Vandaag was het dan zover, Nagai en Noyko hebben ons verlaten.

Om 9.20 uur stonden de nieuwe baasjes van Nagai voor de deur en toen ze binnen kwamen schrokken ze wel even, wat was hun mannetje gegroeid in die 2 weken dat ze hem niet gezien hadden. Nog even wat kletsen, de nodige dingen verteld was het bijna tijd om te gaan. Maar wat was dat de deurbel ging alweer. De nieuwe baasjes van Nyoko stonden ook al voor de deur. Gezellig konden ze elkaar ook nog even leren kennen.

Maar toen was het echt tijd voor Nagai om het nest te verlaten en wat deed die schat, hij kroop lekker in de bench om te gaan slapen. Nee dus, dat is nu niet meer jou plekje, eruit , riempje aan en wandelen naar de auto waarin je naar Hansweert gaat, dat was wat ik (vrouwtje) in zijn oortje fluisterde toen hij voor het laatst bij mij in mijn armen lag. Hij heeft daar leuke speelkammeraadjes en hopelijk gaat hij onder het wandelen snel in een vis liggen rollen, want dan voelt hij zich echt thuis daar in Zeeland.

Toen was het de beurt voor Nyoko. Ook met haar baasje en vrouwtje werd alles besproken en toen was voor haar de tijd aan gebroken om het nest te verlaten en wat denk je wat ze deed die schat. Ze kroop in de bench om te gaan slapen. Nee dus, dat is nu niet meer jou plekje, eruit , riempje aan en wandelen naar de auto waarin je naar Helmond gaat, dat was wat ik (vrouwtje) in haar oortje fluisterde toen zij voor het laatst bij mij in mijn armen lag. Ik moest wel lachen en Remko trouwnes ook toen hij hoorde dat Nagai de zelfde streek uit gehaald had. Ook Nyoko krijgt speelkameraadjes, maar hopleijk doen ze ook graag met haar kroelen, want dat is toch wel iets wat ze erg graag doet en dan zal ze zich snel thuis voelen.

Tegen de klok van 14.00 uur was het hier in huis dus ineens erg stil. Remko en ik waren samen met Keiko, Rontu en Miyuki thuis, maar dan wel een leeg huis. En dat terwijl alleen Nagai en Nyoko maar weg waren, die 2 kleine donderstenen, schatjes, kroelkippetjes, ruziemakers, lig in de weggers en ga zo maar even door. Maar we moeten zeggen het was weer een super leuke tijd en als het aan ons ligt komen er hier in huis vast nog wel een keertje van die leuke puppy’s.

Gisteren hebben we nog wat leuke dingen gedaan. Nadat het vrouwtje thuis kwam van haar werk zijn we naar opa en oma geweest. Daar waren wij nog nooit geweest, maar dat mag de pret niet drukken. Toen we daar weg zijn gegaan kwamen we langs de school van de buurtvriendjes en buurtvriendinnetjes en toen zijn we daar maar uit de auto gestapt om hun van school af te halen. ‘S avonds hebben we nog een avontuur beleefd. We zijn met het vrouwtje naar de buren gegaan zodat wij konden kennis maken met een konijn, schildpadden en natuurlijk hun poezen; Brutus, Pluis en Storm. Die laatst is net als ik (Nagai) erg ondernemend en we gingen dus ook iedere keer bij elkaar kijken. Ik (Nyoko) vond het allemaal wel best, als Storm maar op een leuke afstand (50 cm) bleef.

Vandaag stond in het teken van afscheid nemen. Eerst zijn we naar Quinty en Moïse geweest (hun mama was gelukkig ook thuis) om een afschiedskroel te geven. Toen we thuis kwamen hebben we nog een keer in en met de puppytunnel gespeeld. Toen werd er aan gebeld, alle buurtvriendjes en buurtvriendinnetjes kwamen 1 voor 1 binnen samen met hun moeders. Van hun ellemaal kregen wij alle 2 een afscheidskroel en toen was het even rustig. Ja, even, dat lees je goed, we hebben misschien wel 10mintuten geslapen en toen waren we weer wakker. Spelen met het baasje, vrouwtje, tante Keiko, mama Rontu en zusje Miyuki dat was wat we liever deden.

‘S avonds was het weer tijd om samen met het vrouwtje de voordeur open te maken. Mariska kwam ook nog helemaal naar Breda om met ons te kroelen. Wat is er toch allemaal aan de hand dachten we, maar helaas we weten het niet. Ook hadden we sterk het gevoel dat we nog even bij mama Rontu moesten drinken dus dat hebben we ook nog maar gedaan.

Vrouwtje zegt dat we morgen wel weten waarom deze dag zo in het teken staat van ascheid nemen, maar we weten niet of we dit wel willen weten. We hebben zo’n raar gevoel in onze buikjes! Nu gaan we in ieder geval lekker slapen en morgen zien we weer wel.

Gisteren avond zijn wij (Nagai en Nyoko) zoals verteld mee naar de hondenschool geweest. Ik (Nyoko) vond het allemaal vreemd en heb dan ook iedere keer naast vrouwtje haar voeten gezeten (vrouwtje zegt dat ik heel druk bezig ben met alles te verwerken en daardoor soms wat rustig ben) Ik (Nagai) heb met heel veel vreemde honden kennis gemaakt of moet ik zeggen datik vriendjes gemaakt heb. Honden die een lange staart, flap oren, hoge poten of een super lange rug hadden, het maakte mij niet uit, ik wilde vriendjes worden. Ook hebben we even gekeken wat tante Keiko, mama Rontu en zusje Miyuki daar doen en we zeggen eerlijkdat lijkt ons geweldig. Van de leraar kregen we ook al een puppytargetstick waarmee we al zo vast wat konden gaan oefenen, teminste dat zei hij.

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen, want om 6.30 uur hebben we even een plasje gedaan en toen zijn we terug naar het huisje van mama Rontu gegaan. Om 8.00 uur kwamen we weer tot leven en dit omdat we toen het vrouwtje ook tot leven was gekomen. Heel de ochtend hebben we gespeeld en soms kregen we even een wijze les van tante Keiko. Hier leer ik (Nagai) hoe ik onderdanig moet zijn en ook ik (Nyoko) weet nu hoe dat moet. Maar van Miyuki trekken we ons lekker weinig aan, want die is och niet de Shibabaas hier in huis. Hier ben ik (Nyoko) lekker met haar aan het stoeien.

Vanmiddag is er een vreemde man geweest die ons pijn heeft gedaan. Vrouwtje zei dat dit een man van de Raad van Beheer was en dat die ons een chip ging geven zodat ze weten wie wie is en wie bij wie hoort te wonen. Die man vertelde dat hij zulke mooie Shiaba’s niet vaak ziet en voor dat ik (Nagai) het wist gilde ik de hele Shibabende hier in huis bij elkaar. Een dikke spuit met daarin deze keer iest wat hard was ging in mijn schouder, maar het was ook weer gedaan voor ik er erg in had. Bij mij (Nyoko) stond de hele Shibabende dus erbij en hoefde ik niet te gillen, wel liet ik even een piepje van de schrik, maar dat was dan ook alles. Wel waren we erg onder de indruk van deze gebeurtenis en zijn lekker gaan rusten zodat we het sneller konden verwerken.

Met dat verwerken zijn we dus al klaar en hebben al weer lekker kunnen ravotten. Net hebben we lekker een wandeling gemaakt, nou ja wandeling we gingen net als de blaadjes door de lucht en er vielen allemaal dingen op ons lijfje waardoor toen we binnen kwamen we ierder keer onze beentje onder ons lijfje uit voelde glijden. Storm en regen was dat en vrouwtje vertelde dat we daar maar aan moeten wennen, want dat doet het in Nederland wel vaker. Straks gaan we nog even in de achtertuin een plasje doen en dan lekker het huisje van mama Rontu opzoeken om te slapen. Weltrusten, dat is wat vrouwtje iedere avond roept dus roepen wij het ook maar.

Wij hebben de afgelopen 2 dagen veel mee gemaakt.

Zaterdag hebben we eerst lekker uitgeslapen, maar dit wel op een bijzondere plaats kijk maar eens waar ik (Nyoko) dat doe. En nu gaan we even 2 jaartjes terug en kijk eens hoe ik (Myuki) aan het uitslapen was.

Toen we uitgeslapen waren kwamen eerst de nieuwe baasjes van Nyoko kroelen met ons en naar haar komen kijken. tegen de tijd dat die weg gingen hebben we met z’n alle een blokje gelopen en we moeten zeggen dat was super leuk. Even later stapte baasje, vrouwtje, Rontu en haar puppy’s in de auto om naar onze mensenvriendinnetjes Moïse en Quinty te gaan. Hun papa en mama zouden op Rontu en haar puppy’s passen terwijl ons baasje en vrouwtje op hun kindjes deden passen in de Winter Efteling. Wat hebben die het leuk gehad als we die verhalen moeten geloven, maar wij (Keiko en Miyuki) hebben het heerlijk rustig gehad zo met z’n tweetjes. We mochten lekker vrij beneden blijven en dat zonder die twee ettertjes van een puppy’s, heerlijk.

Zondag hebben we eerst baasje uit gezwaaid, want die staat als het goed is nu lekker op het snowbaord in Oostenrijk in de sneeuw. Daarna hebben we nog even lekker geslapen met z’n alle, lekker op de bank op het kleedje van het vrouwtje (dat kan nu lekker zonder dat baasje het ziet!). Toen we wakker werden en een plasje hadden gedaan kwam even later ons mensenbuurmeisje Lore weer. Even denken, we denken dat die pas en dag of 4 niet geweest is vanaf dat de puppy’s gekroeld mogen worden, een echte vriendin dus. Ook toen zijn we met z’n alle gaan wandelen, wat een heerlijk weertje was het trouwens. Rond de klok van 14.00 uur kwamen de nieuwe baasjes van Nagai kroelen en spelen met ons. Weet je die beginnen we al echt te herkennen als voor de voordeur staan en ze horen. ‘S avonds zijn we aan het ravotten geweest met z’n alle, vrouwtje werd bijna gek. 5 vliegende Shiba’s door een kamer en deze keer werd er ook nog bij gezongen, wat was dat weer eens leuk.

Maar vandaag doen we het rustig aan, want vanavond gaan vrouwtje, Nagai, Nyoko en ik (Keiko) weer naar school toe en dat zal ook wel weer een hele belevenis worden met die twee kleintjes erbij.

Vandaag zijn mijn puppy’s voor het eerst de grootte weide wereld in getrokken. Samen met het vrouwtje stapte ze zo rond een uur of 13.00 de auto in om naar de dierendokter te gaan. De autorit was goed verlopen vertelde het vrouwtje, tenminste als ze het huilen van Nagai niet mee teld. Vrouwtje zegt dat hij dit zeker 20 minuten vol heeft gehouden en toen was hij zo moe dat hij er maar mee stopte en dat was natuurlijk wel fijn voor het vrouwtje.

Bij de dierendokter aan gekomen mochten ze nog even een plasje doen op het veld en daarna gingen ze in de wachtruimte zitten tot ze binnen geroepen werden. Nou dit gebeurde netjes op de afgesproken tijd en door de dierendokter die mijn puppy’s al een keer eerder had gezien. Ze keek eens goed en schoot even in de lach, maar vond het prachtige Shiba’tjes die ze nog nooit eerder had gezien. Even later kwam ook even de dierendokter kijken die bij mij al de bloedproefjes had gedaan en die ging gelijk zitten kroelen met Nyoko. Na een korte verhuis naar een andere behandelkamer kreeg Nagai als eerste de aandacht. Alles werd na gekeken, hartje, longetjes, oogjes, oortjes, tandjes, haartjes, enz. en natuurlijk niet te vergeten zijn balletjes. Alles was oké, zelfs zijn balletjes zaten al op de goede plaats. Toen kwam daar het spuitje en Nagai zou geen echte Shibareu zijn als hij niet even zou gillen en dat heeft hij dan ook gedaan. Zo dat was dat, op naar Nyoko. Daar werd ook alles bij nagekeken en ook die werd gezond verklaard. Ook voor haar werd een spuitje klaar gemaakt en toen hoorde niemand wat, want een Shibateefje is echt geen watje, bijt even op haar tandjes en klaar is Nyoko. Dat dit allemaal zo gegaan is weet ik van het vrouwtje, want toen die weer thuis kwam met mijn puppy’s heb ik eens even tegen haar gezegd dat ze ze nooit meer zomaar mee mag nemen zonder mijn toestemming en toen vertelde ze dit hele verhaal.

Rond de klok van 17.00 uur werd het tijd voor een blokje om. Eerst werd mijn riempje om gedaan en daarna, wat zag ik daar, Nagai en Nyoko kregen ook een lijntje aan hun hasbandje. Jippieeee, we gaan met ze z’n drie’tjes wandelen. Ver kwamen we niet, want voor het eerst aan een riempje lopen is niet makkelijk en daarom heeft vrouwtje Nagai en Nyoko maar even naar het grasveld gedragen. Daar aan gekomen werd er gelijk geplast en konden we weer naar huis, waar die twee gelijk in slaap vielen. Keiko, Miyuki en ik zijn even later nog met z’n drie’tjes mee gemogen en toen hebben we echt een lekker stukje gewandeld.

Later op de avond kwamen Paul, Debby en Evy nog even op bezoek, ze waren zo geschrokken (omdat Nagai en Nyoko zo groot geworden waren) toen ze op deze web-log hadden gekeken dat ze mijn puppy’s weer eens van dicht bij kwamen bewonderen. Toen ze naar huis gingen heeft Evy nog even op haar manier met Nagai en Nyoko gekroeld. Dit deed ze op zo’n manier dat wij (Keiko, Rontu en Miyuki) er helemaal jaloers van werden, want zo willen wij ook wel een keertje op haar schootje liggen.

Vandaag hebben we lekker veel buiten gespeeld, we foppen namelijk vrouwtje wel eens zodat ze denkt dat wij een plasje of een po..je moeten doen en dan doet ze de deur open en kunnen we lekker naar buiten. Vrouwtje vind dit niet zo erg hoor, want ze vind dat wij het erg goed doen. Gisteren avond zijn we namelijk om 22.20 uur voor het laatst naar buiten geweest en vanmorgen schrokken we waker van de krantenjongen die een beetje wild deed met de brievenbus, dit was om 5.30 uur. Deze tijd hebben we gedaan zonder een plasje te doen en dat met een leeftijd van nog geen 6 weken.

Buiten vinden wij het wel erg leuk, want je blijft dingen ontdekken. Blaadjes zijn wel erg leuk om mee rond te sjouwen, ik (Nyoko) loop er dan ook erg trots mee door de hele tuin en laat aan iedereen zien wat ik gevonden heb.

Ik (Nagai) heb de struiken ontdekt en heb uitgevonden dat die best lekker smaken. Ik heb mezelf dan ook voor genomen dat ik dit struikje mee neem als ik bij mijn andere baasjes ga wonen en ben al vast begonnen met graven.

En als we weer binnen zijn dan moet mama Rontu er aan geloven. Weet je wat leuk is , die heeft 4 pootjes waar je lekker in kan bijten. En als je daar dan mee klaar bent, ja ja, mama Rontu laat het niet lang gebeuren dan ga je maar weer lekker wat eten en daarna lekker slapen. Of je gaat gewoon lekker wat luieren en denken over het geen wat je te horen hebt gekregen van het vrouwtje. Ik weet niet of dat ik daar blij van moet worden, maar morgen moeten we samen naar de dierendokter voor een spuitje, wat dat allemaal is weet ik niet, maar mama Rontu, tante Keiko en zusje Miyuki zeggen dat het niet erg is.

Dinsdag komt er een man langs om ons chips te geven, maar er wordt gezegt dat dat niet het zelfde is dat wat baasje en vrouwtje ’s avonds wel eens zitten te eten terwijl ze tv. kijken. Ach weet je, we zien het allemaal wel wat er gaat gebeuren.

Nu gaan we mama Rontu en zusje Miyuki weer pesten. Tante Keiko laten we maar even met rust, want die heeft vandaag al genoeg met ons afgezien. En vanavond gaan we op tijd slapen, baasje heeft morgen al vroeg een vergadering en vrouwtje mag ook weer even werken. En als die op het werk zijn worden we een keertje buiten gelaten door buurvrouw Barbra, want vijf en half uur is wel erg lang om overdag niet te plassen.

Zo, als eerste willen wij iedereen een pootje en een knuffel geven en op die manier het beste wensen voor het jaar 2008. Vrouwtje heeft het de laatste dagen wel erg druk gehad en kon dan ook geen energie vinden om een verhaaltje te schrijven. Maar nu heeft ze een paar dagen vrij en dan hoeft ze maar 2 ochtendjes te werken en dan heeft ze vakantie, dus verhaaltjes zullen er nu wel komen.

Maar het is allemaal door gegaan hier in huis, Nagai en Nyoko zijn erg groot geworden. Die twee hebben ondertussen de huiskamer ontdekt en daarbij natuurlijk ook "kennis" gemaakt met mij (tante Keiko). Ondertussen hebben ze ook een halsbandje aan in de kleur die bij hun past. De dame draagt een rode en de stoere man een blauwe.

Ook hebben ze al streken, Nagai moet namelijk als hij de krantenbak voorbij loopt er altijd 1 op de grond gooien en Nyoko springt als een springveer door de kamer, maar dan wel achter mij (Miyuki) aan. Lekker spelen en ravotten en van wie kun je dat beter leren dan van Miyuki!!!

Maar baasje en vrouwtje kunnen net als ik (Rontu) echt niet boos op die twee worden, want zeg nou zelf als je zo’n koppie als dit ziet smelt je toch helemaal weg. bvgfbgbbbzsjhhjj, ik (Nyoko) heb even gekeken wat vrouwtje aan het doen was en heb haar na gedaan, hihihi! Nu ga ik weer even slapen om daarna weer buiten mijn plasje te doen en daarna ga ik weer even spelen en eten en dan weer slapen.

Een paar buurtvriendjes en buurtvriendinnetjes die samen genieten van de hondjes en weet je ook ons (Keiko, Rontu en Miyuki) vergaten ze niet.

Het wordt nu leuk hier in huis. Mijn (Rontu) puppy’s komen in beweging en ik moet ze goed in de gaten houden.

Moet je kijken hoe ze met elkaar om gaan, ze bijten gewoon bij elkaar in de neus. Dat geeft nu nog niet, want de tandjes zijn nog niet door gekomen, maar dat zal niet lang meer duren en dan gaat er gegild worden als ze dit doen. En dat gillen gaat dan ook leuk worden, want waarschijnlijk werken de oortjes tegen die tijd ook en dan moet je die kopjes zien, dan schrikken ze zich een hoedje.

En dan de lieve kant van deze kleintjes. Lekker kroelen met de zingende Shar Pei. Niet dat er voor de rest niet gekroeld wordt hoor, baasje, vrouwtje, ik en zusje Miyuki doen dat ook. Maar tante Keiko die vertrouw ik het nog niet echt toe al zegt het vrouwtje dat tante Keiko ook wel een een kroel geeft als ik er even niet ben.

Ach, het zijn gewoon schatjes met al wel wat Shiba hondenkwaad! Van wie zouden ze dat hebben?

En nu niet schrikken hoor, Nagai weegt nu al 1513 gram en Nyoko weegt 1356 gram en dat allemaal door mijn melk.

Vandaag houden we het simpel door onze kerstkaart te plaatsen, want baasje en vrouwtjw zullen vast nog wel wat mensen vergeten zijn met het versturen van de kaarten, maar vanaf nu kan niemand meer zeggen dat ze vergeten zijn.

Maar wat we nog wel te vertellen hebben is dat we een nieuw mensenvriendinnetje erbij hebben, haar naam is Susan van der Wilden. Ze is gisteren geboren en is de dochter van Michael en Mirjam. Hopelijk zijn die twee net zo trots op hun meisje als dat ze ooit trots waren op mij (toen ik (Rontu) nog klein was en bij jullie thuis in mijn tentje lag te slapen). Michael en Mirjam ook van ons een dikke knuffel voor jullie en jullie wondertje.

Wij (Keiko en Miyuki) hadden vanavond ook een heerlijk avondje. Baasje is dan wel niet thuis deze week, maar dat wil niet zeggen dat wij niet genieten. Tussen de buien door zijn we naar buiten geweest en daarna hebben we lekker geluierd. En dat is toch eigenlijk wel een hele grootte hobby van ons.

En weet je wie ook al erg goed kunnen luieren, die twee puppy’s hier in huis. Moet je zien waar en hoe die kleine meid zich heeft neer laten ploffen. Die eingste man onder ons is dus geen watje, want hij kan zijn zus al dragen.

Rontu heeft het als enigste druk, puppy;s melk geven, puppy’s helpen met plassen en po…n, eten, drinken, wat vaker naar buiten op de ongunstigste tijden (lang leve de diaree) en dan ook nog in de gaten houden dat een van ons niet bij haar kleintjes in de buurt komt.

En het vrouwtje; die geniet ze van alles wat er op het moment gebeurt al zegt ze wel dat ze blij is als het baasje van de week weer thuis is, want dan kan hij er ’s nachts ook een keer uit om met Rontu te gaan wandelen.

Dat het goed gaat met de puppy’s hoef ik eigenlijk niet te vertellen, maar dat ze erg goed groeien kan ik jullie wel vertellen. Vrouwtje zegt zelfs dat ze groeien als kool en dat betekend dat ze erg groeien. Het reu’tje kwam op de wereld met een gewicht van 300 gram en nu weegt hij 551 gram Het teefje kwam op de wereld met een gewicht van 246 gram en ze weegt nu 496 gram. En dat in nog geen 5 dagen.

Kijk eens wat een kroelpuppy het reu’tje is, het valt me erg op dat hij wel erg vaak tegen me aan ligt terwijl het teefje bijna altijd aan de andere kant van de werpkist ligt.

Verder waren vandaag onze mensenvriendinnetjes samen met hun mama hier om hun cadeau’tjes van Sinterklaas op te halen. Die schatjes hadden ook een kraamcadeau’tje voor de puppy’s bij. Ze staan appart voor als de puppy’s groot genoeg zijn om er mee te spelen. Voor ons (Keiko, Rontu en Miyuki) hadden ze ook een cadeau’tje bij, een schoentje met heerlijke snoepstaafjes erin. Lekker dat die zijn!

Ook de papa en mama van het baasje met mensenneefje Mauro waren even hier. Wat stond dat neefje met glunderende oogjes naar mijn puppy’s te kijken. Ook heeft hij nog een tijdje met Keiko en Miyuki voetbal gespeeld en dat vonden ze erg fijn.

En dan nog ome Wim, Barbra, Lore en Lout, wat lief dat ze allemaal komen kijken. Ook lief zijn de kaarten die door de postbode op de deurmat gegooid worden. Ondertussen zijn er al 5 gekomen. Ik zal vragen aan het vrouwtje dat ze ze binnekort even laat zien, net als de kraamcadeau’tjes die de puppy’s gekregen hebben.

Gisteren avond hebben wij (Keiko en Miyuki) eens even een tijdje naar de puppy’s van Rontu zitten kijken. Samen met het vrouwtje mochten we de puppy’s even van wat dichterbij bekijken. Ik (Miyuki) ben maar bij vrouwtje op schoot gekropen, want ik ben net te klein om goed over de rand van de werpkist te kunnen kijken. Ik (Keiko) weet al hoe puppy’s er uit zien, dus ben ik maar achter Miyuki gaan staan.

Wat een wonder is het toch dat dit uit een buikje kan komen. En wat is Rontu trots op haar puppy’s, een geweldige moeder dat is ze op het moment. Ze verteld iedereen die in de buurt komt dat ze er vanaf moeten blijven en dat alleen baasje of vrouwtje ze even mag pakken om te kijken of alles nog wel goed is met ze en alles is goed, dus baasje en vrouwtje hoeven ze ook niet vaak op te pakken.

Maar de puppy’s hebben natuurlijk ook een gezicht, dus heeft vrouwtje daar even een foto van gemaakt en hier komen ze.

Dit is het reutje dat ondertussen al aardig is aangekomen, want hij weegt nu 352 gram. Hij weet mama Rontu erg goed te vinden en als ze even wat verder weg is dan laat hij zich wel horen en dan gaat mama Rontu natuurlijk gelijk naar hem toe.Het gaat dus helemaal lekker met hem. .

En dan het teefje, ook die is al lekker aangekomen, 302 gram is hoeveel ze nu weegt. Ze is wat rustiger als haar broertje, maar dat maakt niet uit. Ze doet het goed en dat is waar het tenslotte om gaat. Vrouwtje zegt ook dat ze wel blij is dat ze nu nog rustig is, want ze zegt dat toen ik (Miyuki) klein was genoeg heeft afgezien met mij en mijn broertjes en zusje en dat ze het nu een stuk minder druk zal krijgen. Maar dat mag het vrouwtje denken, maar dat gaat niet door hoor. Nu zitten wij er dus rustig naar te kijken, maar als het mag en kan gaan we die kleintjes allemaal ondeugende dingen leren en dan zullen baasje en vrouwtje merken dat wij er ook gewoon zijn en onze streken uit blijven halen.