Auuuwwww!

Geplaatst op 6 maart 2006 door Patricia

Toen het vrouwtje vanmiddag thuis kwam van haar werk mocht alleen Miyuki mee.
Keiko en ik vonden dat heel vreemd, maar ach, er gebeuren soms rare dingen.

Maar weer thuisgekomen vertelde Miyuki dat ze naar de dierendokter geweest was (wat een geluk voor keiko en mij dat we thuis moesten blijven).
Ze zei dat ze in de wachtkamer lekker gespeeld had met een andere pup en dat de dierendokter had gevraagd of het gezellig was geweest en daar hadden het vrouwtje en dat baasje van die andere pup om gelachen.
Miyuki en die pup hadden samen heel de wachkamer op stelten gezet.
Maar toen kwam het hoge woord er uit, de dierendokter had Miyuki zeer gedaan bij de tweede spuit (eerst de gewone spuit en daarna die tegen rabiÃ«s om naar het buitenland te mogen) geven en ze zei dat ze heel hard en lang auuuuwwwwww geroepen had.
Het deed zelfs nog steeds zeer toen ze weer op de weegschaal moest die 4,5 kilo aangaf.
Ook wilde ze niet meer met de assistent kroelen, wat ze bij binnenkomst wel had gedaan, want die had toch de dierendokter geroepen die haar die vervelende spuit gegeven had.
Nou ik heb haar toen maar getroost en we kregen ons eten ook nog van het vrouwtje dus ze was het weer snel vergeten.

Vanavond zijn we met z’n alle naar school gegaan.
En ik moet zeggen het gaat steeds beter, de slurf durf ik nou ook al te nemen zonder dat hij open gehouden word en de paaltjes vlieg ik ook al rap doorheen.
De hoogte sprongen zijn een feest en dan heb ik het nog niet over de wip en de A-schutting, die zijn ook super om te doen.
Ik denk zelf dat ik binnenkort naar de klas van Keiko mag, de wedtrijdgroep en dan gaan we eens kijken wie de beste is, ik weet het wel hoor.
Miyuki mocht mee om te kijken hoe ze het vond, nou ze vond het gaaf zen gaat er over nadenken of dit ook haar beroep gaat worden, maar dan moet ze eerst nog een paar andere klassen doorlopen.

Niks bijzonders.

Geplaatst op 5 maart 2006 door Patricia

We hebben vandaag eigenlijk niks bijzonders gedaan.
Even op bezoek bij opa en oma geweest en een bezoekje van de vader en moeder van het baasje gehad.
We hebben ook een opknapbeurt ondergaan, waarbij we geborsteld werden en onze nagels weer geknipt werden.
Voor de rest hebben we gespeeld en geslapen.
Al met al niks bijzonders dus.

Morgen mag ik (Miyuki) weer naar de dierendokter, mijn laatste spuitje halen zegt het vrouwtje.
‘S avonds ogen wij (Keiko en Rontu) weer naar school en dan is ook die dag weer voorbij.

School.

Geplaatst op 4 maart 2006 door Patricia

Vandaag was het weer zover ik mocht weer naar shool toe.
Het was de eerste les van de cursus juniorcrash, de cursus puppydol is al agfelopen.
Kijk maar hier heb je mijn diploma die ik vorige week gekregen heb van de leraar.

Nu ik de eerste les gehad heb van de cursus juniorcrash weet ik dat het aanpoten word (de cursus puppydol steld dan maar weinig voor) om de beste van de klas te zijn.De uitslag van de poll is dus bij deze ook bekend, ik vind het super op school (wanneer mag ik weer) en je kunt echt niet zien dat ik de jongste ben van de klas (de rest is minstens drie weken ouder).

Hier het huiswerk dat we vandaag meekregen;
Herhaal oefeningen voor tijdens de wandeling (komen op de fluit, verstoppertje spelen met een speeltje en ook af en toe het baasje of vrouwtje zoeken).
Volgen aan de lijn en als we stilstaan moet ik gaan zitten, nou mooi niet zei het vrouwtje, want dan ga ik op een show ook altijd zitten en dat moet nou weer net niet, dus ik blijf staan en ga pas zitten als vrouwtje het zegt
Afstand opbouwen bij het blijven als ik zit, lig of sta.
Spelenderwijs appoteren.
En de clicker aanleren.

Dat laatste wvnd ik super, ik hoef helemaal niks te doen en toch krijg ik snoepjes.
Het gaat zo, baasje of vrouwtje doet click met een raar ding in hun hand en ik krijg gelijk een snoepje en dat zo een paar keer op de dag en dan een paar keer achter elkaar.
Click snoepje, click snoepje, click snoepje en click snoepje.
Lekker spelen met mama Rontu en tante Keiko en dan hoor ik click, hé ik krijg een snoepje, click snoepje en click snoepje.
Snap je nou waarom ik dat super vind?

Verder is er vandaag weinig gebeurt, o nee, ik vergeet het visje dat ik heb gekregen.
Tante Keiko en mama Rontu zeggen dat dat wel vaker voor onsgekocht word, ik kan niet wachten tot de volgende keer, want wat was dat lekker zeg!

Goed bericht!

Geplaatst op 2 maart 2006 door Patricia

Toen ik klaar was op mijn werk en op mijn telefoontje keek was er weer een berichtje van het vrouwtje van Maeko.
Dit keer een goed bericht!
Het luide; Maeko goed. Kwam direkt omhoog. Gaf kusjes en was redelijk vinnig. Staks waarschijnlijk naar huis.

Jullie begrijpen wel dat dit gweldig nieuws is.
Voor die vechter van een Maeko is ondertussen een paketje onderweg naar het huisje van zijn baasje en vrouwtje waarin een paar speeltjes en kluifjes zitten.
Keiko en mama Rontu hebben die uitgekozen toen ik ze het comando vast gaf en ze lieten het boven het doosje los op comando.
Miyuki snapt van die comando’s nog niks, dus van haar zit er niks in, maar dat zal Maeko wel niet erg vinden.
Remko en ik hebben nog een zak snoepjes in de doos gedaan die op een heuze kluif-en speeltjesmand lijkt zoals wij mensen een fruitmand krijgen als wij ziek zijn.
Maeko, geniet er van als je het pakketje binnen krijgt.

Sneeuwpret voor ons.

Geplaatst op 1 maart 2006 door Patricia

Vrouwtje kreeg vanmorgen eerst een heel naar telefoontje, Maeko is ziek.
En met ziek bedoelen wij heel erg ziek, hij heeft de ziekte Parvo en het is niet zeker dat hij in leven blijft.
Wij zijn dus maar gelijk begonnen met pootjes draaien, want dat doen wij altijd als we willen dat er iets goed gaat en met Maeko willen we natuurlijk dat het goed afloopt.
Vrouwtje heeft afgesproken dat ze goed contact houd met hetvrouwtje van Maeko om te kijken hoe het met hem gaat nu hij hulp krijgt (een infuus met vocht en een antibioticakuur) verder kunnen ze niks voor hem doen en moet hij zelf vechten om in leven te blijven.
Maeko, jongen van me (mama Rontu) kom op je kunt het!

Na dat vervelende telefoontje ging de telefoon weer, Mariska van Simba en Ziggy hoorde we praten toen vrouwtje even de telefoon naast onze oren hield.
Toen de telefoon wer neergelegd was ging het vrouwtje de rugzak pakken en kregen wij de losse halsbandjes aan en dat betekend wandelen, joepie.
Wij met z’n alle in de auto om naar de afgesproken plaats te rijden en toen wij daar aankwamen was Mariska met haar Shiba hondjes Simba en Ziggy er al.
De plaats waar we naar toe waren gegaan kwam ons bekend voor (het waren de Loonse en Drunese duinen), want we waren er al een keertje geweest met allemaal andere Shiba hondjes en toen was het er ook heel leuk.

We hebben daar twee uurtjes gewandeld en gespeeld in de sneeuw, wauw wat en sneeuwpret zeg.

Voor Miyuki was het de eerste keer dat ze echt heel lang helemaal los mocht lopen, maar na en uurtje heeft vrouwtje haar maar even in de rugzak gestopt omdat ze maar door ging en door ging en dat kan natuurlijk nog niet voor een puppy van twaalf weken.
Maar wat kan die kleine meid rennen en spelen zeg, net een volwassen Shiba en ze deed dus ook niet onder voor ons en onze vriend Ziggy en onze vriendin Simba.

Toen we moe waren van de wandeling werden wij in de auto gezet en zijn de vrouwtjes nog wat gaan eten, drinken en kletsen.

Vanavond ben ik (Keiko) ook nog naar de ringtraining geweest met het vrouwtje (wat en drukke dag zeg!) en toen we op de weg terug waren kregen het vrouwtje een berichtje op haar telefoon.
En dat luid; Maeko een beetje beter. Nog lang niet genezen. Zal er wel doorkomen denk ik. Voelde zich lekker in mijn armen.
Vrouwtje begon gelijk te lachen, best al goed nieuws dus.
Nu gaan we weer verder met pootjes draaien en hopen dat het allemaal goed gaat komen met Maeko, want de volgende keer dat er sneeuw ligt moet hij ook weer kunnen spelen.
Dan is er de sneeuwpret er niet alleen voor ons maar ook voor hem.

Lui!

Geplaatst op 28 februari 2006 door Patricia

Vandaag wilde mama Rontu en tante Keiko helemaal niet met mij spelen.
Ze lagen heel de dag te slapen.
Vanmorgen in het huisje (baasje en vrouwtje moesten werken) en vanmiddag op de zak of stoel en nu liggen ze op de bank, wat een slaapkoppen zeg.
Ik moest me dus helemaal alleen bezig houden, maar ben niet bang, want dat lukt me wel hoor.
De hele speelgoedbak is leeg en alles ligt over de vloer, zodat baasje en vrouwtje er over struikelen.
Nu er niets meer in de bak zit ga ik ook maar luieren, op de poef, want daar is nog plaats.
Hopelijk gaat vrouwtje zometeen de speelgoedbak weer vullen, zodat ik morgen weer verder kan spelen.

Weer mee!

Geplaatst op 26 februari 2006 door Patricia

Michi heeft de knoop doorgehakt, al was de keus niet makelijk.
Ze is vanmorgen weer met haar baasjes mee gegaan, maar niet nadat ze nog een heerlijk moment met mij en Miyuki had gehad.
We hebben nog een hele poos gespeeld, wat ze zal ons (haar speelkameraadjes) gaan missen.
Daarna zijn we met z’n drietjes lekker in slaap gevallen op de bank.

Baasje was met Keiko weer naar een behendigheidswedstrijd en weet je ze waren in de eerste ronde 72ste van de 146 honden die er mee deden in hun groep.De tweede ronde stond er weer “diskwaificatie” acter hun naam, maar dat was alleen omdat Keiko de tunnel (haar lievelings onderdeel) nog een keer wilde lopen, de rest ging geweldg.Ze hebben dus op de laatste dag van de competitie laten zien dat een Shiba echt wel aan behendighied kan doen, want de mensen dachten vast en zeker dat een Shiba dat niet kon naar al haar streken van de afgelopen keren.

Verder is vanmiddag het vrouwtje weer met Miyuki op pad geweest.
Eerst dacht ik die gaan naar de sneeuw in Duitsland, want vrouwtje trok haar skibroek aan dus dat betekend wandelen in de sneeuw.
Maar dat was niet zo hoor, daarvoor waren ze te snel terug en ze waren bovendien niet met de auto weg geweest.
Toen ze na een uurtje of twee thuis kwamen vertelde het vrouwtje dat ze naar de carnavalsoptocht geweest waren en dat ze mij nog bewust thuis had gelaten, omdat het te koud (slim vrouwtje met haar skibroek) was.
Baasje wist dat vrouwtje daar naar toe zou gaan en is toen hij thuis kwam ook gekijk met Keiko die kant op gegaan, zodoende kwamen ze allemaal tegelijk thuis.

Net hebben we nog een rondje gweandeld en straks gaan we weer slapen, gezellig met z’n drietjes op de hondenkamer en geen logé meer beneden.
Wat zullen we dromen over Michi en haar hondenkwaad die ze uit heeft gehaald de afgelopen week, maar we zullen haar morgen wel missen als we beneden komen.

Michi, weltrusten!
Ik denk aan je, meisje van me.
En als je nog een keertje wil komen logeren, breng je bench maar mee en de deur staat voor je open.

Limbodansen.

Geplaatst op 22 februari 2006 door Patricia

Vandaag hebben we met z’n alle het vrouwtje lekker gepest!
Het was zo erg dat ze soms met haar handen in haar haar zat en hoopte dat alles goed zou aflopen.
Ze was bang voor Miyuki en Michi maar ook voor de spulletjes die in huis staan, want met vier dolle Shiba’s kun je rare dingen verwachten.

We hebben aan hondenkooien gedaan, Keiko en ik zijn daar erg goed in, maar Miyuki en Michi moeten het nog leren.
Hondenkooien is niks meer dan dat je alleen maar op de groen en beige geblokte meubels en zakken mag springen en als je de grond aan raakt ben je af.
Ook hebben we tikkertje gedaan, maar daarin waren Miyuki en Michi beter dan Keiko en mij, want die twee kunnen echt nog overal onderdoor glijden.

Verder hebben Miyuki en Michi onder het genot van het gejodel van tante Keiko aan limbodansen gedaan.

Hier zie je Michi in aktie, die had wel een hele aparte manier van limbodansen, ze kan het zelfs op haar rug onder de laagste dingen door.
Ik heb toen lekker van uit de stoel toe liggen kijken, wat een gek span zeg.

Rond de klok van half zeven storte Miyuki en Michi helemaal in.
Moet je die Michi maar eens op een rare plaats zien liggen, daar was ze toevallig toen ze instortte en dan ga je echt geen centimeter verderop liggen hoor, ook al is dat een stukje veiliger.

En nu storten het vrouwtje, Keiko en ik in, weltrusten dus.

Als thuis!

Geplaatst op 17 februari 2006 door Patricia

Hallo, hier ben ik weer eens.

Vandaag heb ik een hele tijd in de auto moeten zitten samen met mijn twee van mijn baasjes.
Toen we uitstapte was er een hele grootte verrassing, het baasje van mama Rontu stond voor mijn neus.
Ik heb hem een hele hele hele dikke knuffel gegeven en er stonden nog net geen traantjes bij hem in de ogen (van blijdschap dan hé).
Na een rondje bij de collega’s van het baasje van mama Rontu zijn we samen in zijn auto gestapt en weer een stuk gereden, soms hem ik een liedje zitten zingen, dus de rit was voorbij voor ik er erg in had.
Toen we weer uitstapte mocht ik even een plasje doen en daarna gingen we naar binnnen, waar het vrouwtje van mama Rontu, mama Rontu, tante Keiko en mijn zusje Miyuki op mij te wachten.

Eerst heb ik het vrouwtje van mama Rontu geknuffeld en toen ben ik met alle andere Shiba’s gaan ravotten.

Wat was dat leuk zeg, gewoon net of dat ik daar thuis was en de afgelopen weken alleen maar te logeren was bij de fam. Alma.
Maar hier zeggen ze dat ik hier nu alleen maar aan het logeren ben en dat volgende week ik weer opgehaald word.
Ik ga de komende week lekker genieten van mijn logeerpartij en hoop weer een heleboel bekende te zien van vroeger (net of dat ik al heel oud ben).
Ook hoop ik dat mijn echte baasje veel plezier hebben op hun vakantie en dat ze weer veel energie op doen om met mij te kunnen spelen als ik weer thuis ben, want al heb ik het te druk om ze te missen, ik mis ze.

Knuffel en pootje van Michi.

Boven in de hondenkamer.

Geplaatst op 15 februari 2006 door Patricia

Afgelopen nacht werd ik opeens wakker (rond de klok van 4 uur) en toen was ik op eens mijn broertje Mitsu kwijt, gisterennacht lag hij nog lekker tegen mij aan, maar vannacht was hij er niet.
Ik ben toen het vrouwtje en baasje maar wakker gaan maken, misschien dat die wisten waar Mitsu was.
Vrouwtje kwam dan ook naar beneden om mij te laten plassen en daarna ging ze gelijk weer naar boven.
Plassen was nou net niet wat ik wilde dus wilde ik weer naar binnen om te vertellen dat Mitsu er niet was, maar vrouwtje wilde dat niet horen en ging weer slapen.
Nou, niet dus, want ik was er van overtuigd dat ze nog niet had gemerkt dat Mitsu er niet was, dus bleef ik maar roepen.
Om half zes kwam het vrouwtje weer (ze moest gewoon gaan werken) en ze zei dat ze me niet zo lief vond, ze wist heus wel dat Mitsu er niet meer was, maar dat was toch niet de reden dat ik dan de halve nacht kon gaan zitten gillen.
Ooohhh, dus baasje en vrouwtje wisten wel dat Mitsu er niet meer was, ik eigenlijk ook wel, maar ik miste hem vannacht gewoon in een keer.

Toen vrouwtje van haar werk thuis kwam vertelde ze me dat als ik de rest van de dag lief zou zijn ik vanavond net als tante Keiko en mama Rontu boven in de hondenkamer mag gaan slapen.
Dat leek me geweldig, dus ben ik de rest van de dag erg lief geweest.
Op een gegeven moment ging baasje met mijn bench naar boven, dus het was me gelukt, ik mag mee boven gaan slapen.

Zo meteen gaan we buiten nog een rondje lopen om te plassen en te po…n en dan wordt ik naar boven gedragen (trappen lopen mag ik namelijk nog niet) om bij de grootte honden te mogen gaan slapen.
Ik ben dus ook al een grootte hond, teminste dat denk ik.

Valentijn, nee Mitsu!

Geplaatst op 14 februari 2006 door Patricia

Gisteren hebben we met z’n alle nagenoten van het prachtige weekend dat we hebben gehad en ’s avonds was het weer tijd om naar school te gaan.
Vrouwtje was de klos om met Keiko en met mij te trainen, want baasje had wel erg veel lats van zijn arm nar een valpartij met zijn snowboard afgelopen zaterdag.
Maar het ging met ons alle drie lekker en we kergen dan ook een complimentje van de leraar en dat is natuurlijk altijd leuk om te horen.

Vandaag is het valentijnsdag, maar daar word hier in huis niks aan gedaan, we hebben het altijd goed dus er hoeft niks extra’s gedaan te worden.

Vandaag is het ook de dag dat Mitsu naar zijn nieuwe baasjes is gegaan.
Wat waren die mensen ook weer gelukkig dat ze hem mee mochten nemen.
Jesse was de gelukkige dat hij als enigste van de drie kinderen mee mocht om Mitsu op te halen en hij kon dan ook goed met alle hondjes en de X-box spelen.
Nadat het vrouwtje en het baasje een tijdje gepraat en gekletst te hebben met de nieuwe baasje van Mitsu was het tijd om nog een wandeling te maken met mijn puppy’s.

Het vrouwtje ging dus op pad met de puppy’s en Yvonne ging ook mee, die kreeg gelijk nog de nodige tips om met Mitsu om te leren gaan, want vrouwtje weet natuurlijk al genoeg streken die hij uit kan halen en heeft daar dan ook op gewezen.
Na de wandeling was het tijd om naar Venray te rijden, dus daar ging Mitsu, uitgezwaaid door baasje, vrouwtje, Barbara met Lout en MuriÃ«l met Xem (wat een uitzwaaicomité zeg!).

Ik moet zeggen het is nu wel rustig hier in huis nu alleen Miyuki hier nog maar rond huppelt, maar daar komt vrijdag weer verandering in.
Vrijdag komt Michi logeren voor een weekje.
Hoe zou het met mijn kleine Michi gaan?
Baasje en vrouwtje zeggen dat het goed met haar gaat, want ze hebben al gekke foto’s van haar gezien, maar ik wil het ook zelf zien, want ze kunnen zoveel zeggen.

Een dik pak sneeuw!

Geplaatst op 12 februari 2006 door Patricia

Wauuuuww, wat hebben we weer genoten van het weekend.
Hoe dichter we bij ons huisje aan kwamen hoe meer sneeuw er lag en het was bijna allemaal pas van donderdag op vrijdag gevallen (zeker 40 centimeter in het dorp), dus erg vers.
Vrijdag avond hebben we lekker rustig aan gedaan, maar zaterdag zijn we echt gaan genieten.
Ik (Remko) heb in totaal negen uur op mijn snowboard gestaan en ik (Patricia) heb lekker wat gewandeld met Miyuki, Mitsu en Keiko (voor Rontu was het nog veel te koud en die heb ik dus lekker binnen gelaten).

Na een wandeling van een uurtje waarbij ik de puppy’s meer gedragen heb dan ze hebben gelopen waren we weer thuis en zijn die kleintjes lekker gaan uitrusten op de zak van mama Rontu.

En uitrusten moesten die kleintjes echt, want er lag zo’n dik pak sneeuw dat ze veel moeite moesten doen om “boven sneeuw” te blijven.
Ze waren trouwens slim genoeg om mij een spoor te laten trekken zodat ze niet al te ver in de sneeuw zakte, er was namelijk nog niemand geweest.
Ook hebben ze nog met het baasje gespeeld die aan de rand van de skipiste lang uit in de sneeuw ging liggen, dus het was me een wandeling wel hoor.

Op zondag zijn we met z’n viertjes gaan wandelen.
Ook deze keer bleef Rontu lekker binnen.
Keiko heeft regelmatig van de omgeving zitten genieten en daar genieten wij dan weer van, wat heeft die hond dan een uitstraling zeg, geweldig!

Soms vonden we het tijd dat de puppy’s gedragen werden, maar die dachten daar anders over.
Ze wilde maar twee dingen en dat was lopen of spelen in dat dikke pak sneeuw.
Tot dat we echt zoiets hadden van nu is het genoeg geweest, nu moeten jullie rusten.
Onze jassen gingen open en daar hebben we de puppy’s toen in gedaan en vlug de rits weer dicht, zodat alleen hun hoofdje buiten de jas kwam.
Eerlijk is eerlijk, ze hebben zich daar toen maar aan over gegeven en vonden het heerlijk.
Tot dat ze weer genoeg uitgerust waren, toen mochten ze weer lopen en het feest was weer opnieuw begonnen.

Nadat we nog wat gekookt, het huisje gepoetst en de auto gepakt hadden was het rond de klok van half zeven weer tijd om naar huis te gaan en dat was nou echt iets waar we geen zin in hadden.

Uitslag.

Geplaatst op 8 februari 2006 door Patricia

Maandagavond ben ik toch maar niet mee naar school gegaan, Miyuki was even nadat ik de web-log had bijgewerkt niet helemaal lekker.
Ik heb haar eens lekker verwend en na een half uurtje lekker warm op de bank te hebben gelegen was ze al weer ver opgeknapt.
Ik denk dan ook dat ze een beetje last had van het spuitje wat ze die middag gekregen had.

Gisteren heb ik lekker genoten van die twee kleintjes en de twee oudjes teon ze met z’n viertjes door het huis vlogen tijdens het spelen.
En de dag was na een zogenaamde vrouwenavond dan ook heel snel voorbij.
Toen ik op bed lag dacht ik bij mijn eigen, oeps ik ben de web-log vergeten, ach jammer, weltrusten Remko, Keiko, Rontu, Miyuki en Mitsu en tot morgen.

Vanmorgen moesten Remko en ik naar Rotterdam om de uitslag van de echo’s te krijgen.
Nou hier is de uitslag dan, er is veel littekenweefsel op mijn lever aanwezig en ik zit dan ook van de zes schalen in de vierde shaal.
Het punt van wel wat doen of niks doen is berijkt en eigenlijk wil de arts daar dan ook nog een tijd aankijken hoe het verder gaat met het aanmaken van littekenweefsel, dus hij zei dat we verlopig op de zelfde voet verder gaan zoals de laatste jaren.
Voor de zekerheid heb ik weer bloed moeten laten prikken en over vijf weken moet ik weer terug komen om een plan van aanpak te maken.
Misschien een pilletje van Prednison meer of een pilletje van een ander medicijn erbij, maar dat is dan verlopig ook alles.
Om te vieren dat we niet echt iets slechts te horen hebben gekregen zijn Remko en ik dan ook een hapje gaan eten.

Nu ga ik met Rontu weer eens naar ringtraining, ja die meid kan wel wat beweging gebruiken, dan sterkt ze weer wat aan.

Net als thuis!

Geplaatst op 6 februari 2006 door Patricia

Na een lange ochtend (voor de puppy’s dan) alleen thuis te zijn geweest heb ik een rondje met de puppy’s gelopen en daarna moest de dierendokter bezocht worden.
Miyuki en Mitsu zijn namelijk negen weken oud en dat wil zeggen dat er weer een spuit gehaald moest worden.
Toen we binnen gelaten werden mochten die twee weer door de behandelkamer rennen en doen en daar namen ze dan ook heel goed gebruik van.
Het was net of ze thuis waren, wat gingen ze te keer zeg.
Miyuki ging zelfs eens de behandelruimte uit om te kijken waar ze allemaal nog meer kon komen.

Maar toen ze een voor een aan de beurt waren lieten ze het weer heel gewoon over zich heen komen.
Mitsu was als eerste de klos, de weegschaal gaf ondertussen 3,9 kilo aan en er zijn ook twee balletjes aanwezig.
En toen de spuit, moest hij daar wat van voelen dan, teminste zo’n blik had hij in zijn ogen.
Toen Miyuki, bij haar gaf de weegschaal 2,8 kilo aan en bij hoefde toen alleen de spuit nog maar gegeven worden.
Ook die gaf geen kik en wilde alleen maar met de deirendokter kroelen.
Na te hebben afgerekend en nog wat gepraat te hebben over het hele nestje van Rontu en alles wat er bij was komen kijken konden we dus weer naar huis.

En wat ze daar nu aan het doen zijn, lekker met z’n viertjes de boel aan het afbreken.
Maar ze kunnen ook heel lief samen spelen hoor.

Vanavond gaan we met z’n alle naar school.
Ik ga weer even met Rontu proberen een paar hindernisjes te nemen en Remko gaat weer kijken hoeveel zin Keiko heeft.
Mitsu en Miyuki gaan ook nog mee, dan kunnen ze weer kennismaken met wat vreemde honden.

Coma!

Geplaatst op 3 februari 2006 door Patricia

Het is eindelijkgelukt, we hebben het heel de dag vol gehouden om te spelen.
We hebben vrouwtje even laten weten dat ze aan haar laatste vrije dag bezig was en dat is gelukt.
Over al zaten we aan, op en onder.
Ze bedacht zichzelf dat als er nu nog 5 puppy’s rond liepen ze helemaal gek zou worden.

Tegen de middag is ze nog met ons met de bus naar de markt gegaan en op de weg terug dacht ze, nou dat wordt eens goed poetsen vanmiddag, want ik (Miyuki) deed net of dat ik sliep en ik (Mitsu) was ook vrij rustig, maar niks was minder waar.

Thuis gekomen waren we weer helemaal wakker en wilde dus niet gaan slapen ook al werden we samen in de bench gezet.
Nou vrouwtje heeft geweten dat ze dat gedaan heeft en de radio heeft haar niet echt geholpen.
Dat ze ons ’s nachts in de bench doen vinden we goed, maar overdag, nee dat kan niet meer.
Tante Keiko en mama Rontu hoeven dat toch ook niet en wij zijn toch ook al grootte Shiba’s, dus dat pikken we niet meer.

Maar rond de klok van acht uur vanavond hielden we het spelen niet meer vol en hebben ons eens heerlijk op de kussen van tante Keiko weggelegd.
Om even daarna in coma te vallen, onze oogjes gingen alleen nog open als we iets raars hoorde, maar om hoog komen dat konden we niet meer.

Plaatsje.

Geplaatst op 31 januari 2006 door Patricia

Vandaag was het weer zover, Montaro mijn broertje is ook met zijn nieuwe baasjes mee gegaan.
Ik denk dat hij het bij de fam. Spijkers best naar zijn zin gaat hebben, hij kan er veel met Jur (hun zoontje) gaan spelen.

Het word hier wel heel erg stil in huis, maar daar zal ik wel aan wennen.
Ik heb tenslotte mama Rontu en tante Keiko ook nog om mee te spelen.
En voorlopig heb ik ook nog twee weken mijn broertje Mitsu om mee te spelen, hij wordt dan opgehaald door zijn nieuwe baasjes.

Verder heb ik het vrouwtje vandaag eens raar laten kijken.
Vrouwtje was vanmiddag even in slaap gevallen op de bank en toen ze wakker werd zag ze me op een wel hele raar plaatsje liggen te slapen.
Maar op het moment dat ze haar fototoestel pakte werd ik wakker.

Ze vond dat ik heel erg lief was geweest.
Ik had namelijk de kranten helemaal heel gelaten, terwijl ik de afgelopen weken iedere keer aan de kranten zat te sabbelen.
En omdat ik zo lief was geweest kregen we allemaal een lekker snoepje, dus ik denk dat ik maar vaker lief ga doen.

Ze weet het wel.

Geplaatst op 30 januari 2006 door Patricia

Vanavond was het weer zover, Keiko moest weer naar school en omdat ze het gisteren zo slecht gedaan had op de wedstrijd waren Remko en ik erg benieuwd hoe het zou gaan.

De leraar zei dat haar gedrag van gisteren te maken had met rangorde, maar Remko en ik weten wel beter, het was gewoon het eigenwijze karakter van een Shiba.
Een Shiba die ook nog thuis last heeft van een paar puppy’s die haar lopen te vervelen en dan kun je dit soort dingen verwachten.

Maar vanavond ging het eigenlijk zoals verwacht.
Ze liep zoals ze nog nooit gedaan had, super, geweldig als een heuze wedstrijd Shiba.
Laten we zeggen dat ze er zin in had, zowel toen ik met haar liep als toen Remko met haar liep toen ik uitgeteld was.
Keiko weet dus wel hoe het moet!

Rontu en haar puppy’s Miyuki, Mitsu en Montaro waren een avondje alleen thuis en toen we thuis kwamen keken Remko en ik elkaar eens raar aan.
We wisten toch zeker dat Rontu lekker in de stoel lag toen we weg gingen en nu lag ze heerlijk bij haar puppy’s terwijl we de puppyren toch dicht hadden gedaan.
Ook Rontu weet dus hoe het moet.
Ze gunde Montaro dan ook een heerlijk laatste avondje met het hele gezinnetje dicht bij elkaar, dus is ze over de puppyren gesprongen om erbij te gaan liggen kroelen.

Ja, jullie lezen het goed, Montaro gaat ons morgen ook verlaten.
Zo wordt het wel erg stil hier in huis, dan zijn er namelijk nog maar twee puppy’s, Keiko en Rontu die hier door het huis heen lopen.

Met z’n alle spelen.

Geplaatst op 27 januari 2006 door Patricia

Vandaag was het een dag dat we met z’n alle thuis waren.
Eerst stond voor mij het ziekenhuis op het programma, de echo en fibroecho moesten gemaakt worden.
Over een week of twee heb ik daar de uitslag van, dus dan lezen jullie daar meer over.

Toen we weer thuis waren z’n Remko en ik met de drie puppy’s die van de week weg gaan met de bus naar de stad geweest, waar het ook markt was.
Wat een bekijks wat we hadden is niet te beschrijven, maar we hebben over dat kleine stukje heel lang gedaan.
Iedereen wilde kroelen en weten wat voor hondjes het waren, dus wij vertellen, vertellen en vertellen.

Toen we weer thuis waren was het tijd om te slapen voor de pupp’y, maar dat duurt ook niet lang meer dus hebben we de puppytunnel naar beneden gehaald.
Tante Keiko heeft eerst voor gedaan wat de bedoeling was en even later liepen ze er een voor een door, echte behendigheidshondjes dus.
Een keer zien wat ze moeten doen en ze doen het, teminste als ze willen, geweldig.

Toen hebben de puppy’s en tante Keiko en mama Rontu nog eens lekker gespeeld.
Alleen was ik vandaag degene waarmee er gespeeld werd.
Ik weet nog steeds niet of ik het wel leuk vond, maar ik denk het wel, want hoe vaak maak je het mee dat je door zeven hondjes wordt “aangevallen”.

Na al dat spelen werd het weer tijd om te rusten.
Michi die morgen weg gaat, had een speciaal plekje gevonden.
De waterbak (of was het de etensbak, dat weet ik niet echt) was de plaats die ze heeft uitgekozen.
Ze past er goed in, dus fam. Alma misschien is dit om in je achterhoofd te houden als ze de bench niet fijn vind.

Straks gaan de puppy’n nog een keer met z’n alle de nacht in om te gaan slapen.
En morgen moeten we al afscheid gaan nemen van Maeko en Michi, wat zal dat een zwaren en rot ervaring worden, maar daar komen remko en ik ook wel weer overheen.

Tante Keiko

Geplaatst op 26 januari 2006 door Patricia

Ik heb vandaag lekker met tante Keiko gespeeld.
Ja nu kon het nog, want over twee daagjes ga ik bij mijn andere baasjes wonen.

Het was zelfs zo leuk dat tante Keiko onder het spelen helemaal vergat dat zij in huis de hondenbaas is.
Ik stond zowaar even met mijn pootjes op haar rug en dat betekend eigenlijk dat ik op dat moment de baas was.
Maar dat was maar voor even en even later lag in weer onderdanig te zijn voor tante Keiko en was zij weer de baas.
Maar het spelen dat ik de afgelopen dagen met haar heb gedaan zal ik wel gaan missen, hopelijk zie ik haar nog een keer zodat ik weer met haar kan spelen.

Verder zijn we vanavond bij de mensenvriendinnetjes van mama Rontu en tante Keiko geweest.
We hebben hun al een paar keer gezien en nu gingen we daar naar toe om afscheid te nemen.

Papa Ruud zit nog eens te bedenken wat hij er van moet vinden, maar mama Nancy en Moïse zitten lekker te kroelen met de puppy0s en Quinty houdt de rest van de puppy’s in de keuken in de gaten zodat daar niks raars gebeurd.

We vonden het allemaal zeer leuk om die mensen en mensenvriendinnetjes te leren kennen en we zullen ze altijd in onze gedachten blijven.

Waauuuuwwww!

Geplaatst op 23 januari 2006 door Patricia

wat we nu weer mee hebben gemaakt, waauuuuwwww, dat willen we wel vaker!

Vrijdag hebben ik samen met baasje, tante Keiko en mama Rontu en mijn broertjes en zusjes het vrouwtje op gehaald van haar werk, de auto zat vol spulletjes en hondjes.
Na een hele lange tijd in de auto, mochten we een plasje doen, op die plaats kwamen er allemaal mensen naar ons toe die heel raar praatten.
Even later moetsen we weer in de auto om nog een poos door te rijden.
Na vier uur was het tweede huisje in Duitsland van het baasje en vrouwtje bereikt, teminste dat zeiden ze en wij kregen een compliment dat we erg lief waren geweest in de auto.
Na nog een heuze avondwandeling op straat, want de achter tuin was te mooi om te bevuilen
zijn we om half negen naar bed gegaan (zonder mama Rontu, want die ging in haar eigen bedje slapen) en na nog even gespeeld te hebben vielen we snel in slaap.

Â´S zaterdags werden we wakker (half acht) en toen zagen we pas hoe leuk het huisje er uit zag en ook hier was plaats voor ons gemaakt.

Tegen de klok van twaalf uur gingen we samen met het vrouwtje eens kijken wat baasje aan het doen was.
Hij was buiten waar ook een heleboel andere mensen waren, stond op een rare plank en hoefde niet te lopen om vooruit te komen.
Nadat we daar allemaal waren geweest (vrouwtje kon ons niet allemaal alleen in een keer meenemen) hebben we in het huisje de boel afgebroken.
Â´S avonds kwamen er mensen op bezoek om naar ons te kijken, toen die weg waren zijn we nog even een avondwandeling gaan lopen en even later (half tien) lagen we weer te slapen.

Op zondag hebben we baasje en vrouwtje weer verwend, we werden weer pas om half acht wakker.
En nadat we de ochtendwandeling gedaan hadden ben ik eens lekker in bad gegaan.

Ze zeiden dat ik al snel door had dat dit een weekend was met het motto “geniet van het leven zolang het kan”.

Â´S middags zijn we met zÂ´n alle op pad gegaan en we kwamen bij de skischool uit (baasje was daar Â´s morgens ook al geweest om weer op die rare plank te staan) daar hadden ze ook een klasje voor beginners, wij puppyÂ´s dus.

Na een tijdje waren we al zo ver gevorderd dat we naar de klas van gevorderde mochten.
Wat knap zeg wat daar allemaal gedaan werd, alle mensen gingen op van die rare latten vooruit.
Die rare latten vonden we in het begin wel raar, maar toen we naar huis gingen waren we er helemaal aan gewend.
Ook hebben daar heel veel mensen met ons gekroeld en met het baasje en vrouwtje gepraat.

Maar naar huis gingen we nog niet, want er kwam een hele grootte vriend van tante Keiko en mama Rontu aan.

En na die drukke middag hebben we in de achtertuin nog een foto gemaakt die erg veel op de kerstkaart lijkt die het baasje en vrouwtje afgelopen kerst naar bekende hebben gestuurd.
Alleen het baasje staat er niet op en er staan nu wat meer hondjes op, want nu staan mijn broertjes, mijn zusjes en ik er ook bij op, want op de kerstkaart zaten wij nog bij mama Rontu in haar buik en waren wij later erbij geplakt.

Om een uur of vijf zijn we weer in de auto gezet om weer naar huis te gaan in Nederland.Weer zijn we erg lief geweest in de auto en thuis gekomen mocht we nog even in de achtertuin en in de kamer spelen.

We hebben samen met het baasje, vrouwtje, tante Keiko en mama Rontu geleerd wat vakantie vieren is, deze keer was het wintersport en we moeten zeggen dat het ons goed is bevallen.
Wanneer mogen we weer?

Pijn, nee hoor!

Geplaatst op 16 januari 2006 door Patricia

Vandaag was voor mijn zusje en mijn broertjes de dag der dagen.

We zijn eerst met het vrouwtje naar de dierendokter gegaan voor ons eerste spuitje.
Wat heel leuk was was dat we daar met z’n alle gewoon mochten spelen.
De dierendokter zei tegen zijn assistent dat ze de dweil zovast maar klaar moest zetten, maar vrouwtje zei toen dat dat niet hoefde omdat we al geplast hadden en toen we na een lange tijd daar geweest en gespeeld te hebben weg gingen was er geen druppel plas op de grond gekomen, goed van ons hé!
Maar onder het spelen door werden we een voor een nagekeken, werden gewogen en kregen ons spuitje, maar daar gaven we allemaal niks om.
De meeste mensen leren bij de dierendokter de Shiba pas echt kennen, omdat ze gaan gillen als er ietspijn doet, maar wij hebben volgens het vrouwtje een hele lieve dierendokter, want we hebben niet gegild (tante Keiko en mama Rontu doen dit ook nooit).
Dus doet een spuitje pijn?
Als je het aan ons vraagt nee hoor!
Van de dierendokter hebben we allemaal een paspoort mee gekregen waarin de dierendokter alles wat hij heeft gedaan heeft geschreven.

Ook schreef hij dat we hele mooie en gezonde puppy’s zijn.

Toen we net thuis waren kwam er een vreemde man en ook die gaf ons een spuit, maar die deed ons wel zeer.
Het was dan ook een dikke spuit maarmee er een chip in ons lijfje werd gedaan.
Maar als die chip er in zat hielde we ook op met gillen en gingen we snel weer spelen, want we hebben toch geen tijd om pijn te hebben.

‘Savonds zijn we ook nog mee gegaan naar de school van tante Keiko en mama Rontu, maar mama Rontu heeft lekker alleen thuis op de bank gelegen, een avondje vrij zeiden het baasje en vrouwtje van mama Rontu.
Om daar te komen moesten we in de auto mee maar daar moeten we nog wel aan wennen hoor.
Ik heb op de heenweg het eerste half uur zitten huilen en ben daarna in slaap gevallen, voor ik het wist was ik op de school .
We hebben daar even rond mogen lopen en we moeten zeggen school lijkt ons ook wel leuk.
Daarna mochten we in de auto slapen en we waren weer thuis voor we er erg in hadden.

Net hebben we nog even een plasje gedaan.
En nu gaan we lekker dromen, weltrusten!

Weer!

Geplaatst op 15 januari 2006 door Patricia

Vandaag was het zoÂ´n lekker weer dat we heel vaak naar buiten zijn geweest, ja we hebben het baasje en vrouwtje van mama Rontu lekker voor de gek gehouden.
Ik mijn broertjes en zusjes gingen iedere keer een voor een voor de deur staan en ze dachten dat wij moesten plassen of po..en.
Dat we dat laatste wat meer moesten doen vandaag dat kon kloppen, want het was vandaag de derde keer dat we van dat rare spul, dat is goed voor ons zeggen ze.

Vanmiddag zijn we even alleen thuis geweest, het vrouwtje en baasje van mama Rontu gingen met Keiko en Rontu naar het bos, ook de vader en moeder van het baasje van Rontu gingen mee.
Toen mama teurg kwam rook ze erg lekker en wij bedachten dat we binnekort ook daar naar het bos willen.
Maar om het goed met ons te maken zijn er vanmiddag weer kleine mensjes met ons komen spelen.

Deze keer waren het Dylan en Xem, die laatste herkende we al van de laatste keer, maar Dylan zagen we voor het eerst.Wij vinden die kleine mensjes erg leuk en misschien mogen we van de week met hun buiten spelen.

Later zijn opa en oma van mama Rontu en tante Keiko ook nog even geweest, die wilde ook wel weer eens zien hoe het met ons alle ging.
Ze zeiden dat we erg gegroeid waren en dat ze het knap vonden dat we ook al door de kamer en keuken konden rennen.
Toen die weer weg waren hebben we nog even de boel op stelten gezet, zo erg dat het baasje en het vrouwtje niet meer bij kwamen van het lachen.

Nu zijn we, na een dutje te hebben gedaan, nog even aan het spelen en daarna gaan we weer een hele nacht slapen.
Vannacht hebben we dat gedaan van kwart voor tien tot half zeven zonder iemand wakker te maken, de andere hopen dat we dat vannacht weer doen.

Wij weten het!

Geplaatst op 14 januari 2006 door Patricia

Vandaag was het zover, de Shibakenners kwamen naar de puppyÂ´s van Rontu kijken.
Wat was het gezellig, maar naast dat gezellig doen moest er ook eens goed naar de puppyÂ´s gekeken worden en dat hebben we dan ook gedaan.
Samen met Ilone heb ik (Patricia) puppyÂ´s weer een voor een op tafel gezet om te kijken wie nou echt de beste was om zelf te houden.

Het zijn allemaal geweldig ShibaÂ´s en het liefst houden we ze allemaal, maar dat kan natuurlijk niet.
Ze hebben allemaal wel iets of een geweldig kopje, goede hoekingen in de benen, een goede kleur of het totaal plaatje klopt helemaal.

Maar we konden het ook niet laten om even een foto van alle drie de reutjes te maken en daarna moest er natuurlijk ook nog een foto gemaakt worden van de twee teefjes.

En toen de Shibakenners weg waren (bedankt nog voor de cadeautjes voor de puppyÂ´s en natuurlijk ook voor Keiko en Rontu) wisten wij wie er bij ons zou blijven.
Onze voorkeur ging uit naar twee puppyÂ´s een reu en een teef en dat is een beslissing die we echt helemaal zelf moesten nemen.
Maar eigenlijk had ik (Patricia) het bij de bevalling al gezegt (meer als geintje hoor) en dat is uit gekomen.

Het oranje teefje gaat vanaf vandaag door het leven met de naam Miyuki Rontu Tenshi Yoi en zal bij ons in huis de blijven.
Ze past precies bij Keiko en Rontu, want ook zij heeft de bewuste drie witte haren aan het puntje van de staart.
De uitslag van de poll is bij deze dus ook weer bekent.

Morgen zullen we de baasjes van de andere puppyÂ´s laten weten welk puppy er naar hun toe komt.
Aan die keus hopen wij echt goed te doen, want dat is toch best een belangrijk iets waar wij over beslissen, maar wij kennen de puppyÂ´s dan ook het best en weten wat voor karaktertrekjes ze nu al hebben en daar houden we natuurlijk rekening mee.

Gelukt!

Geplaatst op 13 januari 2006 door Patricia

Het plannetje waar Keiko gisteren over verteld is gelukt!
We zijn er vannacht niet uit geweest om de puppyÂ´s te laten plassen, streker nog we hebben vandaag nog geen plasje of iets op hoeven te ruimen, geweldig gewoon.

Verder was er vanmiddag weer bezoek, vader Spijkers met zijn zoontje waren er om weer eens naar de puppyÂ´s te kijken en om er mee te spelen.
Wat wel een beetje jammer was was dat ze net lagen te slapen toen ze binnen kwamen, dus er moest even gewacht worden tot er leven in huis kwam.

De telefoon is vandaag ook nog gegaan, het antwoordapparaat is ingesproken en degene had in ieder geval intresse in een pup maar we kunnen haar niet meer bereiken, want er is geen telefonnnummer bekent, hopelijk belt ze nog eens terug, want we zijn benieuwd wie het was en of we ze nog kunnen helpen.

Ook hebben Remko en ik net weer de nageltjes geknipt van de puppyÂ´s en dat is iets wat we even met zÂ´n tweetjes moesten doen, want die kleintjes hebben ondertussen een echt Shiba karakter, dus een eigen willetje.
En omdat het nog van die kleine Shiba hondjes zijn is het nog erg moeilijk om ze tussen mijn benen te klemmen en dan de nageltjes te knippen.
Maar het is weer gebeurt en ze kunnen er weer even tegen.

Morgen komen Ilone, Ben, Ine, leni en Roel naar ons super bezit kijken en in de avond komt de fam. Dillen weer even naar de puppyÂ´s kijken.
Morgen dus weer een gezellige drukke dag dus.

Allemaal kleine mensjes.

Geplaatst op 11 januari 2006 door Patricia

Vandaag hebben we bezoek gekregen van allemaal kleine mensjes.
Het vrouwtje van mama Rontu noemt dat kindjes en voor tante Keiko en mama Rontu zijn dat mensenvriendinnetjes en mensenvriendjes.
Eerst waren er Quinty,Moïse samen met hun moeder Nancy en het was erg leuk om met die kleine mensjes te spelen.
Moïse was zelfs al met ons bezig behendighiedshindernissen te leren.
Er was namelijk een stuk speelgoed dat op een hoepel leek en daar moest en we dan ook een voor een door kruipen.

Toen die kleine mensjes nog niet weg waren kwamen er al weer kleine mensjes binnen.
Deze keer waren het Kaya, Xem samen met hun moeder MuriÃ«l en die hadden een hele tas met cadeautjes bij.
Tante keiko was degene die ze allemaal open mocht maken en we hadden daarna een extra doos met brokjes, 7 kluifjes (voor alle hondjes in huis dus), een kwast, een piepspeeltje en ook nog een super stuiterbal.
Hoezo verwende puppyÂ´s, wij niet hoor!

Toen alle kleine mensjes weer weg waren moesten het baasje en vrouwtje van mama Rontu nog eten en daarna zijn ze met tante keiko weg gegaan.
Het was voor tante Keiko weer tijd voor showtraining, maar dan de echte.
Mijn broertjes, mijn zusjes en ik hebben toen lekker liggen dromen over al die kleine mensjes en we vroegen ons af of we ze nog vaker gaan zien.
Ik denk het wel hoor, wat mama Rontu en tante Keiko gaan zo goed met ze om, het lijken wel vrienden voor het leven.

Op straat.

Geplaatst op 10 januari 2006 door Patricia

Volgende week maandag gaat het gebeuren, mijn puppyÂ´s moeten dan Â´s middags naar de dierendokter voor hun puppyspuitjes.
Maar als ze dan thuis komen is het allemaal nog niet afgelopen hoor.
Er komt even later weer een man van de Raad van Beheer die de chips komt inbrengen, zodat mijn puppyÂ´s altijd herkenbaar zijn
Vrouwtje kreeg namelijk vandaag post van die meneer en ze vindt het allemaal best goed uit komen, mijn puppyÂ´s hoeven dan maar een dag vervelende dingen te ondergaan.
Zeg nou eerlijk, spuitjes krijgen vind toch geen een hond echt leuk, Keiko en ik laten het wel gebeuren maar we staan niet te juichen als we horen dat we naar de dierendokter moeten.

Wat na al die vervelende dingen wel leuk is voor de puppyÂ´s is dat ze mee op straat mogen, ja voor op straat wel te verstaan.
Aangezien dat ze al aan hun halsbandjes gewend zijn gaat vrouwtje dan proberen ze aan een riempje mee te laten lopen.
Ook wordt ergens in die week het winkelcentrum waar vrouwtje werkt bezocht en het openbaar vervoer moet er ook aan geloven.
Socialiseren noemen ze dit, het is namelijk goed dat puppyÂ´s veel meemaken als ze klein zijn, zodat ze als ze wat groter zijn niet meer raar staan te kijken als ze rare dingen mee meemaken.

Bij Keiko en mij heeft Ilone dit allemaal gedaan en daar zijn we nog steeds erg blij mee, want Keiko en ik kijken nou niet echt ergens raar van op.
Maar dat komt ook door baasje en vrouwtje, want die zijn met socialiseren door gegaan en dat is dan wat het baasje en vrouwtje ook van de nieuwe baasjes van mijn puppyÂ´s verwacht.

Straks gaan Keiko en ik nog een rondje op de bewuste straat lopen met het baasje, hopelijk slapen mijn puppyÂ´s dan, want dan wordt misschien de ronde wel wat groter.

Luilak!

Geplaatst op 9 januari 2006 door Patricia

Vandaag hebben mijn broertjes, mijn zusjes en ik lekker de beest uit gehangen, het was zo erg dat het vrouwtje van mama Rontu ging twijfelen of ze nog wel een van ons wilde houden.

Maar toen het vrouwtje van mama Rontu met tante Keiko naar school was hebben we aan het baasje van mama Rontu laten zien dat we ook erg lief kunnen zijn.

Toen tante Keiko en het vrouwtje van mama Rontu net weer door de voordeur thuis kwamen liet het baasje van mama Rontu een foto zien waarop ik lekker lag te slapen op de zak van tante Keiko.
Ik werd door het baasje van mama Rontu een luilak genoemd, maar ik heb toch genoeg gerend en gespeeld vandaag zodat ik wel lui moet zijn.
Wat ligt dat ding lekker zeg, ik hoop dat mijn nieuwe baasjes ook zoÂ´n zak in huis hebben en als ik hier blijf dan heb ik mazzel, want tante Keiko en mama Rontu hebben beide zoÂ´n zak, dus dan zal ik er ook wel een krijgen.

Tante Keiko had erg goed haar best gedaan op school en mocht nog wat drinken.
Mijn broertjes, zusjes en ik mochten nog even naar buiten om te spelen, plassen en po..en en nu moeten we allemaal naar ons plekje om te gaan slapen.
De werpkist is waar wij puppyÂ´s thuis horen, maar ik wil eigenlijk wel op de zak van tante Keiko liggen, maar dat mag natuurlijk niet.
Dus ga ik maar naar de werpkist en ga dromen van deze leuke dag die we met zÂ´n alle hebben beleefd.

De baas!

Geplaatst op 6 januari 2006 door Patricia

Naast mama Rontu loopt er hier nog een Shiba hond in huis, mama zegt dat wij tegen haar tante Keiko moeten zeggen.
Maar wat dat er voor een is, ik weet het niet hoor.
We hebben tot gisteren niet veel last van haar gehad, oké ze kwam wel regelmatig naar ons kijken maar daar bleef het dan ook bij, maar nu we vaak los in huis mogen lopen gaat het allemaal wat anders.
Als ik met mijn broertjes en zusje aan het spelen ben, gaat ze iedere keer lopen blaffen en grommen tegen ons.
Ze doet dit ook terwijl wij heel lief met een kwast (haar kwast wel te verstaan) aan het spelen zijn.
Volgens mij wil ze de baas zijn over mij, maar ik laat het daar niet bij hoor en grom en blaf gewoon terug.

Ook mama Rontu gaat ondertussen anders met mij, mijn broertjes en zusje om, ze bijt in onze neus terwijl wij heerlijk aan haar pootjes liggen te kluiven.
Grommen doet ze ook al, we willen dan alleen maar wat mellk drinken, dat heeft ze ons toch al vanaf het begin gegeven.
Ook van haar vind ik dit geen lief gedrag en ga daar dan ook wel soms tegen in.

Maar wie is er nu eigenlijk de baas in huis, naar wie moeten we nou eigenlijk luisteren?
We hebben mama Rontu, tante Keiko en dan ook nog het baasje en vrouwtje van mama Rontu, wie o wie is de baas?
Of ben ik het toch zelf of een van mijn broertjes of is het mijn zusje?

Wat ik van mama Rontu nog even moest zeggen is dat ze de vader van haar baasje langs deze weg een poot en een knuffel wil geven voor zijn verjaardag.
Mama Rontu kon niet mee komen omdat ze voor mij, mijn broertjes en mijn zusje moest zorgen, maar ze maakt het als je komt goed met je hoor.

Even maar wel vaak.

Geplaatst op 4 januari 2006 door Patricia

Ja, en dan denken jullie waar gaat dit nou weer over, nou over naar buiten gaan.
Mijn broertjes en zusjes en ik gaan vanaf maandag de kou in, het baasje of vrouwtje van mama Rontu draagt ons dan door de deur heen en zet ons op de koude grond.
Maar eerst gingen we een keer per dag even de kou in, maar nu willen we zelf al vaker.
Wat we daar dan ook maar gelijk doen is een plasje en po..je en dan nog even spelen en als we het echt koud krijgen gaan we weer naar binnen.

Het vrouwtje van mama Rontu moest vanmiddag lachen en zei dat het er op leek dat moeder eend met haar kuikens door de tuin liep, wat ze daar mee bedoeld weet ik niet, maar jullie vast wel.

Wat we ook al ondekt hebben onder dat rondje lopen zijn van die dingen die de zelfde kleur als mijn lintje hebben en waar allemaal uitstekende dingen aan zitten, we kunnen daar lekker aan knabbelen, het wordt een plant genoemd door het vrouwtje van mama Rontu.

Ook is tante Keiko helemaal gek als ze buiten is, ze gaat dan heel hard lopen, ik kan ze nog niet eens volgen door te kijken, laat na gaan dat ik ze al bij kan houden met lopen.

Wat ik ook nog even moet zeggen van het baasje en vrouwtje van mama Rontu is dat er nog een van ons nieuwe baasjes krijgt, dat is trouwens wel een mazzelpuppy, want die blijft redelijk dicht bij mama Rontu wonen, Tilburg is schijnbaar redelijk dicht bij Breda.

Vrij lopen.

Geplaatst op 1 januari 2006 door Patricia

Het vuurwerk van vannacht heeft op de puppyÂ´s geen enkele indruk gemaakt, ze sliepen namelijk gwoon door.
Ik (Rontu) heb net als mijn puppyÂ´s nergens last van gehad, maar ik heb wel bij mijn puppyÂ´s gelegen om te kijken of ze mijn hulp nodig hadden.
Ik (Keiko) vond het niet helemaal geweldig, ooit zijn er vlak naast mij 6 lawinepijlen af gestoken en als ze dan als je net buiten loopt weer een rotje laten knallen dan zit de schrik er goed in hoor.

Vandaag zij het vrouwtje en baasje bij opa en oma en de vader en moeder van het baasje op bezoek geweest om ze een goed 2006 te wensen en daarna waren ze wer bij ons thuis.
De kerstboom en de andere kerstversiering is opgeruimd zodat de pupppyÂ´s lekker vrij rond kunnen lopen als dat mag van het baasje en vrouwtje.

Natuurlijk zijn jullie ook benieuwd hoe de puppyÂ´s er van dicht bij uit zien, nou zo dus.

Reutje blauw weegt ondertussen 1662 gram, een echt vreetzak dus.

Teefje rood doet het nog steeds rustig aan en weegt nu 1150 gram.

Reutje groen weegt 1462 gram.
Teefje oranje doet niet onder voor de reutjes en weegt ook al 1360 gram.

Reutje paars gaat ook al op een beertje lijken en weegt nu 1552 gram.

Verder hebben we vandaag met zÂ´n alle achter buiten gespeeld en als we zeggen met zÂ´n allle dan bedoelen we ook met zÂ´n alle.
De puppyÂ´s vonden het helemaal geweldig en toen we weer binnen waren hebben we ook daar nog met zÂ´n alle gespeeld.
Zelfs ik (Keiko) vind het leuk om met die kleintjes te spelen, maar dan moeten ze wel luisteren, want doen ze dat niet dan moet ik ze het leren.
De puppyÂ´s denken soms ook dat ze bij mij kunnen drinken en dan moet ik ze toch echt duidelijk maken dat dat niet kan.

Lenig hoor.

Geplaatst op 31 december 2005 door Patricia

Mijn broertjes en zusjes en ik hebben vandaag weer regelmatig dolle minuten gehad.
Maar voor we daar aan beginnen moeten we allemaal eerst een plasje doen op de bak en dat gaat bij vele van ons al gewoon vanzelf, sterker nog als we niet hoeven lopen we van de bak af en als we wel moeten gaan we er zelf wel weer naar toe om te plassen.

Dan is het tijd om te eten.
Soms gaan we nog bij mama Rontu melk drinken, maar steeds vaker gaan we brokjes eten en als toetje melk drinken.
Hier staat mijn zusje oranje (ze zal het weer eens niet zijn) gewoon bij mama Rontu uit haar bakje mee te eten terwijl zij haar brokjes aan het eten is, de deugniet, wij krijgen toch zelf ook brokjes.

Nadat we wat gegeten hebben gaan we dan met zÂ´n alle spelen.
We vliegen dan met zÂ´n alle door de puppyren en ook al de speeltjes hebben we ondekt.
Ook doen we al aan rangorde en kijken we hoever we bij elkaar kunnen gaan.

En als we dan weer moe zijn gaan we weer slapen.
Maar vandaag had ik nog geen slaap terwijl de rest al in dromeland was, toen ben ik maar gaan kijken hoe lenig ik al ben.
Knap lenig dus, al zeg ik het zelf.
Ik kwam er achter dat ik mijn eigen achterpoot al in mijn bekje vast kon houden.

Verder gebeuren er op straat allemaal rare dingen vandaag, er wordt veel lawaai gemaakt, niet dat we ons daar wat van aan trekken hoor, maar we horen het wel.
Dat is dan ook de reden dat baasje en vrouwtje van mama Rontu en tante Keiko vanavond thuis blijven en niet naar het verjaardagsfeestje van Paul gaan (ze zijn er vorige week op zijn verjaardag wel geweest hoor) of naar andere mensen om oud en nieuw te vieren, want dat is het feest waarom er zoveel lawaai gemaakt wordt en ze willen thuis zijn voor het geval wij wel bang worden.
Maar dat doen we niet hoor, we zijn geen watjes maar echte Shiba hondjes en die zijn toch nergens bang voor!

Ik moet dan ook van het vrouwtje van mama Rontu en tante Keiko zeggen dat iedereen vanavond moet uitkijken met het vuurwerk en ze wensen iedereen veel plezier met het vieren van het feest vanavond.

Knap hoor.

Geplaatst op 30 december 2005 door Patricia

Wat we vanacht hebben mee gemaakt, geweldig gewoon, nou ja, op het wakker worden na dan.
Remko die werd op een gegeven moment wakker door het geluid van huilende puppyÂ´s, hij dus naar benden om te gaan kijken wat er was, nou dit dus.
Er zaten twee puppyÂ´s voor het deurtje van de werpkist te huilen, hij deed dus het deurtje open, zette ze op de bak en ze gingen gelijk plassen en po…n, is dit nou niet knap voor een puppy van nog geen vier weken,wij vinden van wel.
Vandaag gebeurde nog zoiets.
De blauwe reu ging op de bak zitten en liep er weer af, weer terug en er weer af en toen ging hij po…n, hij wist dus ook al waar hij moest zijn.

Verder zijn ze nu ook Rontu aan het uitproberen , haar oren en haar poten hebben het als de puppyÂ´s wakker zijn zwaar te verduren, maar ze laat dat allemaal toe, de schat.
We hebben ondertussen ook heel wat lieve fotoÂ´s gemaakt, hier een paar ervan.

Samen een dutje doen, betekent lekker knus bij elkaar kruipen.

Teefje rood is ieder keer de eerste met het uitproberen van de speeltjes, ze kan dan ook heel lekker alleen spelen als al de andere aan het stoeien zijn.

En dan hebben we vanavond nog wat gedaan wat we niet konden laten, de puppyÂ´s hebben de sneeuw van dicht bij gezien en gevoeld.

Met zÂ´n alle in een mand om elkaar goed warm te houden en zo kijken naar dat rare witte spul.En toen ze hun nieuwsgierigheid niet meer de baas konden, ze wilde echt uit die mand, mochten ze voor een minuutje onder begeleiding van tante Keiko de eerste stapjes buiten doen.Sneeuw is iets wat ze hier in Nederland niet heel vaak mee zullen maken, maar hopelijk herhinneren ze zich dit de volgende keer nog.Na dat minuutje door de sneeuw lopen, snel weer terug naar mama Rontu die ze helemaal weer heeft opgewarmd.

Die ruiken bekend.

Geplaatst op 29 december 2005 door Patricia

Vandaag kwamen er weer wat mensen naar mijn (Rontu) puppuÂ´s kijken.
Toen de eerste bezoeker binnen kwam hadden we zoites van die kennen we, ze rook ook erg naar bekende hondjes, volgens ons waren het Simba en Ziggy.
Nadat het vrouwtje de koffie had aan gezet ging weer de deurbel, het was weer bekend volk en ook hun roken naar hondjes, volgens ons waren dat Tama en Miko.
Eerst kregen wij weer kluifjes en daarna gingen ze naar de puppyÂ´s kijken en die kleintjes werden als ze wakker waren ook nog eens lekker gekroeld.

Wat we even later hoorde we een geweldig nieuwtje en dat gaan we jullie nu ook vertellen.
Er is een vakantie geboekt negen mensen en negen ShibaÂ´s om met zÂ´n alle een leuke week te kunnen beleven.
Het is voor ons een vakantieadres waar we al een keer zijn geweest (ik (Keiko) zelfs al twee keer, Zwitserland is het land waar we dan naar toe gaan.
We kunnen nu al niet meer wachten.
De fotoÂ´s die het baasje en vrouwtje daar al eens gemaakt hebben kwamen ook weer op tafel en er werd al volop genoten en we zijn er nog niet eens, wat moet het dan worden als we op vakantie zijn.

Het vrouwtje van Simba en Ziggy moest al op tijd weg, maar de baasjes van Tama en Miko bleven gezellig wat mee eten.
Dus Tama en Miko jullie baasje en vrouwtje zaten gezellig bij ons in huis.
De baasjes en vrouwtjes zaten nog te eten en toen kwamen de vader en moeder van het baasje ook nog om met de puppyÂ´s te kroelen.
Wat voor de moeder van het baasje een hele overwinning was, want ze had nog nooit echt met zoÂ´n klein hondje gekroeld en dat voor iemand die bang voor honden is (voor de Shiba, was).

Voor de rest van de week is het hier in huis heerlijk rustig, teminste er staat geen bezoekjes meer in de agenda geschreven.

Goed gekeurd.

Geplaatst op 27 december 2005 door Patricia

Vanmorgen heb ik en mijn puppy’s eerst eens heerlijk tot een uur of acht lekker uitgeslapen, dat was lang geleden zeg, de laatste weken lagen die puppy’s gewoon heel de nacht door te drinken, maar nu werden ze pas na mij wakker, of zou ik gewoon niet meer merken dat ze ’s nachts wat komen drinken.
Nadat ze weer wat gedronken en gespeeld hadden vielen ze weer in slaap en toen ze weer wakker waren kregen ze brokjes van het baasje.
Ik heb eens gekeken of ze wel netsjes deden onder het eten.
Ik moet zeggen het ging redelijk, ze stonden alleen nog maar met de voorpoten in de etensbak en als jullie nou denken ik mis er een, nou die lag nog te slapen, de luilak.

Vanmiddag ging de telefoon, de fam. Alma was al in Breda of het goed was dat ze er wat eerder waren, na zo lang in de auto te hebben gezeten werd er door het baasje natuurlijk gezegd dat ze al konden komen en ik was gelijk heel allert, want wat zouden dat voor mensen zijn die een puppy van mij willen.

Toen ze binnen kwamen was ik nog even met Keiko en het vrouwtje een plasje doen, maar toen we weer binnen kwamen was het hele huis vol.
De fam. Alma bestaat namelijk uit papa, mama en drie kinderen en dan baasje, vrouwtje, Keiko, ik en de puppy’s er bij en je hebt een huis vol.

Ik moet zeggen dat het volgens mij wel lieve mensen zijn en dat ze denk ik ook wel goed voor mijn puppy zullen zorgen, dus ja hoor baasje en vrouwtje de fam. Alma is goed gekeurd er mag een puppy van mij naar hun toe hoor!

Hier hebben we trouwens de kleinste telg van de fam. Alma en die kreeg er geen genoeg van om met de puppy’s te kroelen, de rest ook niet hoor.
Op een gegeven moment zei het vrouwtje dan ook dat de puppy’s even moesten slapen en dat ze voor ze naar huis zouden gaan ze nog wel een keertje vast mochten houden.
Nog een hele poos hebben baasje, vrouwtje met de fam. Alma gekletst en na een paar uur gezelligheid werd het dan toch tijd om nog een keer met de puppy’s te kroelen, de jassen op te zoeken en naar huis te gaan.

Een van deze twee teefjes gaat de volgende keer als ze hier zijn mee naar hun toe, maar welke dat is nog een raadsel.Maar nu weten ze dat ze alle twee erg lief en ondeugend kunnen zijn en met die gedachten kunnen ze nu nog een poosje vooruit.Want veel zullen ze niet komen, een autorit van twee en half uur heen en twee en half uur terug is natuurlijk niet iets wat je iedere week doet.Dus lang leven deze web-log, want zo kunnen ze toch mee maken wat de puppy’s allemaal beleven.

1ste Kerstdag of was het 1ste keer brokjes?

Geplaatst op 25 december 2005 door Patricia

Na een nacht heerlijk te hebben geslapen werden we vandaag met z’n alle wakker en vonden het maar wat raar dat er helemaal niemand weg hoefde., dit is namelijk nog niet zo vaak voor gekomen zolang wij op deze aardbol rond huppelen.

Na een lekker ontbijtje bij mama Rontu hebben we nog even met elkaar gespeeld en dat liep al snel uit op ruzie, Kerst is vrede op aarde riep het vrouwtje van mama Rontu en wij maar door gaan.
Na een kwartietje te hebben gespeeld vielen we allemaal weer als een blok in slaap, heerlijk hoor slapen.

Toen we weer wakker werden zo rond de klok van twaalf uur, hebben we weer wat gedronken bij mama Rontu en daarna moest die weg om te gaan plassen en po…n.
En weet je toen stonden er even later kleine mensjes bij ons te kijken en ze gingen ons ook nog aaien.
Het waren Kaya en Xem en van hun werd gezegt dat dat nu mensenkindjes zijn net als wij hondenkindjes zijn, ze waren heel lief voor ons hoor en daarom waren wij helemaal niet bang om op hun af te lopen.
Het vrouwtje van mama Rontu zei dat er de komende weken nog wel meer mensenkindjes komen kijken, zoals Lore, Lout, Moïse, Quinty.
Dylan zal ook nog wel komen, gezellig met z’n alle kroelen.

Nadat Kaya en Xem weg waren drufde het vrouwtje van mama Rontu het wel aan om ons alle 5 vast te houden, ja allemaal tegelijk dan, want we waren zo moe dat we eigenlijk weer wilde slapen.

Vanmiddag werden er voor ons brokjes geweekt, zodat ze niet zo hard meer waren, we hebben dan wel wat tandjes maar die brokjes zijn nog wel erg hard voor onze tandjes, maar dat komt ooit wel goed hoor.

En vanavond was het dan zover, onze 1ste brokjes.
We vonden het allemaal lekkerder dan de Biogarde van gisteren en we zaten dan ook zo met z’n alle in de etensbak.
En met zitten bedoelde ik ook zitten, soms zaten we er met z’n tweetjes in, want er was ons vanmorgen verteld dat je met Kerst alles deelt, dus waarom de etensbak niet.
Na een half uurtje te hebben gegeten met z’n alle, ja ja we hebben allemaal brokjes op (mama Rontu de meeste hoor) ging mijn broertje groen nog eens even kijken of de etensbak echt wel leeg was.
Hij zetten de bak dan ook op de zijkant om het allemaal eens goed te kunnen controleren en toen hij er zeker van was zetten hij de bak weer netjes terug en ging net als ons lekker slapen.

Toen het baajes en vrouwtje ven mama Rontu lekker zaten te eten, gingen mama Rontu en Keiko gezellig bij hun aan tafel zitten en wij mochten er ook een voor een bij, gezellig.
’s Avonds allemaal op mogen blijven (in de puppyren) om pas heel laat in de weer in de werpkist te moeten om te gaan slapen, maar dat deden wel al hoor.

Maar als dit Kerst is dan willen wij wel dat het ieder dag Kerst is, lekker met z’n alle thuis gezellige dingen doen.
Gelukkig, ze zeggen dat het morgen 2de Kerstdag is.

Het gaat erg snel!

Geplaatst op 22 december 2005 door Patricia

Vanmiddag heb ik de puppyÂ´s maar eens een voor een uit de werpkist de puppyren in laten glijden, misschien dat ze nu weten wat de bedoeling is.
Toen ze eenmaal in de puppyren waren ging het allemaal erg vlug.
Eerst wat drinken bij Rontu, ondertussen zette de rode teef heel de boel op stelten met haar geschreeuw, maar ze kreeg daarvoor van haar blauwe broer op haar donder, hij stond gewoon te grommen en te blaffen.
Nog even met zÂ´n alle een rondje door de puppyren lopen om daarna in slaap te vallen waar ze ook stonden.

Toen ik (Remko) thuis kwam van mijn werk was alles weer wakker aan het worden.
Rontu en Keiko kregen wat Biogarde en wat bleek tot onze verbazing, de groene en paarse reu hadden daar ook wel zin in.
Even later zaten ze dan ook een voor een bij Rontu in haar etensbak mee te snoepen van dat heerlijke prutje.
Toen Rontu vond dat ze genoeg had moest zelfs de bodem van de etensbak nog helemaal schoon gemaakt worden en Rontu stond gewoon toe te kijken hoe dat gedaan werd door haar puppyÂ´s.

Daarna kwamen ze ook nog de waterbak tegen en dat wilde ze ook wel eens proeven, nou zo gezegt zo gedaan.Ook daar gingen een voor een die kopjes in en af en toe gingen die tongetjes uit hun mondje om van het water te drinken en nasmikkelen dat ze deden.Na een kwartiertje bij de puppyren te hebben gezeten om te genieten hadden ze volgens ons bijna allemaal wel wat gedronken (de meeste water en ook nog wat melk van Rontu) en was het weer tijd om te plassen en te po…n, overal viel wel wat en Rontu had het gelijk super druk.

Als dit zo door blijft gaan dan is het met Kerstmis hier erg leuk in huis, want het gaat nu even allemaal wel erg snel.

Niet veel.

Geplaatst op 20 december 2005 door Patricia

Erg veel is er vandaag niet gebeurd hier in huis, dus hebben ik ook niet veel te vertellen.

De werpkist is weer net als iedere andere dag schoon gemaakt, Keiko en Rontu hebben weer hun wandelingen en brokjes gehad en Keiko die had een extra borstelbeurt nodig (lang leve de periode van de rui).
Dit is trouwens een foto uit de oude doos, maar ik heb hem speciaal geplaatst zodat de nieuwe baasjes van de puppy’s straks niet schrikken als ze hun Shiba’tje aan het borstelen zijn, dit is normaal hoor.

Wat me vandaag an de puppy’s op viel was dat ze steeds harder gaan gillen als er iets gebeurt wat in hun ogen vreemd is en omdat ze natuurlijk pas vanaf zaterdag hun oogjes open hebben is dat veel.
Remko heeft vadaag trouwens ook weer wat mee gemaakt, hij hield voor mij even een pup vast zodat ik een nieuw lintje om haar nekje kon doen, ze begon te gillen en even later werden zijn handen opeens wel heel erg nat, wat bleek die dame moest heel nodig plassen.

Ik denk trouwens dat het niet erg lang meer gaat duren voordat al de puppy’s zelf uit de werpkist kruipen, ze liggen namelijk regelmatigmet hun kopjes over de rand van de werpkist heen om te kijken wat de wereld hun verder te bieden heeft.
En wat dan ook niet lang meer op zich laat wachten is het lopen van die 5, wat gaan ze nu al vlug door die werpkist heen zeg, het lijkt wel ren je rot.

Dichtbij.

Geplaatst op 19 december 2005 door Patricia

Ik heb al wel vaker aan de puppy’s mogen ruiken, maar vadaag mocht ik er wel erg dichtbij in de buurt komen.

Baasje heeft namelijk op een gegeven moment al de puppy’s even in de puppyren gelegd en toen zag ik ze daar lekker rond krioelen.Rontu zat wel bij de puppy’s hoor en die hield erg goed in de gaten of dat ik niks aan haar puppy’s deed, maar natuurlijk gedroeg ik mij als een heuze tante.Ik kon de puppy’s bijna aanraken toen ze gingen slapen in het hoekje van de puppyren.

Vrouwtje vertelde mij dat er op het moment van de puppy’s die bij ons weg gaan de namen al bekend zijn, ze gaan heten Maeko Miyagi Tenshi Yoi (een reutje) en Michi Rontu Tenshi Yoi (een teefje).
Maeko betekent “eerlijk kind”en Michi betekent “juiste weg”.
Maar wie er bij ons weg gaan of bij ons blijft is nog niet bekend hoor, ik heb daarin hoop ik ook nog wel wat te vertellen, stel je voor dat baasje en vrouwtje de pup willen houden waar ik helemaal niet mee om kan gaan, dat pik ik niet hoor.

Nu ga ik met het baasje naar school, dus ik ga vlug de auto in anders vertrekt hij zonder mij.
Lijkt me trouwens best een leuk gezicht, baasje die al de hindernissen neemt.

Wassen.

Geplaatst op 18 december 2005 door Patricia

Ik heb het allemaal maar druk, gisteren was ik de eerste die mijn oogjes open deed en vond toen gelijk dat ik de wereld moets ontdekken, maar dat weten jullie allemaal al.
Vandaag hebben mijn broertjes en zusje ook allemaal hun oogjes open gedaan, maar die zijn nog niet zo ondernemend als ik.

Wel hebben we vandaag allemaal goed kennis gemaakt met baasje en vrouwtje van mama Rontu en tante Keiko, ze hebben ons namelijk om de beurt gekroeld maar daarvoor kregen we eerst raar spul in onze mondjes, dat hebben we nog nooit gehad.
Dat spul had een raar kleurtje (welke dat weet ik natuurlijk nog niet, maar er werd gezegd dat het roze was) en het smaakte niet zo lekker als de melk van mama Rontu.
Haar baasje en vrouwtje vertelde dat het goed voor ons was en dat het zou zorgen dat wij geen wormpjes in onze buikjes krijgen.

Verder heb ik de hele dag geprobeert om te gaan lopen, teminste als ik niet lag te slapen of bij mama Rontu melk aan het drinken was.
Ook heb ik me nog bezig gehouden om mijn zus te wassen, dat heeft mama Rontu mij al geleerd, die ligt ons namelijk ook heel vaak te wassen.
Verder ben ik nu ook regelmatig met al mijn broertjes en mijn zusje een potje aan het stoeien, de rangorde moet toch ondertussen ook bepaald worden en daar kunnen we niet vroeg genoeg mee beginnen.

Nu ga ik weer naar mama Rontu voordat al de melk op is.

Ik weet het niet meer hoor.

Geplaatst op 15 december 2005 door Patricia

Gisteren hadden het vrouwtje en Keiko een cadeautje gekregen van Ilone en nu weet ik niet meer wie welke pup is.
Ilone vond het volgens mij erg onduidelijk wie wie was, maar ik nu ook.
Eerst had ik een blauwe, rode, groene, blauw/groene en blauw/rode pup.
Nu heb ik een blauwe, rode, groene, oranje en paarse pup, maar wie is nu wie?
Ilone; bedankt hoor, ik ga maar eens goed ruiken, dan weet ik het vast zo wel weer!

Verder lijkt het erop dat mijn puppy’s sneller gaan lopen dan dat ze hun oogjes open hebben.
Er willen er namelijk al drie echt op hun pootjes gaan staan en sterker nog ze zetten hun pootjes ook al onder hun lijfje en bewegen zich zo voort, maar voor ze het weten liggen ze weer met vier poten gestrekt en dat is best een grappig gezicht hoor.

Verder wil iedereen nu onderhand wel eens weten hoe de pup gaat heten die baasje en vrouwtje zelf gaan houden, nou hier komt het hoor.
Als er een teefje blijft dan wordt het Miyuki (sneeuw) en blijft er een reutje dan gaat hij Mitsu (licht) heten, teminste dat hebben het baasje en vrouwtje gezegt.

Nu ga ik weer snel naar beneden, de puppy’s willen vast wel weer wat melk.

M, M, M, M en M.

Geplaatst op 12 december 2005 door Patricia

We hebben al best veel vragen gekregen hoe we de puppy’s gaan noemen, nou we zijn er aan uit hoor.
We willen dat de stamboomnaam met de letter M begint en dan is het ook leuk als hij ook nog een beetje Japans klinkt.
De reutjes gaan dan M… Miyagi Tenshi Yoi heten en de teefjes M… Rontu Tenshi Yoi.
Hoe de nieuwe baasjes van de puppy’s ze gaan noemen moeten ze zelf weten, maar wij vinden het altijd leuk om de roepnaam het zelfde te hebben als de stamboomnaam.
Hoe wij de pup gaan noemen die we houden weten we al, maar dat willen we nog even geheim houden.

Verder zijn we vanavond eens heerlijk alleen met keiko op stap geweest, die verdiend wat extra aandacht en dat heeft ze dan ook gekregen.
Met mij (Remko) heeft ze weer lekker door de klas gerend en heeft al de behendigheidshindernissen genomen, zelfs veel meer dan dat de bedoeling was.
Zelfs de paaltje gingen super snel en dat is heel wat voor Keiko.

Moet je Keiko trouwens hier eens zien zitten, ze had echt een blik in haar ogen van Rontu ik wil met die Puppy’s kroelen en spelen, wanneer mag dat nou eens?
Ook kunnen jullie nu zien dat de puppyren versierd is voor de kerst en dat Rontu en haar puppy’s al een paar kaarten hebben gehad voor de gezinsuitbreiding.

Hoopje hond.

Geplaatst op 11 december 2005 door Patricia

Dit hoopje hond wilde we jullie niet onthouden.
Het is in een woord geweldig hoe de puppy’s heel de dag door elkaar opzoeken.
Zo liggen ze allemaal door heel de werpkist heen en een paar tellen later liggen ze allemaal te drinken of ze liggen allemaal op een hoop.

Wij telde er 5, Rontu telde er ook 5 en jullie?

Nadat we ze uit de knoop gehaald hadden hebben we weer maar eens foto’s gemaakt van heel dicht bij.

Reutje blauw weegt nu 577 gram.

Teefje rood weegt nu 406 gram.

Reutje groen weegt nu 504 gram.Teefje blauw/groen weegt nu 466 gram.

Reutje blauw/ rood weegt nu 535 gram.

De hoofdjes zijn nog niet echt veranderd maar de lijfjes wel degelijk, ze zijn allemaal verdubbeld wat het gewicht betreft en dat is te zien (trouwens ook te voelen als we ze op pakken).
De twee puppy’s met de blauw/groen en blauw/rood lintje waren nog diep in slaap toen we ze op pakte om te wegen en om een nieuw lintje om te doen en dan valt natuurlijk spontaan hun bekje open om te geeuwen.

Ondertussen is er ook al bekent dat er twee puppy’s straks nieuwe baasjes krijgen en die baasjes willen we dan ook veel plezier wensen de komende tijd met het lezen van de verhalen over hun puppy’s, Rontu, Keiko en ons zelf natuurlijk.
Want dat wij de komende weken veel plezier en soms wat minder plezier gaan beleven is een ding wat zeker is.

Met z’n alle!!!

Geplaatst op 8 december 2005 door Patricia

Wat een knus gezinnetje is het toch.
Bijna heel de dag zijn ze met z’n alle en tante Keiko zit er dan ook bij zodat heel de familie kompleet is.
Ik heb af en toe gewoon medeleiden met Rontu, heel de dag door ligt er wel een pup te drinken (een soort lopende band werk), maar regelmatig liggen ze met zijn alle te drinken.
Maar Rontu laat het allemaal over zich heen komen, als een geboren moedertje.

Ze is zo lief voor haar puppy’s dat als ze naar buiten moet (diaree is geen pretje) ze netjes haar werpkist verlaat, komt ons halen of ze maakt ons wakker, zodat ze haar werpkist en haar puppy’s niet vies hoeft te maken.
We hopen alleen dat haar kwaaltje snel over is (we houden haar goed in de gaten hoor), want ze kan het op dit moment eigenlijk niet hebben om ziek te zijn, ze heeft wel wat anders te doen.

De puppy’s doen het trouwens heel goed, om op z’n hollands te zeggen ze groeien als kool..
Reutje blauw weegt ondertussen 461 gram, teefje rood 322 garm, reutje groen 393 gram, teeftje blauw/groen 357 gram en reutje blauw/rood 395 gram.

Remko en ik genieten volop van dit span, want moet je dit reutje zien liggen slapen, gewoon leker eigenwijs toch!
Op het ruggetje met alle pootje in de lucht, maar hij weet ook al wel dat hij iets moet beschermen en houdt dan daar ook een pootje voor, stel je voor dat iemand het ziet
En dat is wel nodig, want zo ongeveer alle buurtjes hebben al wel voor het raam gestaan om naar de puppy’s van Rontu te kijken.
De mensenvriendinnetje en mensenvriendjes uit de straat kunnen dan ook niet wachten tot ze ze mogen aaien.
Maar ja dan moeten ze nog even een paar weekjes geduld hebben.

Het gaat goed hoor.

Geplaatst op 6 december 2005 door Patricia

Langs alle kanten hoor ik de vraag hoe het met mij gaat nu Rontu puppy’s heeft, nou hier het antwoord dan.

Het gaat goed met mij, al heb ik op het moment erg druk met het kijken naar die kleine Shiba puppy’s.
Ik zit dan ook bijna heel de dag aan de zijkant van de werpkist om te kijken hoe die kleintje door de werpkist krioelen en kijk gelijk of ze wel goed te drinken krijgen van Rontu.
Ook moet ik (vind ik zelf) over Rontu en haar puppy’s waken, zodra ik een pup hoor piepen dan ga ik vlug kijken of ik ze moet helpen, maar Rontu lost alles alleen op, knap toch.
Ik moet eerlijk zeggen dat Rontu het erg goed doet zo voor de eerste keer, maar ja ik had ook niet anders verwacht, want ik heb haar toch ook een beetje opgevoed.

Verder gaat het leven hier gewoon door hoor.
Baasje gaat naar zijn werk.
Vrouwtje gaat ook werken en als ze thuis komt dan willen Rontu en ik ook nog wel even een plasje doen, de werpkist moet ook nog schoon gemaakt worden net zoals het huis en de boodschappen moeten ook in huis gehaald worden.
Dus zoals je ziet hebben wij het op het moment allemaal even druk, maar het is wel genieten hoor, dus ons hoor je niet klagen.

5 Puppy’s van 1 dag oud.

Geplaatst op 5 december 2005 door Patricia

Eerst willen wij iedereen bedanken voor de felicitatie’s op welke manier dan ook.
Gisteren werden we zo ongeveer gek van de telefoon, de reactie’s op de log van gisteren liegen er ook niet om en er viel zelfs vandaag al een kaartje binnen van de familie Alma (die hebben met dit nestje ook een mooi Sinterklaas cadeautje gekregen).

Met Rontu en haar puppy’s gaat alles goed en we moeten zeggen dat Rontu het helemaal geweldig doet zo voor de eerste keer.
Ze houd de boel goed schoon, bewaakt de puppy’s en geeft volgens ons ook lekkere melk, want we houden natuurlijk bij hoeveel een puppy groeit, kijk maar.

Reutje blauw weegt nu 321 gram.

Teefje rood weegt nu 230 gram.

Reutje groen weegt nu 289 gram.Teefje blauw/groen weegt nu 259 gram.

Reutje blauw/rood weegt nu 267 gram.

We genieten er zelf ieder moment van de dag van, kijk maar hoe ik (Patricia) van morgen om een uur of half zes het gezinnetje aan trof.
Zeg nou zelf dit is toch een gezellig ontbijt.

Keiko (die we niet vergeten hoor) krijgt trouwens ook geen genoeg van naar dit tafreeltje te kijken, ze zit regelmatig naast de werpkist met haar neus over de rand te gluren hoe Rontu en haar puppy’s het maken en dat is natuurlijk ook een super gezicht.

Verder zijn we nu ook aan het nadenken met welke letter de namen van ons nestje gaan beginnen (de stamboomnamen dan).
We willen namelijkons eigen puppy weer een Japanse naam geven met een toepasselijke naam.
Dan moet je even iets verder zoeken dan je neus lang is, want het is ook leuk dat alle andere puppy’s ook een japanse naam krijgen op de stamboom en misschien als roepnaam.

Spannend!

Geplaatst op 3 december 2005 door Patricia

De cadeautjes die Sinterklaas of zijn Zwarte Piet hier van de week had gebracht zijn van middag op gehaald door onze mensenvriendinnetjes Quinty, Moïse en natuurlijk hun papa en mama.
Quinty en Moïse wisten zeker dat hun namen op de cadeautjes stonden en dat klopte dan ook.

Het was weer erg gezellig en ook hebben Quinty en Moïse lekker met mij (Keiko) gekroeld.Aan mij (Rontu) hadden ze niks, want ik heb bijna heel de tijd in mijn werpkistje gelegen waar Quinty en Moïse dan ook regelmatig stiekem om het hoekje kwamen kijken of ik er nog wel in lag.

En nu word het spannend, het vrouwtje zegt dat de laatste dagen (of zouden het uren zijn) zijn aangebroken voor mij (Rontu).
Ik (Keiko) ga dus maar pootjes draaien voor Rontu, baasje en het vrouwtje in de hoop dat alles goed gaat tijdens het krijgen van haar puppy’s.

Het liedje dat hier op het moment veel gezongen word is:
“Zie, de maan schijnt door de bomen,
makkers staakt uw wild geraas.
’t Heerlijk avondje is gekomen,
’t avondje van Sinterklaas.
Vol verwachting klopt on hart,
wie de koek krijgt, wie de gard.
Vol verwachting klopt on hart,
wie de koek krijgt, wie de gard.”
De regels “vol verwachting klopt ons hart” worden dan iets harder gezongen, waarom toch?

Hij is geweest.

Geplaatst op 1 december 2005 door Patricia

Het is ons gelukt, Sinterklaas is geweest en zijn paard heeft onze bakjes met water helemaal leeg gedronken, gelukkig had hij geen trek in brokjes en hadden wij vanmorgen al gelijk wat te eten toen we uit bed kwamen.
En moet je zien waar hij de cadeautjes heeft achter gelaten!
Sinterklaas is zo brutaal geweest om ze in de werpkist van mij (Rontu) te leggen terwijl ik er gewoon in het hokje lag te slapen.
Wij hebben ondertussen het lekkers al op gegeten maar er waren ook weer cadeautjes bij voor andere kindjes.
Er staat een naam op maar wij kunnen niet lezen, misshien dat die gene waar ze voor zijn het kunnen lezen, vrouwtje vertelde wel dat de cadeautjes voor mensenvriendinnetjes van ons zijn, maar ja die hebben wij er zoveel.

Ik (Rontu) wil sinds vandaag niet hebben dat ik (Keiko) nog in de buurt kom van de werpkist.Zolang dat ik (Keiko) mijn hoofd de andere kant ik hou is het goed, maar kijk ik (Keiko) richting de werpkist dan laat ik (Rontu) een paar tanden zien waarvan ik (Keiko) dan maar op de loop ga.Verder hebben we nog niet veel te vertellen, misschien morgen weer wel.

O ja, nog even, vanavond gaan we dan eindelijk het Sinterklaasfeest vieren wat het afgelopen weekend niet is door gegaan vanwege een beetje sneeuw.
Hopelijk heeft Sinterklaas dan weer aan ons gedacht.

Net snoepjes!

Geplaatst op 29 november 2005 door Patricia

Krijg ik vandaag mijn eten zitten er een paar witte snoepjes in en die Keiko die kreeg ze lekker niet.
Het waren ronde witte snoepjes en ze roken zelfs naar snoepjes die het baasje en vrouwtje ook wel eens eten, vrouwtje noemt die dan pepermuntjes.
Maar vrouwtje vertelde mij ook dat het niet dezelfde dingetjes waren en dat dat van mij pilletjes zijn, het zijn de kalkpilletjes die Ilone voor mij gekocht heeft.
Gelukkig zijn ze niet zo vies als dat pilletje dat ik normaal krijg tegen wormpjes, want dat spuug ik altijd uit, maar deze zijn lekker en ik eet ze dan ook lekker op zolang ze in mijn bakje komen te zitten.

Verder lig ik op het moment het liefst in de werpkist, ja hoor ik ben er al helemaal aan gewent.
Ik ga er zelfs in liggen slapen al is het vrouwtje en Keiko door het huis heen lopen en ik ben toe aan mijn moment van rusten.

Verder gaan Keiko en ik vanavond weer een erg sociaal zijn voor het paard van Sinterklaas, we gaan weer wat drinken voor hem in ons bakje laten staan en hopen net als vorig jaar dat hij weer langs komt.
En morgen, dan zullen we dat weten of Sinterklaas is geweest en ben ik weer een dagje dichter bij het krijgen van mijn puppy’s.

Sinterklaas/Kerstman!?!

Geplaatst op 28 november 2005 door Patricia

Voor de mensen die ongerust waren, wij zijn heelhuids thuis gekomen hoor (waar je ook bedoelt, Duitsland of Nederland), sterker nog wij hebben onderweg helemaal geen last gehad van sneeuw of files.
Maar toen wij vrijdag avond het nieuws zagen kwamen we er achter dat we erg veel geluk hadden gehad en dat we blij mochten zijn dat we niet moetsen overwinteren in de auto.

Zoals jullie weten zouden wij namelijk afgelopen weekend een gezellig weekend hebben in Duitsland, nou dat is wel gelukt hoor, maar wat niet is gelukt is ons plan om daar Sinterklaas te vieren.
Wij waren er en ook mijn (Remko) vader en moeder maar mijn (Remko) broer (Mark) kwam helaas niet verder dan Essen (van wege het winterse weer) en moest daar helaas omkeren om zijn leven, dat van Graziella en Mauro niet te riskeren.
Zodoende waren niet al de cadeautjes en de mensen aanwezig dus het oer hollandse feest van Sinterklaas ging niet door.
Maar dit kregen we er voor terug, een super landschap!

En natuurlijk kreeg ik (Patricia) het zaterdag dus op mijn heupen en heb de kerstboom gezet en we hebben er toch wat gezelligs van gemaakt, wat doe je anders in zo’n omgeving met zoveel sneeuw.Wat we dus wel gevierd hebben was en witte Kerst, wat hebben wij genoten zeg van het landschap en de rest er om heen.Wandelen, luieren, lekker eten en drinken, een kerstmarkt en wat er allemaal wel niet meer bij Kerstmis hoort.

En nee hoor mensen, we hebben Rontu met haar dikke buik niet te veel in de hoge sneeuw laten lopen (sterker nog ze heeft helemaal niet veel gelopen), al was dat makkelijker gezegt dan gedaan, want de hondjes zakte gewoon helemaal weg tot aan hun buikje als we er niets aan deden, dus Rontu heeft alleen maar over de stukken gelopen waar de sneeuwschuiver was geweest.

Hier is dan ook Keiko erg aan het genieten van een wandeling met mij (Remko) nadat ze ’s morgens al broodjes met mij (Patricia) was gaan halen.
Deze dame heeft zelfs een paar keer lekker los gemogen en dat is iets wat wij niet erg vaak doen in Duitsland, dit omdat daar erg veel wild zit en wij willen dat dat er ook blijft.

Wij wensen iedereen een fijne Sinterklaas, een witte Kerst en een goed 2006!
O sorry hoor, maar zijn nog helemaal in de stemming.

Wat heb ik het warm zeg!

Geplaatst op 23 november 2005 door Patricia

Een gewone dag was het voor Keiko en mij vandaag totdat het vrouwtje ineens wilde weten hoe warm ik het had.
Ze kwam toen met een raar ding aan dat zij een thermometer noemt en stak dat ding gewoon in mijn kontje.
Na een tijdje gaf dat ding aan hoe warm ik het had of zei het vrouwtje hoe warm ik was, ach dat weet ik niet meer maar dat zal ook wel niet zoveel uitmaken.
Ze zei dat die thermometer 37.6 aan gaf, pfff wat warm zeg, gelukkig is het afgelopen zomer buiten niet zo warm geweest, maar hoe kan het dan dat ik het nu zo warm heb nu het winter begint te worden?
Ach het zal allemaal wel aan mij liggen.
Maar vrouwtje vertelde ook dat tegen de tijd dat ik de puppy’s krijg mijn temperatuur daalt, ik hoop alleen niet dat ik het dan te koud krijg anders trek in gewoon een jas en sokken aan en ga dan ook nog voor de verwarming liggen.