Om al de drukte te ontlopen heb ik (Rontu) tegenwoordig een hutje waar in kan schuilen. Dus dat is ook waar ik vandaag een hele poos heb gelegen, want na het feestje bij oma en opa van gisteren (oma was jarig) had ik vandaag wel rust nodig en die kleine meid (Miyuki dus) gaat maar door en door met klieren, dus was ik weg. Ik ben dan wel gewoon thuis hoor, maar ben moeilijk te vinden. De eerste keer dat ik daar lag waren baasje en vrouwtje me dan ook echt kwijt, want alleen het zwarte puntje van mijn neus was te zien, maar dat valt natuurlijk niet echt op als het donker is. Kijk maar eens waar ik mijn hutje heb.

Het is gewoon op onze hondenkamer, maar om er te kunnen gaan liggen moet je wel erg soepel zijn, want je moet helemaal door je pootjes zakken om dan met je buikje over de grond te glijden en dan kun je er pas in kruipen. Als je dit niet doet dan stoot je je hoofd en dat is niet fijn en ik spreek uit ervaring.

Vandaag heb ik dus hier regelmatig gelegen, Keiko en Miyuki waren heel de tijd in de tuin aan het ravotten, klieren en zonnen. Vrouwtje was heel de dag in de keuken bezig om taarten en hapjes klaar te maken. Baasje zat op zolder te werken. En ik lag in mijn hutje op de hondenkamer te luieren, want ik weet dat na het feestje van oma hier de dag later ook veel bezoek komt en dan moet ik wel uitgerust zijn. Nog even lekker liggen en dan ben ik er klaar voor om het bezoek dat komt om baasje te feliciteren met zijn verjaardag te begroeten bij de voordeur. Spelen doe ik met de kindjes en de oudjes geef ik een voor een een kroel en een aai en ik heb hun harten weer gestolen. Nou ga ik snel naar de voordeur, want er wordt gebeld. Dus we gaan nu feesten!!!

Wat hebben wij een leuk weekend achter de rug zeg, gewoon niet meer normaal.

Zaterdag zijn we simpel begonnen, vrouwtje deed wat boodschappen terwijl het baasje een rondje met ons ging lopen. Vrouwtje dook de keuken in om lekkere dingen te maken en wij gingen een dutje doen. Baasje deed erg gemeen en ging met mij (Keiko) op pad terwijl wij (Rontu en Miyuki) bij het vrouwtje moesten blijven, maar wij gingen met z’n alle lekker een stukje lopen. Even later kwamen Keiko en het baasje terug en hadden een verrassing. Met hun kwamen namelijk Nancy, Quinty en Moïse binnen, gezellig. Even later bleek dat vrouwtje het al wist dat die kwamen, want ze schoven met z’nalle aan tafel om te eten. Na het eten is er een foto gemaakt van ons en onze mensenvriendinnetjes, dit werd speciaal gedaan omdat er alleen een foto van mij (Keiko), Quinty en Moïse in het fotohoekje hing en daar wilde vrouwtje binnekort een foto van ons alle hangen, wij (Rontu en Miyuki) horen er nu toch ook bij.

Na dat de foto gemaakt was werden wij door onze mensenvriendinnetjes in onze huisjes gedaan, want baasje en vrouwtje gingen hun naar huisje brengen en gingen daarna met Ruud en Nancy een spelletje spelen. Pas heel erg laat kwamen baasje en vrouwtje weer thuis waar door wij midden in de nacht nog een blokje om gingen.

Vanmorgen liep de wekker al wel erg vroeg af en wij weten dat als dit op zondag gebeurd er iets leuks op de agende staat. De rugzak werd gepakpt, de bergschoenen gingen aan en de stoeltjes gingen mee. Toen we weg gingen mocht ik (Rontu) kiezen wat ik wilde doen; thuis blijven (vrouwtje vond het erg zielig als ik nat zou regenen en omdat het moederdag was mocht ik overal gaan liggen waar ik wilde en daar hoorde dus ook het grootte mensenbed van het baasje en vrouwtje bij) of ik mocht mee, nou de keus was snel gemaakt, thuis blijven en op bed slapen. Na even in de auto te hebben gezeten waren wij (Keiko en Miyuki) op de plaats waar we moesten zijn. Wat een drukte zeg en wat veel honden. Later bleek dat we op een behendigheidswedstrijd waren waar ik (Keiko) samen met baasje moesten rennen voor ons leven (vooral het baasje want ik was bij de start erg snel weg).

Baasje vond het erg prettig dat we met het spel begonnen, hij zei dat ik daar niet veel fout kon doen ook al kreeg ik de kolder in mijn hoofd (dat heb ik wel vaker de eerste ronde). Nou dat bleek achteraf ook zo te zijn, want we eindigde op de 6de plaats van de zeker wel 30 honden.

Na weer lekker een tijdje te hebben uitgerust van het rennen, moesten we weer naar de baan, nu voor het vaste parcours en daar moet ik dan erg goed naar het baasje luisteren wat ik moet doen.

Maar jammer, op het laatste stukje (zeker 18 hindernissen van de 22 goed gedaan, dacht ik dat het baasje aan gaf dat ik over de katteloop moest en dat was dus niet zo, het had de A-schutting moeten zijn en door dit misverstand verlieten we met een Disk het veld. Zo en daar gingen we weer lekkker uitrusten en wat eten.

Een anderhalf uur later waren we weer aan de beurt en dit keer moest er Jumping gelopen worden, nou dat is heel makkelijk, geen raakvlakken waar je voor op moet passen dat je ze vergeet, maar wel die verdomde paaltjes. Bij het vast parcours deed ik ze super goed, maar deze keer zag ik ze over het hoofd, want de tunnel lag er leuk achter en dat is en blijft mijn lievelingshindernis. Het resultaat een berg lachende toeschouwers en een iets minder blij baasje, maar toch zag hij er wel de lol van in. Toen we samen nog het rondje wilde afmaken zag ik ineens het vrouwtje staan en ging ook nog even bij haar kijken, maar dat maakte toch al niet meer uit, want er stond toch al Disk achter onze naam. Maar ik heb het baasje niet helemaal teleur gesteld en ben toch nog over de finish gesprongen en samen met hem de baan afgelopen. Baasje was gelukkig over de hele dag toch nog erg goed te spreken, want we hebben maar 2 keer een Disk en voor de eerste keer een 6de plaats behaald en dat is toch super goed!

Na de wedstrijd zijn we met z’n alle (ja ook ik (Rontu) ging mee) nog bij de moeder van het baasje en bij oma geweest, want ook voor hun was het toch moederdag. Nu gaan we nog even gezellig met z’n alle op het grootte mensenbed liggen om naar televisie te kijken en voor daarna; weltrusten.

De meeste mensen die mij (Keiko) kennen weten dat ik geen liefhebber van regen ben en wat doet het al bijna heel de week, regenen, Bahhhhhhh!!! Ik ga dan ook het liefst helemaal niet mee naar buiten en als ik dan al mee gaan moet het baasje of vrouwtje echt niet denken dat ik wat ga doen, stel je voor dat mijnbuikje nat wordt door de natte bosjes, dat kan toch echt niet. Ik heb het maandag en dinsdag wel erg bont gemaakt, teminste dat zegt het vrouwtje. Maandag ben ik ’s morgens netjes mee naar buiten gegaan (ik wist niet beter dat het droog zou zijn, dat was het al weken) en dit terwijl het toch echt regende, ook heb ik toen geplast, maar de rest van de dag had ik geen zin meer om nat te worden, dus werd er ook niks gedaan. Dit herhaalde ik dinsdag totdat het een uur of half zeven was, ’s avonds dan, toen vertelde ik het vrouwtje dat ik erg nodig moest en toen liet ze me gewoon wachten. Schandalig gewoon, moeten Rontu of  Miyuki eens doen, dan vliegt ze gelijk, maar ze zegt dat daar wel een verschil in zit, die gaan altijd mee en doen ook altijd wat, dus het was mijn probleem.

Voor de rest van de week ben ik dan ook wel een beetje boos geweest, maar toen ik er nog eens goed over nagedacht had, moest ik het vrouwtje toch wel een beetje gelijk geven, niet dat ik nou ineens verander hoor, maar ik probeer er de volgende keer aan te denken en dan hoop ik dat ik niet meer boos zal worden. Om het goed te maken heb ik vanmorgen Miyuki eens een echte poetsbeurt gegeven zodat het vrouwtje dat vandaag niet meer hoeft te doen. Ik heb haar tandjes gepoetst, oortjes gewassen en het zand van het zandmannetje uit haar oogjes gevreven. Vrouwtje vond dat zo lief van mij dat ik een super kroelbeurt kreeg, maar dan van haar en niet van Miyuki.

Verder is er hier op het moment niet erg veel te doen, maar ja wat wil je met die regen!!!

Baasje en vrouwtje houden wel van verrassingen zeg. Dachten wij dat we naar Duitsland zouden gaan (de spulletjes stonden al klaar), gingen ze vrijdagmiddag samen op de fiets weg en bleven maar weg. Toen ze rond de klok avondbrokjes thuis kwamen hadden ze het allemaal over een crematie, maar wat dat is weten wij niet, maar ja dat maakt ook niet uit. Wel werden toen de spulletjes nog in de auto gezet en mochten wij nog even plassen en daarna hup in de auto en weg gingen we. Op naar Duitsland riepen ze, dus wij hadden het toch goed. Daar aangekomen mochten we weer plassen en gingen baasje en vrouwtje midden in de nacht (normaal gaan we rond die tijd naar onze huisjes) nog een soepje zitten eten, Monica houdt ook van verrassingen.

Maar toen vrouwtje zaterdag boodschapjes had gedaan gingen we niet wandelen en dat vonden we maar niks. We gaan toch niet heel dat stuk rijden om met dat lekkere weer de hele dag bij het huisje rond te hangen. Maar rond de klok van middagbrokjes kwam er een auto de hoek om rijden en baasje en vrouwtje gingen daar naar toe. Hé hoe kan dat, die mensen kennen wij ook, joepie wat ein Ãœberraschung, ja wij blaffen ook al aardig Duits, Montaro (Grimm wordt hij thuis genoemt) kwam ook uit de auto.

Mijn (Rontu’s) zoontje, mijn (Miyuki’s) broer en mijn (Keiko’s) neefje is best een knapperd al zeggen we het zelf. Na dat de baasjes en vrouwtjes wat gedronken hadden gingen we wandelen, dus toch, we wisten het wel. Lekker wat nablaffen na de wandeling deden we ok weer in het zonnetje, maar je ziet aan Montaro dat hij ons teefjes niet helemaal begrijpt.

Maar één ding is zeker het was super gezellig zo met z’n alle daar in Duitsland en wat kan het raar verkeren woon je zo dicht bij elkaar in Nederland en dan ga je tegelijk naar Duitsland en woon je daar ook weer niet al te ver van elkaar af en kun je dus wat afspreken om wat leuks te gaan doen. Baasje en vrouwtje wisten het namelijk al dat we elkaar zouden ontmoeten. Ze hadden al wel verteld dat Montaro en zijn baasje en vrouwtje ook in de buurt zouden zijn, maar zien, nee dat hadden we alleen maar gehoopt.

Gisteren nog lekker met het vrouwtje gewandeld, nog wat in de zon gelegen en pas na de avondbrokjes van het baasje en vrouwtje zijn we weer naar Nederland gekomen, want ja, er moest vandaag weer gewoon gewerkt worden, daar baasje en vrouwtje. Nu hebben we vrij van school, ook wij hondjes hebben voorjaarsvakantie, lekker hoor. Zo gaan we nog een stukje wandelen en dan weer lekker slapen in onze huisjes.

De afgelopen dagen hebben we veel gedaan.

Het weekend hebben we heerlijk doorgebracht in Duitsland waar we op zaterdag de verjaargdag van rontu hebben gevierd. ‘S morgens was er een cadeautje voor haar, een lekkere wandeling met baasje door de bergen.

‘S avonds kregen de hondjes een heerlijke kluif in de tuin terwijl Remko en ik lakker zaten te gouremetten. Op zondag werd er door Remko, Keiko en Miyuki weer een wandeling gemaakt.

Dit is trouwens een beeld van de schade die de storm "Kyrill" in januari heeft achtergelaten, snappen jullie nou dat we toen geluk gehad hebben.

Rontu en ik hadden besloten om de voortuin af te gaan maken en daarna lekker te gaan luieren in de tuin. Dit was ook wat we op maandag deden, maar dan met z’n alle.

Gisteren zijn ben ik met Rontu naar de dierenarts geweest, de echo moest gemaakt worden. Wat een tegenvaller zeg, er waren geen puppy’s te zien op de echo, maar ja de vorige keer zag die dierenarts er ook maar 3 en werden het er 5. Ik ging weg met de mededeling dat als ik bleef twijfelen er volgende week altijd nog een echo gemaakt kan worden of over 4 weken een foto waarop dan de eventuele skeletjes te zien zijn, als er toch nog een pup verstopt zou zitten. Weer thuis gekomen de laatste hapjes maken die ik dan ’s avonds aan de mensen kon geven die mij kwamen feliciteren met mijn verjaardag.

Vandaag eerst de boel nog een beetje opgeruimd om even later op het dakterras op mijn cadeautje wat ik van Remko gekregen heb te gaan zitten. Lekker een uurtje of 3 niks gedaan, af en toe een hond op schoot om te kroelen, heerlijk. Vanmiddag hebben Keiko en Miyuki het bos weer onveilig gemaakt terwijl Rontu heel netjes naast mij bleef lopen (en dit is nou net wat Rontu normaal niet doet, dus je zou zeggen……… op zijn minst super, super, super schijnzwanger, maar dit roep ik al 4 weken). Net in de startblokken om weer naar ringtraining te gaan en ja hoor, een file op weg daar naar toe en ik had gelijk lekker een avondje vrij. Straks even lekker met de hondjes op bed stoeien en daarna weltrusten!!

Vanmorgen waren er allemaal wilde plannen hier in huis, de autorai was eigenlijk het doel voor het baasje en vrouwtje maar nadat het vrouwtje een sms-je had gehad had ze daar eigenlijk geen zin meer in. En dat veranderde helemaal al niet toen ze op weg waren naar de autorai en op de radio te horen kregen dat er veel files stonden op weg daar naar toe (dit speelt de laatste weken ook al parten als we naar ringtraining moeten en daarom komen we daar nooit aan). Baasje en vrouwtje besloten om een eigen autorai te maken en gingen de autowinkels in Breda en omstreken af en belde  de mensen waarvan ze vanmorgen een sms-je gekregen hadden met de mededeling dat ze vanmiddag wel thuis zouden zijn.

Het resultaat een Shibateefjesuitje in het Mastbos. Wat was het weer een feest om daar te zijn, want we (Keiko en Miyuki) waren daar al een aantal weken helemaal niet meer geweest omdat ik (Miyuki) en Rontu loops waren en daarvoor was het er zo nat dat het zand drijfzand was geworden en we dus ook niet gingen. Nu was het heerlijk weer om lekker te ravotten met z’n vijfjes, ja , wij, Rontu en onze Shibavriendinnetjes Tama en Miko.

Tama en Miko zijn altijd een beetje terughoudend als ze ons zien ravotten, maar staan wel te kijken met de blik in hun oogjes van dat zouden we ook wel eens willen doen.

Toen wij bij die boomstam andere dingen gingen doen dan Shibaover, namen vrouwtje en Rontu daar plaats voor een gesprek tussen twee vrouwen.

Toen we weer een stukje hadden gelopen schrokken we eigenlijk allemaal een beetje we hoorde plons en keken om en zagen Tama kledder nat. Even later vertelde ze dat ze zo jaloers op ons was geworden omdat wij zo veel plezier hadden dat ze het toch ook wel eens wilde proberen wat wij allemaal deden. Ze was over een sloot heen gesprongen, maar haalde de andere kant niet en belande dus in het water.

We hebben haar verteld dat dat bij ons ook nog wel eens gebeurd maar dat als ze veel oefend het allemaal goed komt. Nou daar ging ze dan, op en neer over de sloot met als resultaat een een super vlucht over het water.

Na nog een stuk te hebben gewandeld zijn we weer naar huis gegaan waar en voor de baasjes en vrouwtje nog een glas drinken in werd geschonken en wat te knabbelen werd neer gezet op tafel zodat ze nog gezellig wat konden kletsen. Ondertussen lagen wij ons allemaal te wassen in de achtertuin, want normaal blijven Tama en Miko redelijk schoon en zijn wij de Shiba’s van van Ginneken de smeershiba’s maar deze keer waren wij niet de smeershiba’s maar Tama en Miko. Wat zagen die twee eruit zeg, maar ze vertlede ons wel dat ze voortaan vaker zo gek gaan doen in het bos of op het strand, want dat gek doen was toch wel heel leuk. Marcel en Mariska pas dus maar op, je bent gewaarschuwd.

De rest van de dag hebben baasje en vrouwtje dus geen last meer van ons gehad, wat waren we weer moe zeg. Rontu deed voor geen meter mee in het bos en ligt nu ook te slapen, de luilak. Vrouwtje zegt dat dit komt omdat ze weer puppy’s in haar buikje heeft. Dat er iets met haar is weten wij ook wel, want ze ligt hele dagen (teminste als het aan haar ligt) bij het vrouwtje op schoot te kroelen of te slapen, ze eet of haar leven er vanaf hangt (heeft als eerste haar bordje leeg) en is soms erg boos om niks. Dit zijn dingen waar Rontu normaal geen last van heeft en dit schijnt ze bij het vorig nestje ook gedaan te hebben. Over een week wten we het zeker, maar als het aan het vrouwtje ligt is Rontu zwanger van puppy’s.

Wat een heerlijk weertje de afgelopen dagen zeg, niet meer normaal! We hebben daar dan ook volop van genoten. Eerst hebben we samen met het vrouwtje de tuin opgeruimd. Vrouwtje liep met de bezem en een schaar rond en wij hielpen mee en maakte al de stokjes klein. Daarna werd er een stoel buiten gezet en kon het genieten beginnen. Vrouwtje toen met een boek in haar hand en wij met een kluif in de tuin, heerlijk!

Toen ik (Miyuki) mijn kluifje op had was ik het vrouwtje kwijt, teminste haar stoel was ineens leeg. Ik ben voor die stoel gaan zitten in de hoop dat vrouwtje terug zou komen. Even later kwam ze gewoon uit de huiskamer lopen, ze was even binnen wat gaan drinken en had voor ons ook een bak heerlijk water bij. Moe van het kluiven lagen we even later lekker na te genieten in het zonnetje.

Wat er hier in huis de afgelopen dagen nog meer is gebeurd is niet veel. Maandag mocht alleen Keiko naar school, dit omdat Rontu en ik de reutjes uit de klas wel erg gek zouden maken en wij zelf niet echt te genieten waren. Vrouwtje heeft dan ook al een paar keer "Lang leve de loopse teefjes" geroepen. Veder is er deze week met Rontu ook al twee keer  de dierendokter bezocht en ik mocht voor de gezelligheid mee in de auto. Beide keren werd er bloed geprikt om te kijken hoe het  met haar hormoontjes was. Maandag was de waarde van het progesteron gehalte 3,2 en vandaag was het 5,6. Het gaat dus allemaal anders als de vorige keer toen ik in de maak was en morgen mag er dus gewoon weer bloed geprikt worden. Toch is er hoop dat we dit weekend weer eens lekker weg gaan, want vrouwtje is nu de spulletjes al aan het klaar zetten, want stel je voor dat…..ja dan zijn we weg.

Eindelijk hier is hij, de nieuwe bank.

Voor ons is hij al niet nieuw meer, want hij staat al een paar weken hier in huis, maar hij komt tot nu toe nog niet op een foto voor. Onze hondjes mochten op de oude bank altijd gaan en staan waar ze wilde, maar bij deze bank proberen we het een beetje in de perken te houden(voor zo lang het duurt). Ze mogen er eigenlijk niet op, want ze hebben heerlijke zakken om op te liggen (hadden ze altijd al hoor!).

Dat ze er niet op mogen hadden ze snel in de gaten en het gebeurd dan ook eigenlijk niet. Een vergissing als een bekende binnenkomt en ze super blij zijn en willen kroelen of als de dolle vijf minuten die zeker een kwartier duren aangebroken zijn dan gaat het soms ook wel eens fout, maar dat is dan ook alles. Maar toch hebben ze een manier gevonden om toch op de bank te liggen of zitten, hup hoepseke hup, bij het baasje of vrouwtje op schoot en lekker genieten. Ze zeggen wel eens dat het moeilijk is om honden iets af te leren wat ze al lang gewend zijn om te doen, maar wij zijn niet anders gewend dan dat het makkelijk gaat om veranderingen door te voeren als je zelf maar consequent bent. Twee keer nee of foei en meer was er niet voor nodig.

Verder hebben we vandaag bij Rontu bloed laten prikken om haar hormoontjes na te laten kijken. Dat ze daar last van heeft weten we wel(wat een chagerijn zeg), maar er moest nagekeken worden hoeveel progesteron er in haar hormonen voor kwam. Het bloedprikken vond Rontu niet erg om te laten doen, alleen het feit dat de dierendokter haar pootje vast hield was genoeg om even tegen te stribbelen. Maar hij kreeg meer als genoeg bloed te pakken en belde een uurtje of drie later met de uitslag; 0,81. We hebben nu weer een afspraak gemaakt voor maandagmiddag, de bofhond, dan mag ze weer mee!!

Even terug komen op dat gechagerijn van Rontu, ze is niet alleen hoor. Miyuki en zij zijn als ze zich niet aan het poetsen zijn heel de tijd samen bezig en vliegen elkaar regelmatig in de haren. Volgens mij zijn ze aan het knokken om de reu, want dit hebben we nog nooit mee gemaakt. Soms moet ook Keiko het ontgelden, maar dan is het zo afgelopen, want die wint nog steeds en denkt bij haar eigen, doe eens normaal zeg en dat denken wij ook.

Al de hele week maak ik ritjes naar de dierendokter, maar er is niks aan de hand hoor. Vorige week donderdag, vlooienpipetjes voor alle drie de hondjes halen. Zaterdag voor een uitstrijkje met Rontu op pad. Maandag met Miyuki naar de dierendokter voor haar jaarlijkse inenting. Ook belde deze dag de dierendokter met de uitlag van het uitsrijkje van Rontu, niks aan de hand). Aanstaande vrijdag voor de bloedtest (progesteronwaarde bepaling) weer met Rontu op pad en dan volgende week nog ergens een keer met Rontu op pad en dan hopelijk pas over een week of vier weer voor een echo.

Voor de rest gebeurd hier niet zo veel, o nee, afgelopen zondag zijn we nog bij Mariska, Simba en Ziggy (kijk maar bij de avonturen) geweest. Alleen Keiko mocht mee, want anders zou Ziggy helemaal gek worden met die twee lekker ruikende teefjes in huis. In het bos wandelen zit er op het moment niet in, of je moet in plaats van wandelen willen zwemmen, dan kun je namelijk best gaan. Dus we lopen lekker een ronde dor de wijk en gaan binnen lekker spelen en hondjes luieren als ik wat anders moet doen.

De tijd komen we dus wel door, sterker nog het is op het moment best een drukke bedoeling. De trainingen van de hondjes vallen door omstandigehden in duigen (lang leve de files in Nederland en de inenting bij Miyuki die niet helemaal goed is gevallen), maar dat betekend dat we nog meer met de hondjes bezig zijn om ze niet de kans te geven zich te vervelen. Spelen, apporteren, een beetje gehoorzaamheid en de tijd vliegt om. Borstelen, nagels knippen, vlooien pipetjes geven en onwormpilletjes geven en je ben bijna weer een hele middag bezig. Maar dit alles mag de pret niet drukken en we genieten met volle teugen van die drie Shiba’s hier in huis.

Zeg maar nee, dan krijg je er twee! We zien dubbel en hebben toch echt geen drank op. Twee Shiba’s in huis met een broekje aan!

Sinds gisteren 16.30 uur heeft Rontu weer een broekje aan, eindelijk dachten wij, want het werdt weer tijd. Maar om 21.30 uur zag ik weer bloedspettertjes op de grond en dit terwijl Rontu toch echt haar broekje aan had, wat nu weer, dacht ik. Ik riep Miyuki bij me en nee hé, ja hoor, nog een dame die een broekje aan moest, maar dit dan vanaf vanmorgen, want we gingen lekker slapen.

Vanmorgen liep de wekker op tijd af, want we willen Rontu weer laten dekken zodat ze puppy’s kan krijgen en dan moeten er bezoekjes aan de dierendokter gebracht worden. Hup ons bed uit, Keiko vrij laten, Rontu vrij laten en even een strijd om haar een broekje aan te doen (de eerste twee dagen vind ze dit maar niks) en daarna mocht Miyuki haar huisje verlaten en die was dus ook de klos, ja ook zij kreeg een broekje aan. Tijdens het ontbijt zitten genieten van de twee super sportieve hondjes met hun sportbroekjes aan, zelf aankleden, hondjes uitlaten en weg wezen op weg naar Sleeuwijk.

Daar aangekomen was het een drukte van belang, maar ja het was dan ook gewoon spreekuur. Na een half uurtje te hebben gewacht was Rontu aan de beurt en dat hebben ze geweten in de wachtkamer, wat kan die gillen zeg. Toen ik dan ook de wachtkamer uit kwam was mijn opmerking dat ik zelf een uitsrijkje maken ook niet leuk vind en al de vrouwen moesten me gelijk geven en schoten in de lach. We kregen te horen dat ze de uitslag wel door zouden bellen en na afgerekend te hebben konden we weer naar huis.

Onderweg hebben we nog een paar dierenwinkels aangedaan, want er moesten nieuwe sportbroekjes gekocht worden. Verschonen kan namelijk echt geen kwaad. Ook nog even naar de supermarkt voor inlegkruisjes en daarna naar huis. Thuis gekomen had ik voor alle drie de hondjes een verrassing, een nieuw speeltje, dat hadden ze wel verdiend vond ik.

Voor de rest van de dag lekker niksen, want al die hormonen die het leven door de war gooien, bahhh

Vandaag een herhaling van een tijdje terug, nou ja een tijdje, anderhalf jaar om precies te zijn. Alleen was vandaag Miyuki aan de beurt en niet Rontu en was het tijdstip van de foto’s maken iets ongunstiger, tegen 14.20 uur en dan valt nchter blijven niet mee. Wat wel lief was was dat Keiko en Rontu hadden besloten om ook pas te eten als Miyuki terug was, wat een liefde!!

Een spuitjes was wat Miyuki kreeg, maar eentje waardoor ze niet helemaal van de wereld af zou zijn maar toch alles zou toe laten. Nou de HD foto’s waren dan ook zo gemaakt en ik moet zeggen het blijft mooi om te zien hoe het binnen in een lichaam er uit ziet. Toen ik bij de dierendokter weg ging zeiden ze me dat het wel heel de dag kon duren dat Miyuki erg duf zou zijn en ik maakt een gebaar waar ze raar van stonden te kijken. Ik vertelde dat een rustige Miyuki wel eens fijn was en vroeg of ze me nog niet een paar spuitjes mee konden geven, maar nee helaas dat deden ze niet.

Maar Miyuki loopt op het moment nog steeds of dat ze met carnaval te veel heeft gedronken, terwijl ze toch echt niks op heeft en ze slaapt ook op de raarste plaatsen en manieren. Ach moreg vroeg zal het wel weer als altijd gaan en vliegend en zingende Miyuki en dan zullen we ook wel weer blij zijn om dat te zien.

De foto’s van Miyuki haar heupjes worden nu opgestuurd naar de Raad van Beheer waar ze geontroleerd worden en dan krijgen we over een tijdje de uitslag. Hopelijk is die goed, want dan kunnen we het laatste onderzoek (Patella luxatie) laten doen en als alles goed is dan….. mag ze ooit ook puppy’s krijgen.

Voor sommige was het weer vandaag een uitzondering, maar voor ons niet zo. Al vonden wij het natuurlijk ook wel weer leuk om in een witte wereld rond te rennen. Baasje was thuis gebleven van zijn werk zodat wij heel de morgen goed buiten konden kijken en we zagen dan ook de sneeuwvlokken goed naar beneden komen. Dat hadden we in Zwitserland niet gezien, maar daar lag toch echt wel meer sneeuw dan hier en het bleef ook iets langer liggen.

Maar dat wil niet zeggen dat we ’s middags niet lekker in de achtertuin hebben gespeeld en herhinneringen hebben opgehaald van de vakantie. Miyuki vroeg aan mij (Keiko) of ik nog wist dat we gevlogen hebben daar op dat weiland boven op de berg. Tuurlijk wist ik dat nog. Ik vroeg aan Rontu of ze nog wist hoe dat het muisje smaakte wat ze onderweg op heeft. Tuurlijk antwoorde zij en vertelde dat het een stukje mals vlees was. Verder hebben we in nog tikkertje gespeeld totdat de sneeuw als sneeuw voor de zon weer weg was, al was het deze keer regen waardoor de sneeuw weg ging.

Hier is Rontu zich aan het uitsloven in de hoop dat ik en Miyuki mee spelen, het duurde dan ook niet lang voordat we weer met z’n drie’tjes door de tuin vlogen.

Een hele week lang hebben wij doorgebracht in de Zwitserse bergen. Deze keer niet met andere Shiba hondjes maar met vrienden van het baasje en vrouwtje en met het baasje en vrouwtje natuurlijk. Bij aankomst zag het er zo uit, vervelend hé?

Baasje, Michael en Mirjam gingen iedere dag op een plank staan en probeerde zo de bergen de baas te kunnen, maar niks was minder waar, want veel sneeuw lag er niet en dat hadden ze wel nodig. Na twee dagen in het dorp aan het ploeteren te zijn geweest werd de auto van het parkeerterrein afgereden en zijn ze naar een gletsjer gegaan, daar schijnt altijd sneeuw te liggen en ze hebben zich dus nog een hele week goed vermaakt. Wij zijn heel de week met het vrouwtje op pad geweest en zijn vanaf nu echte berghonden. Wat hebben wij geklimd en geklauwterd zeg, niet meer normaal. Iedere dag hebben we minstes twee uur los rond gelopen door de sneeuw en daarnaast nog een uur of anderhalf aan de lijn.

Hier waren we voor het eerst los en konden ons dan ook niet in bedwang houden. Mijn (Rontu) bijnaam (Roeftum) werd dan ook erg de eer aan gedaan en vrouwtje stond maar te lachen midden in die berg sneeuw.

‘S middags moest er uitgerust worden door ons en het vrouwtje. Ik (Miyuki) had wel een heel eigenaardig plaatsje gevonden, want waren wij niet op het terras te vinden dan lag ik op het raamkozijn van de badkamer en kon zo de weide wereld in kijken.

Zo ging het allemaal een paar dagen door en het leek er op dat de sneeuw als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Vrijdag was het dan zover de laastste vakantie dag was aangebroken.

Na het onbijt ging het baasje al weer vroeg op pad en wij moesten nog een wandelroute uitzoeken. Ik (Miyuki) wilde het vrouwtje wel helpen en kon na een aantal minuten op de wandelkaart te hebben gekeken mijn oogjes niet meer open houden.

Na nog even te hebben geluierd zijn we toch maar weer gaan wandelen en jawel hoor de sneeuw was weg, teminste bijna dan.

Hier lig ik (Rontu) weer eens te wachten of moet ik jagen zeggen op Keiko en Miyuki, want die twee……., ach laat ik het er maar niet over hebben en kijk zelf maar wat die allemaal zoal doen.

Als je goed op deze foto kijkt dan zie je zelfs dat ze beide met al hun pootjes in de lucht door de lucht vliegen. En dan vinden ze het gek dat ik niet mee ga met hun, nou ik was al moe zat na al dat gewandel in de bergen.

Bijna thuis gekomen en dan heb ik (Keiko)het over het Chalet waar we verbleven zat ik lekker op mijn kontje te wachten tot dat de rest ook eens zou komen, ik had ondertussen mijn eigen souvenier (een mooie schone tennisbal en vrouwtje vraagt zich dan ook af hoe ik daar aan gekomen ben) gevonden en was al zovast een stukje hogerop gaan zoeken. Het laatste stukje wandelen door de sneeuw was voor ons aangebroken. Op dat laatste stukje hebben we dan ook nog lekker wat gegeten en van het uitzcht genoten om daarna de laatste middag nog even lekker te gaan zonnen op het terras.

De hele zaterdag hebben we in de auto gezeten om weer thuis te komen in Nederland, onderweg hebben we lekker gedroomt over de afgelopen week. Ook hebben we al gedroomt over de volgende vakantie, al weten we nog niet waar en wanneer die plaats gaat vinden, vrouwtje is het pakken van spulletjes nu namelijk een beetje beu, maar dat kan ook weer snel veranderen.

Sommige mensen zijn gek en tot die groep behoorde wij afgelopen donderdag ook. Er werd afgeraden om weg te gaan als het niet nodig was, maar wij zijn toch in de auto gestapt om naar huis te gaan. Dit was alleen ons huis in Duitsland en dat was achteraf gezien niet zo’n goede keus.

Onderweg hebben we nergens last van gehad, maar toen we vrijdag door de voordeurbel gewekt werden en te horen kregen dat er een dikke en hoge boom uit onze tuin was omgewaaid wisten we genoeg. In Duitsland moetje namelijk zulke dingen zelf opruimen en dat was dan ook wat we gingen doen. Maar dat was nog niet alles, mensen die weten in wat voor tuin ons huisje staat weten ook dat er nog meer dikke en hoge bomen staan. Nou niet meer dus, want heel de vrijdag en zaterdag morgen zijn wij met bomen aan het slepen geweest. Het gevolg een vrij uitzicht op de ski-piste en een ruim uitzicht richting de bergen zodat we eventueel de hertjes kunnen zien lopen. Ook hopen we nu zomer’s zon op het terras te hebben als wij gaan ontbijten, maar dat zullen we komende zomer zien.

Verder hebben we dus rustig aan gedaan, een paar wandelingentjes met de hondjes en toen kwamen we er achter dat de storm "Kyrill" meer schade had aangericht. Bij ons 1 boom in de tuin maar in het bos staat bijna geen 1 boom meer. Je kunt zeg maar Mikado spelen maar dan moet je wel veel kracht hebben, want die bomen wegen niet niks. Naar een paar keer te zijn terug gelopen naar waar we van daan kwamen hebben we de moet opgegeven en zijn weer terug naar huis gegaan.

Vandaag hadden we zo iets van hoe zou het er uit zien op de stukken die we donderdag hadden gezien op de heen weg, nou ook daar was "Kyrill" langs gekomen en we zijn er ons van bewust dat we een paar beschermhondjes bij hadden in de auto. want wij hadden dan nergens last van op de heen weg, maar het was een ware ravage op de terug weg. Niet dat er nog bomen op de weg lagen, maar wat je langs de kant van de weg zag liggen was niet meer normaal en daarvan hadden natuurlijk ook een heleboel bomen op de weg gelegen. Gelukkig hadden wij dus Keiko, Rontu en Miyuki bij en dat waren en zijn dus onze beschermhondjes vanaf nu, teminste zo zien wij ze nu.

Een Reunie dat was wat we vandaag weer hadden, want de vorige keer miste we 1 puppy en daar hadden we voor vandaag mee afgesproken. Montaro (thuis wordt hij Grimm genoemd) was erg blij toen jij ons weer zag en onze hondjes waren blij toen ze de baasjes en het vrouwtje van Montaro weer zagen.

Hier staan alle hondjes naast Jur boven op een berg die ergens in het bos ligt bij Ulvenhout. En ja jullie zien het goed ze lopen allemaal los, zelfs Montaro. Voor hem was het de eerste keer dat hij echt een hele poos los liep net als bij de ander puppy’s trouwens bij de eerdere reunie.

Hij kreeg van mama Rontu een heuze les jagen en dat begint met het leren van hoe hij zijn neus moet gebruiken. Maar echt veel tijd had hij niet, want zijn zusje Miyuki rende het hele bos door en dat vond hij natruurlijk ook super.

Even later werd tante Keiko door de rest toegesproken, want die nam regelmatig een weg door de bossen die eigenlijk niet mag en ook niet echt te doen was. Het was zelfs zo erg dat Miyuki op een gegeven moment even in paniek was omdat ze niet meer terug durfde te komen, ze kwam namelijk een hele brede sloot tegen, die ze op de heen weg gewoon over gesprongen was, in haar gekke bui achter tante Keiko aan.

Na de gezellige wandeling van een uurtje of 2 zijn we lekker het restaurant in gegaan om wat te eten en te drinken en zijn tot de conclusie gekomen dat we dit eigenlijk wel een keer meer kunnen doen, we wonen tenslotte maar een half uurtje van elkaar. Thuis gekomen hadden we geen centje last meer met de hondjes en ze hebben dan ook de rest van de dag geslapen en gedroomt van alles wat ze weer hebben mee gemaakt.

Eerst iedereen nog een honds 2007 gewenst!

En dan onze belevenissen van de Gute Rutsch het oude jaar uit en het nieuwe jaar in.

En snel dat ons baasje was die zaterdag voor Weihnachten, we waren al om 17.00 uur in het huisje en hadden ook al boodschappen gedaan. De kerstboom werd door het voruwtje op gezet en het baasje ging koken. Al met al zaten wij om 19.00 uur in onze huisjes en het baasje en vrouwtje lekker voor de open haard bij Udo en Monica, gezellig hoor!! Maar ze waren zo weer thuis en kon voor ons het feest beginnen.

Zondag kwam de fam. Coule bij ons op bezoek en we zijn dan ook lekker gaan wandelen, voor de gene die wel eens bij ons geweest zijn in Duitsland jaja de bekende U3 wandeling die langst het mooiste plekje van de wereld loopt. Gezellig dat was het zeker. Nadat er nog wat gedronken was zijn ze weer naar hun huisje gegaan, want het kon wel eens slecht weer worden onderweg en ze moesten nog best een stukje rijden. Baasje en vrouwtje gingen bij Udo en Monica Heilige Abend vieren en wij kropen uitgeteld in ons huisje. Maar toen die twee weer thuis kwamen kroop vrouwtje gelijk in bed zonder ons gedan te zeggen en dat is niks voor haar, nou liep ze al wel heel de dag wat te hoesten en van het baasje hoorde we dat ze het nu erg koud had en niet wam te krijgen was.

Maandag was het dan Weihnachten, Kerstmis in Nederland. Vrouwtje hield het vandaag voor gezien en bleef lekker binnen in haar pyjama terwijl wij lekker een wandling hebben gemaakt met het baasje. ‘S avonds zijn ze wel even uit eten geweest met Udo en Monica, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Baasje ging weer met ons wandelen en vrouwtje kroop weer in bed. Ook de tweede Weihnachtsdag was het vrouwtje niet van de partij en weg waren wij weer met het baasje.

Woensdag voelde het vrouwtje zich weer wat beter dus is zij ’s morgens met ons een stukje gaan lopen zodat wij konden plassen en po…n. ‘S middags een wandeling met het baasje en dat was weer dat. Donderdag verliep ook zo.

De vrijdag was weer ouderwets. Lekker wandelen met z’n alle, vrouwtje vond het super om weer een heuze frisse neus te halen, maar ’s avonds lag ze weer in haar bed of onder een deken op de bank en daar heeft ze heel de rest van de vakantie door gebracht, lang leve de Duitse griep!

Silvester is oud jaar en je goed het jaar uit gaat willen ze je zeggen met Gute Rutsch!! Jaja je glijdt in Duitsland letterlijk het nieuwe jaar in. Vuurwerk hebben we niet al te veel gezien, alleen door het keukenraam was er wat te zien. Ik (Keiko) heb wel even lopen fieppen, maar wij (Rontu en Miyuki) hadden nergens last van en stonden zelfs buiten te kijken samen met het vrouwtje terwijl baasje ergens naar toe gelopen was waar hij over het hele dorp heen kon kijken.

Vrouwtje had de Duitse griep aan zichzelf te danken, want ze had gezegd dat zij en het baasje lekker in Duitsland gingen doen wat ze wilde (om de kerststress en dergelijke te vergeten), al was het heel de week in de pyjama lopen en dat heeft ze dan ook gedaan. Baasje zei wel dat ze dit niet bedoelde, maar toch ze heeft haar pyjamaweek gehad en een geheel verzorgde vakantie (dankzij het baasje) voor weinig geld. Wij hebben er niet onder gelden hoor, want iedere dag een lekker wandeling met het baasje is ook super.

Foto’s zin er deze vakantie helemaal geen gemaakt, want baasje had maar twee handen zei hij en dan met drie hondjes wandelen en foto’s maken, nee dat lukte hem niet en ook het weer was niet al te super, motregen en een stevig windje, dus dat werkte ook al niet mee.

Ja ja, wij (Keiko, Rontu en Miyuki) zijn er nog hoor, vrouwtje had het alleen deze week erg druk met van alles. Ze heeft de Kerstboom in huis, gezet, kerstcadeautjes gekocht, dokter en apotheek bezoeken (ja, de nierbekkenontsteking is nog steeds niet over), uitrusten en voor ons en het baasje zorgen en voorbereiden voor wat komen gaat.

Ook zijn wij (Rontu en Miyuki) deze week naar de oogarts geweest om te kijken of wij geen kwaaltjes aan de ogen hebben die we aan puppie’s kunnen doorgeven, nou nee dus, alles was goed. Wat dat betreft kan ik (Rontu) dus de volgende keer dat ik loops ben weer puppie’s krijgen. Ik (Miyuki) moet nog meer testen doen, maar dat kan over een tijdje ook nog, want ik ben toch nog te jong om puppie’s krijgen.

Maar vandaag was er tijd voor ons en we vonden het super! Gisteren toen het vrouwtje van haar werk kwam had ze al verteld dat we misschien wel met Simba en Ziggy en hun vrouwtje zouden gaan wandelen, maar dan moest wel het weer mee werken. Nou scheen vanmorgen de zon, dus er werd afgesproken op de Loonse en Drunese duinen. Wat een feest. Eerst zijn we een heel stuk door de bossen gelopen en dan kom je omgevallen bomen tegen waar je hele mooie foto’s van kunt maken, dus daar ging ik (Keiko) mooi voor zitten. Nadat we een heel stuk gelopen hadden kwamen we op de duinen terecht, waar we lekker in het zand konden rennen en doen. Moet je zien hoe ik (Rontu) er na vijf minuten graven uit zag. Ik was trouwens aan Simba en Miyuki aan het laten zien hoe je een heel groot gat moet graven, want die twee bakken er niks van als ze bezig zijn en zitten helemaal onder het zand, bij mij alleen mijn hoofd maar.

Hier ben ik (Keiko) Ziggy aan het laten zien dat wij ook als een konijn kunnen rennen. Vrouwtje riep gelijk dat ik moest stoppen, want met kesrtmis verdwijnen veel konijnen in een pan.

En bij die zandvlakte hebben ze ook bergen waar bomen op groeien waar door je heel leuk hard kunt rennen. En baasje maar een foto van ons proberen te maken, nou dit was het resultaat. Ik (Keiko) vloog bijna uit de bocht!

Thuis gekomen was ik (Rontu) deze keer de klos om in bad te gaan, wamt ik had erges in liggen rollen en rook niet erg fris en sommige haartejs hadden ook een ander kleurtje gekregen. Nu liggen wij al met z’n alle de rest van de dag lekker lui op de bank, zak en stoel en zijn lekker aan het nagenieten.

Vandaag hebben wij een heerlijk rustig dagje gehad, lekker luieren met baasje en vrouwtje. Ik (Keiko) ging zelfs ook een paar keer uit mijn eigen kroelen met het vrouwtje. Ik (Rontu) heb heel wat liggen dromen over mijn leventje. Ik (Miyuki) heb liggen bedenken wat ik nog allemaal voor hondenkwaad kan gaan uithalen in mijn leventje.

Wat ik (Miyuki dus) me verder nog af vraag is wat een verjaardagfeestje betekend. Baasje, vrouwtje, tante Keiko en mama Rontu hebben het er al heel de dag over dat ik morgen jarig ben en er dus een feestje is. Dat weten ze zo goed omdat vorig jaar hun hart vol vewachting klopte op 3 december en na een onderbroken nachtrust was het zover, ik en mijn broetjes en zusje waren op de wereld gekomen. Morgen weet id dat dus ook. Weltrusten voor zometeen, want ik ga vroeg slapen, ben ik snel jarig!

Gisteren was ik na een aantal weken niet naar ringtraining te zijn geweest zo stom om naar Rptterdam te rijden, dit terwijl ik wist dat er op de weg terug een fikse file stond. Op de heen weg heb ik nergens last van gehad, ja wel wat drukte in Rotterdam zelf maar voor de rest niks. Na de ringtraining heb ik voor de zekerheid even naar Remko gebeld hoe de drukte was en voor een eventuele alternatieve route naar huis. Nog even de kaart van Nederland erbij gepakt en de laatste fileinformatie gevolgd en daarna was het duidelijk, de A16 blijven volgen naar huis. Al met al was het zo erg nog niet en heb er maar een half uurtje langer over gedaan. Ook Miyuki vond het allemaal niet zo erg, want ze was tenslotte toch gezellig met het vrouwtje op pad geweest.

Vandaag was het weer gewoon een dag waarop ik mocht werken en op de weg terug nog wat boodschappen halen, want dat komt ook ieder week weer terug. Een lekker stukje lopen met de hondjes, daarna hun bakjes vullen met brokjes, wat te drinken voor me zelf pakken om met het blad "Onze hond" lekker op de bank neer te kunnen ploffen.

Keiko en Rontu hebben Miyuki trouwens nog veel verhalen over Sinterklaas verteld en die kleine vind het nu toch onderhand ook wel tijd worden dat ze wat te drinken en wat brokjes voor het paard van Sinterklaas klaar zet. Ze zegt zelfs dat ze zometeen ook nog een liedje gaat zingen, want dat heeft ze van haar mensenvriendjes en mensenvriendinnetjes. Zegt zegt ook eerlijk dat ze het eigenlijk alleen maar doet om te kijken of ze wel lief genoeg is. Ach, die Miyuki toch, zou ze lief genoeg zijn?

Vandaag was het weer tijd voor Miyuki om naar school te gaan. Het is niet te merken dat zij regelmatig een lesje mist als wij in Duitsland zitten, want ze doet het niet minder goed dan de andere hondjes uit haar klas. Na school zijn we naar huis gegaan waar ze lekker neerplofte naast mama Rontu. Moe dat was wat ze was en dat gebeurd niet zo vaak. Samen hebben de hondjes naar de tv. liggen kijken, want Sinterklaas zou aankomen en dat is natuurlijk erg spannend om te kijken. Voor Miyuki was dit de eerste keer dat ze Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten zag en ze lag dan ook erg aandachtig naar de tv. te kijken.

Morgen zal dat wel anders zijn. Dan zal Miyuki gaan aandacht hebben, teminste niet voor ons. Want herkennen jullie deze nog? Nou wij wel, de druktemakertjes die nu bijna 1 jaar oud zijn.

Hopelijk mama Rontu, tante Keiko morgen ook. Want we gaan als het goed is morgen al de puppy’s van Rontu weer zien. Miyuki kennen we natuurlijk wel, maar de rest hebben we al weer een tijdje niet gezien. Ede is de plaats die we onveiling gaan maken, dus dan weet je zovast waar je niet naar toe moet gaan.