Afgelopen zondag zijn vrouwtje, Keiko en Miyuki naar een hondenshow geweest. Vroeg ging de wkker dus weer en hup de auto in en wegwezen. Later op de dag kwamen ze weer thuis en Keiko en Miyuki hadden alle twee een u’tje gehaald en dat is de hoogste score die je kan halen. Keiko werd als derde van haar groepje geplaatst en Miyuki als tweede, geweldig gedaan hoor damens!

Maar wat zondag hier in huis gebeurde, was dat ik (Rontu) weer eens loops ben geworden. Baasje heeft dus weer een broekje op gezocht en daar loop ik nu mee rond. Ik ben een echte Shiba van het vrouwlijke geslacht en gedrag me dan ook zo, teminste dat zegt het baasje. Buikpijn is waar ik veel last van heb en daarom gedraag ik me niet opperbest en ben een beetje humeurig. Naar Keiko trek ik een lip op. Naar Miyuki grom ik als ze in de buurt komt. Gisteren ben ik al weer naar de dierendokter geweest voor een uitstrijkje te maken en dit om te kijken of er geen bacteriën zijn die en zwangerschap in de weg staan. Vandaag heb ik eens lekker uitgeslapen en dat heb ik gedaan in het bed van het vrouwtje, daar ligt zij ook altijd in als ze zich niet zo lekker voelt, dus…….. haar bed was voor mij.

Zo daar zijn we weer of zoals ze het in het land zeggen waar we de afgelopen 3 weken hebben doorgebracht, Wir sind wieder da!

Wat we daar allemaal mee gemaakt hebben,nou heier komt het. Het eerst weekend kregen we gelijk bekende op bezoek, ome Wim en Lucie kwamen kijken hoe ons huisje was en in wat voor omgeving het staat.

Nou is er voor dat laatste een goede manier om dat te bekijken, je pakt een mountainbike een gaat er op vandoor, dus daar gingen het baasje en ome Wim en vergeet niet dat die laatste al een paar jaartjes ouder is als het baasje.

Ook hebben we weer de nodige kilometertjes afgelegd met onze pootjes. Weet je wat we daar opeens in het bos zagen staan? Nou kijk maar eens.

Een hertje stond gewoon op zijn gemakje naar ons te kijken hoe mooi wij wel niet waren en het kon zijn oogjes niet van ons af houden en heeft zo wel een kwartiertje naar ons staan kijken (wij natuurlijk ook naar hem). Maar zo’n mooi hertje heeft mij (Rontu) me deze vakantie ook even goed laten schrikken en daar door heb ik de rest van die wandeling toen achterstevoren gelopen, want stel je voor dat het hertje weer uit een bosje te voorschijn zou komen en ik weer zo zou schrikken. Nee, dat moest ik goed in de gaten houden.

Ook hebben wij onze bijnaam van onze vakantievriendjes; de van Ginneken Shiba’s weer eer aan gedaan, wij (Keiko en Rontu) hebben lekker liggen rollen in de modder. Het gevolg een wasbeurt in de badkamer en een vlucht door de huiskamer, want vrouwtje was erg blij, ze had net het huisje schoon gemaakt en toen kregen wij de kolder in onze hoofdje. Na zulke wandelingen moest er natuurlijk uitgerust worden, want wanneer we weer gaan wandelen weten we niet en dan moeten we wel weer fit zijn.

Hier liggen wij (Rontu en Miyuki) lekker te slapen op de zak en ons voor te bereiden op wat komen gaat, een wandeling. Die wandling die daar op volgde was er eentje waarbij we natte pootjes kregen, want in het dorp verderop hadden ze toch wel een beetje last van hoog water (vanwege de regen), maar dat is hier in Nederland op het nieuws geweest dus dat wisten jullie al.

Verder hebben we lekker genoten, zelfs die week zonder het baasje was leuk, al had het vrouwtje toen niet al te veel tijd voor ons, want haar plan was om het hele huisje van binnen en van buiten te poetsen en dat is haar ook gelukt.

Zo vandaag was het dan eindelijk zover, de reünie bij de fokker van ons (Keiko en Rontu).

De eerste keer waren wij (baasje, vrouwtje en ik (Keiko))op vakantie. Vorig jaar zouden wij ook op vakantie zijn, maar toen ging vanwege een trieste gebeurtenis de hele reunie niet door. Dit jaar zouden wij eigelijk ook op vakantie zijn,maar gelukkig wilde baasje maar twee weken wandelen en daarna weer werken zodat we dit weekend toch weer naar Nederland zouden moeten om hem naar huis te brengen. Met het gevolg, dit jaar waren we wel bij de reunie. Toen wij aankwamen waren Tama, Miko, Khoda, Banshu er al, gezellig. Er waren al meer baasjes en vrouwtjes met hun Shiba’s, maar hoeveel er nog zouden komen was voor ons een raadsel. Nou toen de hele bende compleet was gingen we een foto maken op het weiland van Ilone en Ben, gelukkig is dat een groot weiland, want anders hadden we er niet allemaal op gepast.

1,2,3,4,5,6……ontelbaar veel Shiba’s voor ons (klik op de foto om ze zelf te kunnen tellen!), maar Ilone vertelde dat het er waarschijnlijk wel een stuk of 65 waren. Na de groepsfoto zijn we het dorp op stelten gaan zetten, één grootte opstopping, we werden bijna bij de verkeerinformatie opgenoemd!

Weet je wat zo leuk is aan een reunie, je ziet nestpuppy’s die je eigenlijk helemaal niet kent en waarvan er gezegd wordt dat het je broertje of zusje is. Nou eerlijk gezegd geloven wij alles, maar wij herkennen er geen één meer.

Dit is een zusje van mij (Keiko), geloven jullie het zelf? Ook hebben ik mijn mama weer gezien, maar die deed net of ze mij niet zag, maar dat geeft niet want ook ik herkende haar niet. Van mij (Rontu) waren mijn 2 broertjes er mijn zusje er, al zie ik 2 van hun regelmatig blijft het leuk om ze weer te zien. Maar ook was het super om al die vreemde Shiba’s bij elkaar te zien. Ilone en Ben hadden nog een verrassing voor alle hondjes, een heuze snoepzak. Voor alle baasjes en vrouwjes was een saté, een heerlijke salade en natuurlijk wat te drinken en een cadeau’tje (2 Shiba ovenwanten), wat een super onthaal. Maar de grootste verrassing werd door Piepster verzorgd, 3 puppyteefjes, we waren bijna allemaal lijf bij de geboorte aanwezig.

Langs deze weg willen wij (Keiko en Rontu) en natuurlijk ook ik (Miyuki) Ilone en Ben een dikke knuffel geven voor deze gezellige leuke middag en hun nog veel plezier wensen met al de Shiba’s die er in hun leven nog op hun pad komen. Ook van baasje en vrouwtje moeten we jullie nogmaals bedanken, het was Super!

Bij onze vakantiefoto’s staan alle foto’s van de Shiba Reünie 2007

Zo hier zijn we weer eens, dat komt omdat wij de afgelopen dagen niet stil hebben gezeten. Maar de leukste dag voor ons was toch wel de zaterdag, want toen mochten wij op ons mensenneefje Mauro passen. Oppassen betekend dat je moet kijken of er geen rare dingen met diegene waarop je moet passen gebeurt en ook of dat diegene zijn eten en drinken op tijd krijgt. Al met al dus en hele klus voor ons. Al vroeg waren baasje en vrouwtje Mauro gaan halen en dat betekende dat we lang op hem mochten passen, want zijn papa en mama zouden hem pas na het avondeten komen halen.

Eerst zijn we lekker met z’n alle in de tuin gaan spelen, maar niet nadat die eerst was aangeveegd. Mauro wilde namelijk op zijn blote voetjes lopen, maar wij weten dat dit niet fijn is als je op de boomschors stapt, dus…. de bezem kwam uit de schuur. Ik (Miyuki) heb even goed gekeken of die kleine jongen het wel goed deed, maar ik kan niet anders zeggen dan, ja.

Nadat wij onze brokjes hadden gekregen en Mauro een broodje zijn we gaan wandelen. En weet je wat leuk was voor die kleine we kwamen uit bij een speeltuin voor mensenkindjes, leuk hoor, al vonden wij het jammer dat wij daar ook niet in mochten spelen. Er was een wip, een kattenloop en de vloer was van zand en dat is bij ons op school ook zo, dus waarom wij er niet mochten spelen snappen wij niet. Ook was er nog een glijbaan en dat vind ik (Keiko) nou ook super om te doen, want dat doe ik ook wel eens bij onze mensenvriendinnetjes. Wij stonden dus aan de zijkant een beetje te balen, maar hielden wel goed die kleine in de gaten, want als er wat gebeurde met hem moesten wij hem helpen.

Toen werd het weer tijd om naar huis te gaan, maar dat lopen met een buggy valt ook nog niet mee, daar moet je mee leren omgaan zei het vrouwtje.

Thuis gekomen werd Mauro een beetje stout, dit kwam omdat hij niet wilde en niet kon slapen, want hij wilde heel de tijd met ons spelen. Ik (Miyuki) heb hem dan ook na een tijdje even in zijn oortje gefluisterd dat hij niet zo stout mocht zijn omdat we anders niet meer op hem zouden passen. Nou hij was gelijk weer lief. Zo lief zelfs dat hij even later aan mij (Keiko) een verhaaltje zat voor te lezen over treintje Thomas, best grappig hoor.

Toen hij werd opgehaald door zijn papa en mama vroegen ze of hij lief geweest was en wij zeiden gewoon dat hij nog wel een keetje mocht komen en dat wij dan weer wel deden oppassen, want al was het een vermoeiende taak, het was wel leuk.

De rest van de dagen werd er lekker met ons gewandeld, kregen we op tijd onze brokjes, werden onze nageltjes geknipt en stond er weer een borstelbeurt op het programma. Op mandaag zijn wij (Rontu en Miyuki) alleen met het baasje naar school geweest zodat het vrouwtje al wat kon gaan regelen voor de vakantie, de jassen voor baasje en vrouwtje moesten gewassen en weer waterdicht gemaakt worden. Ook hun wandelschoenen kregen een grondige beurt, dus nu kan het niet lang meer duren of we gaan op V….tie! Joepie de floepie!!!

Zo vandaag was het tijd voor het laatste onderzoek dat Miyuki moest ondergaan om te kijken of ze wel puppy´s mag krijgen, het patella-luxatie onderzoek. En net als bij haar moeder was ook bij haar alles goed en dat betekend dus puppy´s voor Miyuki, teminste als moeder natuur het wil.

Toen we thuis kwamen vertelde Miyuki dan ook gelijk aan Keiko en Rontu wat er met haar was gebeurd. Ze vertelde dat ze samen met mij wel een half uur in de auto moest zitten om bij de dierendokter te komen en natuurlijk na het bezoekje aan hem ook weer om thuis te komen. Toen ze aan de beurt was kneep de dierendokter volgens haar we erg hard in haar knietjes en hij trok zo aan haar pootjes dat ze dacht dat er niks van over zou blijven. Maar even later besloot ze hem het toch te vergeven dat hij zo raar deed en gaf hem een heerlijke Miyukifloepie knuffel en daarbij dacht ze aan haar vriendje Ziggy waarmee ze ooit kindjes hoopt te krijgen, teminste dat vertelde ze.

Nu ligt alles te slapen, want met dit droevige weer is dat het beste wat je kan doen, dus weltrusten!

Zo wat kunnen wij weer lekker van het mooie weer genieten. ‘S middags rond de klok van 12.00 uur gaat de achterdeur open zodat wij verder heel de dag in de achtertuin kunnen door brengen. Soms lopen we evennaar het dakterras om te kijken of het daar ook zo mooi weer is, maar daar is het veel te warm, dus drinken we daar alleen onze waterbak leeg, want die is er door het baasje weg gezet om af te kunnen koelen als we daar toch besluiten te gaan spelen of genieten.

Hier zie je mij (Miyuki) met een paar speeltjes die ik verzameld heb, zodat ik de enige ben die er mee kan spelen. Keiko en Rontu moeten maar wat anders gaan zoeken waarmee ze kunnen spelen, want hier blijven ze vanaf.

De hele afgelopen week hebben wij het erg rustig aan gedaan terwijl baasje en het vrouwtje het weer lekker druk hebben gehad. We hoefde aar 1 keer naar school (de andere school had al vakantie) en voor de rest lekker slapen, van tijd tot tijd wat eten of een snoepje en een kleine wandeling. Maar een week was ook lang genoeg en nu kunnen we dan ook zeggen dat we weer uitgerust zijn van de vakantie.

Gisteren zijn we weer wel even naar het bos geweest en daar merkte vrouwtje al op dat we weer helemaal de oude aan het worden waren, dus vanaf vandaag is het gewone leventje voor ons weer begonnen. Dat wil zeggen dat weer moeten gaan luisteren naar wat het baasje of vrouwtje wilt, want ze zeggen dat we nu lang genoeg vakantie hebben mogen vieren en hebben mogen doen wat we willen. Vanavond gaan wij (Rontu en Miyuki) weer naar school (ik (Keiko) mag lekker alleen thuis blijven) en daarna moeten we echt weer gaan doen zoals we horen te doen, luisteren dus.

Het lijkt of we het slecht hebben, maar dat is niet hoor, want het is wel fijn als een ander bedenkt wat wij moeten doen.

Jaaaa, we zijn weer eens lekker weg geweest en weer hebben wij en onze vakantievriendjes ons deze keer als berggeiten gedragen. Vorige week zaterdag hebben wij bijna 9 uur in de auto gezeten om na die reis in Zwitserland aan te komen.

Wij berggeiten van links naar rechts Simba, Keiko, Miyuki, Ziggy en Rontu. Wat hebben wij ons kunnen uitleven zeg, lekker rennen en snuffelen waar me maar wilde terwijl ons baasje en vrouwtje net als het vrouwtje van Simba en Ziggy een poging deden om de berg te beklimmen. Wat boffen wij toch met 4 pootjes, want dat is een stuk makkelijker. Maar ook wij worden moe en moeten op tijd een pauze in lassen, dus nemen wij plaats in de buurt van ons vrouwtje terwijl die ook zit te rusten. Maar even later lopen we weer en komen een kudde koeien en even later een kudde geiten tegen, deze keer echte berggeiten.

Nog een stukje verder hebben we van het mooie uitzicht genoten. Baasje vertelde dat het het chalet zag waar we deze vakantie in woonde, er staat een rode parasol in de tuin.

Na op deze mooie zonnige zondag ongeveer 500 meter te hebben geklommen (en dus ook weer te hebben gedaald) waarbij we wel 4 uur hebben gewandeld kwamen we in het dorp wel een erg rare hond tegen. Ik (Keiko) moest hem eens goed bekijken terwijl ik (Rontu) er niks aan vond, hij kwispelde namelijk niet eens.

Weer een half uurtje later waren we bijna bij het chalet, waar ons baasje en vrouwtje van wat te drinken en een taartje zouden gaan smikkelen.

Dat we met z’n alle in het dorp veel bekijks hadden hoeven we jullie niet te vertellen, want dat snappen jullie ook wel als wij zo door het dorp lopen.

De maandag begon wat minder, want de auto van onze vakantievriendjes had zaterdag maar net de top van de berg gehaald en moest nu door een monteur gehaald worden om gemaakt te worden. Wat wel fijn was was dat het regende, dus het was geen ramp om in het chalet te blijven. Toen de auto weg was begon de zon te schijnen en zijn we gaan wandelen. Wij hadden die wandeling van de winter al 2 keer samen met het vrouwtje gelopen en hebben dus aan de rest de weg verklapt.

Wat wel anders was dan van de winter was dat er geen sneeuw lag, de zon niet scheen en het op het laatste stukje erg spanned werd, want we konden elkaar bijna niet meer zien.

Na deze wandeling die maar een ruim uurtje duurde zijn we weer gaan genieten in het chalet. Miyuki heeft bijna de hele middag op het balkon op haar vriendje Ziggy zitten wachten en die stond natuurlijk bij de deur naar zijn schatje te kijken.

Weer een dag later, werd er bij het ontbijt aan ons baasje en vrouwtje door andere mensen gevraagd of ze met ons een dagje op pad mochten, daar werd natuurlijk ja op gezegd en zo vertrokken we een uurtje later met Dirk en zijn baasje en vrouwtje voor een super wandeling. Ik (Keiko) had hem al eens gedaan toen ik voor het eerst in Zwitserland was, maar dat maakt niet uit hoor, want het blijft een super wandeling. We gingen met de gondel naar boven om daar het laatste stukje van 200 meter te klimmen om de top van de berg te halen. Vanaf die top gingen we over een smal padje weer een stukje naar beneden. Het vrouwtje van Simba en Ziggy was even moe en ruste dus weer even. Wij waren in geen velde of wegen te bekennen dus stond Ziggy mij (Miyuki) dus te zoeken, want ja kwijt raken mag hij me niet.

Als je op de volgende foto goet kijkt zie je waar we allemaal gelopen hebben.

We begonnen helemaal op het topje met die mast erop, gingen toen via het bos naar het huisje bij het meer, daarna hebben we rond het meer gelopen om daarna het slingerpad naar boven te volgen.

Daar aangekomen zijn we langzaam maar zeker naar het treintje gelopen, maar kwamen nog een plekje tegen waar een foto gemaakt moest worden. Wij (Keiko en Rontu) mochten na de treinreis en het laatste stukje wandelen in bad. Dit niet omdat een bad goed was voor onze vermoeide pootjes, maar omdat we weer eens de Shiba’s van van Ginneken hebben uitgehangen (onze vakantievriendjes noemen ons zo omdat we ons nooit schoon kunnen houden) en deze keer hadden we lekker in een dr..etje liggen rollen.

De woensdag was niet zo leuk, het regende zo hard dat wij zelfs geen zin hadden om te gaan wandelen. Baasje en vrouwtje zijn dan ook even wat gaan winkelen en de rest van de dag was het ook voor hun een luierdag.

Donderdag was het weer wel wandelweer. Dirk, zijn baasje en vrouwtje stonden net als Simba en Ziggy met hun vrouwtje rond de klok van 10 uur ook bij de voordeur klaar en dat betekende dan ook weer een gezellig dagje te worden. Wat een tocht was het zeg, eerst lekker dalen om daarna de berg weer op te lopen. Het eerste stuk klimmen was niet zo erg, maar daarna werd eht echt klimmen en klauteren. Een nadeel het pad was ook al erg nat geworden, dat is voor ons geen probleem, maar voor de baasjes en vrouwtjes wel. Na bijna 5 uur wandelen stond er in het chalet weer wat lekkers te eten en te drinken klaar en dat was dan ook de beloning voor de tweebeners onder ons.

‘S avonds mochten wij lekker op de slaapkamer blijven als de baasjes en vrouwtje gingen eten, maar dat geen straf was zien jullie wel, want dit was ons uitzicht.

Als jullie goed kijken zien jullie sneeuw op de bergen liggen en wij vertellen jullie dat die er zaterdag niet lag toen wij de bergen voor het eerst zagen.

De laatste dag in Zwitserland was voor ons nog een dag van wandelen, Simba en Ziggy bleven samen met hun vrouwtje en het baasje van Dirk thuis om uit te rusten. Jammer was dat wel, want dit uitzicht hebben ze moeten missen. Gelukkig heeft ons baasje foto’s gemaakt zodat ze toch nog wat konden zien.

Dat wij ook vaker moesten rusten is na een weekje berggeit spelen is niet zo moeilijk natuurlijk. Fijn is dan dat er op veel plaatsen goed voor ons hondjes gezorgd wordt, zoals deze waterbak. Ook staan er op veel plaatsen in het dorp vuilnisbakken met daar aan zakjes waarmee het baasje of vrouwtje onze po..je kan opruimen. Wat een tof land dat Zwitserland.

Vandaag zijn we op tijd in de auto gestapt om weer naar huis te rijden. De terugreis is ook goed verlopen en dat is wel fijn. Nu gaan we lekker slapen en dromen over de laatste dagen, heerlijk. Wanneer zouden we weer gaan???

Soms is het iet te geloven waar de haren vandaan komen! Dan begin ik met borstelen van Keiko en dan moet ik al lachen. Ze is al kaal, maar toch komen er nog een berg haren vanaf. Daarna is Rontu aan de beurt. Bij haar denk je altijd al dat er niet veel haren op staan, maar toch komt daar ook veel vanaf. Miyuki is de laatste. Ze heeft eiegenlijk geen tijd, want ze moet hondenkwaat uithalen, maar toch in die korte tijd dat ik haar kan borstelen wordt de berg haren nog een heel stuk hoger. Maar dan denk je dat je als je gestofzuigd hebt er een tijdje tegen kan zonder dat de vloer weer vol haren liggen, nou nee dus. Het is gewoon niet te geloven, binnen 5 minuten ligt de vloer weer vol haren. Lang leve de ruiperiode van een Shiba.

Hier heb ik de haren al een beetje samen gedrukt en dan nog is het een hele berg, waarin Miyuki haar eigen haren pobeert te vinden. Keiko snapt ook niet waar al die haren vandaan komen en Rontu zoekt dekking, want haar nagels moeten ook nog geknipt worden en dat is niet haar hobby, maar ik wil dat het gebeurt dus laat ze het over zich heen komen.

Jey, de rugzak kwam vanmorgen weer voor de dag, we gaan wat leuks doen dachten we toen gelijk. Vrouwtje ging broodjes smeren, deed wat drinken in de rugzak, brokjes en snoepjes voor ons. Onze tent en vrouwtjes stoeltje stonden ook al klaar in de gang, wat zouden we gaan doen. We gingen een blokje lopen, maar toen gebeurde er wat vreemds, wij (Keiko en Rontu) moesten de auto in en Miyuki moest gewoon naar binnen waar baasje ondertussen ook rond liep. Vrouwtje stapte ook de auto in en ging met ons (Keiko en Rontu) dus weg.

Na ongeveer een uurtje dachten we dat we wisten wat we gingen doen, gewoon naar school, want deze route rijden we altijd. Maar nee, vrouwtje vergat de afslag te nemen, dom vrouwtje! Even later nam ze dan toch de afslag en na een zigzag route tussen allerlei kraampjes in smalle straatjes parkeerde ze de auto en mochten wij uit de auto springen. Alles spulletjes werden uit de auto gehaald en we gingen aan de wandel. Na een tocht van hoogstens honderd meter roken we al een boel bekende luchtjes, joepie allemaal bekende hondjes en mensen. We kende die allemaal van school, dit word vast een leuke les dachten we toen. Maar dat was dus niet het geval, teminste we kregen geen les, moesten laten zien wat wij allemaal op school geleerd hadden. Wel waren er al onze eigen spulletjes van school waarmee wij allerlei oefeningen doen.

Maar het was wel moeilijk om geconcentreed te blijven hoor, want er waren een heleboel mensen die kwamen kijken, er weer heel hard muziek gedraaid en er kwamen allemaal lekkere luchtjes voorbij, maar wat wil je anders op een jaarmarkt, ja we waren op de Hernense Stratenmarkt om een demostratie te geven. Hier zit ik (Keiko) een ballon te achtervolgen, wat had ik daar graag mee gespeeld, maar ja jammer dat kon niet, want ik was zo aan de beurt om te laten zien wat ik allemaal kan.

Na een duidelijk woordje van het vrouwtje was mijn concentratie er weer en zat ik tussen de benen van het vrouwtje het parcours van Rally-O te volgen, ik had dit nog nooit eerder gedaan (vrouwtje heeft het met Miyuki wel eens op school gedaan), maar de oefeningen lijken erg veel op gehoorzaamheid en dat vind ik wel leuk.

Af en blijf kan ik nog als de beste terwijl het vrouwtje een rondje om me heen moet lopen en daarna gaan we samen weer verder aan het parcours. Leuk hoor om dit te doen terwijl er allemaal mensen naar je kijken, die nog bijna niks van hondensport en een hondenschool af weten. Volgen heb ik ook altijd erg leuk gevonden en dat ging dus ook vandaag erg goed. Kijk maar. 

Ook heb ik nog drie keer een behendigheids parcours gelopen en ik moet zeggen ook dat ging goed en als het een wedstrijd geweest was, hadden vrouwtje en ik het foutloos gelopen en dus misschien wel in de punten gevallen, maar dat was vandaag dus niet het geval.

Ook heeft vrouwtje met mij (Rontu) behendigheid gedaan, maar ik heb laten zien hoe een Shiba ( vandaag ook wel sneeuwhondje genoemd, dit omdat veel mensen die onze rasnaam niet kennen ons zo noemde) ook kan zijn, lekker eigenwijs dus. De mensen aan de kant vond ik wel erg leuk en ging dus tijdens het eerste rondje even kijken. Tijdens het tweede rondje kreeg ik ineens zin om verstoppertje te spelen. Voruwtje niet en liet dus aan de mesen zien hoe ze dit probleem oplost, ze rende gewoon de behendigheidsbaan uit en liet mij voor gek staan. Maar de jufrouw van school vertelde door de microfoon dat dit bij iedere hond de oplossing is om ze te laten komen en dat je er zeer zeker niet zelf achter aan moet lopen, want dan wordt het een soort pakspelletje en dat is niet goed, dus voor de mesen was dit toch een wijze les. De derde ronde duurde ook maar kort, want ook al had ik al een paar keer geplast, met het warme weer van vandaag moest ik veel drinken en had ik dus weer een volle blaas. Een Shiba is geen echte Shiba als ze dan niet netjes naar een bosje gaat waar je ongestoord kan plassen zonder dat er iemand last van heeft en ik ben dus een echte Shiba. Toen ik klaar was ben ik terug naar het vrouwtje gelopen en heb nog een paar sprongen van het parcours gedaan en toen was daar ineens de finisch.

Deze leuke dag duurde tot vijf uur en nadat toen alles weer was opgeruimd hebben al de mensen nog wat gedronken en daarna zijn we weer in de auto gestapt om naar huis te gaan. Thuis gekomen kregen wij van Miyuki op ons donder dat we niet meer zo lang zonder haar weg mochten en zee zeker niet als we dan terug komen en naar school ruiken, want dat vind ze dus niet leuk. Vanavond waren wij nergens meer voor in, want zo’n dagje jaarmarkt hakt erg toch best goed in ook al doe je niet al te veel, je bent kappot. Maar een ding is zeker als we volgend jaar weer met de hondenschool een demo moeten geven zijn wij weer van de partij.

Om al de drukte te ontlopen heb ik (Rontu) tegenwoordig een hutje waar in kan schuilen. Dus dat is ook waar ik vandaag een hele poos heb gelegen, want na het feestje bij oma en opa van gisteren (oma was jarig) had ik vandaag wel rust nodig en die kleine meid (Miyuki dus) gaat maar door en door met klieren, dus was ik weg. Ik ben dan wel gewoon thuis hoor, maar ben moeilijk te vinden. De eerste keer dat ik daar lag waren baasje en vrouwtje me dan ook echt kwijt, want alleen het zwarte puntje van mijn neus was te zien, maar dat valt natuurlijk niet echt op als het donker is. Kijk maar eens waar ik mijn hutje heb.

Het is gewoon op onze hondenkamer, maar om er te kunnen gaan liggen moet je wel erg soepel zijn, want je moet helemaal door je pootjes zakken om dan met je buikje over de grond te glijden en dan kun je er pas in kruipen. Als je dit niet doet dan stoot je je hoofd en dat is niet fijn en ik spreek uit ervaring.

Vandaag heb ik dus hier regelmatig gelegen, Keiko en Miyuki waren heel de tijd in de tuin aan het ravotten, klieren en zonnen. Vrouwtje was heel de dag in de keuken bezig om taarten en hapjes klaar te maken. Baasje zat op zolder te werken. En ik lag in mijn hutje op de hondenkamer te luieren, want ik weet dat na het feestje van oma hier de dag later ook veel bezoek komt en dan moet ik wel uitgerust zijn. Nog even lekker liggen en dan ben ik er klaar voor om het bezoek dat komt om baasje te feliciteren met zijn verjaardag te begroeten bij de voordeur. Spelen doe ik met de kindjes en de oudjes geef ik een voor een een kroel en een aai en ik heb hun harten weer gestolen. Nou ga ik snel naar de voordeur, want er wordt gebeld. Dus we gaan nu feesten!!!

Wat hebben wij een leuk weekend achter de rug zeg, gewoon niet meer normaal.

Zaterdag zijn we simpel begonnen, vrouwtje deed wat boodschappen terwijl het baasje een rondje met ons ging lopen. Vrouwtje dook de keuken in om lekkere dingen te maken en wij gingen een dutje doen. Baasje deed erg gemeen en ging met mij (Keiko) op pad terwijl wij (Rontu en Miyuki) bij het vrouwtje moesten blijven, maar wij gingen met z’n alle lekker een stukje lopen. Even later kwamen Keiko en het baasje terug en hadden een verrassing. Met hun kwamen namelijk Nancy, Quinty en Moïse binnen, gezellig. Even later bleek dat vrouwtje het al wist dat die kwamen, want ze schoven met z’nalle aan tafel om te eten. Na het eten is er een foto gemaakt van ons en onze mensenvriendinnetjes, dit werd speciaal gedaan omdat er alleen een foto van mij (Keiko), Quinty en Moïse in het fotohoekje hing en daar wilde vrouwtje binnekort een foto van ons alle hangen, wij (Rontu en Miyuki) horen er nu toch ook bij.

Na dat de foto gemaakt was werden wij door onze mensenvriendinnetjes in onze huisjes gedaan, want baasje en vrouwtje gingen hun naar huisje brengen en gingen daarna met Ruud en Nancy een spelletje spelen. Pas heel erg laat kwamen baasje en vrouwtje weer thuis waar door wij midden in de nacht nog een blokje om gingen.

Vanmorgen liep de wekker al wel erg vroeg af en wij weten dat als dit op zondag gebeurd er iets leuks op de agende staat. De rugzak werd gepakpt, de bergschoenen gingen aan en de stoeltjes gingen mee. Toen we weg gingen mocht ik (Rontu) kiezen wat ik wilde doen; thuis blijven (vrouwtje vond het erg zielig als ik nat zou regenen en omdat het moederdag was mocht ik overal gaan liggen waar ik wilde en daar hoorde dus ook het grootte mensenbed van het baasje en vrouwtje bij) of ik mocht mee, nou de keus was snel gemaakt, thuis blijven en op bed slapen. Na even in de auto te hebben gezeten waren wij (Keiko en Miyuki) op de plaats waar we moesten zijn. Wat een drukte zeg en wat veel honden. Later bleek dat we op een behendigheidswedstrijd waren waar ik (Keiko) samen met baasje moesten rennen voor ons leven (vooral het baasje want ik was bij de start erg snel weg).

Baasje vond het erg prettig dat we met het spel begonnen, hij zei dat ik daar niet veel fout kon doen ook al kreeg ik de kolder in mijn hoofd (dat heb ik wel vaker de eerste ronde). Nou dat bleek achteraf ook zo te zijn, want we eindigde op de 6de plaats van de zeker wel 30 honden.

Na weer lekker een tijdje te hebben uitgerust van het rennen, moesten we weer naar de baan, nu voor het vaste parcours en daar moet ik dan erg goed naar het baasje luisteren wat ik moet doen.

Maar jammer, op het laatste stukje (zeker 18 hindernissen van de 22 goed gedaan, dacht ik dat het baasje aan gaf dat ik over de katteloop moest en dat was dus niet zo, het had de A-schutting moeten zijn en door dit misverstand verlieten we met een Disk het veld. Zo en daar gingen we weer lekkker uitrusten en wat eten.

Een anderhalf uur later waren we weer aan de beurt en dit keer moest er Jumping gelopen worden, nou dat is heel makkelijk, geen raakvlakken waar je voor op moet passen dat je ze vergeet, maar wel die verdomde paaltjes. Bij het vast parcours deed ik ze super goed, maar deze keer zag ik ze over het hoofd, want de tunnel lag er leuk achter en dat is en blijft mijn lievelingshindernis. Het resultaat een berg lachende toeschouwers en een iets minder blij baasje, maar toch zag hij er wel de lol van in. Toen we samen nog het rondje wilde afmaken zag ik ineens het vrouwtje staan en ging ook nog even bij haar kijken, maar dat maakte toch al niet meer uit, want er stond toch al Disk achter onze naam. Maar ik heb het baasje niet helemaal teleur gesteld en ben toch nog over de finish gesprongen en samen met hem de baan afgelopen. Baasje was gelukkig over de hele dag toch nog erg goed te spreken, want we hebben maar 2 keer een Disk en voor de eerste keer een 6de plaats behaald en dat is toch super goed!

Na de wedstrijd zijn we met z’n alle (ja ook ik (Rontu) ging mee) nog bij de moeder van het baasje en bij oma geweest, want ook voor hun was het toch moederdag. Nu gaan we nog even gezellig met z’n alle op het grootte mensenbed liggen om naar televisie te kijken en voor daarna; weltrusten.

De meeste mensen die mij (Keiko) kennen weten dat ik geen liefhebber van regen ben en wat doet het al bijna heel de week, regenen, Bahhhhhhh!!! Ik ga dan ook het liefst helemaal niet mee naar buiten en als ik dan al mee gaan moet het baasje of vrouwtje echt niet denken dat ik wat ga doen, stel je voor dat mijnbuikje nat wordt door de natte bosjes, dat kan toch echt niet. Ik heb het maandag en dinsdag wel erg bont gemaakt, teminste dat zegt het vrouwtje. Maandag ben ik ’s morgens netjes mee naar buiten gegaan (ik wist niet beter dat het droog zou zijn, dat was het al weken) en dit terwijl het toch echt regende, ook heb ik toen geplast, maar de rest van de dag had ik geen zin meer om nat te worden, dus werd er ook niks gedaan. Dit herhaalde ik dinsdag totdat het een uur of half zeven was, ’s avonds dan, toen vertelde ik het vrouwtje dat ik erg nodig moest en toen liet ze me gewoon wachten. Schandalig gewoon, moeten Rontu of  Miyuki eens doen, dan vliegt ze gelijk, maar ze zegt dat daar wel een verschil in zit, die gaan altijd mee en doen ook altijd wat, dus het was mijn probleem.

Voor de rest van de week ben ik dan ook wel een beetje boos geweest, maar toen ik er nog eens goed over nagedacht had, moest ik het vrouwtje toch wel een beetje gelijk geven, niet dat ik nou ineens verander hoor, maar ik probeer er de volgende keer aan te denken en dan hoop ik dat ik niet meer boos zal worden. Om het goed te maken heb ik vanmorgen Miyuki eens een echte poetsbeurt gegeven zodat het vrouwtje dat vandaag niet meer hoeft te doen. Ik heb haar tandjes gepoetst, oortjes gewassen en het zand van het zandmannetje uit haar oogjes gevreven. Vrouwtje vond dat zo lief van mij dat ik een super kroelbeurt kreeg, maar dan van haar en niet van Miyuki.

Verder is er hier op het moment niet erg veel te doen, maar ja wat wil je met die regen!!!

Baasje en vrouwtje houden wel van verrassingen zeg. Dachten wij dat we naar Duitsland zouden gaan (de spulletjes stonden al klaar), gingen ze vrijdagmiddag samen op de fiets weg en bleven maar weg. Toen ze rond de klok avondbrokjes thuis kwamen hadden ze het allemaal over een crematie, maar wat dat is weten wij niet, maar ja dat maakt ook niet uit. Wel werden toen de spulletjes nog in de auto gezet en mochten wij nog even plassen en daarna hup in de auto en weg gingen we. Op naar Duitsland riepen ze, dus wij hadden het toch goed. Daar aangekomen mochten we weer plassen en gingen baasje en vrouwtje midden in de nacht (normaal gaan we rond die tijd naar onze huisjes) nog een soepje zitten eten, Monica houdt ook van verrassingen.

Maar toen vrouwtje zaterdag boodschapjes had gedaan gingen we niet wandelen en dat vonden we maar niks. We gaan toch niet heel dat stuk rijden om met dat lekkere weer de hele dag bij het huisje rond te hangen. Maar rond de klok van middagbrokjes kwam er een auto de hoek om rijden en baasje en vrouwtje gingen daar naar toe. Hé hoe kan dat, die mensen kennen wij ook, joepie wat ein Ãœberraschung, ja wij blaffen ook al aardig Duits, Montaro (Grimm wordt hij thuis genoemt) kwam ook uit de auto.

Mijn (Rontu’s) zoontje, mijn (Miyuki’s) broer en mijn (Keiko’s) neefje is best een knapperd al zeggen we het zelf. Na dat de baasjes en vrouwtjes wat gedronken hadden gingen we wandelen, dus toch, we wisten het wel. Lekker wat nablaffen na de wandeling deden we ok weer in het zonnetje, maar je ziet aan Montaro dat hij ons teefjes niet helemaal begrijpt.

Maar één ding is zeker het was super gezellig zo met z’n alle daar in Duitsland en wat kan het raar verkeren woon je zo dicht bij elkaar in Nederland en dan ga je tegelijk naar Duitsland en woon je daar ook weer niet al te ver van elkaar af en kun je dus wat afspreken om wat leuks te gaan doen. Baasje en vrouwtje wisten het namelijk al dat we elkaar zouden ontmoeten. Ze hadden al wel verteld dat Montaro en zijn baasje en vrouwtje ook in de buurt zouden zijn, maar zien, nee dat hadden we alleen maar gehoopt.

Gisteren nog lekker met het vrouwtje gewandeld, nog wat in de zon gelegen en pas na de avondbrokjes van het baasje en vrouwtje zijn we weer naar Nederland gekomen, want ja, er moest vandaag weer gewoon gewerkt worden, daar baasje en vrouwtje. Nu hebben we vrij van school, ook wij hondjes hebben voorjaarsvakantie, lekker hoor. Zo gaan we nog een stukje wandelen en dan weer lekker slapen in onze huisjes.

De afgelopen dagen hebben we veel gedaan.

Het weekend hebben we heerlijk doorgebracht in Duitsland waar we op zaterdag de verjaargdag van rontu hebben gevierd. ‘S morgens was er een cadeautje voor haar, een lekkere wandeling met baasje door de bergen.

‘S avonds kregen de hondjes een heerlijke kluif in de tuin terwijl Remko en ik lakker zaten te gouremetten. Op zondag werd er door Remko, Keiko en Miyuki weer een wandeling gemaakt.

Dit is trouwens een beeld van de schade die de storm "Kyrill" in januari heeft achtergelaten, snappen jullie nou dat we toen geluk gehad hebben.

Rontu en ik hadden besloten om de voortuin af te gaan maken en daarna lekker te gaan luieren in de tuin. Dit was ook wat we op maandag deden, maar dan met z’n alle.

Gisteren zijn ben ik met Rontu naar de dierenarts geweest, de echo moest gemaakt worden. Wat een tegenvaller zeg, er waren geen puppy’s te zien op de echo, maar ja de vorige keer zag die dierenarts er ook maar 3 en werden het er 5. Ik ging weg met de mededeling dat als ik bleef twijfelen er volgende week altijd nog een echo gemaakt kan worden of over 4 weken een foto waarop dan de eventuele skeletjes te zien zijn, als er toch nog een pup verstopt zou zitten. Weer thuis gekomen de laatste hapjes maken die ik dan ’s avonds aan de mensen kon geven die mij kwamen feliciteren met mijn verjaardag.

Vandaag eerst de boel nog een beetje opgeruimd om even later op het dakterras op mijn cadeautje wat ik van Remko gekregen heb te gaan zitten. Lekker een uurtje of 3 niks gedaan, af en toe een hond op schoot om te kroelen, heerlijk. Vanmiddag hebben Keiko en Miyuki het bos weer onveilig gemaakt terwijl Rontu heel netjes naast mij bleef lopen (en dit is nou net wat Rontu normaal niet doet, dus je zou zeggen……… op zijn minst super, super, super schijnzwanger, maar dit roep ik al 4 weken). Net in de startblokken om weer naar ringtraining te gaan en ja hoor, een file op weg daar naar toe en ik had gelijk lekker een avondje vrij. Straks even lekker met de hondjes op bed stoeien en daarna weltrusten!!

Vanmorgen waren er allemaal wilde plannen hier in huis, de autorai was eigenlijk het doel voor het baasje en vrouwtje maar nadat het vrouwtje een sms-je had gehad had ze daar eigenlijk geen zin meer in. En dat veranderde helemaal al niet toen ze op weg waren naar de autorai en op de radio te horen kregen dat er veel files stonden op weg daar naar toe (dit speelt de laatste weken ook al parten als we naar ringtraining moeten en daarom komen we daar nooit aan). Baasje en vrouwtje besloten om een eigen autorai te maken en gingen de autowinkels in Breda en omstreken af en belde  de mensen waarvan ze vanmorgen een sms-je gekregen hadden met de mededeling dat ze vanmiddag wel thuis zouden zijn.

Het resultaat een Shibateefjesuitje in het Mastbos. Wat was het weer een feest om daar te zijn, want we (Keiko en Miyuki) waren daar al een aantal weken helemaal niet meer geweest omdat ik (Miyuki) en Rontu loops waren en daarvoor was het er zo nat dat het zand drijfzand was geworden en we dus ook niet gingen. Nu was het heerlijk weer om lekker te ravotten met z’n vijfjes, ja , wij, Rontu en onze Shibavriendinnetjes Tama en Miko.

Tama en Miko zijn altijd een beetje terughoudend als ze ons zien ravotten, maar staan wel te kijken met de blik in hun oogjes van dat zouden we ook wel eens willen doen.

Toen wij bij die boomstam andere dingen gingen doen dan Shibaover, namen vrouwtje en Rontu daar plaats voor een gesprek tussen twee vrouwen.

Toen we weer een stukje hadden gelopen schrokken we eigenlijk allemaal een beetje we hoorde plons en keken om en zagen Tama kledder nat. Even later vertelde ze dat ze zo jaloers op ons was geworden omdat wij zo veel plezier hadden dat ze het toch ook wel eens wilde proberen wat wij allemaal deden. Ze was over een sloot heen gesprongen, maar haalde de andere kant niet en belande dus in het water.

We hebben haar verteld dat dat bij ons ook nog wel eens gebeurd maar dat als ze veel oefend het allemaal goed komt. Nou daar ging ze dan, op en neer over de sloot met als resultaat een een super vlucht over het water.

Na nog een stuk te hebben gewandeld zijn we weer naar huis gegaan waar en voor de baasjes en vrouwtje nog een glas drinken in werd geschonken en wat te knabbelen werd neer gezet op tafel zodat ze nog gezellig wat konden kletsen. Ondertussen lagen wij ons allemaal te wassen in de achtertuin, want normaal blijven Tama en Miko redelijk schoon en zijn wij de Shiba’s van van Ginneken de smeershiba’s maar deze keer waren wij niet de smeershiba’s maar Tama en Miko. Wat zagen die twee eruit zeg, maar ze vertlede ons wel dat ze voortaan vaker zo gek gaan doen in het bos of op het strand, want dat gek doen was toch wel heel leuk. Marcel en Mariska pas dus maar op, je bent gewaarschuwd.

De rest van de dag hebben baasje en vrouwtje dus geen last meer van ons gehad, wat waren we weer moe zeg. Rontu deed voor geen meter mee in het bos en ligt nu ook te slapen, de luilak. Vrouwtje zegt dat dit komt omdat ze weer puppy’s in haar buikje heeft. Dat er iets met haar is weten wij ook wel, want ze ligt hele dagen (teminste als het aan haar ligt) bij het vrouwtje op schoot te kroelen of te slapen, ze eet of haar leven er vanaf hangt (heeft als eerste haar bordje leeg) en is soms erg boos om niks. Dit zijn dingen waar Rontu normaal geen last van heeft en dit schijnt ze bij het vorig nestje ook gedaan te hebben. Over een week wten we het zeker, maar als het aan het vrouwtje ligt is Rontu zwanger van puppy’s.

Wat een heerlijk weertje de afgelopen dagen zeg, niet meer normaal! We hebben daar dan ook volop van genoten. Eerst hebben we samen met het vrouwtje de tuin opgeruimd. Vrouwtje liep met de bezem en een schaar rond en wij hielpen mee en maakte al de stokjes klein. Daarna werd er een stoel buiten gezet en kon het genieten beginnen. Vrouwtje toen met een boek in haar hand en wij met een kluif in de tuin, heerlijk!

Toen ik (Miyuki) mijn kluifje op had was ik het vrouwtje kwijt, teminste haar stoel was ineens leeg. Ik ben voor die stoel gaan zitten in de hoop dat vrouwtje terug zou komen. Even later kwam ze gewoon uit de huiskamer lopen, ze was even binnen wat gaan drinken en had voor ons ook een bak heerlijk water bij. Moe van het kluiven lagen we even later lekker na te genieten in het zonnetje.

Wat er hier in huis de afgelopen dagen nog meer is gebeurd is niet veel. Maandag mocht alleen Keiko naar school, dit omdat Rontu en ik de reutjes uit de klas wel erg gek zouden maken en wij zelf niet echt te genieten waren. Vrouwtje heeft dan ook al een paar keer "Lang leve de loopse teefjes" geroepen. Veder is er deze week met Rontu ook al twee keer  de dierendokter bezocht en ik mocht voor de gezelligheid mee in de auto. Beide keren werd er bloed geprikt om te kijken hoe het  met haar hormoontjes was. Maandag was de waarde van het progesteron gehalte 3,2 en vandaag was het 5,6. Het gaat dus allemaal anders als de vorige keer toen ik in de maak was en morgen mag er dus gewoon weer bloed geprikt worden. Toch is er hoop dat we dit weekend weer eens lekker weg gaan, want vrouwtje is nu de spulletjes al aan het klaar zetten, want stel je voor dat…..ja dan zijn we weg.

Eindelijk hier is hij, de nieuwe bank.

Voor ons is hij al niet nieuw meer, want hij staat al een paar weken hier in huis, maar hij komt tot nu toe nog niet op een foto voor. Onze hondjes mochten op de oude bank altijd gaan en staan waar ze wilde, maar bij deze bank proberen we het een beetje in de perken te houden(voor zo lang het duurt). Ze mogen er eigenlijk niet op, want ze hebben heerlijke zakken om op te liggen (hadden ze altijd al hoor!).

Dat ze er niet op mogen hadden ze snel in de gaten en het gebeurd dan ook eigenlijk niet. Een vergissing als een bekende binnenkomt en ze super blij zijn en willen kroelen of als de dolle vijf minuten die zeker een kwartier duren aangebroken zijn dan gaat het soms ook wel eens fout, maar dat is dan ook alles. Maar toch hebben ze een manier gevonden om toch op de bank te liggen of zitten, hup hoepseke hup, bij het baasje of vrouwtje op schoot en lekker genieten. Ze zeggen wel eens dat het moeilijk is om honden iets af te leren wat ze al lang gewend zijn om te doen, maar wij zijn niet anders gewend dan dat het makkelijk gaat om veranderingen door te voeren als je zelf maar consequent bent. Twee keer nee of foei en meer was er niet voor nodig.

Verder hebben we vandaag bij Rontu bloed laten prikken om haar hormoontjes na te laten kijken. Dat ze daar last van heeft weten we wel(wat een chagerijn zeg), maar er moest nagekeken worden hoeveel progesteron er in haar hormonen voor kwam. Het bloedprikken vond Rontu niet erg om te laten doen, alleen het feit dat de dierendokter haar pootje vast hield was genoeg om even tegen te stribbelen. Maar hij kreeg meer als genoeg bloed te pakken en belde een uurtje of drie later met de uitslag; 0,81. We hebben nu weer een afspraak gemaakt voor maandagmiddag, de bofhond, dan mag ze weer mee!!

Even terug komen op dat gechagerijn van Rontu, ze is niet alleen hoor. Miyuki en zij zijn als ze zich niet aan het poetsen zijn heel de tijd samen bezig en vliegen elkaar regelmatig in de haren. Volgens mij zijn ze aan het knokken om de reu, want dit hebben we nog nooit mee gemaakt. Soms moet ook Keiko het ontgelden, maar dan is het zo afgelopen, want die wint nog steeds en denkt bij haar eigen, doe eens normaal zeg en dat denken wij ook.

Al de hele week maak ik ritjes naar de dierendokter, maar er is niks aan de hand hoor. Vorige week donderdag, vlooienpipetjes voor alle drie de hondjes halen. Zaterdag voor een uitstrijkje met Rontu op pad. Maandag met Miyuki naar de dierendokter voor haar jaarlijkse inenting. Ook belde deze dag de dierendokter met de uitlag van het uitsrijkje van Rontu, niks aan de hand). Aanstaande vrijdag voor de bloedtest (progesteronwaarde bepaling) weer met Rontu op pad en dan volgende week nog ergens een keer met Rontu op pad en dan hopelijk pas over een week of vier weer voor een echo.

Voor de rest gebeurd hier niet zo veel, o nee, afgelopen zondag zijn we nog bij Mariska, Simba en Ziggy (kijk maar bij de avonturen) geweest. Alleen Keiko mocht mee, want anders zou Ziggy helemaal gek worden met die twee lekker ruikende teefjes in huis. In het bos wandelen zit er op het moment niet in, of je moet in plaats van wandelen willen zwemmen, dan kun je namelijk best gaan. Dus we lopen lekker een ronde dor de wijk en gaan binnen lekker spelen en hondjes luieren als ik wat anders moet doen.

De tijd komen we dus wel door, sterker nog het is op het moment best een drukke bedoeling. De trainingen van de hondjes vallen door omstandigehden in duigen (lang leve de files in Nederland en de inenting bij Miyuki die niet helemaal goed is gevallen), maar dat betekend dat we nog meer met de hondjes bezig zijn om ze niet de kans te geven zich te vervelen. Spelen, apporteren, een beetje gehoorzaamheid en de tijd vliegt om. Borstelen, nagels knippen, vlooien pipetjes geven en onwormpilletjes geven en je ben bijna weer een hele middag bezig. Maar dit alles mag de pret niet drukken en we genieten met volle teugen van die drie Shiba’s hier in huis.