Wij zijn vandaag eens lekker gaan afkoelen, nee niet in de zee of in een zwembad, maar in het bos. Lekker wandelen in de schaduw van de bomen. Wij (Keiko en Rontu) waren de gelukkige die mee mochten. Miyuki moest thuis blijven, want ja, je weet maar nooit met die Miyukifloepie.

Wat wij ook vaak hebben gedaan is pootje baden, want er zijn daar slootjes genoeg.

Ook moest er weer geposeerd worden. Ik (Rontu) had daar net als altijd geen zin in, dus heb ik (Keiko) maar gedaan wat het vrouwtje van me vroeg.

Het mooiste van alles; we kwamen een Shiba tegen waar we dus lekker mee gingen spelen. Net alsof Miyuki er toch een beetje bij was. Alleen deze Shiba Luisterde naar de naam Kaya, wat eigenlijk ook een beetje vreemd was, want wij kennen een Kaya, maar dat is een mensenvriendinnetje van ons. Nee, wat helemaal raar was was dat het vrouwtje gelijk tegen zijn baasje en vrouwtje ging praten. Wat bleek, het waren mensen die al eens bij ons waren geweest voor een puppy, maar die het leuk vonden om eens met het vrouwtje en ons te gaan wandelen, want ze komen nooit een Shiba tegen en aangezien we toch aardig bij elkaar in de buurt wonen is dit afspraakje gisteren gemaakt. Enhu, een ding is zeker dit afspraakje gaat herhaald worden, maar dan met Miyuki erbij.

Wat wij (Keiko en Miyuki) vandaag gedaan hebben, nou weinig, maar vanmiddag hebben we lekker in de tweeperhonds hangmat gehangen. Heerlijk hoor, maar dat wij genieten is wel op de foto die het baasje stiekem met z’n nieuwe speeltje maakte te zien. Rontu wilde er niet bijkomen ze vond het te warm op het dakterras, maar die had er eigenlijk ook nog wel bij gepast hoor.

En verder gaan wij nu pootjes draaien, in de hoop dat ik (Miyuki) morgen leuk nieuws krijg van de dierendokter. Het zal vast helpen als iedereen mee hoopt, dus de mensen die haar kennen moeten kaarsjes aan steken of duimen draaien en al de hondjes die haar kennen moeten pootjes draaien. Morgen wten we meer en zullen het dus ook snel aan jullie vertellen.

Het leven is hier op het moment een beetje saai, maar daar kunnen het baasje en vrouwtje weinig aan doen.
Omdat het op het moment zo veel regent gaan we alleen even wandelen als het droog is en voor de rest doen we lekker lui. Kijk maar eens hoe dat er uit ziet.

Vinden jullie het trouwens ook een mooi kussen waar wij op liggen? Dat hebben we een paar weken geleden gekregen van het vrouwtje. De reden, omdat we zo lief zijn!!!

Ik (Miyuki) maak het hier in huis wel een beetje spannend hoor. De deur op het dakterras staat natuurlijk wel open, want koud is het helemaal niet. En ik heb vanaf vorige week woensdag een nieuwe streek. Ik wring me tussen de muur en de afscheiding door en ga lekker bij de buren op het dakterras liggen. Een deel van de puppyren werd er al tussen gezet, want baasje en vrouwtje vonden niet goed wat ik aan het doen was, maar daar trek ik me niks van aan. Vandaag was het zo erg dat ik vier huizen verder op op het dakterras lag te genieten van het zonnetje, ik had de heleboel opzij geschoven en wrong me er gewoon weer tussen door. Baasje riep me, maar ik wilde nog niet van mijn plekje weg en toen…… stond in eens het vrouwtje voor mijn neus. Ze pakte me op en ik werd weer naar huis gebracht. Resultaat; het dakterras is verboden terrein voor mij, tenminste tot er wat anders op verzonnen is om mij op mijn eigen terrein te houden. Waarom mag ik nou nooit dan wat ik zelf wil?

Alle kindjes hebben op het einde van het schooljaar een sportdag, nou gaat onze school in de vakantie gwoon door, maar vandaag hadden wij toch een sportdag. De FHN organiseerde die en aangezien onze hondenschool daar bij is aangesloten mochten wij ook mee doen. Rond de klok van 9.00 uur waren wij in Nijmengen en daar zagen we al een heleboel andere hondjes van onze hondenschool, gezellig. Een tent werd opgezet voor de shaduw, stoeltjes en huisjes werden erbij gezet om uit te kunnen rusten.

Vrouwtje had mij (Keiko) ingeschreven en voor het baasje mij (Miyuki), maar ik (Miyuki ) mocht niet mee doen om dat ik wel erg lekker rook voor de reutjes om me heen, dus was ik (Rontu) de gelukkige om mee te mogen doen. Maar ik (Miyuki) had geen klagen hoor, want ik werd regelmatig uit mijn huisje gehaald om een stukje te lopen en hoefde dan helemaal niet te luisteren en mocht doen wat ik wilde als het maar niet met reutjes spelen was. En wij (Keiko en Rontu) maar doen wat het baasje en vrouwtje zeiden dat we moesten doen.

Aangezien wij (Keiko en Rontu) elkaar bijna niet tegen kwamen kon het baasje alleen foto´s van ons maken toen ik (Keiko) even mocht uitrusten.

Hier zijn vrouwtje en ik bezig met een behendigheidsrondje. De paaltjes worden op een super manier genomen. Ook een hoorgte sprong was er  en kijk eens hoe hoog die was en hoeveel ruimte ik nog over heb.

Verder moesten we apporteren, flyball spelen, gg en combisport doen. Dit allemaal in een makkelijke versie zodat iedereen plezier aan deze dag zou beleven.

Vanavond zijn we ook nog even met z´n alle naar Simba en Ziggy geweest. We kwamen daar toch bijna langst, dus was het wel even leuk om elkaar weer eens op te zoeken. Alleen Miyuki mocht met Ziggy spelen en wij (Keiko en Rontu) moetsen uitrusten na een lange maar leuke sportdag.

Zo daar ben ik weer eens, de laatste tijd zijn de hondjes veel aan het woord geweest, maar nu ben ik degene die veel heeft mee gemaakt.

Zoals jullie weten ben ik bezig met cursusen te volgen om "instructeur hondentrainen" te worden. Dat is dus ook waar ik de afgelopen drie weken zo druk mee bezig ben geweest dat het hier wel erg stil is geworden. De eerste week moest het huis helemaal gepoetst worden (als ik cusus heb is er maar een ding belangrijk het studieboek, dus blijft het poetsen liggen) en de nodige feestjes werden gevierd. De tweede week was het inlezen geblazen en ook de stof van cursus I moest ik nog even snel herhalen.

En toen, het was zover, de cursus Instructeur II begon vorig weekend. Ik weer vroeg op pad naar Antwerpen en deze keer moest er een hond mee, Miyuki was de klos. Toen alle cursisten aan wezig waren, bleek dat we met 5 mensen waren die samen de eerste cursus gevolgd hadden, gezellig en leuk dus. Op tafel lagen weer een boek en een map klaar die geleerd moesten gaan worden, fijn!!! Ook kregen we te horen dat we een les moesten geven voor de klas waar we een punt voor zouden krijgen en we zouden ook deoordeeld worden met een punt voor het omgaan met honden (lees lichaamstaal en commentaar toepassen) tijdens de praktijk trainingen. Het leuke hiervan was dat je de honden van andere cursisten moest lopen. Voor de derde dag, de maandag had ik besloten om maar alle hondjes mee te nemen, dan kon ik in de pauze lekker met ze wandelen, maar dat veranderde zondagavond. Rontu besloot om roet in het eten te gooien (zoals wij dat zeggen) en werd loops. Dus ik nam alleen Miyuki en Keiko mee, terwijl Rontu een fijne middag bij opa en oma had. De leraar was blij met Keiko, de extra hond, want er waren een paar honden bij die er helemaal geen zin in hadden en mocht Keiko mee doen. Wat was het leuk om die twee uitslovers bezig te zien met andere baasjes, geweldig en ik kreeg dan ook iedere keer te horen dat ze het zo leuk deden, zelfs de leraar vond ze super en die is toch wel wat gewend. De hele week erna was het waar Patricia is is ook haar boek of haar map, maar ja dat was voor een goed doel, hoe meer kennis hoe leukeren beter. Afgelopen zaterdag was het weer zover, Antwerpen werd weer onveilig gemaakt door een groep cursisten. Trainen tussen de buien door, stof doornemen in de klas en filmpje kijken tussen door, wat is er veel te zien en te leren. Op zondagmiddag was het dan zover het examen. 20 meerkeuzevragen en 20 open vragen, fijn, dachten we allemaal, maar dat deden we eigenlijk al de eerste dag toen we de stof zagen. Positief/negatief, bekrachteging/correctrie en Pavlov/Skinner, HELP!!! Maar het is gelukt, teminste ik heb alle vragen beantwoord en nu moet ik mijn punten maar weer afwachten.

Na het examen vroegen we of we eventueel ook herexamen moesten doen voor het praktijkgedeelte en toen schoot de leraar in de lag en zei dat we ons daar geen zorgen om hoefde te maken. Hond in het bakkie dus! 1=1=2! Taart! Een klein feestje werd daar dus voor gebouwd en we borrelde met heel de groep gezellig nog wat na.

Wat gisteren trouwens goed te merken was aan Keiko en Miyuki was de wisseling tussen de baasjes die cursusdagen, want gisteren op de behendigheidstraining deden ze maar wat en dat leek dus helemaal nergens op. Nu liggen er 2 honden totalloss en ik val ook iedere keer spontaan in slaap, want zijn cursusuen toch vermoeiend.

Vandaag hebben wij (Keiko en Rontu) weer eens iets leuks gedaan met het vrouwtje. Niet dat we niet vaak iets leuks doen, maar nu was het weer eens iets bijzonders. Vanmorgen moesten wij al vroeg onze huisjes uit en gelijk aan de riem en op pad, terwijl Miyuki toen lekker bij het baasje in bed kon kruipen, wat is het leven soms toch oneerlijk.

Maar na een klein uurtje rijden mochten we de auto uit en na een paar tellen was daar ook Mariska met Simba en Ziggy. En wij weten dat overal waar hun zijn wordt het gezellig, dus ook vandaag zouden wij wel een leuke dag hebben, arme Miyuki dachten wij toen, want die ligt vast nog saai bij baasje in bed.

Vrouwtje en Mariska haalde even later de auto´s verder leeg en begonnen allemaal dingen op te bouwen. We zagen paaltjes, tunnels en hoogte sprongen voor onze ogen komen, joeppiieeee, dat wordt leuk. Toen ze klaar waren mochten we nog even lekker naar buiten en een rondje vrij rennen. Vrouwtje zei tegen Mariska dat wij dan onze eerste energie wel kwijt zouden zijn zodat we binnen een beetje zouden luisteren. Luisteren is voor een Shiba nou niet echt makkelijk en dat zagen we even later binnen dan ook echt wel. Niet dat wij niet luisterde, maar al de andere Shiba´s die er waren gingen helemaal fout over de hindernissen terwijl we toch echt hadden laten zien hoe het wel moest.

Want wat bleek even na dat iedereen aanwezig was, wij waren door het bestuur van de rasvereniging gevraagd om demo´s behendigheid te geven en alle andere hondjes die aanwezig waren ook de beginselen van het vak bij te brengen. Wij vinden dit zelf natuurlijk een hele eer, maar ja we zijn dan ook wel erg goed, al zeggen we het zelf!!!

Bijna heel de dag door is het vrouwtje wel bezig geweest, soms met ons en de rest van de dag met vreemde Shiba´s, Aktia´s en al de andere soorten hondjes die bij de rasvereniging horen en natuurlijk met hun baasjes. Ook hebben vrouwtje en ik (Keiko) nog wat apporteren laten zien, want dat kan een Shiba ook als je maar goed oefend.

Als pauze waren er 2 super leuke verrassingen, eerst was daar het vrouwtje van Tama en Miko en natuurlijk waren die twee schattige Shiba´tjes er ook bij en toen die weer weg waren kwamen het baasje en vrouwtje van Khoda en Banshu, maar helaas die twee maffe Shiba´s waren er niet bij. Ook waren er natuurlijk Ilone, Leni, Ine en Joyce en dat is toch ook altijd weer wel leuk om hun te zien.

Maar wat nog leuker was is dat sommige mensen het nog steeds raar vinden dat een Shiba los kan lopen en die vonden het dan ook erg knap dat wij dit deden, maar ja, wij zijn dan ook niet anders gewend dan dat wij regelmatig los mogen lopen en krijgen dan ook altijd een heerlijk snoepje als we terug komen. En denk nu niet dat wij voor niks behendigheid doen, nee er moet altijd wel een beloning voor tegen over staan na een rondje te hebben gedaan wat het baasje of vrouwtje wilt.

Vandaag was de beloning van de rasvereniging een lekker flesje wijn dat erg leuk in een japanse kimono verpakt was (die gaan wij dan ook zo even op drinken, vrouwtje lust dat namelijk niet).

Nadat het vrouwtje en Mariska nog heerlijk wat vlees van de bbq op hebben gegeten zijn we met z´n alle weer tegelijk naar huis gereden. Om daar eerst Miyuki het hele verhaal van vandaag te vertellen en daarna weer eens lekker te gaan slapen op onze zakken. 

Maar wat hebben wij vandaag als Agility (zo noemen ze het in het buitenland behendigheid) Shiba´s Keiko en Rontu een leuke dag gehad en dat zullen we weer niet snel vergeten.

Ppffffff, wij zijn nog steeds moe van gisteren, want toen was het hier in huis echt een gekkenhuis, tenminste ´s middags was het hier een gekkenhuis. Rond de klok van 12.30 uur ging de deurbel en gelijk herkende we de stemmen van de mensen die aan de deur stonden.

Zou het zo zijn, jjaaa de deur ging open en daar kwam Nagai binnen lopen en wij gelijk achter hem aan. Ook waren zijn baasjes en vrouwtjeser, die kwamen hem even hier brengen om zelf even daarna lekker hier in Breda te gaan winkelen. Leuk toch.

Maar na een half uurtje wisten baasje en vrouwtje weer waarom ze blij waren dat hij en zijn zusje ook al weer weg waren, kefen, blaffen, keffen, ja dat was wat die heel erg goed konden en Nagai kan dat nu nog steeds goed. Enhu, niet alleen hijnatuurlijk, want ik (Miyuki) laat me natuurlijk onderblaffen en zetten ook mijn stembanden in werking. Ik sta er om bekend dat ik op een hoge toon blaf en kef, maar vandaag heb ik laten horen dat het nog wel een toontje hoger kan. Zo zijn we dan ook bijna heel de midag bezig geweest.

Ook kwam Lore (een van onze mensenvriendinnetjes)even langs, ze was natuurlijk ook erg benieuwd hoe hij er nu uit zou zien. Nou dat hij haar nog herkende was een ding wat zeker was, wat was hij blij, zijn kontje hing op de grond, een kwispelend staartje en zijn oortjes in zijn nek, gewoon een blije Shiba dus.

Verder was het erg leuk om de lichaamstaal van honden weer eens goed te bestuderen. Opgetrokke lipjes, oortjes die alle kante uit stonden, oogen die spraken, en zo kan ik natuurlijk nog wel even door gaan. Wat is het toch fijn dat wij elkaars taal zo goed begrijpen en voor hetvrouwtje is het een goede herhaling voor de cursus die over 3 weken weer van start gaat.

Kijk maar eens en zeg maar wat jullie van deze foto vinden, of wat wij aan elkaar te vertellen hebben.

Verder hebben we natuurlijk ook wel gewandeld, maar helaas de boswandeling is niet door gegaan, lang leve de modder. Ook hebben we af en toe geslapen en dat was dan fijn voor de oortjes van het baasje en vrouwtje, dan hadden die ook even rust. Maar spelen dat was wat we toch eigenlijk heel de middag wel gedaan hebben. Zo erg dat ook de hele speelgoedbak leeg was en de vloer helemaal vol lag.

Na al die drukte in het gekkenhuis moest er nog een foto gemaakt worden van ons allemaal, maar dat was niet zo makkelijk, dus heeft vrouwtje maar even geholpen, want ja stil zitten voor Nagai en mij (Miyuki) was nog steeds erg moeilijk, want we wilde nog steeds spelen. Voor de rest hebben we heel de avond geslapen en gedroomd om rond de klok van 22.30 uur ons huisje in te gaan om daar verder te slapen en te dromen. En vandaag, ja dat hebben we al gezegt, lekker niks gedaan en uitgerust van gisteren.

Vandaag hebben wij weer feest, maar deze keer is het er niet een van ons, maar ons vrouwtje is degene die weer een jaartje ouder is geworden. Hoe oud? Nou in ieder geval nog ouder dan wij alle drie samen. We hebben zitten verzinnen hoe we jullie het kunnen uitleggen, even kijken hoe was het ook al weer. O ja, mijn (Keiko) leeftijd en dat gedeeld door 2 is het eerste cijfer en dan onze (Rontu en Miyuki) leeftijden optellen en dat min 1 en dat is het tweede cijfer.

Vanmorgen hebben we op de normale tijd dat wij wakker worden een liedje gezongen, dat de buurjongen wakker zou worden van het liedje dat maakt niet uit, want hij is vandaag ook jarig. Dus wij hebben zo hard we konden gezongen, want dat verdient het vrouwtje gewoon. Verder hebben we haar een kluif gegeven, maar daar had ze niet zo’n trek in en ze is dus zelf nu druk bezig met lekkere taarten en hapjes te maken voor als er bezoek komt. Dan kan ze net als ik (Rontu) van de week ook trakteren, misschien krijgen wij ook wel wat.

Wat de dag ons verder nog mer brengt, een berg bezoek en voor de rest zien we het wel. Gezelligheid en genieten, dat is toch het belangrijkste in het leven.

Vandaag is het weer zover, ik (Rontu) ben jarig en ik mag vanaf nu zeggen dat ik 4 jaar oud ben. Toen ik uit mijn huisje gehaald werd door het baasje begon hij te zingen en het ging zo; er is er 1 jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is zij. Ik kreeg gelijk een kluifje terwijl Keiko en Miyuki niks kregen. Zo dat kluifje had ik te pakken.

Toen ik beneden kwam was er een kussen versierd en toen Keiko er op ging liggen moest ze er af en mocht ik er op gaan liggen van het vrouwtje. Zo dat was pech voor Keiko en Miyuki mag er ook niet op gaan liggen als ik er niet op lig. Er was ook weer een cadeautje voor mij. Een nieuwe bal, die heb ik nooit genoeg!

Misschien zijn er nog wel meer dingen waarbij ik vandaag een beetje voor getrokken wordt, maar dat zie ik wel. Vanavond ga ik in ieder geval snoepjes uitdelen op school, want als je jarig ben vier je toch ook een feestje en dat doe ik dus samen met al de andere hondjes die op school zitten. Misschien mag ik van de juf ook wel een spelletje kiezen wat ik wil doen als de les er op zit, nou dat wordt dan een minuut of 10 vrij spelen in de klas, want dat vind ik wel erg leuk.

Op het moent zijn wij helemaal uitgeteld en als jullie willen weten hoe dat komt moet je verder lezen.

Vanmiddag ging het vrouwtje even naar boven en kwam met onze losloophalsbandjes naar beneden, de fluit om haar nek en een zakje met snoepjes in haar broekzak, bergschoenen aan en het baasje kwam achter haar aan. Wij dachten al gelijk dat dat voor ons wat leuks betekende en toen wij dan ook in de auto zaten hebben we zeker een half uur aan het piepen geweest. We kregen zelfs te horen dat het er op leek of dat baasje en vrouwtje nooit wat leuks met ons deden, maar dat is echt niet waar hoor. Toen we uit de auto kwamen en een stukje gelopen hadden zagen we opeens een bekende, Grimm (hier in huis Montaro genoemd) stond daar samen met zijn baasjes en wat bleek later ze stonden op ons te wachten daar aan de rand van de Loonse en Drunese Duinen. Dat we het naar onze zin hebben gehad kunnen jullie nu zien.

Ik (Keiko) sta hier mooi te zijn boven op een boomstam, mijn favoriete hindernissen om over heen te lopen of te springen.

Tikkertje spelen met z’n alle en tegelijkertijd maken we zoveel herrie dat iedereen die om ons heen loopt te lachen en genieten, want het plezier straalt van ons af.

Als ik (Miyuki ) onderweg een blokkade zie is dat geen enkel probleem, hoe hoog of breed het doet me niks, ik vind het geweldig en het kan niet gevaarlijk genoeg zijn.

En dan hebben we Grimm, jaja die kan er ook wat van. Je kunt zien dat hij bij ons de streken heeft geleerd waar mee hij nu ook de boel om hem heen onveilig maakt.

Ik (Rontu) vind het soms wel even genoeg en ga dan even lekker zitten genieten van alles wat er om mij heen gebeurd en dat is een heleboel zo met die maffe Shiba’s om mij heen.

Op het einde van de wandeling kwamen we ook nog het vrouwtje van Grimm tegen. Al de baasjes en vrouwtje hadden toen wel zin in wat te drinken, want wanneer wij lekker uit een plas aan het drinken zijn moeten die toe kijken en om hun een plezier te doen zijn we maar ergens naar binnen gegaan en onder tafel gaan liggen. De glazen werden gevuld, er kwamen hapjes op tafel en er werd volop gekletst.

Nu gaan we lekker ons huisje op zoeken, want we zijn nog steeds uitgeteld van de leuke middag die we vanmiddag hebben gehad, want wij wisten echt niet dat dit was afgesproken. Weltrusten en tot morgen.

Vanmorgen hebben het baasje en vrouwtje afscheid genomen van Evy. Het was een moeilijke, maar vooral mooie bijeenkomst. Mooie verhaaltjes, mooie liedjes en op het einde gingen er wel 150 ballonnen de lucht in op weg naar Evy het engeltje. Dit is tenminste wat baasje en vrouwtje net vertelde toen ze thuis kwamen en nog even een traantje moesten weg vegen.

Maar nu had die kleine meid ook in onze hartjes een speciaal plekje ingenomen en wij wilde dan ook afscheid van haar nemen. Nou weten wij niet of er hondjes in het crematorium mogen, maar daar zou het zo druk zijn dat we besloten hebben om op onze eigen manier afscheid van Evy te nemen. Vrouwtje had ook ballonnen gekocht en daar had ze briefjes aan gedaan met daarop de tekst.

Hoi,

Ik ben Keiko/Rontu/Miyuki, een hondje en van de week is Evy een mensenvriendinnetje van mij door een rottig ongelukje in huis een engeltje geworden. Evy is samen met haar mama van de trap af gegleden en mocht helaas maar 7 maanden oud worden. Nou betekende Evy veel voor mij en het vervelende is dat hondjes niet welkom zijn in de aula van het uitvaartcentrum, maar ik wil graag toch wat speciaals voor Paul en Debby (de papa en mama van Evy) doen. Vanmorgen zijn daar veel ballonen opgelaten en ik heb deze ballon thuis opgelaten met daaraan dit kaartje. Is het misschien mogelijk dat jullie een mooi/lief kaartje sturen naar hun van uit mijn naam. Ik zou dat erg fijn vinden, dan heb ik toch wat moois gedaan.

Bedankt en een poot van Keiko/Rontu/Miyuki

Toen het baasje en vrouwtje dan ook net thuis kwamen hebben wij de ballonnen gepakt en zijn naar buiten gegaan om daar 3 trosjes los te laten. Die van ons (Keiko en Rontu) vlogen gelijk snel en hoog weg op weg, maar het trosje van mij (Miyuki) hangt hier nog in een boom, maar hopelijk vliegt die straks ook nog weg. Baasje zei gelijk dat die ballonnen alleen van mij (Miyuki) konden zijn, omdat ik altijd apart moet zijn.

Op deze manier vonden wij dat we mooi afscheid genomen hebben van die kleine meid en we hebben haar beloofd dat we ooit komen kroelen en dat doen we ook zeker. En nu, nu gaan we lekker kroelen met het baasje en vrouwtje want die kunnen dat ook wel even gebruiken.

Vandaag hebben we het weer eens goed gehad. We zijn begonnen met een bakje water en daar naast had het vrouwtje een bakje brokjes met daarin een kluif weg gezet. Een heerlijk ontbijt en daar draaien we onze pootjes niet voor om. Slurp, kkrrkkkk, slurp en kkrrrkkkkk en weg was alles. Een kleine wandeling volgede en daarna een schoonheidsslaapje terwijl het vrouwtje in de voortuin aan het werken was.

Vanmiddag was het lekker weer, tenminste het zonnetje scheen en daar wilde het vrouwtje dan lekker van genieten. Riempjes aan en wandelen gaan was haar kreet en weg waren we. We hebben plekjes gezien waar we niet vaak komen en dat zonder in de auto te stappen. Zeker 1,5 uur zijn we aan het wandelen geweest en dat allemaal in de buurt van ons huisje. Thuis gekomen hebben we weer een bakje brokjes gekregen en daarna zijn we moe maar voldaan van het zonnetje gaan genieten. Nee, niet in de tuin met de deur open maar achter het glas van de deuren en dat is heerlijk warm. Het duurde dan ook niet lang voordat we allemaal moe maar voldaan in slaap vielen. Woeff, wafff, blafff, woef, was dan ook wat het vrouwtje al snel hoorde en wat bleek we lagen met z’n drietjes tegelijk te dromen.

Rond de klok van 17.30 hebben we nog een rondje gewandeld, maar ver zijn we niet gekomen. We hoefde niet zo nodig, want lui waren we ondertussen echt wel geworden.

En als we starks uitgedold zijn, jaja onze dolle minuten komen er aan. Ik (Miyuki) ben al aan het warm lopen terwijl wij (Keiko en Rontu) even zitten te vertellen wat het vrouwtje moet schrijven en dan gaan we zo beginnen met rennen en springen. Nou dus als we klaar zijn met dollen gaan we nog even wandelen om dan daarna onze kussen op te zoeken om te gaan slapen. We staan dan alleen nog op om onze huisjes in te gaan om daar snel verder te slapen.

Dit weekend heeft helemaal in teken gestaan van het bezoeken van kinderen van mij (Rontu). Het begon allemaal vrijdag avond.

De deurbel ging en toen die werd opengedaan door het vrouwtje stond daar Montaro met zijn baasjes en vrouwtje voor de deur. Eerst zijn we lekker wat gaan wandelen en daarna zijn ze mee naar binnen gegaan. Wij hebben met z’n alle gespeeld terwijl de mensen wat dronken en bijkletsten. Na een ruim uur te hebben gespeeld werd er een foto gemaakt van Monatro samen met mij.

Even later keerde de rust weer terug in huis, want het bezoek was weer weg gegaan met in hun armen een grootte zak voer voor Grimm, want zo wordt Montaro genoemd.

Zaterdag begon gewoon, vrouwtje moest werken, maar toen die thuis kwam hadden ze het allemaal over Nagai. Even later zaten we in de auto en na een uurtje kwamen we op plaats van bestemming aan. En ja hoor, wie zagen we daar, Nagai. Eerst hebben we met z’n alle de huiskamer op stelten gezet, daarna hebben we de achtertuin eens goed onderhanden genomen. Samen met mij (Miyuki) en een balletje beleefde die kleine drumes veel plezier.

En weer even later liepen we met z’n alle over een duin heen en toen we aan de waterkant aan kwamen mochten onze riempjes af en joepppiiieeeee rennen.

Nagai deed ook super mee en hij kwam zelfs samen met mij terug van heel ver weg toen vrouwtje ons riep.

Weer thuis gekomen hebben we nog even echt ruzie gemaakt, want wat dat betreft zijn we allebei hetzelfde, waar we om moesten ruziën wisten we niet, maar ruzie maken zouden we. Moe dat waren we wel en waarschijnlijk ging het dus daar door fout, maar we hebben het weer goed gemaakt en vannacht heb ik dus echt wel over hem gedroomd hoor, de knapperd.

En dan vandaag Nyoko, straks volgt de rest want nu gaan we weg….. naar Nyoko.

21.02 uur; Nou daar zijn we dan weer. Vanmiddag zijn we dus met z’n alle in de auto gestapt om naar Nyoko te gaan, zelfs het buurvreindinnetje Lore is mee geweest, want die had toch wel een speciale band met die kleine dondersteen. Toen we er aan kwamen had Nyoko eerst alleen in de gaten dat wij er waren, maar toen ze de stem van het baasje, vrouwtje en Lore hoorde, jaaaaa kroelen dat deed die dondersteen als de beste. Na een poosje te hebben gespeeld en de toen de mensen waren bij gekletst zijn we naar het bos gegaan om daar lekker weer te ravotten.

Op de heen weg naar het bos mocht Lore Nyoko vast houden, lekker vertouwd was dat voor hun.

Die kleine was helemaal zwart van het zand, maar dat deed haar niks, even schudden en wit was ze weer. Ze kon al erg hard rennen, ze hield bijna ons bij en wij kunnen erg hard rennen.

Maar zeg eens eerlijk is die kleine meid van mij (Rontu) geen knapperd!

Weer thuis gekomen zijn we lekker gaan rusten en al de baasjes en vrouwtjes zijn wat gaan eten. Daarna zijn we weer in de auto gestapt om naar huis te rijden. Slapen en dromen dat is wat we willen, dus dat gaan we nu ook doen.

Maar als jullie willen weten waarom deze 2 bezoekjes waren, nou de stambomen van Nagai en Nyoko waren binnen en die wilde baasje en vrouwtje zelf aan de nieuwe baasjes en vrouwtjes geven. En zo stond dus dit hele weekend in teken van bezoekjes van en aan kindjes van mij (Rontu).

Het gaat hier in huis weer steeds meer de goede kant op, maar we zijn er nog steeds niet helemaal aan gewend dat er geen puppy’s meer rond lopen. Iedere keer als wij beneden komen uit onze huisjes kijken we eerst de keuken in, speeltijd denken we, maar helaas, ze zijn er niet meer.

Soms denk ik (Rontu) ineens aan mijn kindjes en ga dan lopen piepen en zoeken. Dit heb ik trouwens van zondag op maandag nacht heel vaak gedaan. Vrouwtje probberde van alles; een wandeling om te plassen en po..en, drinken, eten en een kroelbeurt, maar als ik dan weer in mijn huisje lag was het weer hetzelfde. Maar wat me wel even goed heeft gedaan was de hondenschool op maandagavond. Daar heb ik me 45 minuten helemaal uitgeleefd en toen was ik zo moe dat vrouwtje besloot om er mee te stoppen. Maar ik begin er steeds beter aan te wennen dat mijn puppy’s weg zijn al moet ik nu wel weer erg aan ze denken. Als het goed is krijgen ze vandaag of morgen een spuitje en ik hoop dat de dierendokter ze geen pijn doet.

De uitslag van de poll is dus ook bekent; ik (Rontu) mis Nagai en Nyoko het meest, maar ja het zijn ook mijn kindjes waar ik erg veel van hou. Ik vond het deze keer ook wel erg leuk om puppy’s te hebben (2 jaar geleden was dat wel anders, maar toen waren het er ook 5, een beetje te veel denk ik) en vrouwtje noemt me dan ook nog steeds trotse mama Rontu. Daarna mis ik (Miyuki) ze het meest, want ik kon heel erg goed met ze spelen. Baasje en vrouwtje volgen dan en ik (Keiko) vind het soms wel fijn dat ze weg zijn, want nu hoef ik niet meer de baas te spelen en ze dingen te leren.