Vandaag was het weer tijd voor Miyuki om naar school te gaan. Het is niet te merken dat zij regelmatig een lesje mist als wij in Duitsland zitten, want ze doet het niet minder goed dan de andere hondjes uit haar klas. Na school zijn we naar huis gegaan waar ze lekker neerplofte naast mama Rontu. Moe dat was wat ze was en dat gebeurd niet zo vaak. Samen hebben de hondjes naar de tv. liggen kijken, want Sinterklaas zou aankomen en dat is natuurlijk erg spannend om te kijken. Voor Miyuki was dit de eerste keer dat ze Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten zag en ze lag dan ook erg aandachtig naar de tv. te kijken.

Morgen zal dat wel anders zijn. Dan zal Miyuki gaan aandacht hebben, teminste niet voor ons. Want herkennen jullie deze nog? Nou wij wel, de druktemakertjes die nu bijna 1 jaar oud zijn.

Hopelijk mama Rontu, tante Keiko morgen ook. Want we gaan als het goed is morgen al de puppy’s van Rontu weer zien. Miyuki kennen we natuurlijk wel, maar de rest hebben we al weer een tijdje niet gezien. Ede is de plaats die we onveiling gaan maken, dus dan weet je zovast waar je niet naar toe moet gaan.

Vanavond was het weer de beurt Remko, Keiko en Rontu om naar school te gaan. Ik durf het rennen tijdens behendigheid nog niet aan ( heb net weer nieuwe pilletjes gehad van de huisdokter voor haar kwaaltje, de dokter noemt het een nierbekkenontsteking). Maar wat wel leuk was was dat ik toch een beetje op school aanwezig was toen Remko, Keiko en Rontu er waren. Die drie waren namelijk te laat op school en de juf had toen via een sms-je gevraagd waar die drie bleven. En mijn antwoord luide (toen net die drie aan kwamen op school); ze zijn onderweg, maar waarom? Nou het was dus de laatste les en dat betekend een wedstrijdje met de klasgehondjes en dat we dan heel de avond bezig zijn. Remko had dit vorige week wel te horen gekregen, maar was het vergeten, dus waren ze te laat. Straks komen ze weer naar huis en hopelijk hebben ze toch een leuke avond gehad. Ik in ieder geval wel, want kroelen met Miyuki op de bank is een feest op zich.

Gisteren zijn wij nog lekker een rondje met het baasje en vrouwtje door het bos gelopen. Een klein rondje maar hoor, want vrouwtje voelt zichzelf al een paar dagen niet helemaal lekker. Ik (Keiko) hem me helemaal uitgeleefd en heb dat geweten ook, want toen we thuis kwamen mocht ik niet eens binnen. Maar na twee uur in gezelschap van Rontu en Miyuki in de achtertuin vond vrouwtje het toch wel zielig voor ons en mochten we eindelijk binnen, maar ik moest aan de riem en werd gelijk naar boven gebracht. Daar stond baasje al klaar om mij in bad te doen, want de smurrie uit de rioolbuis moest toch een keer van mijn velletje af. Nou is in bad gaan niet echt mijn hobby, maar ik heb me gedragen, want ik had Miyuki vorige week toch ook niet gehoord.

Vandaag is het weer maandag en dat betekend vrouwtje naar haar werk, baasje naar zijn werk en wij lekker lui thuis. vanavond gaan wij (Keiko en Rontu) met baasje naar school, want vrouwtje ziet het niet zitten om een rondje met één van ons te rennen, laat staan vier, vijf of zes. Maar wat vrouwtje wel aan het doen is is vanalles wast in een krat doen. Brokjes, snoepjes, kleren, handdoeken en foto’s zitten er al in. Ze is vanmiddag ook al met de auto weg geweest, er zitten nu andere banden om. Maar waar dit nou allemaal weer goed voor is, wij weten het niet. Of zou het toch zo zijn dat we ……, maar dat kan toch niet of toch.

Vandaag was het weer een gewone zaterdag. Eerst met die kleine Miyuki naar school wat op het moment best leuk is. We doen namelijk aan carpoolen (de ene week rijden wij en de andere week rijden we mee), we rijden samen met nog een hond en zijn baasje naar school en dat is natuurlijk best al spannend. Onderweg heeft Miyuki dan ook bijna de hele tijd op twee pootjes gestaan, dit omdat die andere hond geen rust vond bij ons in de auto. Op school gaat alles goed, teminste, Miyuki is een stuk trager met leren dan Keiko en Rontu maar dat mag de pret niet drukken.

Verder heb ik de middag lui doorgebracht, net als de hondjes trouwens. Ik heb een beetje achter de computer gezeten, een boekje gelezen, met de hondjes gespeeld en gekroeld. De hondjes zijn op hun beurt lekker lui op de bank gaan hangen, hebben met mij gespeeld en gekroeld. Gewoon gewoon kneuterig gedaan dus!

Denk niet dat we op vakantie zijn, er is ook niemand ziek (o ja wel, het baasje heeft last van zijn schouder en nek, dus is thuis van zijn werk), alles gaat hier gewoon zo z’n gangetje. Vrouwtje heeft de afgelopen week meer moeten werken, omdat ze op haar werk een verbouwing hebben mee gemaakt en daarna natuurlijk weer de opening. Ook is vrouwtje soms nog met vepperren bezig en we moeten zeggen het word echt wel mooi. Ook heeft ze al twee nieuwe hondenzakken gekocht en ik (Keiko) vond ze super. Toen vrouwtje er mee thuis kwam mog ik gelijk proefliggen en ik vertelde gelijk maar tegen Rontu en Miyuki dat ze van mijn zijn en dat ze zeer zeker nietkapot gemaakt mogen worden.

Maar verlopig liggen we nog even op de oude hondenzakken, want die bevallen ons ook nog goed. Vanmorgen deden we toen we gegeten habben de zakken z’n drietjes delen en dat vond het vrouwje een leuk moment, ze hoopt dan ook dat we dit straks ook op onze nieuwe hondenzakken doen. Toen we klaar waren met luieren was het tijd voor mij (Miyuki) om naar school te gaan. Samen met het vrouwtje ging ik op pad en ik moet zeggen (al zeg ik het zelf) het ging goed op school. Nu liggen wij met onze pootjes in de knoop, want één van onze mensenvriendinnetjes is aan het zwemmen voor haar zwemdiploma B. Straks gaan we met z’n alle naar opa en oma toe, want opa viert zijn verjaardag en we gaan hem dan ook maar een pootje geven. Daar maken we het niet al te laat, want morgen moet ik (Miyuki) me weer van de goede kant laten zien op de hondenshow in Utrecht.

Eerder deze week hebben jullie van Keiko al vernomen dat wij op bankenjacht zijn geweest, nou gisteren werd de nood in eens nog groter. Miyuki de luisterhond heeft zondag ook opgevangen dat er misschien een andere bank gaat komen en dacht bij haar eigen wat Quinty en Moïse mogen kan ik toch ook! Dus met andere woorden als er een andere bank komt kan deze klein gemaakt worden. Keiko had ook al verteld dat ze dit ook met haar hondenzak, de poef en het kussentje uit de stoel had gedaan en nu was de bank dus aan de beurt.

Gisterenmorgen had ik de hondjes uigelaten, eten gegeven en ze lagen zo lekker te slapen toen ik naar mijn werk ging dat ik ze lekker heb laten slapen. Wat schrok Remko toen hij uit bed kwam zeg, een grootte puinhoop in huis. Het rare aan dit is dat Miyuki heel vaak met Keiko en Rontu los loopt als ik even weg ben en 99 van de 100 keer doet ze niks maar net die 1ne keer, ja dan kan je je lol op.

Nou hebben we gisterenmiddag dus maar de woonboulevard bezocht en zijn op veel banken neergeploft. De bank moet hondbestendig zijn, lekker zitten, lekker liggen en Keiko zei dat ze er toch echt nog onder moest kunnnen liggen. Na een vermoeiende avond op de hondenschool hebben we nog één nachtje over de bank gedroomt  en vandaag hebben we de bank gekocht, alleen helaas de wens van Keiko gaat niet in vervulling, ze kan er echt niet meer onder kruipen. Maar we maken het goed met haar, ze krijgt een nieuwe hondenzak, waar Miyuki vanaf moet blijven.

Jippie, eindelijk was het weer zover. Ik (Miyuki) was weer aan de beurt om naar school te gaan dus stapte ik al vroeg samen met het vrouwtje in de auto. Op school aangekomen stond de leraar te kijken dat wij er ook waren, want er was namelijk een nieuwe cursus (Combi-1) gestart en vrouwtje had me helemaal niet ingeschreven. Dit kwam omdat het vrouwtje helemaal niet wist (ze was de kluts een beetje kwijt) dat de oude cursus (basistraining) al was afgelopen, omdat we al zeker acht weken niet op school waren geweest door de vakanti evan ons en van de leraar zelf. Maar dit alles mocht de pret niet drukken en we stapte gewoon mee de klas in. Wel met het idee dat het wel niet zou gaan omdat het vrouwtje nog steeds niet helemaal de oude is en omdat het al zo lang geleden was dat ik op school was geweest en mijn klasgenootjes wel gewoon op school waren geweest.

Maar na een uurtje kwam het vrouwtje en de leraar er achter dat de achterstand reuze mee viel, want volgen deed ik nog steeds goed, ja zelfs het bochtjes draaien ging lekker. Volgen met de oefeningen zit, af en sta gingen goed. De targetstick was ik ook nog niet verleerd. Het apport ophalen vond ik na al die weken ook weer leuk om te doen. Maar ja toen mochten (vrouwtje zei moesten) we over de hoogte sprongen en door de tunnel en over de puppykatteloop en toen ging er weer iets fout in mijn hoofdje. Ja, van dit probleem heb ik vaker last en vrouwtje had dit dan ook al voorzien en daarom bij de leraar gevraagd of hij met een snoepje bij de tunnel wilde gaan staan om mij op te vangen. Nou ben ik dus niet met één snoepje te vangen en jippie weg was ik, op naar Cane (de hond van onze lerares) om te kroelen. De leraar had voor het vrouwtje de oplossing om mij bij haar te houden. Die oplossing luide nog harder lopen, maar dat gaat haar toch nooit lukken, want ze zeggen dat ik net zo hard ga als een heuze wervelwind.

Toen wij weer even thuis waren werd bij tante Keiko, mama Rontu en mij de riem op een wel hele ongewone tijd aangedaan en we gingen naar buiten dit alles een half uurtje nadat de telefoon gegaan was. We stonden net lekker met onze mensenvriendjes te spelen toen er een auto de straat in kwam. Één deur ging er open en baasje en vrouwtje ripen heel hard Basnhu! Wat Banshu, hoorde ik dat goed, dat is toch één van onze vakantievriendjes, waar, waar? Ook tante Keiko en mama Rontu keken ineens naar die auto en ja, jippie daar kwam Banshu aangerend. Toen hij ons begroet had en bij het baasje en vrouwtje aan het kroelen was zijn wij naar Anita, Ronald en Manon gerend om te gaan kroelen. We zijn met z’n alle weer naar binnen gegaan. De mensen hebben lekker wat gekletst en wij hondjes hebben lekker in de tuin gespeeld. Toen huin weer weg waren ben ik uitgeteld op de bank neer geploften voor de rest van de dag hadden baasje en vrouwtje geen last meer van mij.

Nou, zeg maar eens dat dit geen leuke dag was, ik vond hem in ieder geval super!

Ja ja, het is gelukt, na een druk weekend hebben nu niet alleen de muren maar ook het plafond een ander kleurtje gekregen en is de keuken en de huiskamer ook weer aan kant. Alles is gepoetst en gedweild en wij kunnen nu weer lekker op de bank en zak liggen. Het stoeltje is namelijk niet meer geliefd, want het kussen wat daar in lag is geen kussen meer en is in de kliko beland. Dit komt omdat ik (Miyuki)er wel honderde stukjes van heb gemaakt toen het vrouwtje even verf was kopen.

Verder zijn we (Rontu en Miyuki) vandaag nog even met ons mensenneefje Mauro naar de kermis geweest, ik (Keiko) had eigenlijk ook zin om mee te gaan, maar baasje en vrouwtje zeiden dat ik het toch niet leuk zou vinden. Nou toen ze weer thuis kwamen vond ik het wel leuk hoor, want wat waren die 4 nat geregend en ik was lekker droog, waffwwwwaaaaaffffwaf!!

Vanavond was het weer eens vrouwenavond en dat betekend dat bij alle damens (bij baasje ook hoor) in huis hun haartjes gedaan worden. Eerst ging de bel en teon de voordeur open ging stapte Nancy binnen, een super onthaal en een kroelbeurt dat is wat wij haar gegeven hebben. Daarna stapte de kapper binnen, ook daar hebben we mee gekroeld. Maar na een uurtje schrok ik (Rontu) wel heel erg en vond dat ik mijn stem moest laten horen. Er was namelijk ineens wel een hele vreemde dame bij ons in huis, ze had zelfs een hoofddoek op en dat heb ik in huis nog noit gezien. Wij (Keiko en Miyuki) werden wakker van Rontu en vonden het ook wel vreemd dus lieten wij ook van ons horen. Even later bleek het gewoon Nancy te zijn en zijn we allemaal weer lekker gaan slapen. Nu iedereen weg is kruipen we gelijk ons huisje in om echt te gaan slapen, weltrusten.

We hopen trouwens dat het vrouwtje niet weer heel de nacht door naar de badkamer moet, want wij worden dat iedere keer wakker en als we dan weer net slapen gaat ze weer naar de badkamer. Vrouwtje lekker slapen dus en laat ons ook van onze nachtrust genieten.

Na een ochtendje te hebben gewerkt ben ik net eerst even lekker met de hondjes het bos in geweest, niet dat dat iets nieuws is voor ons, maar het blijft een feest.

Thuis gekomen vonden Rontu en Miyuki dat ze eens moesten kijken wie de grootste mond had. Er was dan ook een hoop gegil achterbuiten, want bij die twee kan de mond niet zo ver open zonder er een hoop geluid uit te laten komen.

Nog net op tijd had ik het fototoestel te pakken, want ze waren zo klaar met passen en meten. Met als resultaat Rontu heeft de grootste mond, maar bij Miyuki komt er het meeste geluid uit.Keiko stond heel de tijd vanachter een boske te kijken hoe dit ging aflopen. Maar nadat die twee wisten wie er gewonnen had zijn ze met z’n drie’tjes gaan "spelen".

Dit alles is op het moment de rangorde bepalen tussen hun en zijn daar nu nog druk mee bezig. Dit geeft niks hoor, want vanavond hoeven Keikoen Rontu niet naar school (de leraar is weer eens naar Zwitserland), dus kunnen dan lekker uitrusten. Keiko staat nog steeds boven aan, maar Rontu moet voor haar plaatsje gaan vrezen, want Miyuki ligt aardig op de loer om haar plaats in te nemen.

Vandaag waren wij (Keiko, Ronu en Miyuki) al weer vroeg op pad. De wekker van het vrouwtje en baasje liep om half zeven al af en even daarna stapte we met z’n alle in de auto om naar Zwolle te rijden daar werd namelijk weer een hondenshow gehouden. Onderweg kreeg het vrouwtje al een berichtje op haar telefoon van het baasje van vakantievriendjes van ons en toen wij te horen kregen dat hun er ook waren hadden we in eens erg veel zin in het weerzien. Toen we binnen waren hebben we dan ook eerst met hun geknuffeld en natuurlijk ook met hun baasje en vrouwtje. Ook Ilone, Leni en Ine hebben we een dikke knuffel gegeven, want dat was ook lang geleden dat we die hadden gezien. Even later zaten het baasje en vrouwtje weer met hun gedachten in Zwitserland, want de verhalen gingen weer over en weer net als het fotoboek van het baasje van onze vakantievriendjes.

Bijna vergaten de baasjes en vrouwtjes waar we voor in Zwolle waren, "de show", maar gelukkig zaten we naast de ring en zagen ze toch nog op tijd dat wij bijna aan de beurt waren. Eerst waren de reuen aan de beurt, konden wij nog even lekker luieren. Daarna mocht van ons drie ik (Miyuki) de spits afbijten en kwam de ring uit met een U-tje (wat waren het baasje en vrouwtje hier blij mee na het keurverslag in Hulten) en was als vierde geplaatst. Het keurverslag luide; Vrouwlijke verschijning, prima bone en substantie. Moet rondom nog uitzwaren en krachtiger worden. Schitterend oog qua vorm, plaatsing en kleur, maar moet nog wel iets meer opvulling krijgen onder de ogen. Prima pigment. Aziatische uitdrukking. Voor en achter voldoende gehoekt. Reeds prima bovenbelijning en staart aanzet. Goede vachtstructuur. Gangwerk moet nog krachtiger en regelmatiger. Prima presentatie. Toen mochten wij (Keiko en Rontu) gelijk de ring in en omdat ons baasje liever geen show loopt heeft Ronald (het baasje van onze vakantievriendjes) met mij (Rontu) gelopen. Deze ronde ging ook prima! ik (Rontu) deed het geweldig met Ronald, maar ging helaas maar met een zeer goed en vierde plaats de ring uit. Ik (Keiko) verliet de ring met een u-tje en een derde plaats ook geweldig dus. Nadat de baasjes uitgekletst waren en de tijd tot drie uur vol gemaakt hadden (dan mogen wij pas de show verlaten) zijn we naar huis gegaan.

Thuis hebben we lekker eerst een rondje met het baasje gewandeld en wat gegeten en toen werden wij alleen gelaten, want het baasje en het vrouwtje hadden nog een feestje. Dat vonden wij niet erg hoor, konden we weer lekker dromen over onze vakantievriendjes en de vakantie in Zwitserland. O ja, we waren ook nog even met onze gedachten in Duitsland.

Vrijdag was voor een paar van de mannen een bijzonder dagje, ze stapte samen in vliegtuigje met Remko als piloot om zo de bergen eens vanaf boven te bewonderen.

Ook het plaatjes waar ons chalet stond konden ze goed zien. Kijk maar naar het super hotel op de berg en net daarnaast stond ons chalet.

De middag hebben we lui doorgebracht, lekker in de tuin zitten met een boekje erbij en nog even een kleine wandeling met de hondjes. Uitrusten was wat we te doen hadden, want de terugreis kwam eraan.

Ooit wel eens zo’n groep Shiba’s op vakantie gezien?

En dan de echte groepsfoto. Boven van links naar rechts; Mariska, Manon, Remko, Colin, Anita en Ronald. Midden; Marcel. Onder van links naar rechts; Simba, Ziggy, Tama, Mariska, Miko, Patricia, Miyuki, Rontu, Keiko, Banshu en Khoda.

Morgen gaan we met z’n alle op tijd rijden (net na het ontbijt dus) om niet al te laat thuis te komen. Voor sommige van ons is dat thuis in Nederland, maar voor ons en Mariksa en haar hondjes is dat thuis in Duitsland. Wij gaan namelijknog voor twee weken naar het huisje en mariska gaat voor een paar dagen mee daar naar toe. Als we daar aan komen hebben we niks meer te doen dan naar Udo en Monica te gaan om daar wat te eten en hun te bedanken voor de boodschapjes die ze voor ons hebben gedaan

Hier gaat alles super! De hondjes doen het tot nu toe erg goed samen en ook tussen de mensen is er nog niks voor gevallen, maar we mogen nog een aantal dagen dus je weet maar nooit. En we hebben ondertussen een extra handicap, want niet alleen Miyuki is loops maar ook Tama en Miko lopen binnen met een broekje aan en dat vinden de mannen onder de hondjes natuurlijk een reden om te laten zien dat ze mannen zijn.

Maandag hebben we een heerlijke wandeling rond een stuwmeer gelopen, lekker klimmen en klauwteren was dat, waarbij we zelfs Miyuki af en toe maar los hebben laten lopen, gelukkig is de loopsigheid al bijna voorbij of de reuen hebben geen intresse in haar, maar wel voor elkaar en de omgeving. ‘S avonds hebben weer lekker gegeten en veel plezier met elkaar gehad, een super dag dus, waarop het onder het wandelen lekker motregende.

Dinsdag hebben we de wandeling van zondag afgemaakt. We zijn eerst met de auto een stukje verderop gereden en vanuit daar zijn we gaan wandelen. Bijna heel de route ging langs watervalletjes en beekjes, waarin Keiko dan ook de nodige keren in heeft gezwommen.

Onze held Rontu wilde niks van al dat water weten en bleef dan ook aan de zijkant toekijken. Deze avond moesten we voor ons zelf zorgen de chaletstaf had namelijk hun dagje vrij, maar ze hadden het ons wel makkelijk gemaakt en we hoefde alleen het eten maar in de oven te schuiven en er weer uit te halen. De avond hebben we schaterend doorgebracht tot dat we allemaal op tijd naar bed gingen.

Vandaag, vroeg ons bed uit, want Remko zou een stukje gaan vliegen met Marcel en Colin, maar helaas het weer was te slecht. De hondjes hadden vandaag hun rustdag, want hun pootjes hebben al genoeg kilometers gemaakt en wij zijn lekker gaan winkelen en wandelen in het dorp zelf. Vanavond staat er vast en zeker weer wat lekkers op het menu en daar voor ga ik me nu even opfrissen.

En of het eten weer lekker was, nou natuurlijk! Maar zien jullie ook de leuke t-shirts die we aan hebben, geweldig toch ieder zijn eigenste.

Miyiki is toch echt een raar hondje, teminste als je Keiko en Rontu gewend bent. Keiko leeft lekker op haar eigen en als ze je wilt opzoeken komt ze naast je staan en krabt met haar poten aan je lijf, dan schuif je vanzelf op en springt ze achter op de stoel waarop jij zit en blijft daar zitten of liggen tot dat je ze van de stoel af jaagt. Rontu pakt een speeltje in haar bek en komt dan naar je toe en gaat op twee poeten staan, haar kontje gaat op en neer, haar oortjes gaan opzij staan en als je haar dan op haar buikje kriebelt begint ze te grommen. Spoor je haar dan ook nog wat aan door te zeggen dat ze moet lachen gaat ze nog harder grommen. Dit gebeurd tig keer per dag, dus er wordt wat af gelachen hier in huis

Maar nu Miyuki, normaal gesproken is ze al aanhankelijk en komt ze regelmatig langs en geeft je een super kroelbeurt, maar nu ze loops is is het nog erger, teminste als je het erg vind, wij vinden dat dus niet. Ze loot de hele dag achter ons aan. Zit je op de bank dan komt ze kroelen en aks dat gedaan is gaat ze lekker op haar zak slapen. Maar vanmiddag zat ik een beetje duf met een beginende hoofdpijn op de bank en ze kwam weer een kroelen. toen ze klaar was ging ze niet naar haar zak, maar kroop lekker tegen me aan en bleef daar heerlijk liggen.

Dit is dan ook wat Remko zag toen hij thuis kwam van zijn rondje fietsen. Twee duffe vrouwen op de bank.

Vanavond was het dus geen ringtaining voor ons, want ik had er geen zin in om met hoofdpijn in de auto te stappen en naar Rotterdam te rijden. Het werd een pijnstillertje en mijn bedje. Ach, nog 3 nachtjes en dan……. hoef ik nergens meer aan te denken (als ik iets niet geregeld heb is het pech) en is het echt vakantie!!!!

Nog 3,5 nachtjes slapen of moeten we zeggen nog 79 uur 3 minuten en 26 seconden en dan is staat de auto gepakt voor de deur en stappen we er met z’n alle in om naar Zwitserland te rijden.

De spulletjes voor de hondjes zijn allemaal gepakt. Keiko heeft haar rugzak ook weer voor de dag gehaald. Rontu heeft de koffer ook al weer gezien en heeft zich voor genomen om daar vrijdag als ik hem aan het pakken ga weer in te gaan liggen (stel je voor dat we haar thuis zouden laten). Miyuki weet nog niet goed wat er te gebeuren staat en loopt heel de dag door achter me aan met een blik in haar ogen van vrouwtje wat ben jij allemaal aan het doen. Nou Miyuki; gewoon de laatste dingentjes voor dat wij met jullie op vakantie kunnen. Wasje, stofzuigen, spulletjes klaar leggen die mee moeten en dat soort dingen. Maar daar raakt ze wel aan gewent.

Morgen ga ik de hondjes nog eens goede borstelbeurt geven, de nageltjes nog eens knippen en dan is dat ook weer gebeurd. Misschien ga ik ook nog wel even met één van de hondjes naar ringtraining, maar dan moet ik even kijken hoe het allemaal gaat hier in huis.

Wat heb ik (Rontu) vandaag hard gewerkt zeg, ik heb in één dag de grote schoonmaak achter de rug!

Miyuki was degene die schoongemaakt moest worden, want ze snapt zelf nog niet dat ze zich schoon moet houden als ze loops is, dus heb ik dat maar gedaan.

Verder is Mariska vanmiddag op bezoek geweest en dat was weer erg gezellig. Ze heeft samen met het baasje en vrouwtje een afspraakje gemaakt voor volgende week, ja voor de vakantie. Het is de bedoeling dat we met z’n alle richting Zwitserland gaan rijden en dan moet er natuurlijk afgesproken worden waar we elkaar voor het eerst zien. Nadat Mariska nog een tijdje met het baasje en vrouwtje gekletst had, haar bordje leeg had gegeten, met ons (ook met Keiko en Miyuki) gekroeld had en ons lekkere snoepjes had gegeven is ze net weer naar haar hondjes Simba en Ziggy gegaan. Gelukkig zijn die er volgende week ook bij als we Mariska weer zien, want dat zijn tenslotte toch een vriendin en vriend van ons en vandaag moesten we ze missen. Maar nog 6 nachtjes en dan….. zien we ze weer!!!

Heel de middag ben ik (Miyuki) lekker buiten geweest, want het zonnetje scheen weer eens heerlijk. Wel moest ik mij broekje aan houden, want ik blijf nog niet netjes buiten als ik mijn broekje niet aan heb.

Maar vanavond veranderde het weer wel heel erg snel en de tuin stond zo vol plassen water. Tussen de buien door werden wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) door het vrouwtje uit gelaten. Ik kreeg op een gegeven moment ruzie met het vrouwtje, ik had namelijk nog niet geplast terwijl we het rondje al bijna gelopen hadden. De lucht begon ook al weer erg donker te worden, dus het zou snel weer gaan regenen. Vrouwtje stuurde mij het gras op en zei dat ik onderhand maar eens een plasje moest gaan doen en ik draaide gelijk weer om en dit herhaalde zich nog wel een paar keer. Toen dacht het vrouwtje dan ga ik zelf ook maar op het gras lopen, misschien werkt dat, nou nee dus. Ik stond heel de ijd met één van mijn pootjes in de lucht (nee, ik plas niet zo, want ik ben geen reutje maar een teefje), bah wat stond er veel water op dat grasveld. Zo hebben we zeker tien minuten gestaan en gelopen, wat een vieze bedoeling zeg, 4 natte pootjes, verschrikkelijk. Maar het vrouwtje bleef volhouden zodat ik toch maar deed wat er van me verlangd werd. Toen ik een plasje had gedaan en 4 natte pootjes had tegen mijn wil in zijn we vlug naar huis gegaan om weer lekker te gaan luieren op de bank.

Stras gaan we weer lekker een nachtej slapen, want nog 7 nachtjes slapen en dan…, vakantie!!!

Soms heeft het vrouwtje het te druk om een verhaaltje te schrijven, zo ook vandaag dus.

De laatste spulletjes voor de vakantie zijn vandaag gekocht. Koekjes voor tijdens het wandelen en chipjes en nootjes voor als de baasjes en vrouwtjes ’s avonds leker wat zitten te kletsen. Een nieuw hondenonderbroekje, want één is een beetje weinig en ik (Miyuki) heb nog niet zo’n dik kontje en de andere broekjes zijn te groot. Verder moet het huis natuurlijk ook nog een poetsbeurt hebben dus de komende week heeft het vrouwtje het druk zat. Het vrouwtje zat vanmiddag even op de bank wat te drinken en opeens waren haar ogen dicht, ik heb ze toen maar wakker gemaakt, want er was nog te veel te doen voor haar. Druk, druk en nog eens druk was dan ook de reden dat ze vanavond niet naar ringtraining ging. Het was niet heel moeilijk om die keus te maken, ik mag er toch niet komen omdat ik loops ben en tante Keiko en mama Rontu weten al heel goed wat ze op een show moeten doen.

Nu gaan we weer naar ons huisje om nog een nachtje te slapen, want nog 10 nachtjes slapen en dan……, vakantie!!!

We hebben het ondrtussen wel gehad met het treurige weer, laat de zon maar weer schijnen dat is een stuk aangenamer. Maar ja we kunnen niet alles hebben en we hebben vandaag al genoeg gehad. Vanmorgen brokjes en wat drinken, vanmiddag weer brokjes en drinken en ook nog een snoepje tijdens wat oefeningen doen. Nu zijn we onze tanden aan het poetsen met een tandenborstelkluif.

Baasje en vrouwtje bewegen met de tandenborstel, maar wij moeten met ons hoofdje bewegen en dat ik (Keiko) dat doe is op de foto die het vrouwtje gemaakt heeft goed te zien. We doen wie het eerste de tanden goed gepoetst heeft en dat is alleen te controleren door te kijken wie de tandenbortselkluif het eerste op heeft. Nou zijn er al twee kluifjes op en tot vrouwtjes verbazing had ik (Rontu) hem als eerste op en ik (Keiko) pas als tweede terwijl Miyuki nog lekker bezig is met tandenpoetsen.

Straks nog een wandeling en dan….. nog 11 nachtjes slapen en dan……, vakantie!!!

Ja ja, jullie zien het goed nu ben ik (Miyuki) de klos!

Toen ik vanmorgen uit mijn huisje kwam bleef mama Rontu mij maar wassen en toen ging er bij het baasje en vrouwtje een lichtje branden. Zou het waar zijn dat ze loops is dachten ze en er moest een stukje keukenrol aan te pas komen om het zeker te weten. Ja het stukje keukenrol veranderde van kleur en ik kreeg een broekje aan. Ik vind dat helemaal niet erg en dat zijn het baasje en vrouwtje niet gewend, want tante Keiko vond het broekje altijd een grote ramp en mama Rontu gaat altijd in staking de eertse twee dagen dat ze een broekje aan moest en komt dan niet meer van haar plek af. De uitslag van de poll is dan nu ook bekent, ik ben voor de vakantie loops geworden (zal er waarschijnlijk in de vakantie ook nog wel even last van hebben).

Verder is het vrouwtje gisteren en vandaag bezig geweest met de vakantie in Zwitserland. Het is de bedoeling dat we dan van allerlei leuke dingen gaan doen. Wat het vrouwtje graag wil is dat we als we terug naar huis gaan de baasjes en vrouwtjes allemaal een super band hebben met ons hondjes (maar ook zegt het vrouwtje dat ze wel ziet wat er allemaal van terecht komt, want het is tenslote vakantie en de baasjes en vrouwtjes hebben al een goede band met ons), dus is ze een paar oefeningen aan het verzinnen waarmee dat moet gaan lukken. Ook ligt de wandelkaart op tafel zodat er soms naar een hele leuke route gezocht wordt, nou weten baasje en vrouwtje er al aardig de weg daar in de omgevnig maar het zou ook voor hun leuk zijn om iets nieuws te zien.

Als straks ons huisje in gaan hoeven we nog maar 12 nachtejs te slapen en dan….., vakantie!!!!!

Vandaag mocht ik (Miyuki) weer naar school en ik had me voor genomen om deze keer eens naar het baasje te luisteren. De vorige keer (twee weken geleden) was het baasje heel er teleurgesteld en vertelde het vrouwtje dat zij voortaan maar met mij mee ging, want hij had er geen zin meer in.

Toen we deze keer thuis kwamen vertelde het baasje tegen het vrouwtje dat ik erg lief was geweest, sterker nog hij zei dat ik het knap gedaan had. Zit, af en blijf ging allemaal erg goed net als het volgen en het apporteren (ik loop alleen nog een rondje om baasje heen en laat de apport vallen voor zijn voeten, natuurlijk laat ik niet gelijk zien dat ik alles kan). Maar toen ik de eerste hoogte sprong moest maken kreeg ik de kolder in mijn kop en was ik net als altijd niet meer onder controle te houden, maar toch was het baasje deze keer erg tros op mij.

De komende weken hebben wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) allemaal vakantie van school, want de leraar en lerares zijn nu op vakantie en als die terug komen zijn we zelf net in Zwitserland. Maandag 18 september zijn tante Keiko en mama Rontu weer de klos en de zaterdag erna moet ik laten zien dat ik de einddoelen van de "basis"klas kan en dan mag ik gelijk door stromen naar de "combi 1"klas.

Hier zie je tante Keiko in actie (op haar eerste vakantie in Zwitserland met de hondenschool) met een oefening die ik als ik naar de andere klas mag ook moet gaan doen. Lijkt me trouwens best gaaf om het ook zo goed te doen als tante Keiko, dus ik ga maar snel aan mijn huiswerk beginnen!

En als we vanavond naar ons huisje gaan om te slapen hoeven we nog maar 14 nachtjes te slapen en dan….., vakantie!!!!!

Het is ons weer gelukt we zijn weer thuis en we hebben een heerlijk weekend achter de rug! Zelfs het weer heeft mee gewerkt, wat wil je dan nog meer? Nou daar blijven wonen is ons antwoord op deze vraag, maar ja soms kan je niet alles hebben wat je wilt.

Vrijdag kwamen we na een reis zonder opstoppingen rond half zes aan,wat eten en daarna samen met de hondjes bij Udo en Monica melden dat we er waren en een rondje lopen. Later op de avond gingen we terug naar Udo en Monica omdat ze nog wat te vragen hadden en pas tegen de klok van half elf weer naar huis met een tas vol eten zodat ik zaterdag niet hoefde te koken.

Zaterdag zat Remko voor dag en dauw op de fiets om een fikse route door de bergen te rijden. Nadat ik nog wat boodschappen had opgeruimd ben ik met de hondjes gaan wandelen, heerlijk. Op een gegeven moment kwam ik bij een weiland uit en kon het niet laten om even een sms-je naar de fam. Jansen te sturen, want dit was voor hun toch echt wel het mooiste uitzichtspunt (dat vind ik trouwens ook nog steeds) toen hun één weekje in ons huisje waren. Toen ik weer bijna thuis was belde Remko op dat hij ook bij dat mooie punt stond dus het laatse stukje hebben we allebei afgelegd, hij op de fiets en ik samen met de hondjes met de benenwagen.

‘S avonds lagen Remko en Miyuki lekker samen in de stoel een filmpje te kijken en uit te rusten van de vermoeiende dag. Ik lag lekker op de bank en Keiko en Rontu ieder op hun zak, gewoon knus dus.

Een lange wandeling zorgde er op zondag voor dat Miyuki ’s middags mee kon naar de boot van Udo en Monica, wat boft die kleine toch als wij niet weten hoe lang we weg blijven dan mag ze namelijk de leukste dingen meebeleven. Keiko en Rontu bleven op het huis passen en hebben daar lekker uitgerust van een wandeling van bijna drie uur. Wij zaten heel de middag in een bootje en vaarde over de Edersee en daarna hebben we lekker wat gegeten in een restaurantje aan de haven.

Thuis gekomen nog een rondje met alle hondjes gelopen en naar bed, want wat is zo’n dagje buitenlucht vermoeiend zeg. De maandag heeft Remko weer sportief door gebracht en ik heb lekker wat gewinkeld. ‘S middags hebben we met z’n alle in de tuin geluierd en wat was dat lekker zeg. Het weer werkte zo goed mee dat ik ook nog een beetje verbrand was en dat terwijl ze alleen maar regen voorspelde bij de weersvoorspellingen. De hondjes hebben lekker aan de lange lijn gelegen en dat betekent dat ze een groor stuk van de tuin kunnen rondsnuffelen, maar toch blijven die drie mafkezen voor ons terras liggen. Omdat ze zo lief waren kregen ze nog een heerlijke kluif, waar ze ook weer een tijdje mee zoet waren.

Vandaag was een baaldag, we wilde geen van alle naar huis, maar ja aan al het leuke komt een eind en dat betekende vanmiddag spullen pakken, huisje schoonmaken een een ritje van drie en half uur in de auto. maar wat we wisten was dat deze avond weer gezllig zou worden, want het was weer eens vrouwenavond en dan is het niet mogelijk om sip te blijven kijken, want dan is het echt lekker kletsen over van alles en nog wat.

En morgen gaan we gewoon weer gezellig verder, eerst even werken en dan gezellig wat eten bij de fam. Jansen. De hondjes gaan dan ook gezellig mee, want ook die zijn uitgenodigd.

Nu nog even voor de vakantiegroep, nog 18 nachtjes en dan……, dan gaan we op vakantie. Weltrusten dus!!!!

Ja, eindelijk was het dan weer eens zover, het heeft geregent.

Het was zo lang geleden dat ik zelfs eens goed moest kijken wat er allemaal uit de lucht kwam vallen. Het was heerlijk om die druppels op mijn lijfje te voelen vallen. Ik ben gewoon heel de regenbui buiten gebleven. Nou moeten jullie niet gelijk denken arme Keiko want dat is niet nodig. Ik kon namelijk gewoon naar binnen, want de deur stond open en de regenbui duurde ook niet zo lang (een minuut of tien maar) en het waren maar kleine druppels. Rontu en Miyuki waren nergens te bekennen, bang dat ze nat werden zeker. Maar toen ik binnen kwam, snuffelde ze me helemaal af en toen zei ik dat ze als ze het lekker vonden ruiken ze de volgende keer ook maar in de regen moesten gaan staan en dat ze snel moesten stoppen met snuffelen.

Jippie, het is dus een stukje koeler zodat we weer wat vaker verder gaan wandelen, want dat is er toch wel een beetje bij ingeschiten met die hitte van de afgelopen weken.

De afgelopen nacht heeft Miyuki bij mij (Keiko) gelogeerd, ja ja, net als vele mensen ging zij in een ander bedje slapen dan dat ze normaal gesproken doet. Het was erg gezellig, maar op een gegeven moment vroeg ze aan mij hoe ik het toch voor elkaar krijg. Nou vragen jullie je af wat ik dan voor elkaar krijg, nou mijn bijnaam in toch tegenwoordig Houdini! Weten jullie het nu weer? Ik heb het haar verteld, maar ik deed het niet voor, stel je voor zeg, ik ben niet gek! We zijn even daarna lekker knus tegen elkaar aan gaan liggen en gaan slapen, mm lekker hoor.

Zo nu vandaag. Heel de dag hebben we lekker niks gedaan en toen werd er rond half zeven gevraagd of er hondjes waren die naar school wilde, nou Rontu en ik wilde wel en Miyuki ook, maar die moest thuis blijven. Zij moest dus in haar huisje, ten eeste omdat ze alleen helemaal niet vrij mag blijven lopen en te tweede omdat ze gisteren de poef  van een super gapend gat heeft voorzien. Baasje en vrouwtje hadden zoiets van het is eigenlijk te warm om naar school te gaan, dus zien we wel hoelang we iets doen, anders zijn we gewoon voor de gezellighied geweest. Nou en gezellig was het en we hebben ook nog wat gedaan. De les werd voor het eerst buiten gegeven en dat was super leuk, ook moesten we spelletjes doen waarbij er met water gewerkt moest worden en dat vond ik leuk, maar Rontu niet zo. Ook ben ik nog even een blokje om (we konden zo weglopen als we wilde, want er staat geen hek om de parkeerplek) gegaan terwijl het baasje met mij bezig was. Ik ben even bij de buren op bezoek geweest, maar toen het vrouwtje me riep ben ik terug naar de klas gegaan. Nou dat was onze les van vandaag op school.

Toen we net thuis kwamen ging het baasje Miyuki uit haar huisje halen. De trap op, de deur open en toen….. het baasje stond met z’n mond open van verbazing. Ze heeft de afgelopen nacht dus goed naar mij geluisterd, want ook zij kan vanaf nu uitbreken uit haar huisje. Zij weet nu hoe, zij weet nu hoe en daar zijn het baasje en het vrouwtje dus niet blij mee!! Baasje en vrouwtje weten zeker dat de deur goed dicht zat, want er lag een plasje met water (vast en zeker van het zweten, want het is me een werk om het deurtje open te doen) net naast en in de bench. Gisteren waren de reactie’s op het vehaal in de trand van lang leve de bench, maar daar moet dus ook weer wat op verzonnen worden.

Vrouwtje is nu de oplossing aan het verzinnen en wij gaan nog een blokje om met het baasje.

Het vrouwtje heeft de oplossing, Miyuki gaat in het huisje van mama Rontu, want dat kan ze dus echt niet open krijgen. Wij krijgen oordopjes, want vanancht zal Miyuki de nodige liedjes zingen, want dat huisje vind ze een vreeselijke plaats om te zijn.

Vandaag was het dan zover, de verhalen van onze mensenvriendinnetjes Quinty en Moïse (en hun papa en mama natuurlijk) die de afgelopen wek in het huisje in Duitsland geweest zijn kregen we te horen. Wat hebben die daar leuke dingen beleefd zeg, dingen waarvan wij nog niet eens wisten dat die er waren hebben hun gezien en ook veel van onze mooie plekjes hebben ze bezocht. Baasje en vrouwtje waren dan ook helemaal blij dat ze zo genoten hebben. Wij hebben terwijl het baasje en vrouwtje de foto’s zaten te bekijken lekker met Quinty en Moïse gespeeld en vonden het dan ook jammer dat ze weer naar huis gingen.

Maar vanmorgen was de telefoon al gegaan en toen hoorde wij dat het baasje en het vrouwtje vanmiddag nog een stukje gingen fietsen. Ik (Miyuki) hoorde dat en vertelde gelijk aan mama Rontu wat ik van plan was als ik vrij rond zou mogen blijven lopen. Ik (Rontu) vond dat geen goed idee en sprak dan ook met mijn dochter af dat dat geen goed idee was. Ik (Miyuki) zei dat het het wel begreep en schaamde me ook best wel voor het idee. Toen het baasje dan toch met Michael en Mirjam een stukje fietsen waren mochten we met z’n drietjes beneden vrij rond lopen, maar toen kwam het idee van mij (Miyuki) van eerder vandaag weer naar boven en nam de overmacht op mijn schaamtegevoel

Dit was dan ook wat het baasje en vrouwtje aantroffen toen ze dor de achterdeur weer naar binnen kwamen, een gat in de poef waar we alledrie zo graag op liggen. Vrouwtje vroeg gelijk wie dit gedaan had. Ik (Keiko) heb gezegd dat ik het in ieder geval niet was. Ik (Rontu) heb gezegt dat het Miyuki was en dat ik ze het plan al eerder vanmiddag uit haar hoofd gepraat had, maar dat ze toch alsnog haar eigen gang gegaan was. Ik (Miyuki) deed net of dat ik niet wist waar het over ging en kwispelde lekker vrolijk door de huiskamer heen, want ik was blij dat baasje en vrouwtje weer thuis waren. Jammer genoeg hebben baasje en vrouwtje gezegd dat ze bijna zeker weten wie het gedaan had en dat die dan ook de volgende keer weer gewoon in het huisje moet als ze even weg gaan.

Nu liggen we weer lekker te luieren en denken aan de lieve mensen die we vandaag weer allemaal gezien hebben.

Vanmorgen werden we weer eens wakker gemaakt door de wekker, jaja ook op zondag loopt die bij ons regelmatig af. Voor vandaag hadden we namelijk om tien uur afgesproken in katwijk aan Zee om daar met heel de groep waarmee we op vakantie gaan te gaan oefenen en omdat het wel eens heel druk kon worden onderweg zijn we maar op tijd weg gereden. Om half tien kregen we al en berichtje per telefoon dat Marcel en Mariska er al waren en dat er volop parkeerplaats was (later op de dag niet meer hoor!). Toen wij er ook aankwamen waren Ronald, Anita, Manon en Colin er ook al en even later kwam Mariska ook het parkeerterrein op. Natuurlijk waren al de hondjes erbij, ja deze keer was heel de groep compleet. Nadat iedereen elkaar een knuffel had uitgedeeld (aan alle mensen en hondjes) gingen we van start.

De wandeling begon lekker, maar even later leek het erop dat we al in de bergen liepen, stukje klimmen en weer afdalen, klimmen en weer afdalen, lang leve de duinen, het was dus vandaag echt oefenen voor de bergen in Zwitserland. Na al deze inspanningen volgde een heerlijk stukje wandelen tussen de bomen, maar daar lag een sloot en dat betekend voor onze hondjes zwarte pootjes. Maar Miyuki won vandaag de schoonheidsprijs, wat een viezerik is dat toch zeg! Toen gingen we de bocht om en volgde er een trapje, wauw, wat een uitzicht stond er ons te wachten. Een groot open veld waarop de hondjes lekker tikkertje konden spelen.

Opeens was Keiko even verdwenen en toen we haar weer zagen hadden we dit beeld voor ogen. Super, onze eigen Bergshiba! Na dit veld moesten de hondjes even aangelijnd, want er moest een klein stukje over de straat gelopen worden voordat we bij het strand uit kwamen. Een strand waarop de honden een heel jaar lang los mogen lopen, is dat niet geweldig?

Op dat strand was het een drukte van belang, maar ja wat wil je met dit weer, maar we durfde het toch aan en een minuut of vijf later of een strandbreette verder liepen al de hondjes toch los. Wij (baasjes en vrouwtjes) hadden het erg druk om te kijken waar de hondjes waren. Opeens zagen we dat Miyuki al lekker aan het zwemmen was, maar ook zagen we dat ze kopje onder geduwd werd door een Labrador (rothond!).

Toen ze weer bij de groep was zijn we verder gelopen om weer het water in te gaan.

Moet je zien wie als eertse het water bereikt had en dan ook nog op welke manier (een konijn is er niks bij!) maar onze Bergshiba was echt de eerste.

Een afdruk van een pootje van Rontu. Die was trouwens ook even in paniek vandaag. Water is nou niet echt iets voor haar en toch liep ze met regelmaat door het water totdat het een stukje dieper werd en er een beetje stroming stond. Dat een Shiba kan gillen weten nu veel meer mensen en we hebben haar dan ook maar geholpen met een heerlijk snoepje uit de tas van Mariska (bedankt hoor).

Onder al het zwemmen door moesten er natuurlijk ook nog zandkastelen gebouwd worden. Een heus kasteel hadden Rontu en Keiko gebouwd en Ziggy had de eer om het superkasteel te openen op een wel heel hondse manier trouwens. Rontu en Keiko waren een beetje verbaasd over zijn manier van doen.

Even later werd er weer gezwommen en kijk onze schoonheidskampioen eens, het lijkt nu wel een waterrat!

Na een uurtje of twee in touw te zijn geweest met wandelen en zwemmen werd het tijd om de hondjes weer aan de lijn te doen, we hadden trouwens ook het einde van het losloopgebied bereikt. Nog een stevige klim over de duinen heen en op naar een restaurant. Ook dat moesten wij (baasjes en vrouwtjes) oefenen voor op vakantie. Wij hebben allemaal wat gedronken en gegeten en de hondjes kregen ook heerlijk water om te drinken. Toen we allemaal moe maar voldaan weer een beetje bijgetankt hadden konden we terug naar de auto lopen om naar huis te gaan. Daar hebben we allemaal afscheid genomen van elkaar, maar deze keer duurt het niet al te lang voordat we elkaar weer zien, want op 26 augustus zien we elkaar allemaal weer, maar dan in Zwitserland.

De hele groep compleet: Achter van links naar rechts; Manon, Ronald, Anita, Marcel, Mariska, Mariksa en ik (Patricia). Voor van links naar rechts; Khoda, Banshu, Tama, Miko, Ziggy, Simba, Keiko, Miyuki en Rontu. Colin en Remko liepen voor ons uit om deze foto te maken.

Het lijkt er erg veel op dat de hondjes allemaal de zelfde dingen doen. Hier hebben we een foto van bijna twee jaar geleden en kijk Keiko en Rontu eens lekker liggen. Lekker op hun plekje in het boomschors om te genieten van het zonnetje.

En dan Miyuki, wat is het toch een scheetje als ze zo in de zon ligt, maar ze ligt wel op het plekje van tante Keiko en mama Rontu. Nee hoor, maar altijd is het bewuste plekje wel bezet door één van de drie en dat is toch best wel leuk om te zien.

Verder kunnen we met gerust hart vertellen dat we aanstaande zondag helemaal compleet zijn met de groep waarmee we op vakantie naar Zwitserland gaan. Rontu hoeft nemelijk al twee dagen geen broekje meer aan en gaat dus zondag voor het eerst weer zonder riem uit haar dak. Wat zal die weer genieten zeg en haar bijnaam "Roeftem" zal ook wel weer eer aangedaan worden.

School voor Miyuki was het eerste wat er voor vandaag op het programma stond. Ik (Patricia) was de gelukkige om met haar de klas in te gaan en Remko bleef lekker wat kletsen met bekende. Alles ging goed tot dat Miyuki de eerste hoogte sprong moest nemen, jippie, leuk, wat kan ik gaan uitspoken dacht ze. Miyuki raakt namelijk helemaal de kluts kwijt en weet niet meer van ophouden als ze ook maar een hindernis van een behendigheidsbaantje voor jongen honden moet nemen. Ze besloot om met andere honden uit haar klas te gaan spelen en ik maar roepen dat ze moest komen, nou nee dus, daar had ze geen zin in. Remko hoorde dat en besloot om mij te helpen door Miyuki te roepen, ze moest dan wel langs mij komen en dan kon ik haar lokken met een snoepje.

Achter af had Remko beter zijn mond kunnen houden, want wat er toen gebeurde, een salto door of moet ik over het afzetgaas, een spurt richting het baasje en hoep over de houten schutting naar het baasje. Even over die schutting, die is op zo’n hoogte dat ik er lekker op kan leunen met mijn armen als ik sta te kijken naar ander hondjes met baasjes en op die armen kan ik dan mijn hoofd laten rusten, oftewel erg hoog voor zo’n klein hondje dus. Remko dacht slim te zijn en Miyuki verder geen aandacht te geven en ze gelijk terug in de klas te zetten. Nou nee dus, Miyuki vroeg zich af of ze die schutting ook zonder aanloop over kon komen en ja hoor, dat lukte haar weer. Ik hab haar daarna gelijk aan de riem gedaan en haar helemaal weer onder ápel gezet, want er moet tenslotte geluisterd worden of ze wil of niet, want die acrobatische streken zijn helemaal nog niet goed voor haar, trouwens voor geen enkele hond.

Blij zijn we niet met deze actie, want ze heeft het nu geproefd en zal dit dus no vaker gaan doen. Wel waren we onder de indruk dat zo’n klein hondje dit voor elkaar kreeg, zelfs de leraar moest even slikken en zei dat we met Miyuki nog veel gaan afzien. Remko heeft geleerd dat als hij aan de kant staat zijn mond moet houden als ik met Miyuki bezig ben, want die kan dit allemaal nog niet aan.

Klaar op school snel de auto in oma naar Mitsu te gaan, onderweg hebben we nog over de titel van deze log nagedacht en we vonden Baassie en Miyuki wel aardig. Baassie van Bassie (de clown) en Miyuki van Adriaan (de acrobaat). Na een half uurtje waren we bij Mitsu en zijn baasjes (het vrouwtje kwam wat later want er moest nog  gewerkt worden).

Mitsu was zo trots op zijn optrekje dat hij tante Keiko, mama Rontu en zijn zusje Miyuki gelijk heel de tuin liet zien. Helaas voor hem had hij te vel intresse voor zijn mama (gek he, ze is nog een beetje loops) waardoor ze in de auto gezet werd. Ook begon hij intresse te krijgen in Miyuki, die is nog niet loops, maar dat zal niet lang meer duren zo te zien aan Mitsu, dus ook die ging in de auto slapen. Toen wilde hij nog eens kijken of tante Keiko nog zo’n baas is en ja, hoor hij kon het niet winnen.

Na een paar uur gezellig in Venray te hebben door gebracht zijn we nog een wandeling met z’n allen gaan doen om daarna in de auto te stappen op weg naar huis. Toen wij in de auto zaten keken we elkaar aan en zeiden allebei tegelijk dat we blij waren dat we nu weer al de puppy’s gezien hadden en dat we nog blijer waren dat ze allemaal erg goed terecht zijn gekomen. Dat we nu zeker weten dat we het een half jaar geleden allemaal goed hebben gedaan is toch wel een hele geruststelling.

Vanmorgen was het vrouwtje aan het ontbijten en riep even later iets naar boven naar het baasje en wij vingen dat ook op. Nagai is papa geworden en Piepster dus mama, drie puppy’s hebben ze gekregen en dat is toch weer een felicitatie waard voor Ilonen en de rest.

Verder hebben we het vadaag weer eens lekker van genomen, wij (mama Rontu en Miyuki) zijn al heel de dag aan het ravotten. Dat kan nou weer, want het is eindelijk weer eens even wat koeler buiten. ik (Keiko) ben ook weer wat beweeglijker en loop dan ook heel de tijd de trap op en af, dan naar het baasje en even later weer naar het vrouwtje.

Morgen gaan we weer een leuke dag beleven. Eerst met z’n alle naar school, kunnen wij (tante Keiko en mama Rontu) eens zien hoe Miyuki het doet in de klas. We zijn dan ook al een goed stuk op weg om naar Mitsu (een van mijn Puppy’s) te gaan. Ook zijn baasje en vrouwtje gaan de stamboom in ontvangst nemen, de laatste uit de rij van puppy’s. Zijn jullie ook zo benieuwd hoe het met hem gaat. kom morgen maar weer kijken en je weet het.

Vandaag was het dan weer eens zover, er moest een behendigheidswedstrijd gelopen worden. We hadden Keiko en Rontu ingeschreven, maar met een super loopse Rontu mocht er niet gelopen worden dus was het alleen de beurt aan Keiko en Remko. We zaten dus vroeg in de auto om naar Nijmegen te gaan om daar weer heel de dag te genieten van het warme weer. Eigenlijk was het veel te warm voor de hondjes dus werd er volop gezwommen, zowel in en diepe sloot als in een heus zwembadje en tussentijds werden de hindernissen genomen.

Hier is Keiko samen met het baasje bezig met het eerste rondje, jumping was het en dat betekend dat er geen toestellen met raakvlakken in het parcours staan en het dus super vlug kan gaan. Meestal hebben we bij Keiko het idee van dat kan sneller, maar vandaag stonden we echt raar te kijken. Met dit warme weer zo snel lopen en dat voor een Shiba, wauw. Er werden twee fouten geteld tijdens het lopen van de hele ronden en er werden ook nog tijdfouten gegeven (het ging toch nog te langzaam) maar op het einde was de 24ste plaats op de ranglijst van Keiko en Remko. Bijna werden ze alsnog gediskwalificeerd maar dat kwam door het mij (Patricia), want Remko was even de weg kwijt en ik gaf een aanwijzing en dat mag niet.

De tweede ronde was het vast parcours en dat ging nog een stuk beter, het ging zelfs snel genoeg. Ook hier waren twee foutjes en weer op de zelfde plaats als de eertse ronde, de paaltjes waren weer niet Keiko’s favoriet vandaag. Maar moet je zien hoeveel lol Keiko heeft boven op de "katteloop", wauw. Het resultaat van deze ronde was dan ook een 19de plaats op de ranglijst en dan is het niet alleen wauw, maar gewoon waauuuwwwww!

Daarna kwam er nog een derde ronde, maar die werd toch met een diskwalificatie afgesloten, de keurmeester dacht dat Remko over een hindernis stapte en daarna gaf hij ook nog te dicht bij het veld Keiko een snoepjeals beloning, al had ze dat maar een beetje verdiend, want ze was toch even bij hem weg gegaan. Dat zijn dus ook dingen die niet mogen, streng toch en dat met dit weer.

Zoals jullie zien is het best mogelijk om leuke foto’s te maken, alleen zie je dan voor de rest niks gebeuren, maar ja, je kan ook niet alles hebben.

Weet je wat leuk was heel de dag hebben we in contact gestaan met Mariska, want zij liep met Simba en Ziggy een behendigheidswedstrijd in Breda en dan ook nog bijna naast ons huis. Toen wij weer thuis kwamen was daar een verrassing voor Keiko en Miyuki , want daar waren opa en oma (die hadden namelijk vanmiddag even Rontu gezelschap gehouden) en Mariska met Simba en Ziggy. We hebben nog gezellig wat gekletst en gegeten en toen opa en oma weg waren zijn we ook nog even naar het bos geweest om de hondjes weer lekker te laten ravotten, het was tensotte al geen dertig graden meer. Twee van de vier Shiba’s kwamen wer lekker smerig terug thuis (Keiko en Miyuki natuurlijk), maar dat mag de pret niet drukken. Het was een geweldige dag met super vol super leuke dingen, in een woord dus, waaauuuwwww.

Sommige dingen zal Miyuki nooit leren, teminste zo denken wij er nu over. Vier, vijf of zes keer foei zeggen en gewoon nog een zevende keer doen, geweldig!

Maar vanavond dacht ze vast en zeker oeps, terwijl ze maar weer eens een een standje van het baasje krijgt. Normaal haalt ze deze streek alleen maar uit als we even niet in de buurt zijn, maar oeps het baasje was nou toch echt in de buurt. Op het moment dat ze het standje krijgt denk je ze begrijpt het helemaal. Ze blijft dan net zo lang op haar rug liggen tot we weg zijn en geeft geen kik, maar twee minuten later blijkt dat ze echt japans doof is. Het mandje wat op de achtergrond staat is voor haar namelijk we erg aantrekkelijk. Ze kan volgens mij al borduren als de beste, in ieder geval kent ze de patronen al uit haar hoofd, en de kleuren garen kan ze ook al uit elkaar houden. We hebben het al eens geprobeert om het mandje weg te halen maar dan zoekt ze wat anders en aangezien wij toen keiko en Rontu hier kwamen ook niks hebben weg gezet gaan we dat nu ook niet doen, maar het was het proberen waard.

Ach, Miyuki blijft een lekker ondeugend hondje die we voor geen goud meer zouden kunnen missen, nat als Keiko en Rontu trouwens.