Vandaag mocht ik (Miyuki) weer naar school en ik had me voor genomen om deze keer eens naar het baasje te luisteren. De vorige keer (twee weken geleden) was het baasje heel er teleurgesteld en vertelde het vrouwtje dat zij voortaan maar met mij mee ging, want hij had er geen zin meer in.

Toen we deze keer thuis kwamen vertelde het baasje tegen het vrouwtje dat ik erg lief was geweest, sterker nog hij zei dat ik het knap gedaan had. Zit, af en blijf ging allemaal erg goed net als het volgen en het apporteren (ik loop alleen nog een rondje om baasje heen en laat de apport vallen voor zijn voeten, natuurlijk laat ik niet gelijk zien dat ik alles kan). Maar toen ik de eerste hoogte sprong moest maken kreeg ik de kolder in mijn kop en was ik net als altijd niet meer onder controle te houden, maar toch was het baasje deze keer erg tros op mij.

De komende weken hebben wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) allemaal vakantie van school, want de leraar en lerares zijn nu op vakantie en als die terug komen zijn we zelf net in Zwitserland. Maandag 18 september zijn tante Keiko en mama Rontu weer de klos en de zaterdag erna moet ik laten zien dat ik de einddoelen van de "basis"klas kan en dan mag ik gelijk door stromen naar de "combi 1"klas.

Hier zie je tante Keiko in actie (op haar eerste vakantie in Zwitserland met de hondenschool) met een oefening die ik als ik naar de andere klas mag ook moet gaan doen. Lijkt me trouwens best gaaf om het ook zo goed te doen als tante Keiko, dus ik ga maar snel aan mijn huiswerk beginnen!

En als we vanavond naar ons huisje gaan om te slapen hoeven we nog maar 14 nachtjes te slapen en dan….., vakantie!!!!!

Het is ons weer gelukt we zijn weer thuis en we hebben een heerlijk weekend achter de rug! Zelfs het weer heeft mee gewerkt, wat wil je dan nog meer? Nou daar blijven wonen is ons antwoord op deze vraag, maar ja soms kan je niet alles hebben wat je wilt.

Vrijdag kwamen we na een reis zonder opstoppingen rond half zes aan,wat eten en daarna samen met de hondjes bij Udo en Monica melden dat we er waren en een rondje lopen. Later op de avond gingen we terug naar Udo en Monica omdat ze nog wat te vragen hadden en pas tegen de klok van half elf weer naar huis met een tas vol eten zodat ik zaterdag niet hoefde te koken.

Zaterdag zat Remko voor dag en dauw op de fiets om een fikse route door de bergen te rijden. Nadat ik nog wat boodschappen had opgeruimd ben ik met de hondjes gaan wandelen, heerlijk. Op een gegeven moment kwam ik bij een weiland uit en kon het niet laten om even een sms-je naar de fam. Jansen te sturen, want dit was voor hun toch echt wel het mooiste uitzichtspunt (dat vind ik trouwens ook nog steeds) toen hun één weekje in ons huisje waren. Toen ik weer bijna thuis was belde Remko op dat hij ook bij dat mooie punt stond dus het laatse stukje hebben we allebei afgelegd, hij op de fiets en ik samen met de hondjes met de benenwagen.

‘S avonds lagen Remko en Miyuki lekker samen in de stoel een filmpje te kijken en uit te rusten van de vermoeiende dag. Ik lag lekker op de bank en Keiko en Rontu ieder op hun zak, gewoon knus dus.

Een lange wandeling zorgde er op zondag voor dat Miyuki ’s middags mee kon naar de boot van Udo en Monica, wat boft die kleine toch als wij niet weten hoe lang we weg blijven dan mag ze namelijk de leukste dingen meebeleven. Keiko en Rontu bleven op het huis passen en hebben daar lekker uitgerust van een wandeling van bijna drie uur. Wij zaten heel de middag in een bootje en vaarde over de Edersee en daarna hebben we lekker wat gegeten in een restaurantje aan de haven.

Thuis gekomen nog een rondje met alle hondjes gelopen en naar bed, want wat is zo’n dagje buitenlucht vermoeiend zeg. De maandag heeft Remko weer sportief door gebracht en ik heb lekker wat gewinkeld. ‘S middags hebben we met z’n alle in de tuin geluierd en wat was dat lekker zeg. Het weer werkte zo goed mee dat ik ook nog een beetje verbrand was en dat terwijl ze alleen maar regen voorspelde bij de weersvoorspellingen. De hondjes hebben lekker aan de lange lijn gelegen en dat betekent dat ze een groor stuk van de tuin kunnen rondsnuffelen, maar toch blijven die drie mafkezen voor ons terras liggen. Omdat ze zo lief waren kregen ze nog een heerlijke kluif, waar ze ook weer een tijdje mee zoet waren.

Vandaag was een baaldag, we wilde geen van alle naar huis, maar ja aan al het leuke komt een eind en dat betekende vanmiddag spullen pakken, huisje schoonmaken een een ritje van drie en half uur in de auto. maar wat we wisten was dat deze avond weer gezllig zou worden, want het was weer eens vrouwenavond en dan is het niet mogelijk om sip te blijven kijken, want dan is het echt lekker kletsen over van alles en nog wat.

En morgen gaan we gewoon weer gezellig verder, eerst even werken en dan gezellig wat eten bij de fam. Jansen. De hondjes gaan dan ook gezellig mee, want ook die zijn uitgenodigd.

Nu nog even voor de vakantiegroep, nog 18 nachtjes en dan……, dan gaan we op vakantie. Weltrusten dus!!!!

Ja, eindelijk was het dan weer eens zover, het heeft geregent.

Het was zo lang geleden dat ik zelfs eens goed moest kijken wat er allemaal uit de lucht kwam vallen. Het was heerlijk om die druppels op mijn lijfje te voelen vallen. Ik ben gewoon heel de regenbui buiten gebleven. Nou moeten jullie niet gelijk denken arme Keiko want dat is niet nodig. Ik kon namelijk gewoon naar binnen, want de deur stond open en de regenbui duurde ook niet zo lang (een minuut of tien maar) en het waren maar kleine druppels. Rontu en Miyuki waren nergens te bekennen, bang dat ze nat werden zeker. Maar toen ik binnen kwam, snuffelde ze me helemaal af en toen zei ik dat ze als ze het lekker vonden ruiken ze de volgende keer ook maar in de regen moesten gaan staan en dat ze snel moesten stoppen met snuffelen.

Jippie, het is dus een stukje koeler zodat we weer wat vaker verder gaan wandelen, want dat is er toch wel een beetje bij ingeschiten met die hitte van de afgelopen weken.

De afgelopen nacht heeft Miyuki bij mij (Keiko) gelogeerd, ja ja, net als vele mensen ging zij in een ander bedje slapen dan dat ze normaal gesproken doet. Het was erg gezellig, maar op een gegeven moment vroeg ze aan mij hoe ik het toch voor elkaar krijg. Nou vragen jullie je af wat ik dan voor elkaar krijg, nou mijn bijnaam in toch tegenwoordig Houdini! Weten jullie het nu weer? Ik heb het haar verteld, maar ik deed het niet voor, stel je voor zeg, ik ben niet gek! We zijn even daarna lekker knus tegen elkaar aan gaan liggen en gaan slapen, mm lekker hoor.

Zo nu vandaag. Heel de dag hebben we lekker niks gedaan en toen werd er rond half zeven gevraagd of er hondjes waren die naar school wilde, nou Rontu en ik wilde wel en Miyuki ook, maar die moest thuis blijven. Zij moest dus in haar huisje, ten eeste omdat ze alleen helemaal niet vrij mag blijven lopen en te tweede omdat ze gisteren de poef  van een super gapend gat heeft voorzien. Baasje en vrouwtje hadden zoiets van het is eigenlijk te warm om naar school te gaan, dus zien we wel hoelang we iets doen, anders zijn we gewoon voor de gezellighied geweest. Nou en gezellig was het en we hebben ook nog wat gedaan. De les werd voor het eerst buiten gegeven en dat was super leuk, ook moesten we spelletjes doen waarbij er met water gewerkt moest worden en dat vond ik leuk, maar Rontu niet zo. Ook ben ik nog even een blokje om (we konden zo weglopen als we wilde, want er staat geen hek om de parkeerplek) gegaan terwijl het baasje met mij bezig was. Ik ben even bij de buren op bezoek geweest, maar toen het vrouwtje me riep ben ik terug naar de klas gegaan. Nou dat was onze les van vandaag op school.

Toen we net thuis kwamen ging het baasje Miyuki uit haar huisje halen. De trap op, de deur open en toen….. het baasje stond met z’n mond open van verbazing. Ze heeft de afgelopen nacht dus goed naar mij geluisterd, want ook zij kan vanaf nu uitbreken uit haar huisje. Zij weet nu hoe, zij weet nu hoe en daar zijn het baasje en het vrouwtje dus niet blij mee!! Baasje en vrouwtje weten zeker dat de deur goed dicht zat, want er lag een plasje met water (vast en zeker van het zweten, want het is me een werk om het deurtje open te doen) net naast en in de bench. Gisteren waren de reactie’s op het vehaal in de trand van lang leve de bench, maar daar moet dus ook weer wat op verzonnen worden.

Vrouwtje is nu de oplossing aan het verzinnen en wij gaan nog een blokje om met het baasje.

Het vrouwtje heeft de oplossing, Miyuki gaat in het huisje van mama Rontu, want dat kan ze dus echt niet open krijgen. Wij krijgen oordopjes, want vanancht zal Miyuki de nodige liedjes zingen, want dat huisje vind ze een vreeselijke plaats om te zijn.

Vandaag was het dan zover, de verhalen van onze mensenvriendinnetjes Quinty en Moïse (en hun papa en mama natuurlijk) die de afgelopen wek in het huisje in Duitsland geweest zijn kregen we te horen. Wat hebben die daar leuke dingen beleefd zeg, dingen waarvan wij nog niet eens wisten dat die er waren hebben hun gezien en ook veel van onze mooie plekjes hebben ze bezocht. Baasje en vrouwtje waren dan ook helemaal blij dat ze zo genoten hebben. Wij hebben terwijl het baasje en vrouwtje de foto’s zaten te bekijken lekker met Quinty en Moïse gespeeld en vonden het dan ook jammer dat ze weer naar huis gingen.

Maar vanmorgen was de telefoon al gegaan en toen hoorde wij dat het baasje en het vrouwtje vanmiddag nog een stukje gingen fietsen. Ik (Miyuki) hoorde dat en vertelde gelijk aan mama Rontu wat ik van plan was als ik vrij rond zou mogen blijven lopen. Ik (Rontu) vond dat geen goed idee en sprak dan ook met mijn dochter af dat dat geen goed idee was. Ik (Miyuki) zei dat het het wel begreep en schaamde me ook best wel voor het idee. Toen het baasje dan toch met Michael en Mirjam een stukje fietsen waren mochten we met z’n drietjes beneden vrij rond lopen, maar toen kwam het idee van mij (Miyuki) van eerder vandaag weer naar boven en nam de overmacht op mijn schaamtegevoel

Dit was dan ook wat het baasje en vrouwtje aantroffen toen ze dor de achterdeur weer naar binnen kwamen, een gat in de poef waar we alledrie zo graag op liggen. Vrouwtje vroeg gelijk wie dit gedaan had. Ik (Keiko) heb gezegd dat ik het in ieder geval niet was. Ik (Rontu) heb gezegt dat het Miyuki was en dat ik ze het plan al eerder vanmiddag uit haar hoofd gepraat had, maar dat ze toch alsnog haar eigen gang gegaan was. Ik (Miyuki) deed net of dat ik niet wist waar het over ging en kwispelde lekker vrolijk door de huiskamer heen, want ik was blij dat baasje en vrouwtje weer thuis waren. Jammer genoeg hebben baasje en vrouwtje gezegd dat ze bijna zeker weten wie het gedaan had en dat die dan ook de volgende keer weer gewoon in het huisje moet als ze even weg gaan.

Nu liggen we weer lekker te luieren en denken aan de lieve mensen die we vandaag weer allemaal gezien hebben.

Vanmorgen werden we weer eens wakker gemaakt door de wekker, jaja ook op zondag loopt die bij ons regelmatig af. Voor vandaag hadden we namelijk om tien uur afgesproken in katwijk aan Zee om daar met heel de groep waarmee we op vakantie gaan te gaan oefenen en omdat het wel eens heel druk kon worden onderweg zijn we maar op tijd weg gereden. Om half tien kregen we al en berichtje per telefoon dat Marcel en Mariska er al waren en dat er volop parkeerplaats was (later op de dag niet meer hoor!). Toen wij er ook aankwamen waren Ronald, Anita, Manon en Colin er ook al en even later kwam Mariska ook het parkeerterrein op. Natuurlijk waren al de hondjes erbij, ja deze keer was heel de groep compleet. Nadat iedereen elkaar een knuffel had uitgedeeld (aan alle mensen en hondjes) gingen we van start.

De wandeling begon lekker, maar even later leek het erop dat we al in de bergen liepen, stukje klimmen en weer afdalen, klimmen en weer afdalen, lang leve de duinen, het was dus vandaag echt oefenen voor de bergen in Zwitserland. Na al deze inspanningen volgde een heerlijk stukje wandelen tussen de bomen, maar daar lag een sloot en dat betekend voor onze hondjes zwarte pootjes. Maar Miyuki won vandaag de schoonheidsprijs, wat een viezerik is dat toch zeg! Toen gingen we de bocht om en volgde er een trapje, wauw, wat een uitzicht stond er ons te wachten. Een groot open veld waarop de hondjes lekker tikkertje konden spelen.

Opeens was Keiko even verdwenen en toen we haar weer zagen hadden we dit beeld voor ogen. Super, onze eigen Bergshiba! Na dit veld moesten de hondjes even aangelijnd, want er moest een klein stukje over de straat gelopen worden voordat we bij het strand uit kwamen. Een strand waarop de honden een heel jaar lang los mogen lopen, is dat niet geweldig?

Op dat strand was het een drukte van belang, maar ja wat wil je met dit weer, maar we durfde het toch aan en een minuut of vijf later of een strandbreette verder liepen al de hondjes toch los. Wij (baasjes en vrouwtjes) hadden het erg druk om te kijken waar de hondjes waren. Opeens zagen we dat Miyuki al lekker aan het zwemmen was, maar ook zagen we dat ze kopje onder geduwd werd door een Labrador (rothond!).

Toen ze weer bij de groep was zijn we verder gelopen om weer het water in te gaan.

Moet je zien wie als eertse het water bereikt had en dan ook nog op welke manier (een konijn is er niks bij!) maar onze Bergshiba was echt de eerste.

Een afdruk van een pootje van Rontu. Die was trouwens ook even in paniek vandaag. Water is nou niet echt iets voor haar en toch liep ze met regelmaat door het water totdat het een stukje dieper werd en er een beetje stroming stond. Dat een Shiba kan gillen weten nu veel meer mensen en we hebben haar dan ook maar geholpen met een heerlijk snoepje uit de tas van Mariska (bedankt hoor).

Onder al het zwemmen door moesten er natuurlijk ook nog zandkastelen gebouwd worden. Een heus kasteel hadden Rontu en Keiko gebouwd en Ziggy had de eer om het superkasteel te openen op een wel heel hondse manier trouwens. Rontu en Keiko waren een beetje verbaasd over zijn manier van doen.

Even later werd er weer gezwommen en kijk onze schoonheidskampioen eens, het lijkt nu wel een waterrat!

Na een uurtje of twee in touw te zijn geweest met wandelen en zwemmen werd het tijd om de hondjes weer aan de lijn te doen, we hadden trouwens ook het einde van het losloopgebied bereikt. Nog een stevige klim over de duinen heen en op naar een restaurant. Ook dat moesten wij (baasjes en vrouwtjes) oefenen voor op vakantie. Wij hebben allemaal wat gedronken en gegeten en de hondjes kregen ook heerlijk water om te drinken. Toen we allemaal moe maar voldaan weer een beetje bijgetankt hadden konden we terug naar de auto lopen om naar huis te gaan. Daar hebben we allemaal afscheid genomen van elkaar, maar deze keer duurt het niet al te lang voordat we elkaar weer zien, want op 26 augustus zien we elkaar allemaal weer, maar dan in Zwitserland.

De hele groep compleet: Achter van links naar rechts; Manon, Ronald, Anita, Marcel, Mariska, Mariksa en ik (Patricia). Voor van links naar rechts; Khoda, Banshu, Tama, Miko, Ziggy, Simba, Keiko, Miyuki en Rontu. Colin en Remko liepen voor ons uit om deze foto te maken.

Het lijkt er erg veel op dat de hondjes allemaal de zelfde dingen doen. Hier hebben we een foto van bijna twee jaar geleden en kijk Keiko en Rontu eens lekker liggen. Lekker op hun plekje in het boomschors om te genieten van het zonnetje.

En dan Miyuki, wat is het toch een scheetje als ze zo in de zon ligt, maar ze ligt wel op het plekje van tante Keiko en mama Rontu. Nee hoor, maar altijd is het bewuste plekje wel bezet door één van de drie en dat is toch best wel leuk om te zien.

Verder kunnen we met gerust hart vertellen dat we aanstaande zondag helemaal compleet zijn met de groep waarmee we op vakantie naar Zwitserland gaan. Rontu hoeft nemelijk al twee dagen geen broekje meer aan en gaat dus zondag voor het eerst weer zonder riem uit haar dak. Wat zal die weer genieten zeg en haar bijnaam "Roeftem" zal ook wel weer eer aangedaan worden.

School voor Miyuki was het eerste wat er voor vandaag op het programma stond. Ik (Patricia) was de gelukkige om met haar de klas in te gaan en Remko bleef lekker wat kletsen met bekende. Alles ging goed tot dat Miyuki de eerste hoogte sprong moest nemen, jippie, leuk, wat kan ik gaan uitspoken dacht ze. Miyuki raakt namelijk helemaal de kluts kwijt en weet niet meer van ophouden als ze ook maar een hindernis van een behendigheidsbaantje voor jongen honden moet nemen. Ze besloot om met andere honden uit haar klas te gaan spelen en ik maar roepen dat ze moest komen, nou nee dus, daar had ze geen zin in. Remko hoorde dat en besloot om mij te helpen door Miyuki te roepen, ze moest dan wel langs mij komen en dan kon ik haar lokken met een snoepje.

Achter af had Remko beter zijn mond kunnen houden, want wat er toen gebeurde, een salto door of moet ik over het afzetgaas, een spurt richting het baasje en hoep over de houten schutting naar het baasje. Even over die schutting, die is op zo’n hoogte dat ik er lekker op kan leunen met mijn armen als ik sta te kijken naar ander hondjes met baasjes en op die armen kan ik dan mijn hoofd laten rusten, oftewel erg hoog voor zo’n klein hondje dus. Remko dacht slim te zijn en Miyuki verder geen aandacht te geven en ze gelijk terug in de klas te zetten. Nou nee dus, Miyuki vroeg zich af of ze die schutting ook zonder aanloop over kon komen en ja hoor, dat lukte haar weer. Ik hab haar daarna gelijk aan de riem gedaan en haar helemaal weer onder ápel gezet, want er moet tenslotte geluisterd worden of ze wil of niet, want die acrobatische streken zijn helemaal nog niet goed voor haar, trouwens voor geen enkele hond.

Blij zijn we niet met deze actie, want ze heeft het nu geproefd en zal dit dus no vaker gaan doen. Wel waren we onder de indruk dat zo’n klein hondje dit voor elkaar kreeg, zelfs de leraar moest even slikken en zei dat we met Miyuki nog veel gaan afzien. Remko heeft geleerd dat als hij aan de kant staat zijn mond moet houden als ik met Miyuki bezig ben, want die kan dit allemaal nog niet aan.

Klaar op school snel de auto in oma naar Mitsu te gaan, onderweg hebben we nog over de titel van deze log nagedacht en we vonden Baassie en Miyuki wel aardig. Baassie van Bassie (de clown) en Miyuki van Adriaan (de acrobaat). Na een half uurtje waren we bij Mitsu en zijn baasjes (het vrouwtje kwam wat later want er moest nog  gewerkt worden).

Mitsu was zo trots op zijn optrekje dat hij tante Keiko, mama Rontu en zijn zusje Miyuki gelijk heel de tuin liet zien. Helaas voor hem had hij te vel intresse voor zijn mama (gek he, ze is nog een beetje loops) waardoor ze in de auto gezet werd. Ook begon hij intresse te krijgen in Miyuki, die is nog niet loops, maar dat zal niet lang meer duren zo te zien aan Mitsu, dus ook die ging in de auto slapen. Toen wilde hij nog eens kijken of tante Keiko nog zo’n baas is en ja, hoor hij kon het niet winnen.

Na een paar uur gezellig in Venray te hebben door gebracht zijn we nog een wandeling met z’n allen gaan doen om daarna in de auto te stappen op weg naar huis. Toen wij in de auto zaten keken we elkaar aan en zeiden allebei tegelijk dat we blij waren dat we nu weer al de puppy’s gezien hadden en dat we nog blijer waren dat ze allemaal erg goed terecht zijn gekomen. Dat we nu zeker weten dat we het een half jaar geleden allemaal goed hebben gedaan is toch wel een hele geruststelling.

Vanmorgen was het vrouwtje aan het ontbijten en riep even later iets naar boven naar het baasje en wij vingen dat ook op. Nagai is papa geworden en Piepster dus mama, drie puppy’s hebben ze gekregen en dat is toch weer een felicitatie waard voor Ilonen en de rest.

Verder hebben we het vadaag weer eens lekker van genomen, wij (mama Rontu en Miyuki) zijn al heel de dag aan het ravotten. Dat kan nou weer, want het is eindelijk weer eens even wat koeler buiten. ik (Keiko) ben ook weer wat beweeglijker en loop dan ook heel de tijd de trap op en af, dan naar het baasje en even later weer naar het vrouwtje.

Morgen gaan we weer een leuke dag beleven. Eerst met z’n alle naar school, kunnen wij (tante Keiko en mama Rontu) eens zien hoe Miyuki het doet in de klas. We zijn dan ook al een goed stuk op weg om naar Mitsu (een van mijn Puppy’s) te gaan. Ook zijn baasje en vrouwtje gaan de stamboom in ontvangst nemen, de laatste uit de rij van puppy’s. Zijn jullie ook zo benieuwd hoe het met hem gaat. kom morgen maar weer kijken en je weet het.

Vandaag was het dan weer eens zover, er moest een behendigheidswedstrijd gelopen worden. We hadden Keiko en Rontu ingeschreven, maar met een super loopse Rontu mocht er niet gelopen worden dus was het alleen de beurt aan Keiko en Remko. We zaten dus vroeg in de auto om naar Nijmegen te gaan om daar weer heel de dag te genieten van het warme weer. Eigenlijk was het veel te warm voor de hondjes dus werd er volop gezwommen, zowel in en diepe sloot als in een heus zwembadje en tussentijds werden de hindernissen genomen.

Hier is Keiko samen met het baasje bezig met het eerste rondje, jumping was het en dat betekend dat er geen toestellen met raakvlakken in het parcours staan en het dus super vlug kan gaan. Meestal hebben we bij Keiko het idee van dat kan sneller, maar vandaag stonden we echt raar te kijken. Met dit warme weer zo snel lopen en dat voor een Shiba, wauw. Er werden twee fouten geteld tijdens het lopen van de hele ronden en er werden ook nog tijdfouten gegeven (het ging toch nog te langzaam) maar op het einde was de 24ste plaats op de ranglijst van Keiko en Remko. Bijna werden ze alsnog gediskwalificeerd maar dat kwam door het mij (Patricia), want Remko was even de weg kwijt en ik gaf een aanwijzing en dat mag niet.

De tweede ronde was het vast parcours en dat ging nog een stuk beter, het ging zelfs snel genoeg. Ook hier waren twee foutjes en weer op de zelfde plaats als de eertse ronde, de paaltjes waren weer niet Keiko’s favoriet vandaag. Maar moet je zien hoeveel lol Keiko heeft boven op de "katteloop", wauw. Het resultaat van deze ronde was dan ook een 19de plaats op de ranglijst en dan is het niet alleen wauw, maar gewoon waauuuwwwww!

Daarna kwam er nog een derde ronde, maar die werd toch met een diskwalificatie afgesloten, de keurmeester dacht dat Remko over een hindernis stapte en daarna gaf hij ook nog te dicht bij het veld Keiko een snoepjeals beloning, al had ze dat maar een beetje verdiend, want ze was toch even bij hem weg gegaan. Dat zijn dus ook dingen die niet mogen, streng toch en dat met dit weer.

Zoals jullie zien is het best mogelijk om leuke foto’s te maken, alleen zie je dan voor de rest niks gebeuren, maar ja, je kan ook niet alles hebben.

Weet je wat leuk was heel de dag hebben we in contact gestaan met Mariska, want zij liep met Simba en Ziggy een behendigheidswedstrijd in Breda en dan ook nog bijna naast ons huis. Toen wij weer thuis kwamen was daar een verrassing voor Keiko en Miyuki , want daar waren opa en oma (die hadden namelijk vanmiddag even Rontu gezelschap gehouden) en Mariska met Simba en Ziggy. We hebben nog gezellig wat gekletst en gegeten en toen opa en oma weg waren zijn we ook nog even naar het bos geweest om de hondjes weer lekker te laten ravotten, het was tensotte al geen dertig graden meer. Twee van de vier Shiba’s kwamen wer lekker smerig terug thuis (Keiko en Miyuki natuurlijk), maar dat mag de pret niet drukken. Het was een geweldige dag met super vol super leuke dingen, in een woord dus, waaauuuwwww.

Sommige dingen zal Miyuki nooit leren, teminste zo denken wij er nu over. Vier, vijf of zes keer foei zeggen en gewoon nog een zevende keer doen, geweldig!

Maar vanavond dacht ze vast en zeker oeps, terwijl ze maar weer eens een een standje van het baasje krijgt. Normaal haalt ze deze streek alleen maar uit als we even niet in de buurt zijn, maar oeps het baasje was nou toch echt in de buurt. Op het moment dat ze het standje krijgt denk je ze begrijpt het helemaal. Ze blijft dan net zo lang op haar rug liggen tot we weg zijn en geeft geen kik, maar twee minuten later blijkt dat ze echt japans doof is. Het mandje wat op de achtergrond staat is voor haar namelijk we erg aantrekkelijk. Ze kan volgens mij al borduren als de beste, in ieder geval kent ze de patronen al uit haar hoofd, en de kleuren garen kan ze ook al uit elkaar houden. We hebben het al eens geprobeert om het mandje weg te halen maar dan zoekt ze wat anders en aangezien wij toen keiko en Rontu hier kwamen ook niks hebben weg gezet gaan we dat nu ook niet doen, maar het was het proberen waard.

Ach, Miyuki blijft een lekker ondeugend hondje die we voor geen goud meer zouden kunnen missen, nat als Keiko en Rontu trouwens.

Vanmorgen ben ik (Miyuki) samen met het vrouwtje naar school geweest en leuk dat het weer was. Volgen deed ik als de beste, apporteren ging ook één van de meerdere keren goed, terug plaats was gewoon een ramp, maar toen kwam het behendigheidsrondje en dat was geweldig.

Voor vrouwtje was het wat minder, maar ik heb genoten van mijn rondje door de tunnel, vier hoogte sprongen en toen was er de katteloop, maar daar had ik geen oog meer voor. Ik zag ineens al de andere klashondjes staan en besloot om met hun te gaan spelen. Vrouwtje roepen, de leraar mij afleiden, het vrouwtje wilde me weglokken met een snoepje, maar ik ging gewoon naar het volgende klashondje. Even later liep ik wee met het vrouwtje mee en die dacht nu moet het lukken om Miyuki over de katteloop te krijgen, nou de verkeerde kant op ging goed (ik zag mijn klashondjes niet) maar toen de goede kant weer op en roeftem (hihi, zo noemen ze mama Rontu ook wel eens) weg was ik (van wie zou ik het dus hebben?). Er is nu afgesproken met al de baasjes van mijn klashondjes dat ze als ik weer zo doe ze allemaal de riem maar los moeten laten, zodat ik misschien eens een waarschuwing van een van mijn klashondjes krijg. Het was namelijk al vaker gebeurd dat ik zo’n bui had en daar zijn vrouwtje, baasje en de leraar niet echt van gediend, al vinden ze het wel een heel leuk gezicht.

Ik heb de waarschuwing begrepen en heb me verder de rest van de les keurig gedragen hoor, ik ben gewoon gaan slapen en heb dus geen hond kwaad gedaan. Ook de rest van de dag ben ik lief geweest, lekker in de tuin liggen om bruin te worden. Toen de zon weer weg was ben ik nog even met mama Rontu en tante Keiko aan het spelen geweest om daarna lekker moe onze huisjes in te stappen.

Morgen gaan baasje,vrouwtje, tante Keiko en ik (mama Rontu moet thuis blijven omdat ze een broekje aan heeft) wandelen. Mariska en Marcel met hun hondjes Tama en Miko en Mariska met Simba en Ziggy gaan ook mee. De fam. Coule zou ookmee gaan, maar die moeten naar een hondenshow (het baasje van Khoda en Banshu had zich vergist en die zaten vanmorgen op de show terwijl dat pas morgen is, dom dom). De wandeling is in Chaam en is wel twaalf kilometer lang, teminste dat roept vrouwtje.

Aanstaande zondag gaan we wandelen met de groep waarmee we eind augustes naar Zwitserland op vakantie gaan, aangezien we de vorige keer Khoda (het broertje van Rontu) miste moesten we nog een keer samen komen dus zodoende. Maar wat wil nou het geval zijn, deze keer gaat Rontu niet mee en zijn we dus weer niet compleet.

De reden hiervoor is dat Rontu vandaag loops is geworden en de komende weken dus met een broekje aan door het leven gaat, teminste als ze in huis rond loopt. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat we liever nu één hondje minder bij hebben dan die week dat we in Zwitserland zijn.

Dat Rontu zich op het moment niet helemaal geweldig voelt is op deze foto goed te zien, maar ach dat gaat ook wel weer over. Over een paar dagen vliegt ze weer overal over en onder door.Miyuki vind het allemaal maar wat vreemd, haar mama Rontu met een broek aan in huis en loopt er dan ook heel de tijd achter aan. Maar hopelijk word die kleine ook binnenkort loops zodat zij niet thuis hoeft te blijven als we weer met heel de groep samen komen, want dat is pas in Zwitserland en dan zou ze een super vakantie gaan missen.

Zo de uitslag van de poll is bij deze ook weer bekend en van de mensen die gestemd hadden hadden het er de meeste goed. Ook is er niemand ingetrapt om op Keiko te stemmen, dus zijn jullie erg goed op de hoogte.

Er was eens heel lang geleden…….  een Shiba die in bad moest omdat…….

Maar deze keer was het een andere Shiba die in bad moest. Rontu had namelijk net op straat gepo..t, maar het wilde niet echt goed lukken. Toen ze dan ook binnen kwam was het regelrecht naar boven naar de badkuip. Ze liet zich goed verwennen, want om te zeggen dat ze het erg vind om in bad te gaan, nou nee. Het föhnen daarna vind ze zelfs nog lekkerder, zodat ze heel de tijd lag te rollebollen onder de föhn. Beneden gekomen vond Keiko het allemaal geweldig, haha ze was deze keer zelf niet de klos en Miyuki loopt op het moment heel de tijd achter haar moeder aan, want die ruikt nu toch wel heel erg anders.

Dan denk je dus een rustig avondje te hebben nadat je naar ringtraining geweest bent, maar nee dus een hond kan je op allerlei manieren aan het werk houden.

Ondertussen hebben wij twee dagen achter de rug. We zullen jullie nu vertellen wat wij allemaal beleefd hebben.

Gisteren zijn we weer eens met z’n alle op pad geweest. Deze keer zijn we naar Hulten gereden (lekker dicht bij huis dus) voor een hondenshow, voor mij (Miyuki) was het mijn eerste echte show. Toen we in de rij stonden om naar binnen te gaan stond Mariska er met Simba en Ziggy net voor ons en een kwartiertje later stond de tent al op zodat we toch een beetje schaduw hadden. Wij (Rontu en Miyuki) zijn lekker samen in het huisje van mij (Rontu ) gekropen die in de tent gezet was.

Ik (Keiko) heb net als baasje en vrouwtje heel de dag in de zon gelegen. O nee, ik lieg ik heb ook af en toe even in de tent gelegen om wat af te koelen. We bofte deze keer wel en waren eens een keertje vroeg aan de beurt want we hadden maar twintig honden voor ons in de ring. Terwijl wij dus aan het wachten waren kwam er een jongen voorbij met een andere Shiba en wat bleek die Shiba was een dag ouder dan mij (Miyuki), maar hij was al zo groot dat vrouwtje, baasje en Mariska er eigenlijk erg van schrokken. Kijk zelf ook maar eens en zeg eerlijk is dit nou nog een puppy? Nou even later ging het gebeuren. Mariska mocht met Ziggy de ring in en nadat alle reuen gekreurd waren was Ziggy de beste. Toen was het de beurt aan mij (Miyuki) samen met het vrouwtje en die verlieten de ring met een belovend op het keurverslag, het enigste minpuntje was dat mijn hoofd wat achter was gebleven ten opzichte van mijn lijfje, maar voor de rest was ik geweldig. Vroutwje zei dat het ik het me niet moest aantrekken, want alle puppy’s van zes maanden zien er grappig uit door dat de verhoudingen niet kloppen en voor de rest kreeg ik een dikke knuffel voor mijn goed gedrag in de ring. Toen waren wij aan de beurt. Ik (Keiko) liep samen met het baasje en dit was voor hem dan ook de eerste keer dat hij een van ons showde en ik moet zeggen hij deed het net zo goed als het vrouwtje. Baasje kreeg af en toe nog een aanwijzing vanhet vrouwtje of Mariska en onder het lopen kon hij mooi het tempo van Mariska en Simba nadoen zodat wij niet de bocht uit vlogen. Ik (Rontu) ging gewoon met het vrouwtje de ring in, ja dat krijg je als je met twee hondjes van de zelfde eigenaar tegelijk in de ring moet.

Simba werd als eerste geplaats, ik (keiko) werd tweede met een uitmuntend en ik (Rontu) verliet met een zeer goed en een vierde plaats de ring. Mariska moest nog met Simba voor de beste teef van het ras terug de ring in en werd helaas tweede. Maar omdat Simba ooit al een hoge prijs behaald heeft kreeg ik (Keiko) toch een reserve CACIB punt erbij en dat vond ik een super cadeautje voor het baasje. Even later stond Ziggy weerin de ring om te kijken wie de beste Shiba van de dag was en weet je, hij won het nog ook.

Toen hebben we ook nog maar gewacht tot dat Ziggy samen met Mariska de erering in kon om te kijken hoe ze het daar er vanaf brachten. jammer voor Ziggy en Mariska, maar gelukig voor ons ze werden niet verder geplaatst. Zo konden baasje, vrouwtje en Mariska samen de tent weer afbreken en de spulletjes in de auto doen om na en vermoeiende dag lekker naar huis te gaan, want dat was wat ze wilde na een hele dag in de zon te hebben gezeten.

Thuis gekomen moesten baasje en vrouwtje nog even naar opa toe, want dat is tenslotte de vader van het vrouwtje en het was toch ook nog vaderdag dus hij mocht niet vergeten worden. Ze waren weer erg snel terug om verder op de bank te bekomen van de vermoeiende dag.

Vandaag waren wij niet echt in beweging te krijgen. Volgens ons was de vermoeidheid nu pas bij ons toe geslagen. De hele dag hebben we geslapen en geslapen. We sliepen zelfs toen het baasje en vrouwtje naar de moeder van het baasje gingen omdat zij jarig was en ook baasjes vader werd niet vergeten, want ook voor hem was het gisteren vaderdag. Wat hadden wij (Rontu en keiko) mazzel dat ze naar dat baasje en vrouwtj enaar dat feestje moesten anders hadden we namelijk naar school gemoeten en daar hadden we echt geen zin in en hebben dus lekker heel de avond ook mogen luieren.

Gisteren waren wij te moe om wat te doen, maar na vandaag heeft het vrouwtje helemaal geen puf meer om een verhaatje te schrijven. Ze heeft namelijk samen met baasje heel de dag in de zon doorgebracht terwijl wij (Rontu en Miyuki) in de schaduw lagen en ik (Keiko) lag dan in de zon dan in de schaduw. Maar ze heeft beloofd dat ze morgen aan jullie verteld waar wij deze zondag door hebben gebracht. En dan verteld ze ook vast met wie we dat gedaan hebben en waar en wat ons dat heeft opgeleverd. Met andere woorden; tot morgen!

Wat hebben wij (Keiko, Rontu en Miyuki) de laatste dagen weinig mee gemaakt zeg, met andere woorden de dagen waren super saai.

De zon heeft ons in de steek gelaten maar dat mag de pret niet drukken. We zitten toch regelmatig lekker in de tuin en voor het gemak heb ik (Miyuki) de tuin mee naar binnen genomen zodat we ook binnen kunnen genieten van de natuur. Hele takken heb ik fijn gemalen, vrouwtje zei dat het wel een houtzagerij leek. En omdat dat allemaal weer moet opgeruimd worden heeft het vrouwtje het best druk (want voor ze het weet ligt er weer een hoop zaagsel, boomschors of zand binnen, om over de haren maar niet te praten) en kunnen wij niet zo lang wandelen en trainen.

Maar voor de rest hebben we niet te klagen hoor, want we zijn de vakantie nog niet vergeten en hebben vernomen dat de reis naar Zwitserland ook nog door gaat. De centjes moeten bijna betaald gaan worden zegt het vrouwtje en daarbij vertelde ze dat dat het dan nooit lang meer kan gaan duren voordat we met z’n alle (9 baasjes en vrouwtje en 9 Shiba’s, wat zal dat een leuk gezicht zijn) op vakantie gaan.

Morgen ga ik (Miyuki) zorgen dat het vrouwtje niet hoeft op te ruimen zodat ze weer wat leuks met ons kan gaan doen. Vrouwtje en baasje zeggen dat we zeker een leuk ding gaan beleven morgen, maar ze verklappen niet wat het is. Wie weet het en verteld het wel?

Vandaag was het dan zover, wij zijn naar Michi (teefje rood van het nestje van Rontu) en haar baasjes en vrouwtjes geweest. Na een super ontvangst van Michi gaven wij haar baasjes en vrouwtjes de stamboom van hun geweldige hondje.

Nou is voetbal op het moment een van de balangrijkste dingen die bijgehouden moeten worden en daarvoor werd dan ook de radio aan gezet. Even later was Keiko samen met Rontu en een baasje van Michi aan het voetballen terwijl de andere allemaal aan het toekijken waren, want het was toch veel te warm om je druk te maken.

En omdat het zo warm was stond voor vele vadaag ook het zwembad centraal, dus werd het even later zwemmen. Niet door ons mensen maar door de hondjes en wees eerlijk het ziet er helemaal geweldig uit 4 Shiba’s die in een zwembadje aan het spelen zijn. Miyuki was degene die het erg snel voor gezien hield maar de ander trokken eerst nog een baantje in dat heerlijke koele water. na de zwempartij moesten ze zich droog rennen en na een zonnebank wisten ze zeker dat ze droog waren.

Na nog een heerlijke BBQ zijn we weer in de auto gestapt om terug naar huis te rijden, want daar zouden we toch ook weer een uurtje of twee en half over doen. En onderweg hebben we helemaal geen last van de hondjes gehad, want wat waren die moe zeg, maar ja wat wil je na al die activiteiten van vandaag.