Vanmorgen ben ik (Miyuki) samen met het vrouwtje naar school geweest en leuk dat het weer was. Volgen deed ik als de beste, apporteren ging ook één van de meerdere keren goed, terug plaats was gewoon een ramp, maar toen kwam het behendigheidsrondje en dat was geweldig.

Voor vrouwtje was het wat minder, maar ik heb genoten van mijn rondje door de tunnel, vier hoogte sprongen en toen was er de katteloop, maar daar had ik geen oog meer voor. Ik zag ineens al de andere klashondjes staan en besloot om met hun te gaan spelen. Vrouwtje roepen, de leraar mij afleiden, het vrouwtje wilde me weglokken met een snoepje, maar ik ging gewoon naar het volgende klashondje. Even later liep ik wee met het vrouwtje mee en die dacht nu moet het lukken om Miyuki over de katteloop te krijgen, nou de verkeerde kant op ging goed (ik zag mijn klashondjes niet) maar toen de goede kant weer op en roeftem (hihi, zo noemen ze mama Rontu ook wel eens) weg was ik (van wie zou ik het dus hebben?). Er is nu afgesproken met al de baasjes van mijn klashondjes dat ze als ik weer zo doe ze allemaal de riem maar los moeten laten, zodat ik misschien eens een waarschuwing van een van mijn klashondjes krijg. Het was namelijk al vaker gebeurd dat ik zo’n bui had en daar zijn vrouwtje, baasje en de leraar niet echt van gediend, al vinden ze het wel een heel leuk gezicht.

Ik heb de waarschuwing begrepen en heb me verder de rest van de les keurig gedragen hoor, ik ben gewoon gaan slapen en heb dus geen hond kwaad gedaan. Ook de rest van de dag ben ik lief geweest, lekker in de tuin liggen om bruin te worden. Toen de zon weer weg was ben ik nog even met mama Rontu en tante Keiko aan het spelen geweest om daarna lekker moe onze huisjes in te stappen.

Morgen gaan baasje,vrouwtje, tante Keiko en ik (mama Rontu moet thuis blijven omdat ze een broekje aan heeft) wandelen. Mariska en Marcel met hun hondjes Tama en Miko en Mariska met Simba en Ziggy gaan ook mee. De fam. Coule zou ookmee gaan, maar die moeten naar een hondenshow (het baasje van Khoda en Banshu had zich vergist en die zaten vanmorgen op de show terwijl dat pas morgen is, dom dom). De wandeling is in Chaam en is wel twaalf kilometer lang, teminste dat roept vrouwtje.

Aanstaande zondag gaan we wandelen met de groep waarmee we eind augustes naar Zwitserland op vakantie gaan, aangezien we de vorige keer Khoda (het broertje van Rontu) miste moesten we nog een keer samen komen dus zodoende. Maar wat wil nou het geval zijn, deze keer gaat Rontu niet mee en zijn we dus weer niet compleet.

De reden hiervoor is dat Rontu vandaag loops is geworden en de komende weken dus met een broekje aan door het leven gaat, teminste als ze in huis rond loopt. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat we liever nu één hondje minder bij hebben dan die week dat we in Zwitserland zijn.

Dat Rontu zich op het moment niet helemaal geweldig voelt is op deze foto goed te zien, maar ach dat gaat ook wel weer over. Over een paar dagen vliegt ze weer overal over en onder door.Miyuki vind het allemaal maar wat vreemd, haar mama Rontu met een broek aan in huis en loopt er dan ook heel de tijd achter aan. Maar hopelijk word die kleine ook binnenkort loops zodat zij niet thuis hoeft te blijven als we weer met heel de groep samen komen, want dat is pas in Zwitserland en dan zou ze een super vakantie gaan missen.

Zo de uitslag van de poll is bij deze ook weer bekend en van de mensen die gestemd hadden hadden het er de meeste goed. Ook is er niemand ingetrapt om op Keiko te stemmen, dus zijn jullie erg goed op de hoogte.

Er was eens heel lang geleden…….  een Shiba die in bad moest omdat…….

Maar deze keer was het een andere Shiba die in bad moest. Rontu had namelijk net op straat gepo..t, maar het wilde niet echt goed lukken. Toen ze dan ook binnen kwam was het regelrecht naar boven naar de badkuip. Ze liet zich goed verwennen, want om te zeggen dat ze het erg vind om in bad te gaan, nou nee. Het föhnen daarna vind ze zelfs nog lekkerder, zodat ze heel de tijd lag te rollebollen onder de föhn. Beneden gekomen vond Keiko het allemaal geweldig, haha ze was deze keer zelf niet de klos en Miyuki loopt op het moment heel de tijd achter haar moeder aan, want die ruikt nu toch wel heel erg anders.

Dan denk je dus een rustig avondje te hebben nadat je naar ringtraining geweest bent, maar nee dus een hond kan je op allerlei manieren aan het werk houden.

Ondertussen hebben wij twee dagen achter de rug. We zullen jullie nu vertellen wat wij allemaal beleefd hebben.

Gisteren zijn we weer eens met z’n alle op pad geweest. Deze keer zijn we naar Hulten gereden (lekker dicht bij huis dus) voor een hondenshow, voor mij (Miyuki) was het mijn eerste echte show. Toen we in de rij stonden om naar binnen te gaan stond Mariska er met Simba en Ziggy net voor ons en een kwartiertje later stond de tent al op zodat we toch een beetje schaduw hadden. Wij (Rontu en Miyuki) zijn lekker samen in het huisje van mij (Rontu ) gekropen die in de tent gezet was.

Ik (Keiko) heb net als baasje en vrouwtje heel de dag in de zon gelegen. O nee, ik lieg ik heb ook af en toe even in de tent gelegen om wat af te koelen. We bofte deze keer wel en waren eens een keertje vroeg aan de beurt want we hadden maar twintig honden voor ons in de ring. Terwijl wij dus aan het wachten waren kwam er een jongen voorbij met een andere Shiba en wat bleek die Shiba was een dag ouder dan mij (Miyuki), maar hij was al zo groot dat vrouwtje, baasje en Mariska er eigenlijk erg van schrokken. Kijk zelf ook maar eens en zeg eerlijk is dit nou nog een puppy? Nou even later ging het gebeuren. Mariska mocht met Ziggy de ring in en nadat alle reuen gekreurd waren was Ziggy de beste. Toen was het de beurt aan mij (Miyuki) samen met het vrouwtje en die verlieten de ring met een belovend op het keurverslag, het enigste minpuntje was dat mijn hoofd wat achter was gebleven ten opzichte van mijn lijfje, maar voor de rest was ik geweldig. Vroutwje zei dat het ik het me niet moest aantrekken, want alle puppy’s van zes maanden zien er grappig uit door dat de verhoudingen niet kloppen en voor de rest kreeg ik een dikke knuffel voor mijn goed gedrag in de ring. Toen waren wij aan de beurt. Ik (Keiko) liep samen met het baasje en dit was voor hem dan ook de eerste keer dat hij een van ons showde en ik moet zeggen hij deed het net zo goed als het vrouwtje. Baasje kreeg af en toe nog een aanwijzing vanhet vrouwtje of Mariska en onder het lopen kon hij mooi het tempo van Mariska en Simba nadoen zodat wij niet de bocht uit vlogen. Ik (Rontu) ging gewoon met het vrouwtje de ring in, ja dat krijg je als je met twee hondjes van de zelfde eigenaar tegelijk in de ring moet.

Simba werd als eerste geplaats, ik (keiko) werd tweede met een uitmuntend en ik (Rontu) verliet met een zeer goed en een vierde plaats de ring. Mariska moest nog met Simba voor de beste teef van het ras terug de ring in en werd helaas tweede. Maar omdat Simba ooit al een hoge prijs behaald heeft kreeg ik (Keiko) toch een reserve CACIB punt erbij en dat vond ik een super cadeautje voor het baasje. Even later stond Ziggy weerin de ring om te kijken wie de beste Shiba van de dag was en weet je, hij won het nog ook.

Toen hebben we ook nog maar gewacht tot dat Ziggy samen met Mariska de erering in kon om te kijken hoe ze het daar er vanaf brachten. jammer voor Ziggy en Mariska, maar gelukig voor ons ze werden niet verder geplaatst. Zo konden baasje, vrouwtje en Mariska samen de tent weer afbreken en de spulletjes in de auto doen om na en vermoeiende dag lekker naar huis te gaan, want dat was wat ze wilde na een hele dag in de zon te hebben gezeten.

Thuis gekomen moesten baasje en vrouwtje nog even naar opa toe, want dat is tenslotte de vader van het vrouwtje en het was toch ook nog vaderdag dus hij mocht niet vergeten worden. Ze waren weer erg snel terug om verder op de bank te bekomen van de vermoeiende dag.

Vandaag waren wij niet echt in beweging te krijgen. Volgens ons was de vermoeidheid nu pas bij ons toe geslagen. De hele dag hebben we geslapen en geslapen. We sliepen zelfs toen het baasje en vrouwtje naar de moeder van het baasje gingen omdat zij jarig was en ook baasjes vader werd niet vergeten, want ook voor hem was het gisteren vaderdag. Wat hadden wij (Rontu en keiko) mazzel dat ze naar dat baasje en vrouwtj enaar dat feestje moesten anders hadden we namelijk naar school gemoeten en daar hadden we echt geen zin in en hebben dus lekker heel de avond ook mogen luieren.

Gisteren waren wij te moe om wat te doen, maar na vandaag heeft het vrouwtje helemaal geen puf meer om een verhaatje te schrijven. Ze heeft namelijk samen met baasje heel de dag in de zon doorgebracht terwijl wij (Rontu en Miyuki) in de schaduw lagen en ik (Keiko) lag dan in de zon dan in de schaduw. Maar ze heeft beloofd dat ze morgen aan jullie verteld waar wij deze zondag door hebben gebracht. En dan verteld ze ook vast met wie we dat gedaan hebben en waar en wat ons dat heeft opgeleverd. Met andere woorden; tot morgen!

Wat hebben wij (Keiko, Rontu en Miyuki) de laatste dagen weinig mee gemaakt zeg, met andere woorden de dagen waren super saai.

De zon heeft ons in de steek gelaten maar dat mag de pret niet drukken. We zitten toch regelmatig lekker in de tuin en voor het gemak heb ik (Miyuki) de tuin mee naar binnen genomen zodat we ook binnen kunnen genieten van de natuur. Hele takken heb ik fijn gemalen, vrouwtje zei dat het wel een houtzagerij leek. En omdat dat allemaal weer moet opgeruimd worden heeft het vrouwtje het best druk (want voor ze het weet ligt er weer een hoop zaagsel, boomschors of zand binnen, om over de haren maar niet te praten) en kunnen wij niet zo lang wandelen en trainen.

Maar voor de rest hebben we niet te klagen hoor, want we zijn de vakantie nog niet vergeten en hebben vernomen dat de reis naar Zwitserland ook nog door gaat. De centjes moeten bijna betaald gaan worden zegt het vrouwtje en daarbij vertelde ze dat dat het dan nooit lang meer kan gaan duren voordat we met z’n alle (9 baasjes en vrouwtje en 9 Shiba’s, wat zal dat een leuk gezicht zijn) op vakantie gaan.

Morgen ga ik (Miyuki) zorgen dat het vrouwtje niet hoeft op te ruimen zodat ze weer wat leuks met ons kan gaan doen. Vrouwtje en baasje zeggen dat we zeker een leuk ding gaan beleven morgen, maar ze verklappen niet wat het is. Wie weet het en verteld het wel?

Vandaag was het dan zover, wij zijn naar Michi (teefje rood van het nestje van Rontu) en haar baasjes en vrouwtjes geweest. Na een super ontvangst van Michi gaven wij haar baasjes en vrouwtjes de stamboom van hun geweldige hondje.

Nou is voetbal op het moment een van de balangrijkste dingen die bijgehouden moeten worden en daarvoor werd dan ook de radio aan gezet. Even later was Keiko samen met Rontu en een baasje van Michi aan het voetballen terwijl de andere allemaal aan het toekijken waren, want het was toch veel te warm om je druk te maken.

En omdat het zo warm was stond voor vele vadaag ook het zwembad centraal, dus werd het even later zwemmen. Niet door ons mensen maar door de hondjes en wees eerlijk het ziet er helemaal geweldig uit 4 Shiba’s die in een zwembadje aan het spelen zijn. Miyuki was degene die het erg snel voor gezien hield maar de ander trokken eerst nog een baantje in dat heerlijke koele water. na de zwempartij moesten ze zich droog rennen en na een zonnebank wisten ze zeker dat ze droog waren.

Na nog een heerlijke BBQ zijn we weer in de auto gestapt om terug naar huis te rijden, want daar zouden we toch ook weer een uurtje of twee en half over doen. En onderweg hebben we helemaal geen last van de hondjes gehad, want wat waren die moe zeg, maar ja wat wil je na al die activiteiten van vandaag.

Wat wij het weekend gedaan hebben, nou helemaal niks en dus.

Zaterdag hoefde ik (Miyuki) niet naar school, wat vrouwtje moest werken en baasje was nog in Duitsland.
‘S moiddags hebben we lui op de bank gelegen en omdat het vrouwtje nergens meer puf voor had hebben we alleen de hoog nodige wandelingen gemaakt.
Maar rond de klok van acht uur ’s avonds hoorde we een bekende stem, zou het echt baasje zijn en ja hoor de deur ging open en daar was baasje.
Wij schudden me onze kontjes, ze hingen bijna op de grond en onze oortjes hingen in onze nek.

Zondag moesten we wel weer vroeg uit onze huisjes, maar dat was het dan ook.
Baasje en vrouwtje hadden andere plannen als wij en zodoende hebben wij weer heel de dag lui rond gehangen.
Het ene moment op de bank, het andere moment in onze huisjes en een tijdje later op de zak.

Vanmorgen was het weer lui zijn, want baasje en vrouwtje moesten werken.
Maar net hebben we een lekkere wandeling gemaakt, bijna heel de wijk waarin wij wonen hebben we gezien.
En vanavond hebben we (Keiko en Rontu) weer een wedstrijd op de hondenschool, maar hopleijk laten we deze keer de prijzen aan onze neus voorbij gaan, want anders mogen we de volgende keer niet meer mee doen en dat is niet wat we willen.

Vandaag heb ik weer eens een poging gedaan om wat met de hondjes te trainen.

Keiko was eerst aan de beurt, ze is tenslotte ook de oudste en een beetje de baas (van de hondjes dan natuurlijk).
De “terug plaats”oefening was het eertse en dat ging nog goed ook.
De “band” (bij ons is dat een hoepel) ging ook goed.
Daarna was het tijd voor een apport te halen en ik moet weer zeggen dat dat goed ging.

Toen was Rontu aan de beurt.
Voor haar was er ook de “band” en dat ging ook goed.
De apport ging matig.
Daarna was het luisteren , want de gehoorzaamheidsoefeningen moesten gedaan worden en ik moet zeggen daar had ze ook wel oren naar.

Voor Miyuki hield ik het simpel.
Ze moest zitten, blijven, komen en een klein stukje volgen en dit ging ook goed.
Daarna was er voor haar ook de “band” en daarvoor hield ik de hoepel op de grond zodat ze er allleen maar door hoefde te stappen.
In het begin was dat erg vreemd, maar even later stapte ze er zo door.

Vanavond was het weer de beurt aan Keiko om mee naar ringtaining te gaan en met dit weer werd dat buiten gehouden.
Dat was wat minder, want er laggen her en der wat konijnenkeuteltjes verspreid, maar ik weet zeker waar Keiko gelopen heeft liggen ze nu niet meer.

Als het morgen weer gaat lukken ga ik weer even trainen, want de hondjes vinden het erg leuk om bezig te zijn met als tegenprestatie een snoepje.
Maar voor vandaag hebben we genoeg gedaan en stappen zo meteen allemaal ons bedje of huisje in om te gaan slapen, dus tot de volgende keer dan maar weer.

Vandaag was het na lange tijd weer een maandag zoals altijd voor ons.
Het vrouwtje vroeg haar bed uit, daar is eigenlijks niks aan veranderd geweest, maar nu moest ze gelijk aankleden en naar haar werk en ook baasje vertrok even later naar zijn werk.
Vanmiddag kwam het vrouwtje weer thuis en werden wij uitgelaten en nadat wij onze brokjes ophadden mochten wij lekker in de achtertuin spelen.

Vanavond mochten wij (Keiko en Rontu) weer naar school, wat was het daar warm zeg.
En wat er met één van de tunnel gebeurd was weten we niet maar we hadden er geen van beide geen zin meer in om er door heen te lopen nadat we dat een keer gedaan hadden.
Baasje en vrouwtje konden allerlei dingen (zoals snoepjes en een balletje) verzinnen maar wij gingen er niet door hoor, bekijk het maar, dachten wij.

Ik (Miyuki) mocht niet mee bnaar school en dat hebben de buren geweten, vrouwtje was vergeten het raam dicht te doen en het rolluik stond ook op kiertjes open, dus de buren konden van mijn vrolijke bui mee genieten.
Ik heb al de liedjes die ik ooit gehoord heb gezongen en ben benieuwd of de buren het mooi vonden, ach dat hoor ik nog wel een keertje als we ze op straat zien.
Na een tijdje toch maar een dutje te hebben gedaan op het kleedje van Keiko (die van mij had ik wel erg nat gemaakt dus heb ik de haren uit haar huisje gehaald) kwam vrouwtje me wakker maken.
Baasje stond al klaar om me uit te laten en mag ik weer verder gaan slapen, we hebben ondertussen alle drie een schoon huisje gekregen van het vrouwtje dus dat slapen zal wel gaan lukken.
Weltrusten dus!

Vanmorgen heeft Remko eerst een lange wandeling met de hondjes gelopen, want rond de klok van tien uur moesten wij (Remko en ik) de auto in om naar het ziekenhuis in Rotterdam te gaan.
Ik zou namelijk de uitslag krijgen van de Laparoscopie en ik moet zeggen Remko en ik waren erg gespannen en gingen uit van het ergste, dan kon het altijd alleen maar mee vallen.

Om twaalf uur werden we eindelijk door de arts binnen geroepen en tien minuten later stonden we al weer buiten met super goed nieuws.
Ik mag terug naar Breda om daar verder onder behandeling te blijven en ik moet doorgaan met leven zoals ik de laatste jaren heb gedaan.
Mijn lever heeft inderdaad littekenweefsel om zich heen is waardoor hij verschrompeld is en daardoor dus erg klein zodat er nooit meer een leverpunctie gedaan kan worden maar er een laparoscopie gedaan moet worden.
Maar het beste nieuws is dat hij zijn werk nog goed doet als ik trouw mijn medicijnen slik en naar mijn lichaam luister.

Thuis gekomen stond Keiko ons al weer op te wachten met een kwispelend staartje.
Remko en ik denken er trouwens serieus over na om haar naam te veranderen in Houdini, want ook nu was ze weer uit haar bench ontsnapt.
De zon was waar we vanmiddag nog het meest van hebben genoten met het goede nieuws dat nog door ons hoofd heen ging.
Vanavond hebben we het goede nieuws gevierd door uit eten te gaan en deze keer eens lekker zonder hondjes, de ringtraining van de hondjes heb ik daar voor zelfs af gezegd en dat is iets wat niet vaak gebeurd.

Net zijn Remko en ik samen met Houdini (Keiko was namelijk weer onsnapt toen wij uit eten waren), Rontu en Miyuki nog een stukje gaan wandelen.
Het was nog heerlijk weer om een grootte blok te lopen, dus de hondjes hadden mazzel.
Onderweg nog wat oefeningen gedaan, zoals “zit en blijf”, “komen op bevel” en “volgen”.
En nu gaan de hondjes hun huisje in en Remko en ik duiken ons bedje in, weltrusten dus.

De buren zullen vanmorgen niet erg blij zijn geweest met Keiko, Rontu en Miyuki.
Ik had namelijk om kwart over zeven de achterdeur al open gegooid en toen brak gelijk het feest los.
Er werd tikkertje gespeeld, maar mensen die Miyuki ondertussen kennen weten dat zij erg luidruchtig is.
Blaffen als Keiko en Rontu te hard lopen, piepen als ze gepakt wordt en nog harden gillen als ze niet de baas kan zijn, ach dat is Miyuki.
Maar dat ze dat nou op dit tijdstip en op zondagmorgen heeft gedaan dat zullen de buren leuk hebben gevonden.

Voor de rest was de dag lekker rustig.
Toen het bijna tijd om te eten was hebben we de hondjes gevraagd of ze mee naar opa en oma wilde en als we dat vragen zijn ze niet meer te houden.
Opa doet namelijk altijd erg raar met de hondjes en dat vinden ze super en oma staat altijd met snoepjes klaar en die vinden ze ook altijd erg lekker.
Dat verklaard dus ook gelijk waarom ze altijd wel mee willen als we daar naar toe gaan.
We hebben toen ook maar wat bij mijn ouders gegeten en zijn na daar nog een poosje te hebben gekletst weer naar huis gegaan om verder te luieren.

Miyuki heeft ondrtussen al een deel van haar puppytanden en puppykiezen geruild voor de volwassen variant.
Vandaag was het weer de beurt aan een kies.

Op een gegeven moment liep ze allemaal gekke bekken te trekken toen ze aan het eten was.
Na nader onderzoek bleek dat er weer een kies los zat met daar achter al een grootte volwassen kies en en flinke bloedbult op haar tandvlees.
Op deze manier wisselen is bij Miyuki trouwens de normaalste zaak van de wereld, iedere keer zien we de volwassen tand of kies al en de puppytand of puppykies zit nog vast.
Stel je voor dat je een dag of drie een tand of kies moet missen, dat kan toch niet.

Maar de puppykies van vandaag was snel uit haar gebitje verdwenen hoor, even een kluifje wegwerken en foetsie weg was hij.
En met weg bedoel ik ook weg, want waar ze tot nu toe alles gelaten heeft van haar tandjes ik weet het niet.
In tegestelling tot de verzameling die ik van Keiko en Rontu heb, heb ik er dus van Miyuki nog niet één tandje of kies.
Hopelijk gaat dit nog wel gebeuren, want het is toch leuk om van ieder hondje wel een tandje te hebben.

Vandaag zouden het baasje en vrouwtje eerst iets met vienden gaan doen, maar dat kon gelukkig voor ons niet door gaan, dus gingen we een stukje wandelen.
Om half twee stonden de Paul en Debby dan ook bij ons voor de deur om even later met z’n alle in de auto te stappen en naar het Ulvenhoutse bos te rijden.
Wat een genot was het weer om helemaal uit ons dak te kunnen gaan en vandaag zat het weer ook weer mee.

Het was trouwens erg rustig in het bos en dat was ook wel erg lekker, zo konden we namelijk alles doen waar we zin in hadden zonder op onzedonder te krijgen van het baasje en vrouwtje dat we uit moesten kijken.

Hebben jullie wel eens een Shiba met flaporen gezien, nou ik (Rontu) wel en die heb ik dan ook in haar gezicht uit lopen lachen, want zeg nou zelf een Shiba met flaporen is geen gezicht.
Die Shiba met flaporen was achteraf gezien Keiko en ik heb dan ook maar sorry gezegt, ik was niet echt lief geweest voor haar, zij kan toch ook niks aan die flapoen doen.

Ik (Miyuki) was vandaag blij dat ik op school al de “kat” (een behendigheids toestel) geleerd heb, want nu durfde ik gewoon over de smalste balkjes te lopen die ik tegen kwam onder het rennen door.
Wel heb ik eerst goed gekeken of er toevallig niks aan kwam voordat ik echt het engste stuk over water moest nemen.
Na mijn doopfeest kijk ik heel goed uit, want een valpartij in bladeren vind ik leuker als een plonspartij in het water.
Even voor jullie; ik heb de overkant droog gehaald hoor!

Ik (Keiko) heb nog even aan Miyuki laten zien dat zwemmen heel handig is, want opeens stond ik aan de overkant van de sloot nadat ik als enigste een ander pad had genomen.
Ik (Miyuki) dacht dat gaat ze nooit redden en ben er maar bij gaan zitten.
Maar die tante Keiko zal tante Keiko niet geweest zijn als ze even later niet gewoon weer naast me stond, wat was ze vies zeg en stinken, gatverdarrie.

Verder heb ik (Keiko) onder het wandelen nog even een weiland op gezocht en Rontu en Miyuki konden het weer niet laten om achter ma aan te lopen.
Het baasje en vrouwtje waren erg blij dat er geen koeienvlaaien lagen, want dat heeft bij ons altijd een badderfestijn tot gevolg.
Toen het vrouwtje en baasje ons riepen gingen we trouwens snel naar hun toe om de snoepjes in ontvangst te nemen om daarna weer het bos in te duiken.

Nu liggen we uitgeteld op onze zakken te slapen, want van een uurtje rennen en vliegen worden zelfs wij moe.

Voor iedereen was het vandaag zweten, bij de meesten kwam dat door het heerlijke weer, maar ik had vanmorgen een andere reden waar door me het zweer uitbrak.

Miyuki was weer eens bezig, de dolle minuten die ook bij haar (haar moeder Rontu kan er ook wat van) lekker lang duren.
Roef, roef, jump en roef, dat waren de rondjes door de huiskamer en de keuken en af en toe kwam ze de krantenbak tegen waar ze overheen sprong.
Jump, jump, roef en jump, dat waren de banken, de stoel en de zakken en dit laatste deed ze zonder de vloer aan te raken.

Zo ziet dat er dan uit, vind je het gek dat het zweet me langs alle kanten uitbreekt, nou ik niet.
Ik was trouwens heel blij dat Keiko en Rontu besloten om niet mee te doen, want drie van die vliegende Shiba’s op de vroege morgen betekend nooit veel goeds voor de rest van de dag.

Verder hebben we vandaag lekker in de tuin gezeten, waardoor ik natuurlijk weer ging zweten, dus dan maar af en toe naar binnen om af te koelen.
Keiko wilt daar echt niks van weten hoor, die blijft buiten tot dat ze van mij naar binnen gestuurd wordt.
Rontu die denkt daar iets anders over, buiten zijn vind ze heerlijk, maar de temperatuur moet niet zo snel stijgen, want dat kan ze niet zo goed verwerken en gaat dan ook regelmatig weer naar binnen om af te koelen.
En die vliegende Miyuki, die heeft het nog te druk buiten met de beestje om haar heen, kuilen graven en dat soort streken, zodat ze het niet eens merkt dat het warm is.

Zoals vele van jullie weten zijn wij weer eens lekker naar Duitsland geweest.
Afgelopen vrijdag vertelde Rontu dat ze haar waardebon al dit weekend in wilde leveren, maar dat had ze niet hoeven te doen hoor, want we waren toch wel naar Duitsland gegaan.

Een van de redenen was dat het Pasen was en dat we benieuwd waren hoe dat daar gevierd werd.
Nou eigenlijk niet veel anders dan hier, alleen zijn daar veel bomen in de voortuinen versierd met paaseieren.
Op de eerste Paasdag worden er ’s avonds paasvuren aangestoken en dit was dan wat we zagen als we het padje naar onze voordeur afliepen.

De echte reden was dat we mijn verjaardag wilde ontvluchten, want ik had echt geen behoefte om die dit jaar te vieren, veel te druk allemaal.
Hier in huis is het heel normaal dat ik alle hapjes helemaal zelf maak (dat vind ik nou eenmaal leuk om te doen) en dat was iets wat ik nou net niet kon vanwege de kijkoperatie van afgelopen dinsdag (even daar op terug komend; het gaat op het moment best wel redelijk, al heb ik zo ook nog mijn momenten).

In Duitsland hebben we het dan ook rustig aan gedaan, er is maar één iemand op mijn verjaardag geweest en voor de rest waren het alleen de sms’jes die mijn gedachten uit mijn boek haalde dat ik zat te lezen terwijl Miyuki het druk had met vogeltjes kijken.

En normaal haal ik ’s morgens broodjes bij de bakker en daarna gaan we een aantal kilometers wandelen, maar nu werden de broodjes iedere morgen met de auto gehaald en de wandelingen waren eigenlijk om te huilen (teminste als je het aan Keiko en Rontu vraagt, want Miyuki weet nog niet beter).
Remko was dan ook heel het weekend de klos om met al de hondjes op straat te gaan (want drie hondjes tegelijk uitlaten was nog geen succes) op de tussendoor plasjes van Miyuki na dan, want dat lukte me wel.

Vandaag hebben we toch geprobeert een kleine wandeling te lopen, want het zonnetje lachte zo naar ons dat we het niet konden weerstaan.
Ik moet zeggen toen ik weer thuis was was ik moe maar voldaan, terwijl ik normaal veel verder en veel sneller loop, maar ja dat omt wel weer.
Ook Rontu en Miyuki waren moe, maar dan van het zoeken naar wild en het uitgraven van de holletjes van muisjes.

Weet je dat we trouwens de Paashaas nog gezien hebben vandaag!
Toen we net aan de wandeling begonnen waren zagen we opeens een haas midden op het pad zitten, ja, zittend op zijn kontje met zijn voorpootjes omhoog zoals het hoort dus.
Hij is de hele wandeling bij ons in de buurt gebleven (wel 5 keer hebben we hem zien lopen) tot aan de laatste bocht en toen rende hij er pas echt vandoor.
Het was trouwens een klus om de hondjes toen niet aan de lijn te laten trekken, maar nadat we een paar keer hadden gewaarschuwd, hielden ze daar ook wel weer mee op.

Maar deze wandeling was ook weer een feest op zich, dus Duitsland tot snel maar weer.

Nadat wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) gisteren het baasje goed hebben bezig gehouden zijn we vandaag extra lief voor het vrouwtje.
Sterker nog ik heb haar zelfs geholpen met opruimen.
Het vrouwtje knoeide namelijk allemaal water en dat heb ik dan maar voor haar opgeruimd.
Ik moest daarvoor wel op mijn twee achterpootjes gaan staanen me met mijn voorpootjes vast houden, want anders kon ik haar niet goed helpen, want de bak waarin ze het water knoeide was eigenlijk veel te hoog voor mij.
Wat ik alleen niet snapte was dat vrouwtje gewoon door ging met water knoeien, dom vrouwtje!
Maar even later vertelde ze me dat ze de plantjes aan het water geven was, oeps, domme Miyuki!
Sta ik het water van de plantjes op te drinken terwijl ik zelf water in mijn waterbak heb zitten.

Verder moet ik van het vrouwtje zeggen dat het iedere keer en stukje beter met haar gaat.
Naast in bed liggen kan ze nu al weer staan en heel langzaam lopen, maar bij iedere andere beweging voelt ze nog van alles.
Haar buik veranderd nu van kleur, maar dat schijnt er ook bij te horen.
Het vrouwtje zegt dan ook dat ze hoopt dat de lucht de komende dagen die kleur aan neemt, want dan wordt het mooi weer.

Zo dat was dat en nu ga ik aan het vrouwtje vragen hoe het met haar gaat en of ik haar nog ergens mee kan helpen, ze ligt weer even op bed, want dat is tot nu nog de plaats waar ze zich het lekkerst voelt.
En omdat ik nog geen trap mag lopen doe ik dat op mijn eigen manier en die is; aooeeeeefff aaaoooeeeeuuuffff woooeeeefffff.
Heb ik mazzel, ik hoef niks voor haar te doen, dan ga ik maar even rondjes rennen door de huiskamer en keuken.
Tot de volgende keer, Aaaaaooooeeeuuuffffffff.

Baasje heeft vanmorgen zijn baas op gebeld met de mededeling dat hij vandaag nog niet gemist kon worden door het vrouwtje en hij kreeg dan ook heel makelijk nog een dagje zorgverlof om voor haar te zorgen.
Dat zorgen is dan ook wel nodig, want als je het vrouwtje ziet lopen (van het bed naar de wc.) is het net een oud vrouwtje, niet dat wij haar zien lopen, want wij mogen niet naar boven toe (stel je voor dat wij erg wild met haar gaan spelen, dan floepen zo de hechtingen er uit).
Ook zag het vrouwtje het al gebeuren, probeert ze de bak met brokjes voor een van ons weg te zetten, liggen die kostbare dingen door het hele huis verspreid en dan hebben we het nog niet over de waterbak en het eten dat ze voor zichzelf zou klaar moeten maken.
Het zorgen voor het vrouwtje valt op zich wel mee, teminste dat roept baasje vandaag al bijna heel de dag.

Maar het zorgen voor ons, dat valt hem vandaag erg zwaar, we hebben hem dan ook wel erg bezig gehouden.
Ik (Keiko) begon vanmorgen al
Ik wilde weer eens niet mee naar buiten om te gaan plassen en te po…n, nou is dat op zich nog niet zo erg, ik kan dat goed ophouden.
Toen begon ik (Miyuki).
Ik heb vandaag me lekker weer eens als puppy gedragen, plassen waar ik maar wil en kleine dingetjes slopen in huis.
En vanmiddag in mijn bench heb ik ook nog een liedje gezongen voor het vrouwtje, want die vind ik zo zielig.
Maar ik (Rontu) ben er ook nog en ook ik had vandaag zo mijn buien.
Baasje dacht dat Miyuki alle dingentjes gesloopt had in huis, maar hoe kan dat als ze boven een liedje aan het zingen was in haar bench.
Baasje had dat toen ook in de gaten en ik kreeg zowaar een fikse straf, want een hond van bijna twee jaar doet toch zulke dingen niet.

Maar het ergste hebben we nog niet verteld, baasje was vanmorgen zo lief om ons lekker alleen beneden te laten, we mochten al vroeg uit onze huisjes om nog even lekker op de zak of de bank te slapen.
Dat vonden we zo fijn dat we voor het baasje heel de kamer versierd hadden.
Toen baasje dat zag kon hij maar een ding zeggen en dat was; oooohhh mijn god!
En dat terwijl het baasje helemaal niet gelovig is.
Even later deed hij de deur van de huiskamer weer open en riep naar het vrouwtje; de hond is dood!
Nou had het vrouwtje gelijk in de gaten dat er niks met ons aan de hand was, omdat baasje het zo rustig riep, maar toch was de hond dood.
In de tijd dat baasje ons namelijk alleen had gelaten hadden wij een knuffelhond helemaal leeg getroken en die vulling lag door heel de huiskamer verspreid.
Wij vonden dat een leuke verrassing voor het baasje, hij vond het een minder geslaagd idee.

Net heeft hij ons even bij zich genomen en hij zei tegen ons dat het zorgverlof dat hij had gekregen was om het vrouwtje te verzorgen en niet om onze puinhoop op te ruimen.
Hij vertelde ook dat hij morgen niet thuis is en hij hoopt dan ook dat we vouwtje niet bezig houden met onze streken van vandaag, want die zit ziek thuis en heeft geen “zorgverlof”.
Wij hebben gezegd dat we hem vandaag niet meer lastig zouden vallen en dat we morgen heel lief voor het vrouwtje zullen zijn.

Vanmorgen was het weer zover, vrouwtje moest weer naar het ziekenhuis.
Baasje vertelde tegen ons dat als ze weer thuis zouden komen wij erg voorzichtig moesten zijn voor het vrouwtje omdat ze weer een leverpunctie moest laten doen.
Nou wij waren dus erg lief voor het vrouwtje toen ze weer thuis kwam, maar nou ging ze zelf erg gek met ons doen en daar snapte we natuurlijk niks van.
Baasje vertelde dat de leverpunctie niet is door gegaan omdat de dokter niet durfde te prikken.
De reden daar voor is dat de lever van het vrouwtje wel heel erg klein is en dat wat er is op een wel heel ongunstig plekje licht.
De dokter vertelde dat een laparoscopie (kijkoperatie) de enige oplossing is om nog een stukje van de lever af te halen om het te onderzoeken en dit gaat dus aanstaande dinsdag gebeuren.
Ook wordt er dan een botscan gedaan, dus het vrouwtje en baasje zijn dan bijna heel de dag in het ziekenhuis en als ze dan thuis komen mogen we weer alleen maar met het baasje spelen en met het vrouwtje moeten we dan weer heel voorzichtig doen.

Verder hebben we vandaag in de tuin gespeeld, tikkertje was het spelletje wat we vandaag weer eens deden.
Alleen hadden we op een gegeven moment een probleempje, we wisten niet goed meer wie nou wie moest aantikken of wie we al gehad hadden.

Hier was ik (Miyuki) degene die moest tikken, maar ik (Keiko) rende zo hard dat ik al weer heel dicht achter Miyuki zaten ik (Rontu) was een beetje aan de trage kant en was dus de volgende die moest gaan tikken.

Vanmorgen hebben we Rontu en Miyuki ook weer opgehaald en gelukkig die waren ook blij met ons toen ze ons zagen.
Langs deze weg willen we iedereen bedanken die de afgelopen week voor onze hondjes hebben gezorgd, want zonder hun was deze winterse wondervakantie niet mogelijk geweest.

Verder was deze dag weer als vanouds, wassen en de was opruimen, ja het normale leven begon weer.
Maar ook hebben we nagenoten van de vakantie en alles nog een keer herbeleven en natuurlijk hebben we lekker van de hondjes Keiko, Rontu en Miyuki genoten, want die drie hadden elkaar ook wel gemist.

Na een leuke week in Lapland te hebben gehad was het vandaag de dag dat we weer naar huis moesten.
Het voordeel daarvan was dat we Keiko weer zouden zien.
Eenmaal na twee vluchten aangekomen op Shiphol (rond de klok van 18.0 uur) stond daar mijn (Remko) vader klaar om ons verder naar huis te brengen.
Inderdaad naar huis om daar zelf onze auto weer te pakken om naar mijn (Patricia) ouders (opa en oma) te gaan om daar Keiko op te halen om zo weer met z’n drie’tjes bij mijn (Remko) ouders te gaan eten.

Bij opa en oma aangekomen stond oma ons al op te wachten om te zeggen dat we heel stil moesten zijn omdat Keiko lekker aan een kluifje lag te kluiven en ons nog helemaal niet gehoord had.
Maar eenmaal in de huiskamer zag ze ons en was zo blij dat haar oortjes helemaal opzijj stonden, haar kontje op de grond hing en haar staart ging zo snel op en neer het leek wel op de propellor van een vlieguig.
Dit blije gedrag van een Shiba blijft een feest om te zien.

Morgen gaan we na een luie morgen (koffer uitpakken, wasje draaien en de post doorlezen) Rontu en Miyuki weer ophalen.
Zouden die ook zo blij als Keiko zijn als ze ons weer zien?

Nu gaan we lekker slapen in ons eigen bedje en nog een keertje de week in Lapland herbeleven.
Voor jullie volgt er morgen en verslag van onze week in dat mooie en geweldige winter wonderland, nog even wachten dus.

Hallo allemaal,

We hebben het erg naar ons zin hier in Lapland.
De rendieren waren leuk, langlaufen viel ook niet tegen en dan de sneeuwschoenen, die dingen werken echt.

Vandaag was de dag van de Husky’s en we weten nu zeker dat als we een keer terug gaan we een hele week met die honden op pad willen (met z’n alle in een hutje slapen nemen we dan maar voor lief).
Wat een belevenis zeg, de stilte om je heen en dan het geluid van de honden die je voortrekken, geweldig!

Nog even en we komen Keiko, Rontu en Miyuki weer halen hoor, want die missen we na vandaag natuurlijk weer een beetje meer.

Tot snel en dan komen er ook mooie foto’s en een verslag van deze reis die we nooit meer gaan vergeten.

Vanmorgen was het weer school voor Miyuki en ik (Patricia) ben dan ook met haar op pad gegaan.
Toen de les afgelopen was heb ik netjes gezegt dat Keiko en Rontu maandagavond niet aanwezig zullen zijn en dat Miyuki er aanstaande zaterdag ook niet is.
De reden heb ik ook maar netjes verteld en de leraar en lerares vonden het prima mits we leuke foto’s mee brengen van onze tocht met de Husky’s.

Die tocht met de Husky’s gaan we aanstaande vrijdag beleven in Lapland het land waar we morgen al naar toe gaan en waar we een weekje zullen genieten van een winterse vakantie vol leuke dingen.
We gaan ook nog een dag met de rendieren op pad en wat dacht je van de sneeuwscooter.
Dan hebben we ook nog ergens tijd om wat te langlaufen en skiën/ snowboarden zal er ook nog wel gedaan worden en misschien pakken we ook nog wel een keer de sneeuwschoenen, je weet wel van die tennisrackets onder je voeten en lopen maar.
Maar voor ons is toch wel het hoogtepunt van de vakantie de rit met de Husky’s en de slee.

Vandaag hebben we dan ook al de hondjes weg gebracht.Rontu en haar kindje Miyuki waren vanmiddag aan de beurt en die gaan de week door brengen bij Ilone, Ben en Wesley.Hoe het met hun gaat kunnen jullie waarschijnlijk beter bij houden als wij, want we weten echt niet of we Iternet hebben in Lapland.Keiko is vanavond naar opa en oma gegaan om de komende week daar verwend te worden.Toen wij dan ook weer thuis kwamen was het huis wel erg leeg, maar dat kan natuurlijk ook niet anders.Als je binnekomt en er komen geen hondjes op je af om je te begroeten, dan kan je maar een ding en dat is die hondjes missen.Gelukkig weten we zeker dat ze het allemaal erg naar hun zin zullen hebben op hun vakantieadres, hopelijk hebben wij het net zo naar onze zin.

Keiko, Rontu en Miyuki; lief zijn hoor!
Baasje en het vrouwtje zijn zo terug hoor en dan horen jullie van onze belevenissen.

Ik (Patricia) kreeg rond de klok van 16.00 uur een telefoontje.
Het was de leraar van de hondenschool en hij had niet al te leuk nieuws, de lerares is ziek en aangezien de klas van Rontu zo groot is geven ze normaal met z’n twee’tjes les, maar daar had hij wat op gevonden.
De les van Rontu ging gewoon door, maar hij ging alleen les geven.
Maar toen kwam het, de leraar wilde de rest van de lessen voor vanavond afzeggen, waarschijnlijk omdat de rest van de klassen niet zo druk bezocht zijn (2 of 3 hondjes).
Misschien zouden er nog wel 1 of 2 hondjes niet komen en ja dan heeft het weinig zin om de les door te laten gaan.
Keiko en ik (Patricia) mochten dus met toestemming spijbelen en ik moet zeggen dat beviel ons wel.
Lekker samen op de bank hangen en af en toe Miyuki in bedwang houden als ze weer van plan was om streken uit te gaan halen.

Voor de rest gaat het allemaal zijn gangetje hier en voor morgen avond staat er weer een vrouwenavond op de agenda en deze keer gaat dat voor Miyuki de eerste keer zijn dat ze het bewust mee gaat maken, de vorige keren was ze nog te klein.
Verder ga ik het van de week nog druk hebben, want de koffers en de spulletjes voor de hondjes moeten nog gepakt worden voordat wij op vankantie naar Lapland kunnen gaan.
Keiko gaat bij opa en oma logeren en Rontu en Miyuki gaan een weekje bij Ilone de boel onveilig maken.

Vandaag hebben we lekker geluierd.
De hondjes hebben lekker in de tuin van de zon genoten en Remko en ik genoten van het zonnetje wat het huis binnen sheen.

Maar toen de hondjes een kluifje kregen gebeurde er iets wat we niet verwacht hadden.
Remko kreeg het idee om het kluifje af te pakken, om het even later weer terug te geven.
Dit hebben we Keiko en Rontu ook geleerd, want als ze iets vast hebben dat ze niet mogen eten of mogen hebben moeten we het ook af kunnen pakken.
De eerste keer dat Remko het kluifje pakte volgde er een hoop gegrom en het resultaat was dat Remko het kluifje in zijn handen had.
Miyuki kreeg het kluifje weer terug en na tien minuten probeerde Remko nog een keer het kluifje te pakken.
Deze keer was het resultaat dat Miyuki Remko beet had.
Er moest een pleister aan te pas komen en de rest van zijn hand zit ook vol schrammen.
Remko en ik hebben dus besloten dat Miyuki de komende dagen regelatig haar eten even terug moet geven om het een paar tellen later weer terug te krijgen.
Dit gaat ons lukken zonder nog meer schrammen, teminste wij zijn de baas en horen te winnen.

Gelukkig hebben Remko en Miyuki het weer goed gemaakt (je kunt toch niet met ruzie naar bed gaan om te slapen), ze liggen nu samen op de bank naar de tv. te kijken.

Vrouwtje had ons vanmorgen al vroeg uit onze huisjes gehaald (ook op zaterdag moet er soms gewerkt worden), maar daar waren wij eigenlijk nog niet aan toe en zijn dus beneden verder gaan slapen.
Wij (Rontu en Miyuki) lekker knus op de zak en dat is ongewoon voor ons, normaal liggen we als we zo dicht bij elkaar zijn te stoeien.
Ik (Keiko) was lekker onder de bank gekropen, zodat de rest me dan met rust zou laten.

Verder hebben wij (Keiko en Rontu) het rustig aan gedaan, want ik (Miyuki) was de gene die naar school moest.
Op school oefende baasje en ik zo goed de “blijf” oefening dat ik de “handtarget” oefening niet meer deed.
Bij die eertse oefening steekt baasje zijn hand op en moet ik blijven waar ik ben en bij de tweede oefening moet ik die hand volgen, toen snapte ik er dus niks meer van.
Toen baasje en ik thuis kwamen was vrouwtje ook weer thuis en die twee besloten om de losse halsbandjes weer aan te doen en dan weten wij genoeg, wandelen!

Tot nu toe dus pas een ongewoon ding mee gemaakt en nu komt het volgende ongewone.
Toen wij allemaal in de auto stapte pakte vrouwtje de telefoon en ging iemand bellen.
Wat er gebeurde weten wij niet, maar we wisten wel dat we niet naar het bos reden.
De auto stopte in Bavel bij vrienden van het baasje en vrouwtje en wij moesten in de auto blijven?
Moesten we daar nou onze halsbandjes aan?
Maar even later kwamen ze samen met Moïse terug en die stapte ook bij ons de auto in en die ging dus met ons mee
Even later wist ik (Rontu) weer we waren, ik zag de bomen van het bos en ik heb dat dan ook aan Keiko en Miyuki verteld.
Wij zagen dat Moïse erg genoot van onze boswandeling en wij vonden het ook erg leuk om haar te zien slootje springen en over de boomstammen lopen.
Die Moïse kan al bijna me gaan doen met behendigheid!

Allemaal moe maar voldaan van de wandeling zijn we weer naar het huis van Moïse gereden om daar een gezellige zaterdagmiddag te hebben.
Wij moesten eerst in de auto blijven (ondertussen heb ik (Miyuki) mijn tweede riempje door gebeten) tot we weer een beetje schoon waren, maar toen mochten we ook weer de gezelligheid mee maken.
Quinty was ondertussen ook weer thuis gekomen en toen hebben we nog wat met die twee meiden gespeeld.
Oeps, in eens was het tijd om te eten en dat liet het baasje dan ook wel weten.
Na enig overleg werden er frietjes gehaald en ik (Rontu) moet zeggen die smaakte me goed (Moïse had er per ongeluk eentje laten vallen) en wij kregen na het eten een stukje appel, ook lekker hoor.
Toen heeft Quinty nog wat kunstjes met ons gedaan.
Even later liep ze zoals er op een hondenshow gelopen moest worden en daardoor liep ik (Rontu) dus ook gelijk goed mee, waar door het vrouwtje moest lachen en zei dat ze ons eens een keertje samen in zou schrijven voor een showtje in de buurt, waarop Quinty antwoorde, jaaa leeeeuuuukkk!

Maar aan alle leuke dingen komt een eind, zoals ook aan deze dag.
Bedtijd voor de meiden Quinty en Moïse, maar ook voor ons.
Weltrusten en wij gaan lekker dromen over de ongewone middag van vandaag en we gaan hopen dat deze middag snel weer herhaald gaat worden.

Ten opzichte van gisteren hadden de hondjes het vandaag een stuk slechter.
Het was voor mij een dag om te poetsen, dus dan moeten de hondjes zich zelf vermaken.
Nou moet ik zeggen dat ze dat goed kunnen, dus dat is een geluk.

Maar toen ik boven bezig was kwamen ze toch eens kijken wat ik aan het doen was.
Ja, alle drie stonden ze in eens boven, ook Miyuki die eigenlijk helemaal nog geen trapen mag lopen, maar ik was vergeten de deur goed dicht te doen en Keiko en Rontu heben haar even voor gedaan hoe je trappen moet lopen.
Binnen twee tellen lagen ze met z’n drietjes te stoeien op bed en daar kon ik alleen maar van genieten.

Nu zit Keiko ook al wer klaar om naar boven te gaan of zou ze soms iets anders bedoelen?
Ach, ik weet het niet, maar we gaan eerst maar een stukje lopen voor de zekerhied en dan naar bed toe.
Weltrusten!

Wij zijn vanmorgen al een boswandeling weesten maken.
Jullie mogen ook mee genieten hoor.
We warennog geen vijf minuten los van de lijn en er lag al een jogster ondertste boven.
Wij (Keiko en Rontu) waren zo dol dat wij haar helemaal niet aan zagen komen toen we achter elkaar aan aan het rennen waren.
Die jogster zei dan ook dat vrouwtje en baasje ons beter moesten opvoeden, maar een Shiba die los loopt en terug komt wanneer er geroepen wordt is toch opgevoed.
Wij vonden dat die jogsters maar niet in het hondenlosloopgebied moesten gaan joggen en als ze dat wel doen dan kunnen ze zulke dingen verwachten.
Vrouwtje zei tegen ons dat het de schuld van die jogsters zelf was, moesten ze maar niet zo lopen te praten zonder op te letten.

Maar dat voorval mocht onze leuke boswandeling niet bederven en we zijn dus lekker door gegaan met ravotten.

Ik (Keiko) voorop met vlak achter me aan Miyuki en Rontu, ik zou ze de weg wel wijzen door de sloten en bossen heen.

Moet je zien ik (Miyuki) kan al erg hard rennen hoor.
Ik hou tante Keiko en mama Rontu goed bij al zeg ik het zelf.
Hier ben ik trouwens op weg naar het vrouwtje die me terug roept, daar aangekomen kreeg ik een snoepje en mocht weer verder spelen.

Hier sta ik (Keiko) te wachten op de rest van de roedel.
Wat duurt wachten lang zeg en vooral als er ook nog foto’s gemaakt moeten worden.

Hier kreeg ik (Rontu) het bijna aan mijn hart.
Die kleine meid Miyuki ging gewoon op het ijs staan en die had niet in de gaten dat dat erg gevaarlijk is.
Het enigste dat ze merkte was dat haar pootjes niet erg stevig stonden.
Toen ze weer op de vaste grond stond heb ik haar even vast gepakt om te kroelen, blij dat ze het overleefd had en daarna heb ik haar nog even op haar donder gegeven.

Terwijl we de boswandeling deden werden er ook oefeningen gedaan.
Zit en blijf, komen op bevel (een lekker snoepje halen), springen over de hoogtesprongen (er liggen genoeg boomstammen) en de aandachtsoefening.
Hier zitten we met z’n drietjes met heel veel aandacht naar het vrouwtje te kijken (ja, ik (Keiko) zit er ook bij maar sta net niet op de foto).

Verder hebben we heel veel lol gehad met z’n drietjes en we hebben met al de andere hondjes gespeeld die we zijn tegen gekomen.
Baasje en vrouwtje hebben weer vaak gehoord dat we op vosjes lijken en dat we mooi zijn.
Wat we ze ook vaak hoorde was van dat is een leuk hondje, hé daar is er nog een en hé daar loopt er nog een maar dat is nog een kleintje, dan kwamen we daar een voor een voorbij gerend omdat we tikkertje aan het spelen waren.

Nu liggen we in het zonnetje te luieren en hpen dat het van de week nog vaker dit weer is, want dan gaan we hopelijk weer naar het bos.

Er zijn mensen die het al wel weten dat wij de hondjes hun brokjes voor hun neus zetten en dat ze dan pas mogen gaan eten als wij “goed zo” zeggen.
Nou Miyuki kan dat ook al en dat is toch wel grappig om te zien.
Als ik het eten ga halen wordt er even bepaald wie de ranghoogste is (Keiko natuurlijk, dan Rontu en dan Miyuki), nou weet ik dat wel en dat bevestig ik dan even later ook.
Ze moeten alle drie voor de bakjes gaan zitten (grappig gezicht hoor, van groot naar klein), ik doe er dan de brokjes in en dan krijgen ze een voor een het comando “goed zo” en dan moet je ze zien gaan.
Ik zal er van de week een foto van proberen te maken, maar misschien verlang ik dan te veel van Miyuki.

Vanavond ga ik naar de Crufts (de grootste hondenshow van Engeland) kijken (vorig jaar ben ik zelfs naar toe geweest).
Dit wordt altijd op de tv. uitgezonden en het is best leuk om te zien hoe het er daar aan toe gaat.
Iedere avond wordt er een samenvatting uit gezonden en zondag volgt de finale, dus het is wel duidelijk wat ik de komende dagen ga zien, honden, honden en honden.

En nu ik het over honden op tv. heb, afgelopen maandag was bij Radar een onderwerp “de honden uit het oostblok”.
Hoe het daar er aan toe gaat, schandalig gewoon!
Een teefje van twee en half jaar die al vijf keer een nestje heeft gehad, ik zie het al voor me bij Rontu, neeeee dus.
Puppy’s die als ze twee weken zijn bij hun moeder weg gehaald worden, onbegrijpelijk, ze hebben toch nog moedermelk nodig.
Nou voor degene die willen weten hoe het verder gaat met die honden, maandag gaan ze bij Radar verder met dit onderwerp, kijken dus.