Zeg maar nee, dan krijg je er twee! We zien dubbel en hebben toch echt geen drank op. Twee Shiba’s in huis met een broekje aan!

Sinds gisteren 16.30 uur heeft Rontu weer een broekje aan, eindelijk dachten wij, want het werdt weer tijd. Maar om 21.30 uur zag ik weer bloedspettertjes op de grond en dit terwijl Rontu toch echt haar broekje aan had, wat nu weer, dacht ik. Ik riep Miyuki bij me en nee hé, ja hoor, nog een dame die een broekje aan moest, maar dit dan vanaf vanmorgen, want we gingen lekker slapen.

Vanmorgen liep de wekker op tijd af, want we willen Rontu weer laten dekken zodat ze puppy’s kan krijgen en dan moeten er bezoekjes aan de dierendokter gebracht worden. Hup ons bed uit, Keiko vrij laten, Rontu vrij laten en even een strijd om haar een broekje aan te doen (de eerste twee dagen vind ze dit maar niks) en daarna mocht Miyuki haar huisje verlaten en die was dus ook de klos, ja ook zij kreeg een broekje aan. Tijdens het ontbijt zitten genieten van de twee super sportieve hondjes met hun sportbroekjes aan, zelf aankleden, hondjes uitlaten en weg wezen op weg naar Sleeuwijk.

Daar aangekomen was het een drukte van belang, maar ja het was dan ook gewoon spreekuur. Na een half uurtje te hebben gewacht was Rontu aan de beurt en dat hebben ze geweten in de wachtkamer, wat kan die gillen zeg. Toen ik dan ook de wachtkamer uit kwam was mijn opmerking dat ik zelf een uitsrijkje maken ook niet leuk vind en al de vrouwen moesten me gelijk geven en schoten in de lach. We kregen te horen dat ze de uitslag wel door zouden bellen en na afgerekend te hebben konden we weer naar huis.

Onderweg hebben we nog een paar dierenwinkels aangedaan, want er moesten nieuwe sportbroekjes gekocht worden. Verschonen kan namelijk echt geen kwaad. Ook nog even naar de supermarkt voor inlegkruisjes en daarna naar huis. Thuis gekomen had ik voor alle drie de hondjes een verrassing, een nieuw speeltje, dat hadden ze wel verdiend vond ik.

Voor de rest van de dag lekker niksen, want al die hormonen die het leven door de war gooien, bahhh

Vandaag een herhaling van een tijdje terug, nou ja een tijdje, anderhalf jaar om precies te zijn. Alleen was vandaag Miyuki aan de beurt en niet Rontu en was het tijdstip van de foto’s maken iets ongunstiger, tegen 14.20 uur en dan valt nchter blijven niet mee. Wat wel lief was was dat Keiko en Rontu hadden besloten om ook pas te eten als Miyuki terug was, wat een liefde!!

Een spuitjes was wat Miyuki kreeg, maar eentje waardoor ze niet helemaal van de wereld af zou zijn maar toch alles zou toe laten. Nou de HD foto’s waren dan ook zo gemaakt en ik moet zeggen het blijft mooi om te zien hoe het binnen in een lichaam er uit ziet. Toen ik bij de dierendokter weg ging zeiden ze me dat het wel heel de dag kon duren dat Miyuki erg duf zou zijn en ik maakt een gebaar waar ze raar van stonden te kijken. Ik vertelde dat een rustige Miyuki wel eens fijn was en vroeg of ze me nog niet een paar spuitjes mee konden geven, maar nee helaas dat deden ze niet.

Maar Miyuki loopt op het moment nog steeds of dat ze met carnaval te veel heeft gedronken, terwijl ze toch echt niks op heeft en ze slaapt ook op de raarste plaatsen en manieren. Ach moreg vroeg zal het wel weer als altijd gaan en vliegend en zingende Miyuki en dan zullen we ook wel weer blij zijn om dat te zien.

De foto’s van Miyuki haar heupjes worden nu opgestuurd naar de Raad van Beheer waar ze geontroleerd worden en dan krijgen we over een tijdje de uitslag. Hopelijk is die goed, want dan kunnen we het laatste onderzoek (Patella luxatie) laten doen en als alles goed is dan….. mag ze ooit ook puppy’s krijgen.

Voor sommige was het weer vandaag een uitzondering, maar voor ons niet zo. Al vonden wij het natuurlijk ook wel weer leuk om in een witte wereld rond te rennen. Baasje was thuis gebleven van zijn werk zodat wij heel de morgen goed buiten konden kijken en we zagen dan ook de sneeuwvlokken goed naar beneden komen. Dat hadden we in Zwitserland niet gezien, maar daar lag toch echt wel meer sneeuw dan hier en het bleef ook iets langer liggen.

Maar dat wil niet zeggen dat we ’s middags niet lekker in de achtertuin hebben gespeeld en herhinneringen hebben opgehaald van de vakantie. Miyuki vroeg aan mij (Keiko) of ik nog wist dat we gevlogen hebben daar op dat weiland boven op de berg. Tuurlijk wist ik dat nog. Ik vroeg aan Rontu of ze nog wist hoe dat het muisje smaakte wat ze onderweg op heeft. Tuurlijk antwoorde zij en vertelde dat het een stukje mals vlees was. Verder hebben we in nog tikkertje gespeeld totdat de sneeuw als sneeuw voor de zon weer weg was, al was het deze keer regen waardoor de sneeuw weg ging.

Hier is Rontu zich aan het uitsloven in de hoop dat ik en Miyuki mee spelen, het duurde dan ook niet lang voordat we weer met z’n drie’tjes door de tuin vlogen.

Een hele week lang hebben wij doorgebracht in de Zwitserse bergen. Deze keer niet met andere Shiba hondjes maar met vrienden van het baasje en vrouwtje en met het baasje en vrouwtje natuurlijk. Bij aankomst zag het er zo uit, vervelend hé?

Baasje, Michael en Mirjam gingen iedere dag op een plank staan en probeerde zo de bergen de baas te kunnen, maar niks was minder waar, want veel sneeuw lag er niet en dat hadden ze wel nodig. Na twee dagen in het dorp aan het ploeteren te zijn geweest werd de auto van het parkeerterrein afgereden en zijn ze naar een gletsjer gegaan, daar schijnt altijd sneeuw te liggen en ze hebben zich dus nog een hele week goed vermaakt. Wij zijn heel de week met het vrouwtje op pad geweest en zijn vanaf nu echte berghonden. Wat hebben wij geklimd en geklauwterd zeg, niet meer normaal. Iedere dag hebben we minstes twee uur los rond gelopen door de sneeuw en daarnaast nog een uur of anderhalf aan de lijn.

Hier waren we voor het eerst los en konden ons dan ook niet in bedwang houden. Mijn (Rontu) bijnaam (Roeftum) werd dan ook erg de eer aan gedaan en vrouwtje stond maar te lachen midden in die berg sneeuw.

‘S middags moest er uitgerust worden door ons en het vrouwtje. Ik (Miyuki) had wel een heel eigenaardig plaatsje gevonden, want waren wij niet op het terras te vinden dan lag ik op het raamkozijn van de badkamer en kon zo de weide wereld in kijken.

Zo ging het allemaal een paar dagen door en het leek er op dat de sneeuw als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Vrijdag was het dan zover de laastste vakantie dag was aangebroken.

Na het onbijt ging het baasje al weer vroeg op pad en wij moesten nog een wandelroute uitzoeken. Ik (Miyuki) wilde het vrouwtje wel helpen en kon na een aantal minuten op de wandelkaart te hebben gekeken mijn oogjes niet meer open houden.

Na nog even te hebben geluierd zijn we toch maar weer gaan wandelen en jawel hoor de sneeuw was weg, teminste bijna dan.

Hier lig ik (Rontu) weer eens te wachten of moet ik jagen zeggen op Keiko en Miyuki, want die twee……., ach laat ik het er maar niet over hebben en kijk zelf maar wat die allemaal zoal doen.

Als je goed op deze foto kijkt dan zie je zelfs dat ze beide met al hun pootjes in de lucht door de lucht vliegen. En dan vinden ze het gek dat ik niet mee ga met hun, nou ik was al moe zat na al dat gewandel in de bergen.

Bijna thuis gekomen en dan heb ik (Keiko)het over het Chalet waar we verbleven zat ik lekker op mijn kontje te wachten tot dat de rest ook eens zou komen, ik had ondertussen mijn eigen souvenier (een mooie schone tennisbal en vrouwtje vraagt zich dan ook af hoe ik daar aan gekomen ben) gevonden en was al zovast een stukje hogerop gaan zoeken. Het laatste stukje wandelen door de sneeuw was voor ons aangebroken. Op dat laatste stukje hebben we dan ook nog lekker wat gegeten en van het uitzcht genoten om daarna de laatste middag nog even lekker te gaan zonnen op het terras.

De hele zaterdag hebben we in de auto gezeten om weer thuis te komen in Nederland, onderweg hebben we lekker gedroomt over de afgelopen week. Ook hebben we al gedroomt over de volgende vakantie, al weten we nog niet waar en wanneer die plaats gaat vinden, vrouwtje is het pakken van spulletjes nu namelijk een beetje beu, maar dat kan ook weer snel veranderen.

Sommige mensen zijn gek en tot die groep behoorde wij afgelopen donderdag ook. Er werd afgeraden om weg te gaan als het niet nodig was, maar wij zijn toch in de auto gestapt om naar huis te gaan. Dit was alleen ons huis in Duitsland en dat was achteraf gezien niet zo’n goede keus.

Onderweg hebben we nergens last van gehad, maar toen we vrijdag door de voordeurbel gewekt werden en te horen kregen dat er een dikke en hoge boom uit onze tuin was omgewaaid wisten we genoeg. In Duitsland moetje namelijk zulke dingen zelf opruimen en dat was dan ook wat we gingen doen. Maar dat was nog niet alles, mensen die weten in wat voor tuin ons huisje staat weten ook dat er nog meer dikke en hoge bomen staan. Nou niet meer dus, want heel de vrijdag en zaterdag morgen zijn wij met bomen aan het slepen geweest. Het gevolg een vrij uitzicht op de ski-piste en een ruim uitzicht richting de bergen zodat we eventueel de hertjes kunnen zien lopen. Ook hopen we nu zomer’s zon op het terras te hebben als wij gaan ontbijten, maar dat zullen we komende zomer zien.

Verder hebben we dus rustig aan gedaan, een paar wandelingentjes met de hondjes en toen kwamen we er achter dat de storm "Kyrill" meer schade had aangericht. Bij ons 1 boom in de tuin maar in het bos staat bijna geen 1 boom meer. Je kunt zeg maar Mikado spelen maar dan moet je wel veel kracht hebben, want die bomen wegen niet niks. Naar een paar keer te zijn terug gelopen naar waar we van daan kwamen hebben we de moet opgegeven en zijn weer terug naar huis gegaan.

Vandaag hadden we zo iets van hoe zou het er uit zien op de stukken die we donderdag hadden gezien op de heen weg, nou ook daar was "Kyrill" langs gekomen en we zijn er ons van bewust dat we een paar beschermhondjes bij hadden in de auto. want wij hadden dan nergens last van op de heen weg, maar het was een ware ravage op de terug weg. Niet dat er nog bomen op de weg lagen, maar wat je langs de kant van de weg zag liggen was niet meer normaal en daarvan hadden natuurlijk ook een heleboel bomen op de weg gelegen. Gelukkig hadden wij dus Keiko, Rontu en Miyuki bij en dat waren en zijn dus onze beschermhondjes vanaf nu, teminste zo zien wij ze nu.

Een Reunie dat was wat we vandaag weer hadden, want de vorige keer miste we 1 puppy en daar hadden we voor vandaag mee afgesproken. Montaro (thuis wordt hij Grimm genoemd) was erg blij toen jij ons weer zag en onze hondjes waren blij toen ze de baasjes en het vrouwtje van Montaro weer zagen.

Hier staan alle hondjes naast Jur boven op een berg die ergens in het bos ligt bij Ulvenhout. En ja jullie zien het goed ze lopen allemaal los, zelfs Montaro. Voor hem was het de eerste keer dat hij echt een hele poos los liep net als bij de ander puppy’s trouwens bij de eerdere reunie.

Hij kreeg van mama Rontu een heuze les jagen en dat begint met het leren van hoe hij zijn neus moet gebruiken. Maar echt veel tijd had hij niet, want zijn zusje Miyuki rende het hele bos door en dat vond hij natruurlijk ook super.

Even later werd tante Keiko door de rest toegesproken, want die nam regelmatig een weg door de bossen die eigenlijk niet mag en ook niet echt te doen was. Het was zelfs zo erg dat Miyuki op een gegeven moment even in paniek was omdat ze niet meer terug durfde te komen, ze kwam namelijk een hele brede sloot tegen, die ze op de heen weg gewoon over gesprongen was, in haar gekke bui achter tante Keiko aan.

Na de gezellige wandeling van een uurtje of 2 zijn we lekker het restaurant in gegaan om wat te eten en te drinken en zijn tot de conclusie gekomen dat we dit eigenlijk wel een keer meer kunnen doen, we wonen tenslotte maar een half uurtje van elkaar. Thuis gekomen hadden we geen centje last meer met de hondjes en ze hebben dan ook de rest van de dag geslapen en gedroomt van alles wat ze weer hebben mee gemaakt.

Eerst iedereen nog een honds 2007 gewenst!

En dan onze belevenissen van de Gute Rutsch het oude jaar uit en het nieuwe jaar in.

En snel dat ons baasje was die zaterdag voor Weihnachten, we waren al om 17.00 uur in het huisje en hadden ook al boodschappen gedaan. De kerstboom werd door het voruwtje op gezet en het baasje ging koken. Al met al zaten wij om 19.00 uur in onze huisjes en het baasje en vrouwtje lekker voor de open haard bij Udo en Monica, gezellig hoor!! Maar ze waren zo weer thuis en kon voor ons het feest beginnen.

Zondag kwam de fam. Coule bij ons op bezoek en we zijn dan ook lekker gaan wandelen, voor de gene die wel eens bij ons geweest zijn in Duitsland jaja de bekende U3 wandeling die langst het mooiste plekje van de wereld loopt. Gezellig dat was het zeker. Nadat er nog wat gedronken was zijn ze weer naar hun huisje gegaan, want het kon wel eens slecht weer worden onderweg en ze moesten nog best een stukje rijden. Baasje en vrouwtje gingen bij Udo en Monica Heilige Abend vieren en wij kropen uitgeteld in ons huisje. Maar toen die twee weer thuis kwamen kroop vrouwtje gelijk in bed zonder ons gedan te zeggen en dat is niks voor haar, nou liep ze al wel heel de dag wat te hoesten en van het baasje hoorde we dat ze het nu erg koud had en niet wam te krijgen was.

Maandag was het dan Weihnachten, Kerstmis in Nederland. Vrouwtje hield het vandaag voor gezien en bleef lekker binnen in haar pyjama terwijl wij lekker een wandling hebben gemaakt met het baasje. ‘S avonds zijn ze wel even uit eten geweest met Udo en Monica, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Baasje ging weer met ons wandelen en vrouwtje kroop weer in bed. Ook de tweede Weihnachtsdag was het vrouwtje niet van de partij en weg waren wij weer met het baasje.

Woensdag voelde het vrouwtje zich weer wat beter dus is zij ’s morgens met ons een stukje gaan lopen zodat wij konden plassen en po…n. ‘S middags een wandeling met het baasje en dat was weer dat. Donderdag verliep ook zo.

De vrijdag was weer ouderwets. Lekker wandelen met z’n alle, vrouwtje vond het super om weer een heuze frisse neus te halen, maar ’s avonds lag ze weer in haar bed of onder een deken op de bank en daar heeft ze heel de rest van de vakantie door gebracht, lang leve de Duitse griep!

Silvester is oud jaar en je goed het jaar uit gaat willen ze je zeggen met Gute Rutsch!! Jaja je glijdt in Duitsland letterlijk het nieuwe jaar in. Vuurwerk hebben we niet al te veel gezien, alleen door het keukenraam was er wat te zien. Ik (Keiko) heb wel even lopen fieppen, maar wij (Rontu en Miyuki) hadden nergens last van en stonden zelfs buiten te kijken samen met het vrouwtje terwijl baasje ergens naar toe gelopen was waar hij over het hele dorp heen kon kijken.

Vrouwtje had de Duitse griep aan zichzelf te danken, want ze had gezegd dat zij en het baasje lekker in Duitsland gingen doen wat ze wilde (om de kerststress en dergelijke te vergeten), al was het heel de week in de pyjama lopen en dat heeft ze dan ook gedaan. Baasje zei wel dat ze dit niet bedoelde, maar toch ze heeft haar pyjamaweek gehad en een geheel verzorgde vakantie (dankzij het baasje) voor weinig geld. Wij hebben er niet onder gelden hoor, want iedere dag een lekker wandeling met het baasje is ook super.

Foto’s zin er deze vakantie helemaal geen gemaakt, want baasje had maar twee handen zei hij en dan met drie hondjes wandelen en foto’s maken, nee dat lukte hem niet en ook het weer was niet al te super, motregen en een stevig windje, dus dat werkte ook al niet mee.

Ja ja, wij (Keiko, Rontu en Miyuki) zijn er nog hoor, vrouwtje had het alleen deze week erg druk met van alles. Ze heeft de Kerstboom in huis, gezet, kerstcadeautjes gekocht, dokter en apotheek bezoeken (ja, de nierbekkenontsteking is nog steeds niet over), uitrusten en voor ons en het baasje zorgen en voorbereiden voor wat komen gaat.

Ook zijn wij (Rontu en Miyuki) deze week naar de oogarts geweest om te kijken of wij geen kwaaltjes aan de ogen hebben die we aan puppie’s kunnen doorgeven, nou nee dus, alles was goed. Wat dat betreft kan ik (Rontu) dus de volgende keer dat ik loops ben weer puppie’s krijgen. Ik (Miyuki) moet nog meer testen doen, maar dat kan over een tijdje ook nog, want ik ben toch nog te jong om puppie’s krijgen.

Maar vandaag was er tijd voor ons en we vonden het super! Gisteren toen het vrouwtje van haar werk kwam had ze al verteld dat we misschien wel met Simba en Ziggy en hun vrouwtje zouden gaan wandelen, maar dan moest wel het weer mee werken. Nou scheen vanmorgen de zon, dus er werd afgesproken op de Loonse en Drunese duinen. Wat een feest. Eerst zijn we een heel stuk door de bossen gelopen en dan kom je omgevallen bomen tegen waar je hele mooie foto’s van kunt maken, dus daar ging ik (Keiko) mooi voor zitten. Nadat we een heel stuk gelopen hadden kwamen we op de duinen terecht, waar we lekker in het zand konden rennen en doen. Moet je zien hoe ik (Rontu) er na vijf minuten graven uit zag. Ik was trouwens aan Simba en Miyuki aan het laten zien hoe je een heel groot gat moet graven, want die twee bakken er niks van als ze bezig zijn en zitten helemaal onder het zand, bij mij alleen mijn hoofd maar.

Hier ben ik (Keiko) Ziggy aan het laten zien dat wij ook als een konijn kunnen rennen. Vrouwtje riep gelijk dat ik moest stoppen, want met kesrtmis verdwijnen veel konijnen in een pan.

En bij die zandvlakte hebben ze ook bergen waar bomen op groeien waar door je heel leuk hard kunt rennen. En baasje maar een foto van ons proberen te maken, nou dit was het resultaat. Ik (Keiko) vloog bijna uit de bocht!

Thuis gekomen was ik (Rontu) deze keer de klos om in bad te gaan, wamt ik had erges in liggen rollen en rook niet erg fris en sommige haartejs hadden ook een ander kleurtje gekregen. Nu liggen wij al met z’n alle de rest van de dag lekker lui op de bank, zak en stoel en zijn lekker aan het nagenieten.

Vandaag hebben wij een heerlijk rustig dagje gehad, lekker luieren met baasje en vrouwtje. Ik (Keiko) ging zelfs ook een paar keer uit mijn eigen kroelen met het vrouwtje. Ik (Rontu) heb heel wat liggen dromen over mijn leventje. Ik (Miyuki) heb liggen bedenken wat ik nog allemaal voor hondenkwaad kan gaan uithalen in mijn leventje.

Wat ik (Miyuki dus) me verder nog af vraag is wat een verjaardagfeestje betekend. Baasje, vrouwtje, tante Keiko en mama Rontu hebben het er al heel de dag over dat ik morgen jarig ben en er dus een feestje is. Dat weten ze zo goed omdat vorig jaar hun hart vol vewachting klopte op 3 december en na een onderbroken nachtrust was het zover, ik en mijn broetjes en zusje waren op de wereld gekomen. Morgen weet id dat dus ook. Weltrusten voor zometeen, want ik ga vroeg slapen, ben ik snel jarig!

Gisteren was ik na een aantal weken niet naar ringtraining te zijn geweest zo stom om naar Rptterdam te rijden, dit terwijl ik wist dat er op de weg terug een fikse file stond. Op de heen weg heb ik nergens last van gehad, ja wel wat drukte in Rotterdam zelf maar voor de rest niks. Na de ringtraining heb ik voor de zekerheid even naar Remko gebeld hoe de drukte was en voor een eventuele alternatieve route naar huis. Nog even de kaart van Nederland erbij gepakt en de laatste fileinformatie gevolgd en daarna was het duidelijk, de A16 blijven volgen naar huis. Al met al was het zo erg nog niet en heb er maar een half uurtje langer over gedaan. Ook Miyuki vond het allemaal niet zo erg, want ze was tenslotte toch gezellig met het vrouwtje op pad geweest.

Vandaag was het weer gewoon een dag waarop ik mocht werken en op de weg terug nog wat boodschappen halen, want dat komt ook ieder week weer terug. Een lekker stukje lopen met de hondjes, daarna hun bakjes vullen met brokjes, wat te drinken voor me zelf pakken om met het blad "Onze hond" lekker op de bank neer te kunnen ploffen.

Keiko en Rontu hebben Miyuki trouwens nog veel verhalen over Sinterklaas verteld en die kleine vind het nu toch onderhand ook wel tijd worden dat ze wat te drinken en wat brokjes voor het paard van Sinterklaas klaar zet. Ze zegt zelfs dat ze zometeen ook nog een liedje gaat zingen, want dat heeft ze van haar mensenvriendjes en mensenvriendinnetjes. Zegt zegt ook eerlijk dat ze het eigenlijk alleen maar doet om te kijken of ze wel lief genoeg is. Ach, die Miyuki toch, zou ze lief genoeg zijn?

Vandaag was het weer tijd voor Miyuki om naar school te gaan. Het is niet te merken dat zij regelmatig een lesje mist als wij in Duitsland zitten, want ze doet het niet minder goed dan de andere hondjes uit haar klas. Na school zijn we naar huis gegaan waar ze lekker neerplofte naast mama Rontu. Moe dat was wat ze was en dat gebeurd niet zo vaak. Samen hebben de hondjes naar de tv. liggen kijken, want Sinterklaas zou aankomen en dat is natuurlijk erg spannend om te kijken. Voor Miyuki was dit de eerste keer dat ze Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten zag en ze lag dan ook erg aandachtig naar de tv. te kijken.

Morgen zal dat wel anders zijn. Dan zal Miyuki gaan aandacht hebben, teminste niet voor ons. Want herkennen jullie deze nog? Nou wij wel, de druktemakertjes die nu bijna 1 jaar oud zijn.

Hopelijk mama Rontu, tante Keiko morgen ook. Want we gaan als het goed is morgen al de puppy’s van Rontu weer zien. Miyuki kennen we natuurlijk wel, maar de rest hebben we al weer een tijdje niet gezien. Ede is de plaats die we onveiling gaan maken, dus dan weet je zovast waar je niet naar toe moet gaan.

Vanavond was het weer de beurt Remko, Keiko en Rontu om naar school te gaan. Ik durf het rennen tijdens behendigheid nog niet aan ( heb net weer nieuwe pilletjes gehad van de huisdokter voor haar kwaaltje, de dokter noemt het een nierbekkenontsteking). Maar wat wel leuk was was dat ik toch een beetje op school aanwezig was toen Remko, Keiko en Rontu er waren. Die drie waren namelijk te laat op school en de juf had toen via een sms-je gevraagd waar die drie bleven. En mijn antwoord luide (toen net die drie aan kwamen op school); ze zijn onderweg, maar waarom? Nou het was dus de laatste les en dat betekend een wedstrijdje met de klasgehondjes en dat we dan heel de avond bezig zijn. Remko had dit vorige week wel te horen gekregen, maar was het vergeten, dus waren ze te laat. Straks komen ze weer naar huis en hopelijk hebben ze toch een leuke avond gehad. Ik in ieder geval wel, want kroelen met Miyuki op de bank is een feest op zich.

Gisteren zijn wij nog lekker een rondje met het baasje en vrouwtje door het bos gelopen. Een klein rondje maar hoor, want vrouwtje voelt zichzelf al een paar dagen niet helemaal lekker. Ik (Keiko) hem me helemaal uitgeleefd en heb dat geweten ook, want toen we thuis kwamen mocht ik niet eens binnen. Maar na twee uur in gezelschap van Rontu en Miyuki in de achtertuin vond vrouwtje het toch wel zielig voor ons en mochten we eindelijk binnen, maar ik moest aan de riem en werd gelijk naar boven gebracht. Daar stond baasje al klaar om mij in bad te doen, want de smurrie uit de rioolbuis moest toch een keer van mijn velletje af. Nou is in bad gaan niet echt mijn hobby, maar ik heb me gedragen, want ik had Miyuki vorige week toch ook niet gehoord.

Vandaag is het weer maandag en dat betekend vrouwtje naar haar werk, baasje naar zijn werk en wij lekker lui thuis. vanavond gaan wij (Keiko en Rontu) met baasje naar school, want vrouwtje ziet het niet zitten om een rondje met één van ons te rennen, laat staan vier, vijf of zes. Maar wat vrouwtje wel aan het doen is is vanalles wast in een krat doen. Brokjes, snoepjes, kleren, handdoeken en foto’s zitten er al in. Ze is vanmiddag ook al met de auto weg geweest, er zitten nu andere banden om. Maar waar dit nou allemaal weer goed voor is, wij weten het niet. Of zou het toch zo zijn dat we ……, maar dat kan toch niet of toch.

Vandaag was het weer een gewone zaterdag. Eerst met die kleine Miyuki naar school wat op het moment best leuk is. We doen namelijk aan carpoolen (de ene week rijden wij en de andere week rijden we mee), we rijden samen met nog een hond en zijn baasje naar school en dat is natuurlijk best al spannend. Onderweg heeft Miyuki dan ook bijna de hele tijd op twee pootjes gestaan, dit omdat die andere hond geen rust vond bij ons in de auto. Op school gaat alles goed, teminste, Miyuki is een stuk trager met leren dan Keiko en Rontu maar dat mag de pret niet drukken.

Verder heb ik de middag lui doorgebracht, net als de hondjes trouwens. Ik heb een beetje achter de computer gezeten, een boekje gelezen, met de hondjes gespeeld en gekroeld. De hondjes zijn op hun beurt lekker lui op de bank gaan hangen, hebben met mij gespeeld en gekroeld. Gewoon gewoon kneuterig gedaan dus!

Denk niet dat we op vakantie zijn, er is ook niemand ziek (o ja wel, het baasje heeft last van zijn schouder en nek, dus is thuis van zijn werk), alles gaat hier gewoon zo z’n gangetje. Vrouwtje heeft de afgelopen week meer moeten werken, omdat ze op haar werk een verbouwing hebben mee gemaakt en daarna natuurlijk weer de opening. Ook is vrouwtje soms nog met vepperren bezig en we moeten zeggen het word echt wel mooi. Ook heeft ze al twee nieuwe hondenzakken gekocht en ik (Keiko) vond ze super. Toen vrouwtje er mee thuis kwam mog ik gelijk proefliggen en ik vertelde gelijk maar tegen Rontu en Miyuki dat ze van mijn zijn en dat ze zeer zeker nietkapot gemaakt mogen worden.

Maar verlopig liggen we nog even op de oude hondenzakken, want die bevallen ons ook nog goed. Vanmorgen deden we toen we gegeten habben de zakken z’n drietjes delen en dat vond het vrouwje een leuk moment, ze hoopt dan ook dat we dit straks ook op onze nieuwe hondenzakken doen. Toen we klaar waren met luieren was het tijd voor mij (Miyuki) om naar school te gaan. Samen met het vrouwtje ging ik op pad en ik moet zeggen (al zeg ik het zelf) het ging goed op school. Nu liggen wij met onze pootjes in de knoop, want één van onze mensenvriendinnetjes is aan het zwemmen voor haar zwemdiploma B. Straks gaan we met z’n alle naar opa en oma toe, want opa viert zijn verjaardag en we gaan hem dan ook maar een pootje geven. Daar maken we het niet al te laat, want morgen moet ik (Miyuki) me weer van de goede kant laten zien op de hondenshow in Utrecht.

Eerder deze week hebben jullie van Keiko al vernomen dat wij op bankenjacht zijn geweest, nou gisteren werd de nood in eens nog groter. Miyuki de luisterhond heeft zondag ook opgevangen dat er misschien een andere bank gaat komen en dacht bij haar eigen wat Quinty en Moïse mogen kan ik toch ook! Dus met andere woorden als er een andere bank komt kan deze klein gemaakt worden. Keiko had ook al verteld dat ze dit ook met haar hondenzak, de poef en het kussentje uit de stoel had gedaan en nu was de bank dus aan de beurt.

Gisterenmorgen had ik de hondjes uigelaten, eten gegeven en ze lagen zo lekker te slapen toen ik naar mijn werk ging dat ik ze lekker heb laten slapen. Wat schrok Remko toen hij uit bed kwam zeg, een grootte puinhoop in huis. Het rare aan dit is dat Miyuki heel vaak met Keiko en Rontu los loopt als ik even weg ben en 99 van de 100 keer doet ze niks maar net die 1ne keer, ja dan kan je je lol op.

Nou hebben we gisterenmiddag dus maar de woonboulevard bezocht en zijn op veel banken neergeploft. De bank moet hondbestendig zijn, lekker zitten, lekker liggen en Keiko zei dat ze er toch echt nog onder moest kunnnen liggen. Na een vermoeiende avond op de hondenschool hebben we nog één nachtje over de bank gedroomt  en vandaag hebben we de bank gekocht, alleen helaas de wens van Keiko gaat niet in vervulling, ze kan er echt niet meer onder kruipen. Maar we maken het goed met haar, ze krijgt een nieuwe hondenzak, waar Miyuki vanaf moet blijven.

Jippie, eindelijk was het weer zover. Ik (Miyuki) was weer aan de beurt om naar school te gaan dus stapte ik al vroeg samen met het vrouwtje in de auto. Op school aangekomen stond de leraar te kijken dat wij er ook waren, want er was namelijk een nieuwe cursus (Combi-1) gestart en vrouwtje had me helemaal niet ingeschreven. Dit kwam omdat het vrouwtje helemaal niet wist (ze was de kluts een beetje kwijt) dat de oude cursus (basistraining) al was afgelopen, omdat we al zeker acht weken niet op school waren geweest door de vakanti evan ons en van de leraar zelf. Maar dit alles mocht de pret niet drukken en we stapte gewoon mee de klas in. Wel met het idee dat het wel niet zou gaan omdat het vrouwtje nog steeds niet helemaal de oude is en omdat het al zo lang geleden was dat ik op school was geweest en mijn klasgenootjes wel gewoon op school waren geweest.

Maar na een uurtje kwam het vrouwtje en de leraar er achter dat de achterstand reuze mee viel, want volgen deed ik nog steeds goed, ja zelfs het bochtjes draaien ging lekker. Volgen met de oefeningen zit, af en sta gingen goed. De targetstick was ik ook nog niet verleerd. Het apport ophalen vond ik na al die weken ook weer leuk om te doen. Maar ja toen mochten (vrouwtje zei moesten) we over de hoogte sprongen en door de tunnel en over de puppykatteloop en toen ging er weer iets fout in mijn hoofdje. Ja, van dit probleem heb ik vaker last en vrouwtje had dit dan ook al voorzien en daarom bij de leraar gevraagd of hij met een snoepje bij de tunnel wilde gaan staan om mij op te vangen. Nou ben ik dus niet met één snoepje te vangen en jippie weg was ik, op naar Cane (de hond van onze lerares) om te kroelen. De leraar had voor het vrouwtje de oplossing om mij bij haar te houden. Die oplossing luide nog harder lopen, maar dat gaat haar toch nooit lukken, want ze zeggen dat ik net zo hard ga als een heuze wervelwind.

Toen wij weer even thuis waren werd bij tante Keiko, mama Rontu en mij de riem op een wel hele ongewone tijd aangedaan en we gingen naar buiten dit alles een half uurtje nadat de telefoon gegaan was. We stonden net lekker met onze mensenvriendjes te spelen toen er een auto de straat in kwam. Één deur ging er open en baasje en vrouwtje ripen heel hard Basnhu! Wat Banshu, hoorde ik dat goed, dat is toch één van onze vakantievriendjes, waar, waar? Ook tante Keiko en mama Rontu keken ineens naar die auto en ja, jippie daar kwam Banshu aangerend. Toen hij ons begroet had en bij het baasje en vrouwtje aan het kroelen was zijn wij naar Anita, Ronald en Manon gerend om te gaan kroelen. We zijn met z’n alle weer naar binnen gegaan. De mensen hebben lekker wat gekletst en wij hondjes hebben lekker in de tuin gespeeld. Toen huin weer weg waren ben ik uitgeteld op de bank neer geploften voor de rest van de dag hadden baasje en vrouwtje geen last meer van mij.

Nou, zeg maar eens dat dit geen leuke dag was, ik vond hem in ieder geval super!

Ja ja, het is gelukt, na een druk weekend hebben nu niet alleen de muren maar ook het plafond een ander kleurtje gekregen en is de keuken en de huiskamer ook weer aan kant. Alles is gepoetst en gedweild en wij kunnen nu weer lekker op de bank en zak liggen. Het stoeltje is namelijk niet meer geliefd, want het kussen wat daar in lag is geen kussen meer en is in de kliko beland. Dit komt omdat ik (Miyuki)er wel honderde stukjes van heb gemaakt toen het vrouwtje even verf was kopen.

Verder zijn we (Rontu en Miyuki) vandaag nog even met ons mensenneefje Mauro naar de kermis geweest, ik (Keiko) had eigenlijk ook zin om mee te gaan, maar baasje en vrouwtje zeiden dat ik het toch niet leuk zou vinden. Nou toen ze weer thuis kwamen vond ik het wel leuk hoor, want wat waren die 4 nat geregend en ik was lekker droog, waffwwwwaaaaaffffwaf!!