Gisteren had Keiko de avond van haar leven op school, baasje zei dat ze er zin in had en dan ook veel plezier heeft gehad.
Ze ziet ondertussen een tennisballetje als beloning, waarmee ze dan ook erg trots door de klas loopt als ze hem gekregen heeft.
Baasje en keiko lagen dan ook pas laat op bed (ik en Rontu niet hoor), want ze hebben onderweg naar huis gezellig in de auto na zitten genieten van het geen wat ze beleefd hadden en dat gaat het autorijden ook op het normale tempo.

Vanmorgen hebben we weer lekker uitgeslapen, drie damens in het grote mensenbed en baasje lekker naar zijn werk, supper gezellig dus.

Vervolgens kwam ik er achter dat Rontu al helemaal gewend is aan haar nieuwe stekkie.
Toen ze vandaag een kluifje kreeg ging ze eerst een rondje door de huiskamer lopen en even later lag ze lekker kluivend in haar werpkist.

Ik moet alleen wel even zeggen dat ik er hele leuke knuffel in de kist had gelegd en dat ik de warmtelamp ook even aan had gedaan.Dit alles om het allemaal wel erg aantrekkelijk voor haar te maken en dat is dus gelukt.De deksel van de kist is er ondertussen ook, maar nu ben ik er achter gekomen dat de loopplank wel erg glad is (de puppy’s zouden er een glijbaan van kunnen maken) maar daar word nog snel wat aan gedaan.En voor de rest was het inderdaad weer een luie dag, zoals er gisteren al voorspeld was.

Vandaag hebben we ons maar eens erg rustig gehouden.
Zo’n dag naar een show is toch wel erg vermoeiend en vergis je niet in een dagje bij opa en oma blijven, je moet ze altijd in de gaten houden, stel je voor ze willen een snoepje geven en je merkt het niet omdat je ligt te slapen.

We konden van morgen lekker uitslapen (we kropen erg makkelijk terug ons huisje in), want baasje en vrouwtje waren allebei gewoon werken.
Toen vrouwtje dan ook thuis kwam wilde we eigenlijk nog ons huisje niet uit, maar ja we moesten vandaag toch nog wel een keer een rondje lopen om te kunnen plassen of po…n, dus vooruit ons huisje uit en naar buiten.
Weer binnen gingen we gelijk weer slapen en dat doe ik (Rontu) nu nog.
Keiko is onder tussen met baasje naar school en die komt vanavond pas weer laat thuis, dus waarschijnlijk hebben we morgen nog zo’n luie dag.

Vadaag ben ik (Patricia) eerst weer eens gaan werken, wat was dat lang geleden zeg op een zaterdag vroeg mijn bedje uit.
Toen ik (Patricia) dan ook thuis kwam zat ik (Remko) dan ook al klaar om met zijn tweetjes naar Ilone te gaan.

Nee, dat zeggen we verkeerd we gaan naar de puppy’s kijken die daar een paar weken geleden geboren zijn en met Ilone gaan we gewoon gezellig kletsen (ook het vrouwtje en de oma van Kenta was er, kennen we die ook weer).
Wat een droppies zeg, het is dat we binnekort zelf een nestje krijgen en daar een pup van houden, maar anders was het heel moeilijk geweest om er geen in onze jas te stoppen en mee naar huis te nemen.
Hier heb je er 2 van de 7 die er rond lopen, of moeten we nog waggelen zeggen?

De linkse is een pup van 30 dag en oud en de rechtse is er eentje van 26 dagen oud, moet je denken dat dit rond de jaarwisseling ook door ons huis waggelt, geweldig toch.

Verder hebben we er ook weer met de rest van het zooitje honden gekuffled en gekroeld, het blijft een leuk span al die Shiba’s en het lijkt er dan ook op dat hoe meer hoe beter is.

Verder hebben we de reisbench mee gebracht, voor als ons eigen puppy starks ook op de hondenkamer gaat slapen en voor als het mee gaat in de auto (voor de lange ritten dan).

Vanavond vroeg ons bedje in, want morgen loopt de wekker weer vroeg af.
We brengen dan eerst Rontu naar opa en oma en rijden dan met Keiko door naar Zwolle om daar aan een hondenshow mee te doen.

Ja hoor, we zijn weer thuis.
Enhu, we hebben een leuk weekend achter de rug hoor.
Gisteren morgen hebben we een klein rondje gewandeld met het vrouwtje (het baasje lag toen nog op zijn bedje).
Daarna zijn we even alleen thuis moeten blijven omdat baasje en vrouwtje naar een vergadering moesten, maar ze waren op tijd terug om ons weer gezelschap te houden.
Ook waren er de mensen bij die eerst de eieenaren van het huisje waren en weet je wat leuk was, die mevrouw is bang van honden en wilde eerst niet mee naar binnen (wij moesten dus even in de keuekn blijven) en even later zat die mevrouw op de bank en liepen wij ook gewoon door de huiskamer, knap toch van die mevrouw.

Vandaag hebben we samen met het vrouwtje broodjes gehaald bij de bakker, maar ik (Rontu) moet zeggen dat dat voor mij nu genoeg wandelen was voor een dag.
Na het ontbijt is het baasje nog een grootte wandeling met mij (Keiko) gaan lopen, lekker door de bossen struinen dat is wat wij toen gedaan hebben.
Met takken of dennenappels in mijn bekje lopen zonder dat Rontu ze er uit haalt is ook lang geleden, dus dat heb ik ook weer eens gedaan en dan gelijk een stukje rennen, want ik ben dan erg trots dat ik wat gevangen heb (teminste dat zeggen baasje of vrouwtje altijd).
Verder is er weinig gebeurd hoor, lekker luieren en slapen.

O ja toch, ik (Rontu) heb nog een paar eekhoorntjes gezien.
Ze liepen gewoon in de tuin maar die Keiko lag zo te slapen dat die ze niet gezien heeft.
Dus heb ik haar even later maar verteld dat de eekhoorntjes er ook weer waren, net als ons weer een weekendje weg.
En toen zei het vrouwtje dat dat niet waar was en dat die eekhoorntjes er wonen en dat we ze dus nog wel vaker zouden zien.

En toen we net thuis kwamen zagen we dat sinterklaas ook weer in het land is, hij heeft zelfs al gereageerd op deze web-log.
Hij schreef dat wij al erg groot geworden waren en dat ik (Rontu) een groot cadeau op zijn verjaardag krijg.
Ik (Rontu) moet zeggen dat ik erg benieuwd ben naar wat dat cadeau dan wel niet zal zijn, ach nog een weekje of drie wachten zegt het vrouwtje.
Dus gaan we maar dromen over wat het zal zijn en ook zullen we maar lief zijn, je weet maar nooit, want vorig jaar kregen we wel een lekkere letter van hem.

Ja hoor je ziet het goed, wij gaan weer een weekendje naar ons huisje in Duitsland toe.
We rijden op het moment wel erg vaak maar soms moet je wel, net als deze keer, want morgen hebben wij een vergadering met alle andere mensen van ons huizenblokje.

We hopen dat we met Rontu nog een kleine wandeling kunnen maken, want de volgende keer (over twee weken) lukt dat vast en zeker niet meer en daarna kunnen we verlopig niet meer naar Duitsland (dat doe je niet met puppy’s).
Een ding is zeker met Keiko word er dit weekend wel lekker gewandeld en als Rontu dan thuis moet blijven blijft er vast wel een van ons gezellig bij haar.

O ja, Ilone heeft vandaag weer wat spulletjes gekocht die we binnenkort nodig hebben, aangezien zij naar de groothandel gaat en het daar een stuk voordeliger is mocht zij ook voor ons dingen mee brengen.
Het zijn dingen zoals lekkere kleedjes om op te liggen, speeltjes voor de puppy’s en kalktabletten voor Rontu, want die moet ze de laatste week van haar zwangerschap gaan krijgen en na de bevalling moet daar nog twee weken mee door gegaan worden.
Ilone; langs deze weg willen we je weer bedanken voor de goede zorgen en de hulp die je ons geeft.

Eerst even dit, besloten wij gisteren avond om baasje en vrouwtje gezelschap te houden, gaan die ineens weg.
Wat nog vervelender was was dat wij niet mee mochten.
Toen ze thuis kwamen roken ze naar Michael en Mirjam waar wij normaal wel mee naar toe mogen, schandalig is dit hoor.

Vanmorgen hebben we weer eens lekker van de zonnestraaltjes genoten, maar omdat we gisteren alleen gelaten waren zijn we maar samen gaan genieten en hebben we het baasje en vrouwtje links laten zitten, lekker puh!

Voor de rest hebben we vanmiddag een heerlijk kluifje gehad waar ik (Rontu) nu nog mee rond loop, teminste een klein stukje dan, want ik bewaar het tot ik er weer erg veel zin in heb en ga dan weer lekker kluiven.Ik (Keiko) ben best jaloers op dat stukje kluif, maar ja, ik heb die van mijn al op en moet dus van die van Rontu af blijven.

Nou gaan we het vanavond nog maar eens proberen om het baasje en vrouwtje gezelschap te houden en als het nu weer niet lukt kunnen ze het voortaan echt vergeten hoor.

Voor de wandeling van vandaag was er om 14.00 uur afgesproken ergens in Baarn, omdat we dan ongeveer allemaal even lang in de auto moesten zitten.
Toen wij om even voor twee uur op de parkeerplaats aankwamen was de rest er al.
Joepie, gezellig dacht ik gelijk toen ik Tama, Miko en Khoda weer zag.
Eerst ging iedereen elkaar begroeten, dus zowel de hondjes als de baasjes en vrouwtjes en daarna was het de bedoeling dat de Vijverwandeling gelopen zou worden.

Wij dus met z’n alle op pad, wauw wat is het bos mooi zeg in de herfst, ik blijf er van genieten.
Dat wij een goede kleur hebben zodat we niet op vallen in het bos is hier goed te zien, je ziet alleen het baasje van Tama en miko en de vrouwtjes van Khoda en mij, maar echt waar er staan drie Shiba’s op deze foto.

De baasjes en vrouwtjes hadden eigelijk te veel bij te praten en die bleven dan ook iedere keer stil staan en wij Shiba’s maar wachten.
Waar het zoal over ging, was dat ze allemaal onderhand wel een beetje beu zijn om iedere keer te horen dat we erg veel op vosjes lijken

De eerste poging voor een leuke groepsfoto!Van links naar rechts; Keiko, Miko, khoda en Tama.Kunnen jullie ons nog uit elkaar houden?

Hier ben ik aan het proberen om te veranderen in een black en tan Shiba met Khoda op de achtergrond, want ook hij wilde eigenlijk wel een van gedaante veranderen.

Met als resultaat de vraag; siegeltje, spiegeltje aan de wand wie is er het vuilste Shiba’tje van het land?

Khoda en mij maakte dat niet uit, wij hebben veel plezier gehad vandaag, Khoda wist zich zelfs erg goed te gedragen of zou dat toch zijn gekomen omdat we geen JR tegen zijn gekomen, knap hoor Khoda.
Ook alleen heb ik erg veel plezier gehad, want in dat bos daar hebben ze ook buizen onder de grond liggen waar ik dan ook weer een aantal keer door heen gerend ben. Ook ben ik alleen rondjes aan het rennen geweest of dat mijn leven er vanaf hing, ik kreeg bijna de bijnaam van Rontu (Roeftem) naar mijn hoofd gegooid.

O, ja nu ik het over Rontu heb, Marcel en Mariska; ik moest jullie namens haar bedanken voor het schoentje dat ze van jullie gekregen heeft.
Ze had heel de middag haar brokjes nog niet aangeraakt die ze voordat baasje, vrouwtje en ik weg gngen had gekregen maar dat schoentje had ze zo op hoor.

Hier nog een leuke groepsfoto!Wie weet wie wie is?

Nou ga ik lekker nog wat vertellen tegen Rontu, want die wil heel graag weten wat de andere allemaal gedaan en verteld hebben en daarna ga ik lekker dromen over, nou dat weten jullie vast wel.
Weltrusten!

Het was dan gisteren wel de verjaardag van Opa, maar we hebben onszelf ook verwend met een nieuw speeltje!

Remko heeft namelijk gisteren een nieuw fototoestel gekocht (een Minolta Dynax 5D met 18-70 lens). Niet dat de oude kapot was, alleen was die onder weinig licht niet zo goed. Je kreeg dan al snel veel ruis.

Een digitale spiegel reflex camera (d-slr) heeft een veel grotere beeldchip, waardoor die veel lichtgevoeliger is, daarnaast heeft zo’n d-slr een veel kleinere scherptediepte.

Deze foto’s zijn beide genomen met de nieuwe camera. Waarbij je goed ziet wat het effect is van een kleinere scherptediepte. Op de bovenste is scherpgesteld op Rontu en de onderste foto is scherp gesteld op Keiko. Je kan hierdoor veel meer nadruk leggen op het belangrijkste onderwerp van de foto.

Nu nog sparen voor een paar extra lenzen, want de vorige camera heeft een bereik van 28-200. Overigens moet je op een digitale camera de brandpuntsafstanden vermenigvuldigen met 1,5. Dus de 18-70 lens is dus eigenlijk een 27-105 lens.

We zullen dus voorlopig ook nog foto’s blijven maken met de andere camera, want die hebben we niet weggedaan.

In de zon liggen, dat is wat we vanmiddag gedaan hebben.
Ook hebben we nog even met de mensenvriendjes en mensenvriendinnetjes uit de straat gespeeld, nou ja gespeeld, ik (Rontu) ben daar veel te moe voor, dus ga ik maar lekker zitten en geniet van de spelende mensenkindjes.
Wat boffen we toch maar met dit weer zeg en we horen net op het nieuws dat het morgen ook nog goed weer is, lekker weer zonnen dus.

Hier weer eens een foto uit de oude doos.
Keiko zit te genieten van het zonnetje en Rontu die verplaatst zich naar een ander plekje in de zon om daar haar puppydutje verder te doen.

Vrouwtje en baasje hebben het er de laatste tijd over dat er misschien weer een puppy bij komt, misschien zitten wij dan binnekort samen te kijken en loopt er een nog ander Shiba hondje rond door het huis.
Maar dat zullen we wel zien, want het kan ook zijn dat ze maar wat zeggen.

O, ja morgen gaan we naast het zonnen ook nog even naar opa en oma toe, waarom dat lezen jullie morgen wel.

Vanmorgen had Rontu echt pech, ik ben weer gaan werken dus er werd niet met haar gekroeld, want zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen is dit op het moment het leifste wat ze doet.

Maar ook Keiko had pech, ze wilde niet met het Remko mee een rondje wandelen, wachten tot ik weer thuis kwam dat was wat ze moest doen.
Dus vanaf gisteren avond rond de klok van acht uur tot vanmiddag twee uur heeft die helemaal geen frisse neus gehaald, domme Keiko.
Nou dacht remko toen hij thuis kwam van zijn werk, dan ga ik nu gezellig met die twee hondjes een blokje om en toen besloot Rontu om thuis te bllijven.
Waar die twee mee bezig zijn wij weten het niet, maar dat ze iets bedacht hebben dat is duidelijk.
Als we de oplossing weten dan vertellen we het hoor, maar we denken dat wat ze ook bedacht hebben dit nooit uit zal komen.

Zoals jullie gelezen hebben waren wij het weekend weer in Duitsland.
Wat hadden wij een “mazzel” zeg!
Vrijdag eerst in plaats van drie en half vijf uur in de auto mogen zitten om daarna te nog even bij Udo en Monica langs te gaan om daar te horen te krijgen dat dit de laatste keer was dat hun nog in het café/restaurant zitten.
Wat een pech dus op vrijdag, want wie moet ons nu verwennen met allerlei lekkere dingen!

Zaterdag zijn we toch gewoon gaan wandelen, want naast een paar tegenslagen moet je toch gewoon van het leven genieten.

En dat hebben we gedaan toen we na een zeer bekende wandeling (U3) weer eens de top van de berg bereikt hadden.
Deze wandeling doen we meestal de eerste dag dat we er zijn en we weten dan ook precies de weg die we moeten lopen.
Als baasje of vroouwtje dan ons wel eens wil pesten doen ze net of we langs een ander pad moeten lopen, maar daar trappen wij zijn toch niet dom zeker.

Overal waar wij boomstammen zien liggen gaan we klimmen en klauteren en hier werd door het vrouwtje gevraagd of we even wilde gaan zitten om zo een mooie foto te kunnen maken.Nou, zo gezegt zo gedaan dus.Maar dat zitten hebben we niet lang vol gehouden hoor, want die boomstammen als evenwichtsbalk gebruiken vinden we toch wel een stuk leuker.

Dat we mooi weer hadden daar staan jullie natuurlijk niet van te kijken, de zon heeft heel het weekend geschenen.
Alleen ’s nachts was het erg koud, zo koud zelfs dat vrouwtje al een keer de autoruiten heeft moeten krabben omdat er ijs op zat, maar toch had ze onder het wandelen geen jas nodig.

Hier waren we weer op weg naar huis, maar waar bleef het baasje toch, ik(Rontu) wilde niet zonder hem naar huis, dus bleef maar omkijken.
Het vrouwtje zegt dan ook vaak dat ik een kampioen ben in achterstevoren lopen, want als ik iets heb gezien moet ik toch zeker weten wat het is.

Dit weekend zou eigenlijk maar 2 nachtjes slapen duren, maar omdat vrouwtje nog niet hoefde te werken en baasje maandag geen afspraken had hebben ze zondag middag besloten om in plaats van die 2 nachtjes er 3 van te maken.

Maar wie wil dat nou niet in zo’n omgeving, het maakt niet uit wanneer je er bent, het is er altijd even mooi.

Gisteren avond was het weer gewoon school, dus wij zijn vanuit Duitsland gelijk aan die kant van Nederland gebleven.
Ik (Rontu) hoef verlopig niet naar school, want een zwanger hondje (als het goed is) doet niet meer aan behendigheid.
Maar ik (Keiko) mocht weer wel en wat had ik er weer zin in zeg, lekker springen, vliegen en rennen, leuk hoor.
Daarna wer naar huis om te gaan slapenen te dromen, wauw wat een dagen!

Wat was ik gisterenavond blij, ik mocht gewoon in mijn eigen bedje gaan slapen.
Om half negen was ik thuis en voor de zekerheid had Remko Rontu al in haar huisje gedaan, want als er een af en toe zichzelf niet in bedwang kan houden dan is Rontu dat wel en dat was wat ik gisterenavond niet kon gebruiken.
Stel je voor, je mag het ziekenhuis verlaten en kan even later terug omdat het wondje weer open is gegaan, neeee dat zoeken we niet op.
Keiko die voelt goed aan dat ze rustig moet zijn en die heeft me dan ook niet opgezocht toen ik thuis kwam.

Na een goede nachtrust, was het vanmorgen natuurlijk wel dolle boel, ik was voor de zekerheid op mijn zij gaan liggen zodat ze niet op het wondje konden springen, maar Keiko en Rontu wilde me toch echt begroeten en dat mochten ze dan ook.
En toen ik in mijn bed lag met een ontbijtje (Remko had het erg druk voor hij naar zijn werk moest) kwamen ze er ook knus bij liggen en even later sliepen we weer met z’n drietjes, leker hoor!

Deze dag moet ik nog mijn rust nemen en mag ik dus eigenlijk niks doen, dan denken jullie hoe kan dat als Remko werken is en de hondjes moeten uit gelaten worden.
Nou hier in de buurt zijn ze allemaal verzot op Keiko en Rontu, dus heb ik het aan een iemand gevraagd en jawel die stond klaar voor ons (Barbra; nogmaals bedankt!).

Maar vanavond gaan ik toch wel even proberen om naar een verjaardag te gaan (of ik nou daar op de bank zit of thuis, dat maakt niet uit), want stel je voor dat ik Nancy zou vergeten, dat kan toch niet.
Ook René is vandaag jarig, René langs deze weg wil ik ook jou feliciteren en ik zie je van de week nog wel ergens.

Goede morgen Ilone.

Vandaag ben jij weer een jaartje ouder geworden, maar dat mag de pret toch niet drukken!
Herhinner jij je dit kusje nog?
In mijn (Rontu’s) gedachten geef ik je er vandaag nog een heleboel en ook vele pootjes geef ik je vandaag.

Ik (Keiko) geef je ook veel kusjes hoor, maar pootjes geven dat kan ik niet, want ik moet pootjes draaien voor opa en vrouwtje.

Ook het baasje en vrouwtje feliciteren je langs deze weg, dus ook die zijn je niet vergeten.
Veel plezier vandaag en hopelijk zijn al je Shiba’s, die twee Rottweilers, Ben en Wesley je ook niet vergeten een dikke kus te geven.

Van morgen ben ik lekker in de stad geweest, even tijd voor mezelf, om daarna rond een uur of vier de hondjes in de auto te laden om weer een ritje te maken naar Klaaswaal.
Daar woont Ilone en aangezien Rontu nog een keertje had afgesroken om bij Miyagi te gaan “spelen” moesten we daar naar toe.

Toen we daar aankwamen had Rontu opeens niet meer zo’n zin om met Miyagie te “spelen” zodat we een hartig woordje met haar gesproken hebben.
Dat ging ongeveer zo; Rontu ik heb een heel stuk gereden, de benzine is ook niet meer het goedkoopste wat er te koop is en als je nu niet met Miyagi gaat “spelen” krijg je misschien over negen weken geen puppy’s, dus meid kom op hij is toch erg lief en heel erg knap.
Nou de aanhouders winnen en na drie kwartier was het weer gebeurd, Miyagie kreeg het weer voor elkaar om acht minuten aan Rontu vast te blijven zitten.

Nou moesten we ’s avonds ook nog naar ringtraining, dus zijn we gelijk in de auto gestapt, onderweg even bij de Mac Donalds gestopt en gelijk weer door om weer op tijd op school te zijn.
Toen ik samen met de hondjes in de auto zat gingen er allemaal gadachtens door mijn hoofd heen.
Zou het gelukt zijn, hoe veel puppy’s zullen er uit komen, wat voor geslacht en welke kleur, hoe veel slapeloze nachten enz.?
Over een week of negen weten we vele van deze vragen te beantwoorden.

Bij ringtraining mocht Rontu niet binnen, dus Keiko had er zin in (deze week mocht Rontu vaak alleen mee en nu zij), ze liep dan ook weer erg goed.
Weer thuis gekomen de hondjes nog even uitgelaten en daarna vlug mijn bedje in, wat kan een mens moe zijn.

Vanmorgen heeft Rontu weer bloed laten prikken, deze keer was Keiko (die ging bij de voordeur zitten en liet Rontu en mij (het vrouwtje) er niet door) ter ondersteuning mee gegaan in de auto.
Het bloedprikken was zo gedaan en ook mocht de dierendokter even in haar kijken en die kleine heeft zich keurig gedragen, niet gebeten in de handen van de dokter en ook niet gep…t.
Omdat het dierendag was lag er bij de uitgang voor ieder hond een cadeautje en daar heeft ze thuis dan ook al heerlijk van gesnoept.

Na twee uur kregen we weer de uitslag.
De dierendokter had als mededeling dat haar progesteronwaarde op 10,5 staat, dat betekend dat ze vandaag gedekt moet worden en dan het liefst vanavond tussen 19.00 en 21.00 uur.
Dus ik heb geklijk de fokker gebeld en gezegd dat ze vanavond moet zorgen dat Miyagi thuis is om met Rontu te kunnen “spelen”.
Ilone zei; dat is geen probleem, Miyagi is gewoon thuis, maar kom maar rond zeven uur dan kunnen ze nog buiten “spelen”.

Deze dierendag zal hier in huis niet snel vergeten worden!

We hebben weer mazzel, we hoeven vanavond niet weg.

Maar hoe kan dat, denken jullie,, ze moeten normaal gesproken op maandag toch naar school.
Nou dat klopt, maar de leraar en juf zijn weer naar Zwitserland toe en dus hoeven we vanavond en volgende week niet naar school.

Morgen moet het vrouwtje weer wel vroeg met mij (Rontu) weg, weer naar de dierendokter om bloed te prikken en eigenlijk heb ik het daar nu wel gezien.
Ik denk er dus goed over na om me morgen maar eens te misdragen.
Alles heb ik al bedacht, als de dierendokter mijn pootje pakt om de naald er in te doen trek ik mijn pootje uit z’n handen, bijt hem ook nog even in zijn vingers en als hij dan nog door gaat zal ik hem eens een po…e laten ruiken, want morgen vroeg als ik naar buiten ga dan doe ik lekker niet po…n en dat doe ik dan daar op tafel.
Maar toch zal ik daarna het bloedprikken laten gebeuren, want vrouwtje zegt dan dat ik misschien met Miyagi mag gaan spelen en daar heb ik wel zin in.
Maar waarom alleen met Miyagi en niet met de rest van de Shiba-clan dat snap ik niet goed, ook Keiko mag niet mee spelen en dat is helemaal raar.

Zo, nu gaan we nog even spelen op onze kamer en daarna nog een rondje lopen.

Vinden jullie het normaal dat je als hond niet binnen mag?

Vanmiddag waren keiko en ik aan het buiten spelen en toen we daar genoeg van hadden wilden we naar binnen.
Nou Keiko mocht naar binnen maar ik moest buiten blijven.
Ik mocht nog geen stap binnen zetten of ik werd weer terug gestuurd, dus heb ik heel de tijd zielig voor de achterdeur gestaan in de hoop dat ik op een gegeven moment wel weer binnen mocht.
Maar nee hoor, dus na een tijdje ben ik er maar bij gaan liggen en even later sukkelde ik zo in slaap.

Nee hoor, zo slecht heb ik het niet, ik heb er zelf voor gekozen om buiten te blijven.
Iedere keer als ik naar binnen wilde zei het vrouwtje; nou Rontu dat is goed maar kom dan even je broekje aan doen.
En als ik die zin hoorde was ik al weer buiten, want ik had even geen zin in dat broekje aan mijn kontje en daarom dus heel de middag buiten geweest.

O ja, wij vinden het fijn dat iedereen zo met ons mee leeft, we zullen dan ook als we weer wat weten jullie allemaal op de hoogte houden dus Xandor als we eens een dagje niks te melden hebben hoef je niet in de stress te schieten hoor.

Vandaag hebben ons baasje en vrouwtje hard gewerkt aan een nieuwe kamer voor ons, een heuze hondenkamer.
Tot vandaag hebben we altijd in de keuken ons plaatsje gehad, maar dat hebben ze veranderd.
Nu hebben we boven een schitterende kamer, zodat de werpkist (tegen de tijd dat ik (Rontu) puppy’s ga krijgen) in de keuken kan komen te staan.

Zoals je ziet hebben ze alle spulletjes die van ons zijn (zelfs onze huisjes) in onze kamer gezet en er is ook een stukje gereseveerd als tafel om op geborsteld te worden.

Daar heb ik (keiko) dus ook al plaats op genomen om alles eens goed te kunnen bekijken.
En ik moet zeggen het is geweldig, dat vind ik (Rontu) zelfs ook.
Er is zelfs al rekening gehouden met het feit dat er van het komende nestje een pup bij ons blijft, er is ook een plaats voor dat huisje.

Of dat we vanavond lekker slapen in onze kamer weten we nog niet, dat vertellen we morgen wel.

Jaja, we zijn er weer hoor, jullie denken natuurlijk die zijn voor goed naar Duitsland gegaan, maar niets is minder waar, na drie weken vakantie was ook de computer een beetje van slag af, maar alles is nu weer goed en wij zijn er weer.

Nou eerst even de show van een tijdje terug.
Die was in Rotterdam en is goed verlopen.
Hier staat Keiko in de ring en die kwam er uit meet een U en dat is de hoogste kwalificatie die je kan krijgen en ze werd vierde in haar groepje.

En toen Rontu, voor haar was de spanning best op gelopen eerst heel de dag in de tent zitten en maar zelde er even eruit om de beentjes te strekken (rond twee uur waren de Shiba’s pas aan de beurt).
Wat wil je dan van zo’n stuiterbal, nou eigenlijk verwachte wij al niet al te veel meer.
En dan gaat ze ook nog eens lekker zitten krabben in de ring maar toch heeft ze het geweldig gedaan en kwam dan ook de ring uit met haar eerste U-tje en was ook nog de eerste geworden in haar groepje, gewoon geweldig dus!
Nou was het een gezellige dag zo met z’n alle maar toch zijn wij gelijk weg gegaan toen we mochten, om thuis van auto te wisselen en gelijk door te rijden naar Duitsland, hè hè vakantie.

Daar aangekomen zijn we nog wat gaan eten en hebben de spulletjes op geruimd om even later ons bed in te duiken.
Op maandag hebben we voor de hondjes in de tuin een tuinhuisje op gezet zodat ze ook in de tuin konden zonder de hele tijd een riem aan te hoeven en weet je ze vonden het geweldig, ze gingen er zelfs in liggen als ze aan de lange lijn zaten.

Naast dat we veel in de tuin hebben gezeten (we hadden super weer) hebben we ook erg veel gewandeld (350 kilometer of zoteminste wij dames, baasje was een weekje naar Nederland om te werken).

Rontu heeft onder dat wandelen alleen maar de grassprietjes gezien, want stel je voor dat daar wat lekker in zat, een muisje, een sprinkhaan, krekels of een eekhoorn, je zou het eens missen.
En waar een hond met z’n neus in gaat gaat de ander ook dus we hebben regelmatig aan de kant van de weg gestaan tot ze zeker wist dat er niks verstopt zat en dat Keiko het even had gechekt.

Maar als die twee hondjes eenmaal weer aan het lopen waren dan kon zelfs Remko ze bijna niet bij houden, we hadden op een gegeven moment een gemiddelde van 6 kilometer per uur.

En als je dan zo hard gaat moet je af en toe eens uitrusten, teminste wij en Keiko rusten uit en Rontu ging gewoon door met jagen, zodat we op een gegeven moment die twee maar op een paar stenen hebben geparkeerd totdat die kleine ook uit gerust was.
Maar ook daar had ze veel te zien maar ze zat in ieder geval stil.
En als ze dan eenmaal uitgerust waren konden we er wer tegen aan, op naar de volgende kilometers en de beestjes die er misschien wel of niet in het gras zaten.

Ook hadden we in Duitsland weer een jarige onder ons (sommige van jullie hadden het al door) en die mocht op haar verjaardag kiezen wat ze wilde doen.Nou een wandeling dus en onder weg kwam ze een heerlijk hoopje tegen waar ze eens lekker in heeft liggen rollen.’S avonds wilde ze naar het luchtballonnenfesival, dus wij weg.

Rontu heeft deze vakantie ook iets overwonnen.
We zijn afgelopen zaterdag met een duitse hondenschool op pad geweest en daar toen heeft ze een beekje overgestoken waarbij ze helemaal nat is geworden.
Die hondenschool organiseerde een wandeling met daarbij een paar wedstrijdjes.
Keiko ging met de eerste prijs naar huis, maar ja wat wil je met een hond die al behendigheid doet op wedstrijd niveau.
Ook hebben ze laten zien hoe je moet blijven zitten terwijl het baasje of vrouwtje weg loopt en je er pas naar toe mag als er geroepen word.
Na de zoveelste grill zijn we weer naar ons huisje gegaan om daar nog een gezellig avond door te brengen, zondag de spullen weer gepakken, poetsen en weer naar huis in Nederland.

Al met al hebben we een super vakantie gehad met veel kilometers in de benen, heel lekker eten en drinken, veel plezier en schitterend weer.En nu zijn we weer terug zodat jullie weer op de hoogte gehouden worden van onze belevenissen.Drie weken zonder een verhaaltje van ons is voor een paar lezers te lang geweest, maar dat beschouwen we als een goed teken, dus voor die lezers tot morgen maar weer.

Vanaf donderdag morgen is het niet al te leuk hier, of baasje en vrouwtje waren werken of ze waren weg.
Voor hun waren het allemaal leuke dingen, uit eten omdat er iemand jarig was en een bezoekje brengen aan mensen die na bijna anderhalf jaar fietsen over de wereld weer thuis kwamen.
Maar voor ons was het minder, gisteren zijn we wel mee geweest naar de vader en moeder van het baasje maar daarna moesten we in de auto blijven zitten, maar die twee fietsers zijn wel even komen kroelen hoor.
Ik (Keiko) herkende ze nog en ik (Rontu) had ze nog nooit gezien, maar toch heb ik ze een kroelbeurt gegeven, dat hadden ze verdiend na zo’n prestatie.

Nu gaan baasje en vrouwtje zometeen weer weg, weer een feestje en denk nu niet dat ze vandaag wat met ons gedaan hebben, nee, er moest gepoetst worden en de koffers moetsen gepakt.
Dus weer hebben wij ons zelf moeten vermaken, slapen dus en af en toe even bij hun kijken wat ze aan het doen waren.

Morgen gaan we naar een hondenshow in Rotterdam, misschien laten we morgen nog wel weten wat we op die show gedaan hebben en anders moeten jullie even op de uitslag wachten tot we terug zijn van vakantie.
Als baasje een goede bui heeft is dat over twee weken en anders moeten jullie op ons wachten, maar dat duurt drie weken (wij blijven namelijk samen met het vrouwtje een weekje langer weg).

Ja hoor het is gelukt, ik heb een mannetje gevonden door wie ik Rontu wil laten dekken.

Het is Miyagi geworden, hij is een import reutje uit Amerika, zijn hele naam luid Morningstar Kuro-Miyagi en hij is geboren op 28-8-2004.

Hij woont hier bij Ilone (ja, dat is ook de fokker waar Keiko en Rontu zelf vandaan komen) waarhij het op het moment erg moeilijk heeft, zes van zijn vrouwtjes zijn loops en hij kan bijna zijn hormonen niet meer de baas.
Hopelijk wordt Rontu nu pas loops als we van vakantie terug komen, dan kan de dekking gelijk plaats vinden en dan maar hopen dat alles goed gaat, zodat we over een tijdje zelf een nestje hebben.
Eèn van die kleintjes willen we dan in ieder geval zelf houden.

Ben je net zelf op de bank in slaap gevallen, wordt je wakker ben je twee hondjes kwijt.
Rara waar zouden die zijn?
Ik naar boven en vraag aan Remko of die twee bij hem zijn, nee dus.
Nou dan toch maar eens op de slaapkamer kijken, licht aan en ja hoor, daar waren ze dus.

Rontu, lag echt als een dametje in het grote mensenbed, maar keek me wel aan met de blik in haar oogjes van vrouwtje je maakt me wakker hoor.

En dan keiko, die kon me wel wat doen ze keek me dan ook aan met een blik in haar ogen van hoe durf je me te storen vrouwtje, ik was al helemaal in dromeland en wij hebben jou toch ook niet wakker gemaakt toen jij zo lekker lag te slapen.

Ach, ze liggen nu nog even op het grote mensenbed te stoeien, ze zijn dus weer helemaal wakker maar ze gaan zo weer naar beneden hoor, om te slapen in hun eiegen huisjes.
Wetrusten hondjes en tot morgen!

Zijn we weer in Duitsland moeten we gelijk een wandeling van 10 kilometer lopen.
Eigenlijk vinden we dit schandalig, normaal beginnen we met een wandeling van een kilometer of drie en nu dit.
Maar baasje en vrouwtje zeiden dat we ondertussen getraind genoeg zijn, omdat we nu regelmatig van die kleine wandelingen lopen daar door die bergen.

Onderweg heeft baasje ons de verkeersregels bij proberen te brengen.
Het is namelijk de bedoeling dat wij ooit ’s morgens voor de broodjes gaan zorgen (baasje of vrouwtje geeft dan de bestelling en geld mee, doet de deur open en na een kwartier of drie horen wij dan weer met de broodjes door die zelfde deur te komen).
Hij heeft ons geleerd om eerst naar links te kijken, daarna na recht en weer naar links en dit alles om te kijken of er geen auto of zoites aan komt zodat we veilig over kunnen steken.

Nou na die wandeling zijn we eens gaan nadenken over het geen we geleerd hebben en daardoor werden we wel erg moe hoor, zodat we maar een middagdutje zijn gaan doen.

Gisteren hebben we er ook een luie dag van gemaakt.
En toen we dan ook weer de auto in moesten om weer terug naar huis te gaan wilde we eigenlijk helemaal niet mee.
Maar al verrassing gingen we nog even langs Udo en Monica.
En wij mochten best bij Udo blijven tot het baasje en vrouwtje weer terug zouden komen, we hebben namelijk laten zien dat we Monica goed kunnen helpen bij het poetsen, we hebben heel de vloer van het cafe gedweild (kregen als beloning een varkesoor en kattenvoer).
Maar baasje en vrouwtje vonden dat te lang en ook moeten wij ondertussen nog optreden op een hondenshow, dus moesten we echt mee naar huis toe.

Vandaag hebben we ook nog rustig aan gedaan, het enigste wat ik (Rontu) heb gedaan is een stuk speelgoed waar ik al aan bezig was verder kapot maken en nu denken jullie kan dat dan nog, ja hoor, maar nu niet meer want het ligt nu in de vuilinsbak.
Keiko heeft geslapen en vrouwtje is alle Shiba-reuen op inetrenet af aan het gaan om te kijken van wie ze met mij (Rontu) puppy’s wilt en daar is ze nog even zoet mee.
Dus vrouwtje slaap ze vanavond en droom maar lekker over Shiba-reutjes.

Wilde ik gisteren gaan vertellen wat ik gedaan had met de hondjes, kon ik weer eens niet op internet.
Is dat nou alleen bij ons of gebeurd dat bij iedereen wel eens?

Nou gisteren ben ik dus een hele poos boodschappen gaan doen, teminste dat is wat ik de hondjes heb wijs gemaakt.
Maar toen ik thuis kwam en de boodschappen waren op geruimd wisten ze wel beter, ik rook ook naar opa, oma en Boyke (die logeert tenslotte bij opa en oma), Boyke heeft weer eens een grondige borstelbeurt gehad en hij knaptte er echt van op.
Daarna hebben we nog eens lekker geluierd en gewacht op het baasje, want ik ben niet alleen met de hondjes op stap geweest maar Remko is ook mee gegaan.

Het bos was de eindbestemming en al komen we daar regelmatig met z’n viertjes is het toch altijd anders.
Ik bedoel met z’n tweetjes is het toch altijd anders, want de hondjes zijn wij binnen twee tellen kwijt en we zien zelden of nooit voorbij rennen.
Het enigste wat we van hun mee krijgen is een berg lawaai van Rontu die Keiko aan het vertellen is dat ze niet zo ver van ons vandaan mogen en dat ze het liefst weer terug naar ons gaat.
Maar ja, ze luistert toch naar haar grote zus en blijft dan bij haar, totdat ze denkt ;baasje en vrouwtje gaan nu echt de andere kant op, ik moet rennen en dan komt ze over het pad dat wij gekozen hebben aan gezoefd en wat blijkt dan, Keiko staat al voor ons op het pad en dat vind Rontu dan erg raar, want Keiko is haar toch nog niet voorbij gerend, hoe kan dat dan!
Nou keiko weet dus ondertussen zo goed de weg in het bos dat die gewoon haar instinct achterna gaat, rent dan door de bossen zo op het pad af waar ons pad op uit komt en dan zien we elkaar weer vanzelf.
Keiko kun je ook tot lui betietelen, ze zal niet snel het pad terug lopen om je te zoeken, stel je voor dat je die weg twee keer loopt, dat kan toch niet, ze loopt wel door en ziet je dan vanzelf weer wel ergens, eigenlijk is ze dus slim en niet lui.
Ook zijn we weer een rioolbuis tegen gekomen wat tot gevolg had dat we een Keiko hadden die zwart zag tot aan haar oksels, maar thuis was dat al weer schoon.
Verder hebben we nog een tijdje op de speelwiede gespeeld met een balletje.

Vandaag is het weer een hele gewone dag, werken , hondjes uitlaten, koken. vanavond naar ringtraining, de hondjes nog een keertje uitlaten en dan naar bed.
Hè dat was snel, zo kan het dus ook, een dag in vogelvlucht!

We zijn net terug van een bezoekje aan Michael en Mirjam, ja die vorige week niet thuis waren toen wij daar aan de deur stonden.
Als we naar hun toe gaan gaan Keiko en Rontu ook altijd mee, mochten we ze een keer niet bij hebben dan worden we door hun het liefst naar huis gestuurd om ze te gaan halen.
We zijn daar vandaag rond de klok van half drie naar binnen gegaan en de hondjes hebben toen eerst eens goed met Michael gekroeld en gespeeld.

Toen kwam Mirjam ook naar beneden, die moest ook een kroelbeurt onder gaan, Keiko kroop zowat bij haar in de nek, al moet ze dan wel hoog klimmen hoor.
Deze foto (uit de oude doos) laat dat goed zien.

Na een tijdje te hebben gekletst met z’n alle kreeg ook Rontu Siep en Sam(hun konijntjes) in de gaten en is dus voor de schuifpui gaan staan en heeft de een hele tijd staan kijken wat die twee aan het doen waren, maar Siep en Sam hadden haar ook gezien en ze bleven elkaar dus de hele tijd aanstaren.
Keiko had al eerder naar Siep en Sam staan kijken, die vergeet ze nooit, het liefst zou ze er een potje mee willen kroelen en spelen.
Op een gegeven moment zijn we maar aan het eten begonnen (Fam. Jansen; het was de beruchte kaasfondue) en toen we dat op hadden zijn we met z’n alle een rondje gaan lopen met Keiko en Rontu.
Nog wat gedronken en daarna naar huis waar de hondjes nu al in hun huisje liggen en wij ook een dutje gaan doen.

Toen ons vrouwtje thuis kwam van haar werk had ze haast om ons uit te laten.
Kom kom, opschieten, schiet nou eens op zei ze.
Nou zo snel we konden gingen we dus maar met haar mee, een heel stuk hebben we gerend zonder te kunnen plassen of p…en.
En waarom nu eiegenlijk, om op de hoek van een straat stil te gaan staan?

Nee hoor, er was wel iets leuks hoor, er stonden daar nog meer mensen en daar zijn we dus bij gaan staan en opeens kwamen er allemaal motoren langs en even daarna zoef zoef, daar waren een heleboel fietsers die daar asociaal hard langs kwamen gereden en weet je ze reden ook nog gewoon over de weg in plaats van over het fietspad.
We hadden er een heleboel pas geleden (tour de France) op de t.v. ook als langs zien zoeven en nu (Eneco tour) reden ze hier, wat leuk zeg.
Vrouwtje haalde ons gelukkig op tijd wat naar achteren, ja wij stonden vooraan hoor, zodat die fietsers niet over ons zouden kunnen vallen, zou toch wat zijn, zo’n hoop fietsers op een hoopje omdat ze over twee Shiba’s waren gevallen, dat zou zeker en vast uitgezonden worden bij studio sport.

Weer thuis gekomen ben ik (rontu) gaan proberen om net zo snel te rennen in de tuin als die manne voorbij fietste, maar dat lukte niet.
En ik (Keiko) ben lekker gaan luieren, want na zo’n stuk rennen en daarna nog een wandeling om te plassen en p…en was ik weer moe genoeg om te gaan slapen.

Er was vanmiddag post voor mij, een envelop van de Raad van Beheer.
Weet je, de uitslag van mijn laatste onderzoekje is binnen, ja die van de heupfoto’s.
En kijk zelf maar of je het kan lezen.

Voor de gene die het niet snappen, ik heb HD A als uitslag gekregen en dat betekent dat ik geen HD heb.Teminste niet op de foto’s te zien, misschien ben ik wel een drager van het HD gen, maar dat gen kan iedere hond met mee geven aan zijn puppy’s.Vrouwtje riep de rest van de dag dat ik geen ADHD hondje ben (ik heb zo wel eens mijn buien zoals jullie weten), maar een HD A hondje, ze mist maar een letter.Maar even voor de duidelijkheid, na alle testen goed te hebben doorstaan is het zo dat als ik oud genoeg ben ik puppy’s mag krijgen.

Verder is er vandaag door het baasje met Keiko en mij geoefend, een zoekapportje vond hij wel leuk.
Hij verstopte in het huis een snoepje en wij mochten het dan gaan zoeken.
Keiko is daar erg goed in hoor, daar werden de snoepjes erg goed bij verstopt.
Bij mij werden ze bijna in het zicht gelegd en nog snapte ik niet goed wat de bedoeling was, maar na drie keer probereb kreeg ik het door.
Dus baasje gaan we morgen weer dat spelletje spelen?
Ook ben ik net weer met het vrouwtje naar ringtraining geweest, dat was drie weken geleden, die mensen wilde ook vakantie vieren.
Ze zeiden dat ik te mager was, maar ik ben al mijn haartjes kwijt.
Maar als vrouwtje en baasje mij meer eten willen geven hoor je mij niet klagen hoor.

Zo nu gaan Keiko en ik ons klaar maken om ons huisje in te gaan, eerst nog even spelen, kroelen met baasje en vrouwtje en dan slapen.

Een hele tijd gelden heeft Rontu eens een aanvaring gehad , vanaf die tijd was het apporteren een ramp.
Maar sinds een paar weken gaat het thuis weer goed hoor, teminste een speeltje brengt ze ondertussen terug, waarschijnlijk alleen in de hoop dat we het weer weggooien.

Nee hoor, ook de bumper (een waterdummy) pakt ze ondertussen weer goed op, maar dat terug brengen, dat hebben we vanmiddag meerdere malen geprobeerd, maar dat gaat nog niet zoals het moet.
Ze rent hard achter de bumper aan, pakt hem op, laat hem weer uit haar mond vallen en komt terug gerend voor een snoepje, nou nee dus.

Keiko vind het apporteren nog steeds erg leuk om te doen, die gaat de bumper dan ook zoeken en brengt hem netjes terug.
Ik heb dus nog hoop dat als Rontu maar vaak genoeg naar Keiko kijkt ze het dan mnisschien ook gaat snappen en dat ze dan niet meer bang is om door een andere hond aan gevallen te worden, want bij ons in de achtertuin lopen toch geen andere honden.

Vandaag is er niks gebeurd hier in huis.
O ja, er is gepoetst en daar heb je het mee gehad.
Toen ik daar mee klaar was heb ik de hondjes ingeschreven voor de show in Rotterdam.
Dat had ik beloofd, want altijd zijn wij op vakantie als die show is en toen had ik vorig jaar gezegd dat ik er rekening mee zou houden om dit jaar niet weer op vakantie te zijn.
Maar het was me weer gelukt, als we net als anders op zaterdag weg zouden gaan kunnen we er weer niet bij zijn dus vertrekken we nu maar zondags, maar dan wel nadat we de show achter de rug hebben.
Dus mensen, Keiko en Rontu zijn alle twee van de partij daar in Rotterdam!

Vanmorgen ben ik weer met Rontu naar de dierendokter geweest.
Er moesten nog HD foto’s gemaakt worden om te kijken of ze geen HD heeft.
Ze mocht geen brokjes eten, dus was het goed dat we er al vroeg moesten zijn.
De dierendokter zei dat hij het wilde proberen om het zonder slaapmiddel te doen en toen heb ik maar gezegt dat dat niet erg slim was, omdat die kleine toch nooit stil zou blijven liggen op haar rug.
Dus een spuitje in haar voorpoot en slapen maar, ze was zo op weg naar dromeland.

Toen moest ze op haar rug in een kussen gelegt worden en ging de dierendokter aan haar achterpootjes trekken en draaien tot dat ze goed lag en er eem mooie foto van haar heupen gemaakt kon worden.
En zoals jullie kunnen zien is dat gelukt.
Bovenaan begint het met haar ruggewervel met de bekken, daaraan vast zit het staartje en daarom heen zie je de heupen met daar aanvast de bovenbenen.
Zo zijn er drie foto’s gemaakt waarvan er twee opgestuurd zijn naar de Raad van Beheer waar ze beoordeeld gaan worden en we een uitslag krijgen.

Het was gelukkig allemaal goed gegaan en Rontu kreeg dan ook snel weer een spuitje waar door ze weer snel wakker zou worden.
Nou de oogjes gingen al snel weer open maar echt wakker dat duurde wel even.

In de wachtkamer hebben we ook nog even op Ilone gewacht die moest net als de vorige keer bij de testen ook met Kimi voor de foto’s van de heupen.
Nadat die uit de behandel kamer kwam was Kimi de meest slapende maar Rontu was nog steeds noet echt wakker.
Sterker nog thuis gekomen liep ze nog steeds te slaapwandelen, de oogjes gingen steeds wel open maar diep van binnen sliep ze nog hoor, ze vergat zelfs naar buiten te gaan om te plassen en er moest dus gedweild worden.
Om een uur of een waren de oogjes pas echt open en sliep haar hartje ook niet meer.

Nu is ze wel weer goed wakker hoor en ze loopt Keiko al weer lekker te etteren.
Hopelijk heeft ze nog niet genoeg geslapen voor vandaag en houd ze staks nog een keer op met etteren, want dit houdt Keiko nooit heel de dag vol.

En nu maar duimen dat de uitslag staks goed is zodat als Rontu staks ooit puppy’s kan krijgen.
Maar daar moeten we wel een tijdje op wachten.

Het was lang geleden maar vandaag heeft het weer wat geld gekost.
Ik ben even langs de outdoorwinkel geweest waar ze het merk Jack Wolfskin verkopen.
Ja, dat merk met de pootafdruk van een wolf erop of is het toch een hondenpoot, ach ik weet het niet en het doet er ook niet toe.

Ik heb dit leuke broekje gekocht of is het een rokje, nou noem het maar zoals je wilt.
In ieder geval bevallen deze dingen mij zo goed dat ik er ondertussen alle kleuren (3 dus) in de kast heb liggen die er zijn.
Als het zo warm is zoals de afgelopen dagen draag ik niks anders meer.
Ourdoor kleding is erg fijn als je veel met de hondjes bezig bent, de haren klop je overal erg snel vanaf, als het smerig is is het zo gewassen en ook weer zo droog.

Verder hebben de hondjes zich vroeg uit geleefd, ze waren om acht uur de buurt al aan het wakker maken, toen ik de achterdeur open deed was het gelijk feest.
Keiko en Rontu gingen aan het spelen en die laatste kan dat meesatl niet zonder veel geweld te maken, dus buren sorry hoor voor de vroege wekker.
Voor de rest hebben ze zich wel gedragen hoor, de hele dag wel te verstaan.
Maar sraks zijn we benieuwd, Remko en ik gaan dan met een hele boel mensen uit de buurt de bbq aansteken, gewoon gezellig op straat.
Maar keiko vind dat vast niet fijn en zal wel beginnen te piepen, dat doet ze altijd als er ergens een bbq aan gaat die ze niet kan zien, want als wij zelf de bbq aansteken is er niks aan de hand.
We denken dat ze het te veel vind ruiken naar een echte brand en dat ze ons dan wil waarschuwen dat er dan wat aan de hand is.
En wat Rontu gaat doen weten we nog niet, van de lucht heeft die geen last maar misschien hoort ze ons en wilt ze er bij zijn.
Als wij klaar zijn met eten gaan we de hondjes wel halen en mogen ze er bij zijn en als alles is afgelopen gaan we nog een blokje om en daarna lekker slapen.

Ja hoor, we mochten mee naar het vliegveldje bij ons in de buurt.
We hebben naar het baasje gezwaaid, want die ging met iemand de lucht in.
O nee, die meneer ging met baasje de lucht in, baasje was namelijk de enige echte piloot in het vliegtuigje.
En wat die verassing betreft, die meneer die mee ging wist het helemaal niet, maar omdat hij jarig was kreeg hij dit als cadeautje van een paar mensen en van baasje en vrouwtje natuurlijk.

Ik (Keiko) vond het allemaal wel goed, ik heb baasje uit gezwaaid en ben gaan wachten tot hij terug zou komen, ik had het al vaker mee gemaakt, maar toch blijft het spannend.
Ik (Rontu) zwaaide ook wel naar het baasje met mijn staartje maar toch wilde ik even later achter hem aan hollen, want wat deed hij eng zeg.
Baasje ging heel hoog de lucht in met een ding wat heel veel herrie maakte, zometeen valt dat ding uit elkaar dacht ik en daar wilde ik het baasje eigenlijk voor waarschuwen.
Als ik hard genoeg zou rennen kon ik misschien wel waarschuwen voor dat geluid van dat ding, maar helaas ik kon niet weg bij het vrouwtje.
Vrouwtje stelde me ook wel op mijn gemak en vertelde dat ik er ook al een keer was geweest om naar het baasje te kijken (toen was ik nog zo klein dat weet ik niet al te goed meer hoor) en hij is toen ook terug gekomen.

Een uurtje later zagen we het baasje weer vliegen, gelukkig hij was in de buurt en even later konden we hem weer begroeten.