Wat wij het weekend gedaan hebben, nou helemaal niks en dus.

Zaterdag hoefde ik (Miyuki) niet naar school, wat vrouwtje moest werken en baasje was nog in Duitsland.
‘S moiddags hebben we lui op de bank gelegen en omdat het vrouwtje nergens meer puf voor had hebben we alleen de hoog nodige wandelingen gemaakt.
Maar rond de klok van acht uur ’s avonds hoorde we een bekende stem, zou het echt baasje zijn en ja hoor de deur ging open en daar was baasje.
Wij schudden me onze kontjes, ze hingen bijna op de grond en onze oortjes hingen in onze nek.

Zondag moesten we wel weer vroeg uit onze huisjes, maar dat was het dan ook.
Baasje en vrouwtje hadden andere plannen als wij en zodoende hebben wij weer heel de dag lui rond gehangen.
Het ene moment op de bank, het andere moment in onze huisjes en een tijdje later op de zak.

Vanmorgen was het weer lui zijn, want baasje en vrouwtje moesten werken.
Maar net hebben we een lekkere wandeling gemaakt, bijna heel de wijk waarin wij wonen hebben we gezien.
En vanavond hebben we (Keiko en Rontu) weer een wedstrijd op de hondenschool, maar hopleijk laten we deze keer de prijzen aan onze neus voorbij gaan, want anders mogen we de volgende keer niet meer mee doen en dat is niet wat we willen.

Vandaag heb ik weer eens een poging gedaan om wat met de hondjes te trainen.

Keiko was eerst aan de beurt, ze is tenslotte ook de oudste en een beetje de baas (van de hondjes dan natuurlijk).
De “terug plaats”oefening was het eertse en dat ging nog goed ook.
De “band” (bij ons is dat een hoepel) ging ook goed.
Daarna was het tijd voor een apport te halen en ik moet weer zeggen dat dat goed ging.

Toen was Rontu aan de beurt.
Voor haar was er ook de “band” en dat ging ook goed.
De apport ging matig.
Daarna was het luisteren , want de gehoorzaamheidsoefeningen moesten gedaan worden en ik moet zeggen daar had ze ook wel oren naar.

Voor Miyuki hield ik het simpel.
Ze moest zitten, blijven, komen en een klein stukje volgen en dit ging ook goed.
Daarna was er voor haar ook de “band” en daarvoor hield ik de hoepel op de grond zodat ze er allleen maar door hoefde te stappen.
In het begin was dat erg vreemd, maar even later stapte ze er zo door.

Vanavond was het weer de beurt aan Keiko om mee naar ringtaining te gaan en met dit weer werd dat buiten gehouden.
Dat was wat minder, want er laggen her en der wat konijnenkeuteltjes verspreid, maar ik weet zeker waar Keiko gelopen heeft liggen ze nu niet meer.

Als het morgen weer gaat lukken ga ik weer even trainen, want de hondjes vinden het erg leuk om bezig te zijn met als tegenprestatie een snoepje.
Maar voor vandaag hebben we genoeg gedaan en stappen zo meteen allemaal ons bedje of huisje in om te gaan slapen, dus tot de volgende keer dan maar weer.

Vandaag was het na lange tijd weer een maandag zoals altijd voor ons.
Het vrouwtje vroeg haar bed uit, daar is eigenlijks niks aan veranderd geweest, maar nu moest ze gelijk aankleden en naar haar werk en ook baasje vertrok even later naar zijn werk.
Vanmiddag kwam het vrouwtje weer thuis en werden wij uitgelaten en nadat wij onze brokjes ophadden mochten wij lekker in de achtertuin spelen.

Vanavond mochten wij (Keiko en Rontu) weer naar school, wat was het daar warm zeg.
En wat er met één van de tunnel gebeurd was weten we niet maar we hadden er geen van beide geen zin meer in om er door heen te lopen nadat we dat een keer gedaan hadden.
Baasje en vrouwtje konden allerlei dingen (zoals snoepjes en een balletje) verzinnen maar wij gingen er niet door hoor, bekijk het maar, dachten wij.

Ik (Miyuki) mocht niet mee bnaar school en dat hebben de buren geweten, vrouwtje was vergeten het raam dicht te doen en het rolluik stond ook op kiertjes open, dus de buren konden van mijn vrolijke bui mee genieten.
Ik heb al de liedjes die ik ooit gehoord heb gezongen en ben benieuwd of de buren het mooi vonden, ach dat hoor ik nog wel een keertje als we ze op straat zien.
Na een tijdje toch maar een dutje te hebben gedaan op het kleedje van Keiko (die van mij had ik wel erg nat gemaakt dus heb ik de haren uit haar huisje gehaald) kwam vrouwtje me wakker maken.
Baasje stond al klaar om me uit te laten en mag ik weer verder gaan slapen, we hebben ondertussen alle drie een schoon huisje gekregen van het vrouwtje dus dat slapen zal wel gaan lukken.
Weltrusten dus!

Vanmorgen heeft Remko eerst een lange wandeling met de hondjes gelopen, want rond de klok van tien uur moesten wij (Remko en ik) de auto in om naar het ziekenhuis in Rotterdam te gaan.
Ik zou namelijk de uitslag krijgen van de Laparoscopie en ik moet zeggen Remko en ik waren erg gespannen en gingen uit van het ergste, dan kon het altijd alleen maar mee vallen.

Om twaalf uur werden we eindelijk door de arts binnen geroepen en tien minuten later stonden we al weer buiten met super goed nieuws.
Ik mag terug naar Breda om daar verder onder behandeling te blijven en ik moet doorgaan met leven zoals ik de laatste jaren heb gedaan.
Mijn lever heeft inderdaad littekenweefsel om zich heen is waardoor hij verschrompeld is en daardoor dus erg klein zodat er nooit meer een leverpunctie gedaan kan worden maar er een laparoscopie gedaan moet worden.
Maar het beste nieuws is dat hij zijn werk nog goed doet als ik trouw mijn medicijnen slik en naar mijn lichaam luister.

Thuis gekomen stond Keiko ons al weer op te wachten met een kwispelend staartje.
Remko en ik denken er trouwens serieus over na om haar naam te veranderen in Houdini, want ook nu was ze weer uit haar bench ontsnapt.
De zon was waar we vanmiddag nog het meest van hebben genoten met het goede nieuws dat nog door ons hoofd heen ging.
Vanavond hebben we het goede nieuws gevierd door uit eten te gaan en deze keer eens lekker zonder hondjes, de ringtraining van de hondjes heb ik daar voor zelfs af gezegd en dat is iets wat niet vaak gebeurd.

Net zijn Remko en ik samen met Houdini (Keiko was namelijk weer onsnapt toen wij uit eten waren), Rontu en Miyuki nog een stukje gaan wandelen.
Het was nog heerlijk weer om een grootte blok te lopen, dus de hondjes hadden mazzel.
Onderweg nog wat oefeningen gedaan, zoals “zit en blijf”, “komen op bevel” en “volgen”.
En nu gaan de hondjes hun huisje in en Remko en ik duiken ons bedje in, weltrusten dus.

De buren zullen vanmorgen niet erg blij zijn geweest met Keiko, Rontu en Miyuki.
Ik had namelijk om kwart over zeven de achterdeur al open gegooid en toen brak gelijk het feest los.
Er werd tikkertje gespeeld, maar mensen die Miyuki ondertussen kennen weten dat zij erg luidruchtig is.
Blaffen als Keiko en Rontu te hard lopen, piepen als ze gepakt wordt en nog harden gillen als ze niet de baas kan zijn, ach dat is Miyuki.
Maar dat ze dat nou op dit tijdstip en op zondagmorgen heeft gedaan dat zullen de buren leuk hebben gevonden.

Voor de rest was de dag lekker rustig.
Toen het bijna tijd om te eten was hebben we de hondjes gevraagd of ze mee naar opa en oma wilde en als we dat vragen zijn ze niet meer te houden.
Opa doet namelijk altijd erg raar met de hondjes en dat vinden ze super en oma staat altijd met snoepjes klaar en die vinden ze ook altijd erg lekker.
Dat verklaard dus ook gelijk waarom ze altijd wel mee willen als we daar naar toe gaan.
We hebben toen ook maar wat bij mijn ouders gegeten en zijn na daar nog een poosje te hebben gekletst weer naar huis gegaan om verder te luieren.

Miyuki heeft ondrtussen al een deel van haar puppytanden en puppykiezen geruild voor de volwassen variant.
Vandaag was het weer de beurt aan een kies.

Op een gegeven moment liep ze allemaal gekke bekken te trekken toen ze aan het eten was.
Na nader onderzoek bleek dat er weer een kies los zat met daar achter al een grootte volwassen kies en en flinke bloedbult op haar tandvlees.
Op deze manier wisselen is bij Miyuki trouwens de normaalste zaak van de wereld, iedere keer zien we de volwassen tand of kies al en de puppytand of puppykies zit nog vast.
Stel je voor dat je een dag of drie een tand of kies moet missen, dat kan toch niet.

Maar de puppykies van vandaag was snel uit haar gebitje verdwenen hoor, even een kluifje wegwerken en foetsie weg was hij.
En met weg bedoel ik ook weg, want waar ze tot nu toe alles gelaten heeft van haar tandjes ik weet het niet.
In tegestelling tot de verzameling die ik van Keiko en Rontu heb, heb ik er dus van Miyuki nog niet één tandje of kies.
Hopelijk gaat dit nog wel gebeuren, want het is toch leuk om van ieder hondje wel een tandje te hebben.

Vandaag zouden het baasje en vrouwtje eerst iets met vienden gaan doen, maar dat kon gelukkig voor ons niet door gaan, dus gingen we een stukje wandelen.
Om half twee stonden de Paul en Debby dan ook bij ons voor de deur om even later met z’n alle in de auto te stappen en naar het Ulvenhoutse bos te rijden.
Wat een genot was het weer om helemaal uit ons dak te kunnen gaan en vandaag zat het weer ook weer mee.

Het was trouwens erg rustig in het bos en dat was ook wel erg lekker, zo konden we namelijk alles doen waar we zin in hadden zonder op onzedonder te krijgen van het baasje en vrouwtje dat we uit moesten kijken.

Hebben jullie wel eens een Shiba met flaporen gezien, nou ik (Rontu) wel en die heb ik dan ook in haar gezicht uit lopen lachen, want zeg nou zelf een Shiba met flaporen is geen gezicht.
Die Shiba met flaporen was achteraf gezien Keiko en ik heb dan ook maar sorry gezegt, ik was niet echt lief geweest voor haar, zij kan toch ook niks aan die flapoen doen.

Ik (Miyuki) was vandaag blij dat ik op school al de “kat” (een behendigheids toestel) geleerd heb, want nu durfde ik gewoon over de smalste balkjes te lopen die ik tegen kwam onder het rennen door.
Wel heb ik eerst goed gekeken of er toevallig niks aan kwam voordat ik echt het engste stuk over water moest nemen.
Na mijn doopfeest kijk ik heel goed uit, want een valpartij in bladeren vind ik leuker als een plonspartij in het water.
Even voor jullie; ik heb de overkant droog gehaald hoor!

Ik (Keiko) heb nog even aan Miyuki laten zien dat zwemmen heel handig is, want opeens stond ik aan de overkant van de sloot nadat ik als enigste een ander pad had genomen.
Ik (Miyuki) dacht dat gaat ze nooit redden en ben er maar bij gaan zitten.
Maar die tante Keiko zal tante Keiko niet geweest zijn als ze even later niet gewoon weer naast me stond, wat was ze vies zeg en stinken, gatverdarrie.

Verder heb ik (Keiko) onder het wandelen nog even een weiland op gezocht en Rontu en Miyuki konden het weer niet laten om achter ma aan te lopen.
Het baasje en vrouwtje waren erg blij dat er geen koeienvlaaien lagen, want dat heeft bij ons altijd een badderfestijn tot gevolg.
Toen het vrouwtje en baasje ons riepen gingen we trouwens snel naar hun toe om de snoepjes in ontvangst te nemen om daarna weer het bos in te duiken.

Nu liggen we uitgeteld op onze zakken te slapen, want van een uurtje rennen en vliegen worden zelfs wij moe.

Voor iedereen was het vandaag zweten, bij de meesten kwam dat door het heerlijke weer, maar ik had vanmorgen een andere reden waar door me het zweer uitbrak.

Miyuki was weer eens bezig, de dolle minuten die ook bij haar (haar moeder Rontu kan er ook wat van) lekker lang duren.
Roef, roef, jump en roef, dat waren de rondjes door de huiskamer en de keuken en af en toe kwam ze de krantenbak tegen waar ze overheen sprong.
Jump, jump, roef en jump, dat waren de banken, de stoel en de zakken en dit laatste deed ze zonder de vloer aan te raken.

Zo ziet dat er dan uit, vind je het gek dat het zweet me langs alle kanten uitbreekt, nou ik niet.
Ik was trouwens heel blij dat Keiko en Rontu besloten om niet mee te doen, want drie van die vliegende Shiba’s op de vroege morgen betekend nooit veel goeds voor de rest van de dag.

Verder hebben we vandaag lekker in de tuin gezeten, waardoor ik natuurlijk weer ging zweten, dus dan maar af en toe naar binnen om af te koelen.
Keiko wilt daar echt niks van weten hoor, die blijft buiten tot dat ze van mij naar binnen gestuurd wordt.
Rontu die denkt daar iets anders over, buiten zijn vind ze heerlijk, maar de temperatuur moet niet zo snel stijgen, want dat kan ze niet zo goed verwerken en gaat dan ook regelmatig weer naar binnen om af te koelen.
En die vliegende Miyuki, die heeft het nog te druk buiten met de beestje om haar heen, kuilen graven en dat soort streken, zodat ze het niet eens merkt dat het warm is.

Zoals vele van jullie weten zijn wij weer eens lekker naar Duitsland geweest.
Afgelopen vrijdag vertelde Rontu dat ze haar waardebon al dit weekend in wilde leveren, maar dat had ze niet hoeven te doen hoor, want we waren toch wel naar Duitsland gegaan.

Een van de redenen was dat het Pasen was en dat we benieuwd waren hoe dat daar gevierd werd.
Nou eigenlijk niet veel anders dan hier, alleen zijn daar veel bomen in de voortuinen versierd met paaseieren.
Op de eerste Paasdag worden er ’s avonds paasvuren aangestoken en dit was dan wat we zagen als we het padje naar onze voordeur afliepen.

De echte reden was dat we mijn verjaardag wilde ontvluchten, want ik had echt geen behoefte om die dit jaar te vieren, veel te druk allemaal.
Hier in huis is het heel normaal dat ik alle hapjes helemaal zelf maak (dat vind ik nou eenmaal leuk om te doen) en dat was iets wat ik nou net niet kon vanwege de kijkoperatie van afgelopen dinsdag (even daar op terug komend; het gaat op het moment best wel redelijk, al heb ik zo ook nog mijn momenten).

In Duitsland hebben we het dan ook rustig aan gedaan, er is maar één iemand op mijn verjaardag geweest en voor de rest waren het alleen de sms’jes die mijn gedachten uit mijn boek haalde dat ik zat te lezen terwijl Miyuki het druk had met vogeltjes kijken.

En normaal haal ik ’s morgens broodjes bij de bakker en daarna gaan we een aantal kilometers wandelen, maar nu werden de broodjes iedere morgen met de auto gehaald en de wandelingen waren eigenlijk om te huilen (teminste als je het aan Keiko en Rontu vraagt, want Miyuki weet nog niet beter).
Remko was dan ook heel het weekend de klos om met al de hondjes op straat te gaan (want drie hondjes tegelijk uitlaten was nog geen succes) op de tussendoor plasjes van Miyuki na dan, want dat lukte me wel.

Vandaag hebben we toch geprobeert een kleine wandeling te lopen, want het zonnetje lachte zo naar ons dat we het niet konden weerstaan.
Ik moet zeggen toen ik weer thuis was was ik moe maar voldaan, terwijl ik normaal veel verder en veel sneller loop, maar ja dat omt wel weer.
Ook Rontu en Miyuki waren moe, maar dan van het zoeken naar wild en het uitgraven van de holletjes van muisjes.

Weet je dat we trouwens de Paashaas nog gezien hebben vandaag!
Toen we net aan de wandeling begonnen waren zagen we opeens een haas midden op het pad zitten, ja, zittend op zijn kontje met zijn voorpootjes omhoog zoals het hoort dus.
Hij is de hele wandeling bij ons in de buurt gebleven (wel 5 keer hebben we hem zien lopen) tot aan de laatste bocht en toen rende hij er pas echt vandoor.
Het was trouwens een klus om de hondjes toen niet aan de lijn te laten trekken, maar nadat we een paar keer hadden gewaarschuwd, hielden ze daar ook wel weer mee op.

Maar deze wandeling was ook weer een feest op zich, dus Duitsland tot snel maar weer.

Nadat wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) gisteren het baasje goed hebben bezig gehouden zijn we vandaag extra lief voor het vrouwtje.
Sterker nog ik heb haar zelfs geholpen met opruimen.
Het vrouwtje knoeide namelijk allemaal water en dat heb ik dan maar voor haar opgeruimd.
Ik moest daarvoor wel op mijn twee achterpootjes gaan staanen me met mijn voorpootjes vast houden, want anders kon ik haar niet goed helpen, want de bak waarin ze het water knoeide was eigenlijk veel te hoog voor mij.
Wat ik alleen niet snapte was dat vrouwtje gewoon door ging met water knoeien, dom vrouwtje!
Maar even later vertelde ze me dat ze de plantjes aan het water geven was, oeps, domme Miyuki!
Sta ik het water van de plantjes op te drinken terwijl ik zelf water in mijn waterbak heb zitten.

Verder moet ik van het vrouwtje zeggen dat het iedere keer en stukje beter met haar gaat.
Naast in bed liggen kan ze nu al weer staan en heel langzaam lopen, maar bij iedere andere beweging voelt ze nog van alles.
Haar buik veranderd nu van kleur, maar dat schijnt er ook bij te horen.
Het vrouwtje zegt dan ook dat ze hoopt dat de lucht de komende dagen die kleur aan neemt, want dan wordt het mooi weer.

Zo dat was dat en nu ga ik aan het vrouwtje vragen hoe het met haar gaat en of ik haar nog ergens mee kan helpen, ze ligt weer even op bed, want dat is tot nu nog de plaats waar ze zich het lekkerst voelt.
En omdat ik nog geen trap mag lopen doe ik dat op mijn eigen manier en die is; aooeeeeefff aaaoooeeeeuuuffff woooeeeefffff.
Heb ik mazzel, ik hoef niks voor haar te doen, dan ga ik maar even rondjes rennen door de huiskamer en keuken.
Tot de volgende keer, Aaaaaooooeeeuuuffffffff.

Baasje heeft vanmorgen zijn baas op gebeld met de mededeling dat hij vandaag nog niet gemist kon worden door het vrouwtje en hij kreeg dan ook heel makelijk nog een dagje zorgverlof om voor haar te zorgen.
Dat zorgen is dan ook wel nodig, want als je het vrouwtje ziet lopen (van het bed naar de wc.) is het net een oud vrouwtje, niet dat wij haar zien lopen, want wij mogen niet naar boven toe (stel je voor dat wij erg wild met haar gaan spelen, dan floepen zo de hechtingen er uit).
Ook zag het vrouwtje het al gebeuren, probeert ze de bak met brokjes voor een van ons weg te zetten, liggen die kostbare dingen door het hele huis verspreid en dan hebben we het nog niet over de waterbak en het eten dat ze voor zichzelf zou klaar moeten maken.
Het zorgen voor het vrouwtje valt op zich wel mee, teminste dat roept baasje vandaag al bijna heel de dag.

Maar het zorgen voor ons, dat valt hem vandaag erg zwaar, we hebben hem dan ook wel erg bezig gehouden.
Ik (Keiko) begon vanmorgen al
Ik wilde weer eens niet mee naar buiten om te gaan plassen en te po…n, nou is dat op zich nog niet zo erg, ik kan dat goed ophouden.
Toen begon ik (Miyuki).
Ik heb vandaag me lekker weer eens als puppy gedragen, plassen waar ik maar wil en kleine dingetjes slopen in huis.
En vanmiddag in mijn bench heb ik ook nog een liedje gezongen voor het vrouwtje, want die vind ik zo zielig.
Maar ik (Rontu) ben er ook nog en ook ik had vandaag zo mijn buien.
Baasje dacht dat Miyuki alle dingentjes gesloopt had in huis, maar hoe kan dat als ze boven een liedje aan het zingen was in haar bench.
Baasje had dat toen ook in de gaten en ik kreeg zowaar een fikse straf, want een hond van bijna twee jaar doet toch zulke dingen niet.

Maar het ergste hebben we nog niet verteld, baasje was vanmorgen zo lief om ons lekker alleen beneden te laten, we mochten al vroeg uit onze huisjes om nog even lekker op de zak of de bank te slapen.
Dat vonden we zo fijn dat we voor het baasje heel de kamer versierd hadden.
Toen baasje dat zag kon hij maar een ding zeggen en dat was; oooohhh mijn god!
En dat terwijl het baasje helemaal niet gelovig is.
Even later deed hij de deur van de huiskamer weer open en riep naar het vrouwtje; de hond is dood!
Nou had het vrouwtje gelijk in de gaten dat er niks met ons aan de hand was, omdat baasje het zo rustig riep, maar toch was de hond dood.
In de tijd dat baasje ons namelijk alleen had gelaten hadden wij een knuffelhond helemaal leeg getroken en die vulling lag door heel de huiskamer verspreid.
Wij vonden dat een leuke verrassing voor het baasje, hij vond het een minder geslaagd idee.

Net heeft hij ons even bij zich genomen en hij zei tegen ons dat het zorgverlof dat hij had gekregen was om het vrouwtje te verzorgen en niet om onze puinhoop op te ruimen.
Hij vertelde ook dat hij morgen niet thuis is en hij hoopt dan ook dat we vouwtje niet bezig houden met onze streken van vandaag, want die zit ziek thuis en heeft geen “zorgverlof”.
Wij hebben gezegd dat we hem vandaag niet meer lastig zouden vallen en dat we morgen heel lief voor het vrouwtje zullen zijn.

Vanmorgen was het weer zover, vrouwtje moest weer naar het ziekenhuis.
Baasje vertelde tegen ons dat als ze weer thuis zouden komen wij erg voorzichtig moesten zijn voor het vrouwtje omdat ze weer een leverpunctie moest laten doen.
Nou wij waren dus erg lief voor het vrouwtje toen ze weer thuis kwam, maar nou ging ze zelf erg gek met ons doen en daar snapte we natuurlijk niks van.
Baasje vertelde dat de leverpunctie niet is door gegaan omdat de dokter niet durfde te prikken.
De reden daar voor is dat de lever van het vrouwtje wel heel erg klein is en dat wat er is op een wel heel ongunstig plekje licht.
De dokter vertelde dat een laparoscopie (kijkoperatie) de enige oplossing is om nog een stukje van de lever af te halen om het te onderzoeken en dit gaat dus aanstaande dinsdag gebeuren.
Ook wordt er dan een botscan gedaan, dus het vrouwtje en baasje zijn dan bijna heel de dag in het ziekenhuis en als ze dan thuis komen mogen we weer alleen maar met het baasje spelen en met het vrouwtje moeten we dan weer heel voorzichtig doen.

Verder hebben we vandaag in de tuin gespeeld, tikkertje was het spelletje wat we vandaag weer eens deden.
Alleen hadden we op een gegeven moment een probleempje, we wisten niet goed meer wie nou wie moest aantikken of wie we al gehad hadden.

Hier was ik (Miyuki) degene die moest tikken, maar ik (Keiko) rende zo hard dat ik al weer heel dicht achter Miyuki zaten ik (Rontu) was een beetje aan de trage kant en was dus de volgende die moest gaan tikken.

Vanmorgen hebben we Rontu en Miyuki ook weer opgehaald en gelukkig die waren ook blij met ons toen ze ons zagen.
Langs deze weg willen we iedereen bedanken die de afgelopen week voor onze hondjes hebben gezorgd, want zonder hun was deze winterse wondervakantie niet mogelijk geweest.

Verder was deze dag weer als vanouds, wassen en de was opruimen, ja het normale leven begon weer.
Maar ook hebben we nagenoten van de vakantie en alles nog een keer herbeleven en natuurlijk hebben we lekker van de hondjes Keiko, Rontu en Miyuki genoten, want die drie hadden elkaar ook wel gemist.