weer eens het hele verhaal van toen terug zitten lezen en kan zich alles nog zo goed herhinneren dat het lijkt of dat het net pas is geweest, maar dan al de 3 de nestjes puppy’s die hier in huis zijn geboren in die korte tijd, nee hoor, het is al echt 3 jaar geleden dat hier het eerste nestje puppy’s geboren is.

Langs deze weg willen we Maeko, Montaro, Michi en Mitsu feliciteren met hun verjaardag. Hopelijk hebben jullie vandaag net zo’n fijne dag gehad als ik (Miyuki), want zo wil ik wel erg oud worden.

Een dikke knuffel en een poot van Mama Rontu, tante Keiko en jullie zusje Miyuki en een aai over jullie bolletje van baasje en vrouwtje. Ook aan jullie baasjes en vrouwtjes.

Vandaag zijn we weer eens lekker met het vrouwtje op pad geweest. Na een hele mooie tocht met de auto kwamen we bij de Drunese Duinen uit. Wij weten dat het daar altijd leuk is en dat we daar ook meestal bekende gaan wandelen. Wij hebben nog even in de auto gewacht tot de bekende er waren, maar deze keer waren het niet de normale bekende, maar nieuwe bekende. Het waren 2 puppy’s van mij (Miyuki) en dan wel Okayra en Okaiya samen met hun vrouwtjes.

Eerst werd er door vrouwtje gekroeld met de kleintjes en daarna mochten wij ook uit de auto. Ik (Keiko) was al gelijk weg (had zelf mijn riem al uit gedaan in de auto) en de rest kwam achter mij aan. De vrouwtjes van Okayra en Okaiya stonden wel even te kijken dat wij zo hard konden lopen. We liepen zelfs zo hard dat we gewoon wazig op de foto staan.

Hier ben ik (Keiko) Okayra nog even de regeltjes aan het duidelijk maken, maar even later rende we achter elkaar aan om tikkertje te spelen. Even later waren die twee kleintjes zelf aan het rollebollen. Eerst lag de een op haar rugje en daarna de ander. Ook de echte Shiba geluidjes (die wij nu een paar weken hebben gemist) kwamen uit hun bekjes.

Na weer een stukje te hebben gewandeld lieten Okayra en Okaiya zien dat het ze spelletje tikkertje al snel in hun koppies hadden op geslaan en gingen het weer spelen. Ze begonnen te rennen op het takje hen, maar al snel werd het rondje kleiner en kleiner.

Met z’n alle even snuffelen en dit dan wel erg ver van de vrouwtjes vandaan.

Kiekeboe, waar ben ik? Ik ben toch echt wel goed verstopt vinden jullie niet?

Lekker gek doen met mijn puppy Okayra

Een heel verhaal krijg ik (Miyuki) te horen van Okaiya, wat beleeft ze veel leuke dingen met Bogy.

Wat zal ik nu weer eens gaan doen, even verzinnen hoor!

En toen,toen waren de kleintjes moe! Wij moesten ook weer netjes terug komen om samen weer naar de auto toe te gaan.

Het blijft een leuk gezicht om ons zo met elkaar te zien lopen, tenminste als we de mensen die we tegen komen moeten geloven.

Na weer een mooie rit naar huis had ik (Rontu) het uitzicht op een douchebeurt, ik kon het namelijk weer eens niet laten om in de paardenp..p te gaan rollen toen ik aan het ravotten was. Ik werd erg verwend en werd zelfs nog droog geblazen door de fohn van het vrouwtje. Vrouwtje vond het namelijk te koud om mij nat door het huis te laten lopen.

En nu, nu gaan we weer na genieten van de leuke middag. Dromen op onze zakken, straks nog even een klein rondje wandelen met baasje en dan naar onze huisjes toe om daar weer te gaan dromen.

Vanmorgen toen wij uit onze huisjes kwamen waren we een beetje teleur gesteld. Sinterklaas of Zwarte Piet, geen van twee was vannacht langs geweest. Een beetje boos gingen we met het baasje wandelen en overal roken we een spoor van Sinterklaas op z’n paard. Zouden we dan toch niet lief zijn geweest dit jaar?

Maar vanmiddag toen we weer onze huisjes uit kwamen was daar de grootte verrassing. We waren toch lief geweest, want in onze bakjes waar normaal de brokjes zitten lagen nu pakjes, dikke kluifjes en brokjes. Mmhhmmm, lekker. De kluifjes hadden we snel te pakken en daarna wilde we ook de brokjes wel, maar ja, die pakjes lagen in de weg.

We kunnen niet lezen maar hadden wel in de gaten dat ze niet voor ons waren, dus heb ik (Miyuki) vrouwtje maar geroepen. Ze las de namen voor die er op stonden en toen wisten we weer genoeg.

Quinty en Moïse (onze mensenvriendinnetjes) zijn weer de gelukkige. Maar wat wij nou echt niet snappen, als jaren brengt die “Domme Piet” die pakjes hier, hij weet toch wel waar ze wonen.

Dus Quinty en Moïse, we hebben jullie pkajes dicht gelaten, maar we zijn wel nieuwsgierig wat jullie nu weer gekregen hebben, dus kom ze maar snel uitpakken.

Wij hadden het dus van morgen wel goed geroken dat Sinterklaas in de buurt was geweest, alleen hij had wat vertraging op gelopen en kwam dus wat later bij ons. We hadden hem waarschijnlijk kunnen zien lopen als we wat later met baasje waren gaan wandelen.

PPfff, nu gaan we uitbuiken van die dikke kluif, wat waren wij lief zeg, want zo’n dikke kluif krijgen wij anders nooit

Zoals vele van jullie weten zijn wij deze zomer niet op vakantie geweest, dit omdat ik (Miyuki) besloot om net op dat moment mijn puppy’s op de wereld te zetten. Afgelopen week zijn wij eindelijk wel op vakantie geweest.

Op zaterdagmiddag vertrokken we en gingen lekker naar Duitsland toe. Toen we daar eenmaal waren werden er wat boodschapjes gedaan en toen gingen baasje en vrowutje gezellig bij Udo en Monica eten en kletsen. Wij konden toen lekker van het huisje genieten.

De eerste dagen was het weer nou niet echt lekker en die dagen hebben we dan echt benut om te luieren. Oké een wandeling om het dorp heen, een plasje hier een po..je daar en soms een rondje wat net wat groter was dan normaal, gelukkig kon dat allemaal tussen de meeste buien door. Op dinsdag hoorde we een bekende auto en daar kwamen de papa en mama van het baasje uit stappen. Gezellig! Met hun hebben we dan ook nog wat geluierd, want ook toen was het weer niet erg super te noemen. Op donderdag vertokken die weer richting huis en moesten wij ons weer helemaal met ons eigen gezinnetje” vermaken. Nou kunnen wij dat erg goed, dus……

Op vrijdag werd het vrouwtje wakker en die kwam gelijk naar ons toe. Helemaal vrolijk en blij met het verhaal dat het gesneeuwt had. Sneeuw, sneeuw, waar en hoeveel dachten wij gelijk.

Rolluiken open en gluren maar. Oeps, wat een pak. Enhu, wij weten dat het hier normaal gesproken langer blijft liggen dan thuis in Nederland, feest dus. Baasje werd snel door ons uit bed gehaald zodat we snel zouden kunnen gaan wandelen. De bekende ronde U3 werd er gezegt, joeppppiiee. Ppfff, wat veel sneeuw en wat koud, maar om ons even goed warm te lopen mochten we een hele poos los lopen op de voorwaarde dat we soms terug kwamen om een foto te laten maken.

Lekker met het baasje op een plaats waar nog niemand heeft gelopen de eerste sporen maken.

Een sprookje

Geen stapel boomstammen is me te moeilijk om op te klimmen en klouteren.

Ppfff, de top!!!

De hele dag door sneeuwde het en werd het alleen maar mooier buiten.

Op zaterdag was het echt niet meer normaal, in de winter zouden ze er jaloers op zijn. Wat een pak sneeuw dat er lag, niet meer normaal. Weer gingen we lekker wandelen.

Lekker elkaar pesten, de een op een bomstronk lekker de ander wat negeren.

Gisteren werden de spullen weer gepakt, want ook aan deze wintersportvakantie kwam helaas een eind. Een mooi eind, want we gingen nog eerst een ronde wandelen voor we wer de auto in moesten.

En weet je toen we bijna thuis kwamen deed het vrouwtje een tas open en daar kwam en souvenier uit die ze had mee genomen uit Duitsland, sneeuw! Jammer genoeg blijft het hier nooit lamger dan een uur of 2 echt liggen.

Hier even een berichtje vanuit Lelystad, waar ik (vrouwtje) in een super "hotel" verblijf. Zo als baasje al zei zit ik hier voor de instructeurscursus IIa. Ik heb vanmorgen mijn eerste les al moeten geven en het is nog goed gegaan ook. Iedereen snapte mijn theorie en de praktijk werd ook nog goed uitgevoerd. Wat moet ik nog meer? Nou niks zou je zeggen, maar…. ik zou nog een ding willen.

Wat dat is weten jullie waarschijnlijk wel, KROELEN! Ik heb hier natuurlijk wel 2 Shiba’s waar ik mee kan spelen en kroelen, maar….. dat zijn toch niet Keiko, Rontu, Miyuki en de 5 puppy’s.
Ik heb dan vanmiddag toen de les afgelopen was voor alle puppy’s een speeltje gekocht en daar ga ik ze als ik thuis kom lekker blij mee maken. Voor Keiko, Rontu en Miyuki heb ik heerlijke snoepjes gekocht en die zijn dus ook helemaal blij als ik thuis kom.

En nu, ga ik maar weer lekker met Khoda (het broertje van Rontu) en zijn maatje Banshu kroelen en straks gaan we nog even wat wandelen. Mijn bedje zoek ik vanavond vroeg op, want gisteren (of moet ik vanmorgen zeggen) was het wel erg laat omdat we hier lekker zaten bij te kletsen.

Dit weekend staat een beetje in het teken van afscheid nemen. Gisteren is Mariska samen met Simba en Ziggy weer naar huis gegaan. Na een paar dagen met z’n alle te hebben doorgebracht kwam  daar jammer genoeg weer een eind aan. Want wees nu eerlijk, het is toch helemaal geweldig dat ik (Miyuki) en Ziggy samen een echt paartje vormen. Hier zijn we nog lekker even samen voordat we uit elkaar zouden gaan.

Vandaag lekker een dagje van weinig doen. Oké, Lore (ons mensenvriendinnetje) kwam even spelen met ons en ging lekker van de puppy’s genieten door naast de werpkist te gaan zitten. Ook moest het vrouwtje wat spulletjes inpakken, want de komende dagen is die niet thuis. Ze gaat deze keer de cursus Instructeur IIa volgen en moet daar voor toch echt naar Lelystad en dat vind ze te ver om op en neer te rijden. Gelukkig wonen daar vrienden waar ze kan slapen.

Vandaag staat dus voor haar ook in het teken van afscheid nemen. Een dikke knuffel aan ons en een super kroelbuurt met de puppy’s, want wat zal ze ons allemaal gaan missen. Oké, ook baasje zal ze gaan missen, maar hij haar minder, want hij heeft het druk zat hier in huis. Werpkist schoonmaken, honden uitlaten, stofzuigen, eten koken, foto’s schieten en dan ook nog een web-log bij houden, oeeffff als hem dat maar gaat lukken. Wij zullen hem gaan helpen en zorgen dat het helemaal goed gaat hier in huis. we zullen geen ruzie maken, eten onze bordjes zo schoon dat ze gelijk weer in de kast kunnen, zullen onze 4 pootjes goed vegen bij het naar binnen gaan en onze huisjes blijven schoon, want we gaan gewoon bij hem op het bed liggen.

Vrouwtje we wensen je veel plezier, geef Khoda en Banshu en hun baasjes en vrouwtje een dikke knuffel en tot snel.

Vandaag is het dan zover, ik ben weer jarig. Ik kwam vanmorgen mijn huisje uit en daar lag weer een cadeautje. Dat gebeurd maar 1 keer per jaar en als dat zo is dan betekend dat het die dag mijn feestje is. Vandaag is het de zevende keer en dat betekend dus dat ik 7 jaar ben. Maar het is nog niet aan me af te zien hoor.

Hier zien jullie mijn cadeautje, een kikker met wel een hele dikke buik. Je zou haast zeggen dat hij ook puppy’s moet krijgen, want die buik lijkt verdacht veel op die van Miyuki toen daar nog haar puppy’s in zaten.

En toen ik nadat ik even samen met het baasje met mijn speeltje op het bed had gespeeld beneden kwam waren daar natuurlijk ook weer de slingers en de ballonnen. Ik heb er nu al zin in om die ballonnen kapot te maken, want dat mag ik vanavond, want het is tenslotte mijn feestje.

Ik vier vanmiddag trouwens mijn eertse echte hondenfeestje, samen met Rontu en Simba en Ziggy (jaja, de papa van de pupy’s van Miyuki en natuurlijk is het ook het vriendje van Miyuki) gaan we naar het bos om daar even lekker te ravotten.

Arme Miyuki, die mag niet mee, want die moet bij haar puppy’s blijven om ze te laten drinken en af en toe te laten plassen en p…en.

Wij zijn vandaag eens lekker gaan afkoelen, nee niet in de zee of in een zwembad, maar in het bos. Lekker wandelen in de schaduw van de bomen. Wij (Keiko en Rontu) waren de gelukkige die mee mochten. Miyuki moest thuis blijven, want ja, je weet maar nooit met die Miyukifloepie.

Wat wij ook vaak hebben gedaan is pootje baden, want er zijn daar slootjes genoeg.

Ook moest er weer geposeerd worden. Ik (Rontu) had daar net als altijd geen zin in, dus heb ik (Keiko) maar gedaan wat het vrouwtje van me vroeg.

Het mooiste van alles; we kwamen een Shiba tegen waar we dus lekker mee gingen spelen. Net alsof Miyuki er toch een beetje bij was. Alleen deze Shiba Luisterde naar de naam Kaya, wat eigenlijk ook een beetje vreemd was, want wij kennen een Kaya, maar dat is een mensenvriendinnetje van ons. Nee, wat helemaal raar was was dat het vrouwtje gelijk tegen zijn baasje en vrouwtje ging praten. Wat bleek, het waren mensen die al eens bij ons waren geweest voor een puppy, maar die het leuk vonden om eens met het vrouwtje en ons te gaan wandelen, want ze komen nooit een Shiba tegen en aangezien we toch aardig bij elkaar in de buurt wonen is dit afspraakje gisteren gemaakt. Enhu, een ding is zeker dit afspraakje gaat herhaald worden, maar dan met Miyuki erbij.

Wat wij (Keiko en Miyuki) vandaag gedaan hebben, nou weinig, maar vanmiddag hebben we lekker in de tweeperhonds hangmat gehangen. Heerlijk hoor, maar dat wij genieten is wel op de foto die het baasje stiekem met z’n nieuwe speeltje maakte te zien. Rontu wilde er niet bijkomen ze vond het te warm op het dakterras, maar die had er eigenlijk ook nog wel bij gepast hoor.

En verder gaan wij nu pootjes draaien, in de hoop dat ik (Miyuki) morgen leuk nieuws krijg van de dierendokter. Het zal vast helpen als iedereen mee hoopt, dus de mensen die haar kennen moeten kaarsjes aan steken of duimen draaien en al de hondjes die haar kennen moeten pootjes draaien. Morgen wten we meer en zullen het dus ook snel aan jullie vertellen.

Het leven is hier op het moment een beetje saai, maar daar kunnen het baasje en vrouwtje weinig aan doen.
Omdat het op het moment zo veel regent gaan we alleen even wandelen als het droog is en voor de rest doen we lekker lui. Kijk maar eens hoe dat er uit ziet.

Vinden jullie het trouwens ook een mooi kussen waar wij op liggen? Dat hebben we een paar weken geleden gekregen van het vrouwtje. De reden, omdat we zo lief zijn!!!

Ik (Miyuki) maak het hier in huis wel een beetje spannend hoor. De deur op het dakterras staat natuurlijk wel open, want koud is het helemaal niet. En ik heb vanaf vorige week woensdag een nieuwe streek. Ik wring me tussen de muur en de afscheiding door en ga lekker bij de buren op het dakterras liggen. Een deel van de puppyren werd er al tussen gezet, want baasje en vrouwtje vonden niet goed wat ik aan het doen was, maar daar trek ik me niks van aan. Vandaag was het zo erg dat ik vier huizen verder op op het dakterras lag te genieten van het zonnetje, ik had de heleboel opzij geschoven en wrong me er gewoon weer tussen door. Baasje riep me, maar ik wilde nog niet van mijn plekje weg en toen…… stond in eens het vrouwtje voor mijn neus. Ze pakte me op en ik werd weer naar huis gebracht. Resultaat; het dakterras is verboden terrein voor mij, tenminste tot er wat anders op verzonnen is om mij op mijn eigen terrein te houden. Waarom mag ik nou nooit dan wat ik zelf wil?

Alle kindjes hebben op het einde van het schooljaar een sportdag, nou gaat onze school in de vakantie gwoon door, maar vandaag hadden wij toch een sportdag. De FHN organiseerde die en aangezien onze hondenschool daar bij is aangesloten mochten wij ook mee doen. Rond de klok van 9.00 uur waren wij in Nijmengen en daar zagen we al een heleboel andere hondjes van onze hondenschool, gezellig. Een tent werd opgezet voor de shaduw, stoeltjes en huisjes werden erbij gezet om uit te kunnen rusten.

Vrouwtje had mij (Keiko) ingeschreven en voor het baasje mij (Miyuki), maar ik (Miyuki ) mocht niet mee doen om dat ik wel erg lekker rook voor de reutjes om me heen, dus was ik (Rontu) de gelukkige om mee te mogen doen. Maar ik (Miyuki) had geen klagen hoor, want ik werd regelmatig uit mijn huisje gehaald om een stukje te lopen en hoefde dan helemaal niet te luisteren en mocht doen wat ik wilde als het maar niet met reutjes spelen was. En wij (Keiko en Rontu) maar doen wat het baasje en vrouwtje zeiden dat we moesten doen.

Aangezien wij (Keiko en Rontu) elkaar bijna niet tegen kwamen kon het baasje alleen foto´s van ons maken toen ik (Keiko) even mocht uitrusten.

Hier zijn vrouwtje en ik bezig met een behendigheidsrondje. De paaltjes worden op een super manier genomen. Ook een hoorgte sprong was er  en kijk eens hoe hoog die was en hoeveel ruimte ik nog over heb.

Verder moesten we apporteren, flyball spelen, gg en combisport doen. Dit allemaal in een makkelijke versie zodat iedereen plezier aan deze dag zou beleven.

Vanavond zijn we ook nog even met z´n alle naar Simba en Ziggy geweest. We kwamen daar toch bijna langst, dus was het wel even leuk om elkaar weer eens op te zoeken. Alleen Miyuki mocht met Ziggy spelen en wij (Keiko en Rontu) moetsen uitrusten na een lange maar leuke sportdag.

Zo daar ben ik weer eens, de laatste tijd zijn de hondjes veel aan het woord geweest, maar nu ben ik degene die veel heeft mee gemaakt.

Zoals jullie weten ben ik bezig met cursusen te volgen om "instructeur hondentrainen" te worden. Dat is dus ook waar ik de afgelopen drie weken zo druk mee bezig ben geweest dat het hier wel erg stil is geworden. De eerste week moest het huis helemaal gepoetst worden (als ik cusus heb is er maar een ding belangrijk het studieboek, dus blijft het poetsen liggen) en de nodige feestjes werden gevierd. De tweede week was het inlezen geblazen en ook de stof van cursus I moest ik nog even snel herhalen.

En toen, het was zover, de cursus Instructeur II begon vorig weekend. Ik weer vroeg op pad naar Antwerpen en deze keer moest er een hond mee, Miyuki was de klos. Toen alle cursisten aan wezig waren, bleek dat we met 5 mensen waren die samen de eerste cursus gevolgd hadden, gezellig en leuk dus. Op tafel lagen weer een boek en een map klaar die geleerd moesten gaan worden, fijn!!! Ook kregen we te horen dat we een les moesten geven voor de klas waar we een punt voor zouden krijgen en we zouden ook deoordeeld worden met een punt voor het omgaan met honden (lees lichaamstaal en commentaar toepassen) tijdens de praktijk trainingen. Het leuke hiervan was dat je de honden van andere cursisten moest lopen. Voor de derde dag, de maandag had ik besloten om maar alle hondjes mee te nemen, dan kon ik in de pauze lekker met ze wandelen, maar dat veranderde zondagavond. Rontu besloot om roet in het eten te gooien (zoals wij dat zeggen) en werd loops. Dus ik nam alleen Miyuki en Keiko mee, terwijl Rontu een fijne middag bij opa en oma had. De leraar was blij met Keiko, de extra hond, want er waren een paar honden bij die er helemaal geen zin in hadden en mocht Keiko mee doen. Wat was het leuk om die twee uitslovers bezig te zien met andere baasjes, geweldig en ik kreeg dan ook iedere keer te horen dat ze het zo leuk deden, zelfs de leraar vond ze super en die is toch wel wat gewend. De hele week erna was het waar Patricia is is ook haar boek of haar map, maar ja dat was voor een goed doel, hoe meer kennis hoe leukeren beter. Afgelopen zaterdag was het weer zover, Antwerpen werd weer onveilig gemaakt door een groep cursisten. Trainen tussen de buien door, stof doornemen in de klas en filmpje kijken tussen door, wat is er veel te zien en te leren. Op zondagmiddag was het dan zover het examen. 20 meerkeuzevragen en 20 open vragen, fijn, dachten we allemaal, maar dat deden we eigenlijk al de eerste dag toen we de stof zagen. Positief/negatief, bekrachteging/correctrie en Pavlov/Skinner, HELP!!! Maar het is gelukt, teminste ik heb alle vragen beantwoord en nu moet ik mijn punten maar weer afwachten.

Na het examen vroegen we of we eventueel ook herexamen moesten doen voor het praktijkgedeelte en toen schoot de leraar in de lag en zei dat we ons daar geen zorgen om hoefde te maken. Hond in het bakkie dus! 1=1=2! Taart! Een klein feestje werd daar dus voor gebouwd en we borrelde met heel de groep gezellig nog wat na.

Wat gisteren trouwens goed te merken was aan Keiko en Miyuki was de wisseling tussen de baasjes die cursusdagen, want gisteren op de behendigheidstraining deden ze maar wat en dat leek dus helemaal nergens op. Nu liggen er 2 honden totalloss en ik val ook iedere keer spontaan in slaap, want zijn cursusuen toch vermoeiend.

Vandaag hebben wij (Keiko en Rontu) weer eens iets leuks gedaan met het vrouwtje. Niet dat we niet vaak iets leuks doen, maar nu was het weer eens iets bijzonders. Vanmorgen moesten wij al vroeg onze huisjes uit en gelijk aan de riem en op pad, terwijl Miyuki toen lekker bij het baasje in bed kon kruipen, wat is het leven soms toch oneerlijk.

Maar na een klein uurtje rijden mochten we de auto uit en na een paar tellen was daar ook Mariska met Simba en Ziggy. En wij weten dat overal waar hun zijn wordt het gezellig, dus ook vandaag zouden wij wel een leuke dag hebben, arme Miyuki dachten wij toen, want die ligt vast nog saai bij baasje in bed.

Vrouwtje en Mariska haalde even later de auto´s verder leeg en begonnen allemaal dingen op te bouwen. We zagen paaltjes, tunnels en hoogte sprongen voor onze ogen komen, joeppiieeee, dat wordt leuk. Toen ze klaar waren mochten we nog even lekker naar buiten en een rondje vrij rennen. Vrouwtje zei tegen Mariska dat wij dan onze eerste energie wel kwijt zouden zijn zodat we binnen een beetje zouden luisteren. Luisteren is voor een Shiba nou niet echt makkelijk en dat zagen we even later binnen dan ook echt wel. Niet dat wij niet luisterde, maar al de andere Shiba´s die er waren gingen helemaal fout over de hindernissen terwijl we toch echt hadden laten zien hoe het wel moest.

Want wat bleek even na dat iedereen aanwezig was, wij waren door het bestuur van de rasvereniging gevraagd om demo´s behendigheid te geven en alle andere hondjes die aanwezig waren ook de beginselen van het vak bij te brengen. Wij vinden dit zelf natuurlijk een hele eer, maar ja we zijn dan ook wel erg goed, al zeggen we het zelf!!!

Bijna heel de dag door is het vrouwtje wel bezig geweest, soms met ons en de rest van de dag met vreemde Shiba´s, Aktia´s en al de andere soorten hondjes die bij de rasvereniging horen en natuurlijk met hun baasjes. Ook hebben vrouwtje en ik (Keiko) nog wat apporteren laten zien, want dat kan een Shiba ook als je maar goed oefend.

Als pauze waren er 2 super leuke verrassingen, eerst was daar het vrouwtje van Tama en Miko en natuurlijk waren die twee schattige Shiba´tjes er ook bij en toen die weer weg waren kwamen het baasje en vrouwtje van Khoda en Banshu, maar helaas die twee maffe Shiba´s waren er niet bij. Ook waren er natuurlijk Ilone, Leni, Ine en Joyce en dat is toch ook altijd weer wel leuk om hun te zien.

Maar wat nog leuker was is dat sommige mensen het nog steeds raar vinden dat een Shiba los kan lopen en die vonden het dan ook erg knap dat wij dit deden, maar ja, wij zijn dan ook niet anders gewend dan dat wij regelmatig los mogen lopen en krijgen dan ook altijd een heerlijk snoepje als we terug komen. En denk nu niet dat wij voor niks behendigheid doen, nee er moet altijd wel een beloning voor tegen over staan na een rondje te hebben gedaan wat het baasje of vrouwtje wilt.

Vandaag was de beloning van de rasvereniging een lekker flesje wijn dat erg leuk in een japanse kimono verpakt was (die gaan wij dan ook zo even op drinken, vrouwtje lust dat namelijk niet).

Nadat het vrouwtje en Mariska nog heerlijk wat vlees van de bbq op hebben gegeten zijn we met z´n alle weer tegelijk naar huis gereden. Om daar eerst Miyuki het hele verhaal van vandaag te vertellen en daarna weer eens lekker te gaan slapen op onze zakken. 

Maar wat hebben wij vandaag als Agility (zo noemen ze het in het buitenland behendigheid) Shiba´s Keiko en Rontu een leuke dag gehad en dat zullen we weer niet snel vergeten.

Ppffffff, wij zijn nog steeds moe van gisteren, want toen was het hier in huis echt een gekkenhuis, tenminste ´s middags was het hier een gekkenhuis. Rond de klok van 12.30 uur ging de deurbel en gelijk herkende we de stemmen van de mensen die aan de deur stonden.

Zou het zo zijn, jjaaa de deur ging open en daar kwam Nagai binnen lopen en wij gelijk achter hem aan. Ook waren zijn baasjes en vrouwtjeser, die kwamen hem even hier brengen om zelf even daarna lekker hier in Breda te gaan winkelen. Leuk toch.

Maar na een half uurtje wisten baasje en vrouwtje weer waarom ze blij waren dat hij en zijn zusje ook al weer weg waren, kefen, blaffen, keffen, ja dat was wat die heel erg goed konden en Nagai kan dat nu nog steeds goed. Enhu, niet alleen hijnatuurlijk, want ik (Miyuki) laat me natuurlijk onderblaffen en zetten ook mijn stembanden in werking. Ik sta er om bekend dat ik op een hoge toon blaf en kef, maar vandaag heb ik laten horen dat het nog wel een toontje hoger kan. Zo zijn we dan ook bijna heel de midag bezig geweest.

Ook kwam Lore (een van onze mensenvriendinnetjes)even langs, ze was natuurlijk ook erg benieuwd hoe hij er nu uit zou zien. Nou dat hij haar nog herkende was een ding wat zeker was, wat was hij blij, zijn kontje hing op de grond, een kwispelend staartje en zijn oortjes in zijn nek, gewoon een blije Shiba dus.

Verder was het erg leuk om de lichaamstaal van honden weer eens goed te bestuderen. Opgetrokke lipjes, oortjes die alle kante uit stonden, oogen die spraken, en zo kan ik natuurlijk nog wel even door gaan. Wat is het toch fijn dat wij elkaars taal zo goed begrijpen en voor hetvrouwtje is het een goede herhaling voor de cursus die over 3 weken weer van start gaat.

Kijk maar eens en zeg maar wat jullie van deze foto vinden, of wat wij aan elkaar te vertellen hebben.

Verder hebben we natuurlijk ook wel gewandeld, maar helaas de boswandeling is niet door gegaan, lang leve de modder. Ook hebben we af en toe geslapen en dat was dan fijn voor de oortjes van het baasje en vrouwtje, dan hadden die ook even rust. Maar spelen dat was wat we toch eigenlijk heel de middag wel gedaan hebben. Zo erg dat ook de hele speelgoedbak leeg was en de vloer helemaal vol lag.

Na al die drukte in het gekkenhuis moest er nog een foto gemaakt worden van ons allemaal, maar dat was niet zo makkelijk, dus heeft vrouwtje maar even geholpen, want ja stil zitten voor Nagai en mij (Miyuki) was nog steeds erg moeilijk, want we wilde nog steeds spelen. Voor de rest hebben we heel de avond geslapen en gedroomd om rond de klok van 22.30 uur ons huisje in te gaan om daar verder te slapen en te dromen. En vandaag, ja dat hebben we al gezegt, lekker niks gedaan en uitgerust van gisteren.

Vandaag hebben wij weer feest, maar deze keer is het er niet een van ons, maar ons vrouwtje is degene die weer een jaartje ouder is geworden. Hoe oud? Nou in ieder geval nog ouder dan wij alle drie samen. We hebben zitten verzinnen hoe we jullie het kunnen uitleggen, even kijken hoe was het ook al weer. O ja, mijn (Keiko) leeftijd en dat gedeeld door 2 is het eerste cijfer en dan onze (Rontu en Miyuki) leeftijden optellen en dat min 1 en dat is het tweede cijfer.

Vanmorgen hebben we op de normale tijd dat wij wakker worden een liedje gezongen, dat de buurjongen wakker zou worden van het liedje dat maakt niet uit, want hij is vandaag ook jarig. Dus wij hebben zo hard we konden gezongen, want dat verdient het vrouwtje gewoon. Verder hebben we haar een kluif gegeven, maar daar had ze niet zo’n trek in en ze is dus zelf nu druk bezig met lekkere taarten en hapjes te maken voor als er bezoek komt. Dan kan ze net als ik (Rontu) van de week ook trakteren, misschien krijgen wij ook wel wat.

Wat de dag ons verder nog mer brengt, een berg bezoek en voor de rest zien we het wel. Gezelligheid en genieten, dat is toch het belangrijkste in het leven.

Vandaag is het weer zover, ik (Rontu) ben jarig en ik mag vanaf nu zeggen dat ik 4 jaar oud ben. Toen ik uit mijn huisje gehaald werd door het baasje begon hij te zingen en het ging zo; er is er 1 jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is zij. Ik kreeg gelijk een kluifje terwijl Keiko en Miyuki niks kregen. Zo dat kluifje had ik te pakken.

Toen ik beneden kwam was er een kussen versierd en toen Keiko er op ging liggen moest ze er af en mocht ik er op gaan liggen van het vrouwtje. Zo dat was pech voor Keiko en Miyuki mag er ook niet op gaan liggen als ik er niet op lig. Er was ook weer een cadeautje voor mij. Een nieuwe bal, die heb ik nooit genoeg!

Misschien zijn er nog wel meer dingen waarbij ik vandaag een beetje voor getrokken wordt, maar dat zie ik wel. Vanavond ga ik in ieder geval snoepjes uitdelen op school, want als je jarig ben vier je toch ook een feestje en dat doe ik dus samen met al de andere hondjes die op school zitten. Misschien mag ik van de juf ook wel een spelletje kiezen wat ik wil doen als de les er op zit, nou dat wordt dan een minuut of 10 vrij spelen in de klas, want dat vind ik wel erg leuk.

Op het moent zijn wij helemaal uitgeteld en als jullie willen weten hoe dat komt moet je verder lezen.

Vanmiddag ging het vrouwtje even naar boven en kwam met onze losloophalsbandjes naar beneden, de fluit om haar nek en een zakje met snoepjes in haar broekzak, bergschoenen aan en het baasje kwam achter haar aan. Wij dachten al gelijk dat dat voor ons wat leuks betekende en toen wij dan ook in de auto zaten hebben we zeker een half uur aan het piepen geweest. We kregen zelfs te horen dat het er op leek of dat baasje en vrouwtje nooit wat leuks met ons deden, maar dat is echt niet waar hoor. Toen we uit de auto kwamen en een stukje gelopen hadden zagen we opeens een bekende, Grimm (hier in huis Montaro genoemd) stond daar samen met zijn baasjes en wat bleek later ze stonden op ons te wachten daar aan de rand van de Loonse en Drunese Duinen. Dat we het naar onze zin hebben gehad kunnen jullie nu zien.

Ik (Keiko) sta hier mooi te zijn boven op een boomstam, mijn favoriete hindernissen om over heen te lopen of te springen.

Tikkertje spelen met z’n alle en tegelijkertijd maken we zoveel herrie dat iedereen die om ons heen loopt te lachen en genieten, want het plezier straalt van ons af.

Als ik (Miyuki ) onderweg een blokkade zie is dat geen enkel probleem, hoe hoog of breed het doet me niks, ik vind het geweldig en het kan niet gevaarlijk genoeg zijn.

En dan hebben we Grimm, jaja die kan er ook wat van. Je kunt zien dat hij bij ons de streken heeft geleerd waar mee hij nu ook de boel om hem heen onveilig maakt.

Ik (Rontu) vind het soms wel even genoeg en ga dan even lekker zitten genieten van alles wat er om mij heen gebeurd en dat is een heleboel zo met die maffe Shiba’s om mij heen.

Op het einde van de wandeling kwamen we ook nog het vrouwtje van Grimm tegen. Al de baasjes en vrouwtje hadden toen wel zin in wat te drinken, want wanneer wij lekker uit een plas aan het drinken zijn moeten die toe kijken en om hun een plezier te doen zijn we maar ergens naar binnen gegaan en onder tafel gaan liggen. De glazen werden gevuld, er kwamen hapjes op tafel en er werd volop gekletst.

Nu gaan we lekker ons huisje op zoeken, want we zijn nog steeds uitgeteld van de leuke middag die we vanmiddag hebben gehad, want wij wisten echt niet dat dit was afgesproken. Weltrusten en tot morgen.

Vanmorgen hebben het baasje en vrouwtje afscheid genomen van Evy. Het was een moeilijke, maar vooral mooie bijeenkomst. Mooie verhaaltjes, mooie liedjes en op het einde gingen er wel 150 ballonnen de lucht in op weg naar Evy het engeltje. Dit is tenminste wat baasje en vrouwtje net vertelde toen ze thuis kwamen en nog even een traantje moesten weg vegen.

Maar nu had die kleine meid ook in onze hartjes een speciaal plekje ingenomen en wij wilde dan ook afscheid van haar nemen. Nou weten wij niet of er hondjes in het crematorium mogen, maar daar zou het zo druk zijn dat we besloten hebben om op onze eigen manier afscheid van Evy te nemen. Vrouwtje had ook ballonnen gekocht en daar had ze briefjes aan gedaan met daarop de tekst.

Hoi,

Ik ben Keiko/Rontu/Miyuki, een hondje en van de week is Evy een mensenvriendinnetje van mij door een rottig ongelukje in huis een engeltje geworden. Evy is samen met haar mama van de trap af gegleden en mocht helaas maar 7 maanden oud worden. Nou betekende Evy veel voor mij en het vervelende is dat hondjes niet welkom zijn in de aula van het uitvaartcentrum, maar ik wil graag toch wat speciaals voor Paul en Debby (de papa en mama van Evy) doen. Vanmorgen zijn daar veel ballonen opgelaten en ik heb deze ballon thuis opgelaten met daaraan dit kaartje. Is het misschien mogelijk dat jullie een mooi/lief kaartje sturen naar hun van uit mijn naam. Ik zou dat erg fijn vinden, dan heb ik toch wat moois gedaan.

Bedankt en een poot van Keiko/Rontu/Miyuki

Toen het baasje en vrouwtje dan ook net thuis kwamen hebben wij de ballonnen gepakt en zijn naar buiten gegaan om daar 3 trosjes los te laten. Die van ons (Keiko en Rontu) vlogen gelijk snel en hoog weg op weg, maar het trosje van mij (Miyuki) hangt hier nog in een boom, maar hopelijk vliegt die straks ook nog weg. Baasje zei gelijk dat die ballonnen alleen van mij (Miyuki) konden zijn, omdat ik altijd apart moet zijn.

Op deze manier vonden wij dat we mooi afscheid genomen hebben van die kleine meid en we hebben haar beloofd dat we ooit komen kroelen en dat doen we ook zeker. En nu, nu gaan we lekker kroelen met het baasje en vrouwtje want die kunnen dat ook wel even gebruiken.