Het was weer een maandag zoals altijd, lekker normaal dus.

Vanmorgen heeft het vrouwtje gewerkt en vanmiddag hebben we met z’n alle lekker in de tuin gezeten.
Nou ja gezeten, wij hebben lekker in de tuin lopen ravotten
Op een gegeven moment ging het vrouwtje met een pot aan de slag en toen ging het in de tuin erg stinken.
Ze noemde het spul kattenschrik en ging daarmee aan de gang toen ik (Rontu) lekker had lopen peuzelen van een of ander drolletje.
Toen zijn we maar snel naar binnen gegaan, want het was echt niet meer uit te houden.
Zouden ze het spul ook verkopen met de naam hondenschrik om ons ook ergens uit de buurt te houden?

Zo meteen ga ik (Keiko) naar school toe, dit is de laatste keer dat ik alleen ga, de volgende keer gaat Rontu ook mee, want die zit dan in de klas voor mij.
Dat vind ik eigenlijk ook wel leuk, dan kunnen we van elkaar zien hoe goed we het doen.

Eerst even dit.
Gisteren stond er een vraag in ons verhaaltje, wat heb ik in mijn bek?
Nou een paasei (een hard gekookt ei dat geverfd is), die moesten we vorig jaar apporteren tijdens de paaswandeling van onze hondenschool Exarcio.
Tijdens zulke wandelingen verzinnen ze altijd wel iets waardoor het een dolle boel wordt.
Ook als we met hun naar Zwitserland gaan worden er altijd wel erg leuke dingen gedaan en daarom gaan we in Mei al weer voor de derde keer me hun mee.
Deze keer mag Rontu ook mee en dat is natuurlijk voor ons ook anders, eerst hadden we alleen Keiko bij en dan kon de ander filmen of foto’s maken onder het trainen maar nu gaan we allebei trainen met ieder onze eigen hond (ik met Keiko en Remko met Rontu).

Vandaag hebben de hondjes weer heel de dag in de tuin doorgedracht, samen spelen, stoeien en zonnen, want hun buikjes moeten nog steeds bruin worden maar dat is nog niet gelukt.
En dat is dan wat ze op zo’n zonnige zondag voor elkaar proberen te krijgen.

Verder is de hoepel ook weer uit de kast gehaald en zijn ook de paaltjes weer in de tuin geplaatst.
Dit zijn allemaal dingen waardoor het behendigheid geoefend kan worden en ik moet zeggen de hondjes vinden het nog steeds leuk om te doen.
Keiko sprong vandaag wel op ruim een meter hoogte door de hoepel, dit kwam omdat ze aan Rontu wilde laten zien dat ze het zo goed kon.
Baasje had het helemaal niet in de gaten dat hij de hoepel zo hoog had, hij was namelijk de snoepjes aan het klein maken en daar ging Keiko, door de hoepel, super hoog.

En het Remko en ik zijn met het huisje in Duitsland bezig geweest, hoe wordt het aangekleed en hebben de papieren nog eens doorgelezen.
Ook ben ik weer bezig geweest met mijn rassenkennis, ik heb nog een paar weken voor het herexamen, dus leren, leren en nog eens leren.

O ja, de uitslag van de poll is nu eigenlijk ook wel bekend, de hondjes hebben toch dingen geleerd van Obi en Nagai en dat zien we nog vaak terug, tijdens het spelen voornamelijk, ze halen de raarste dingen uit en tijdens de begroeting zijn ze ook wilder.
We denken ook wel dat ze soms nog wel missen, als Keiko ligt te dromen gaat haar staartje regelmatig op en neer en dat deed ze voorheen nooit.
Dus waarschijnlijk vergeten ze de mannen nooit.

Komt het vrouwtje vanmiddag weer thuis met Rontu, nadat ze naar school waren geweest, komt Rontu naar mij toe met de mededeling dat ik de groetjes krijg van de hondjes van Martin en Brigitte (de leraren van onze school).
Hun hondjes (5 stuks) mochten een keer mee (moesten, er was geen oppas) en Rontu heeft dan ook al goed kennis met ze kunnen maken en die reutjes weten dan ook gelijk goed wie ze is en zullen ze nooit meer vergeten, wat wil je anders met een loops teefje, die laat wel indruk achter.

Vrouwtje is tussen de oude foto’s gaan snuffelen (om het gemis van de foto’s goed te maken door het kapotte fototoestel, vrouwtje wil ook graag dat het snel terug komt hoor) en hier lig ik verdekt op gesteld naast Glenn (de Flatcoated Retriever van Martin), bij Noa (Labrador Retriever van Suzanne) een een van de Golden Retrievers van Martin of Brigitte.

Ze kwam ook nog een leuke foto van mij tegen van ongeveer een jaartje geleden en kijk eens goed in mijn bek, wat zou ik daar in hebben zitten?
Deze foto is gemaakt tijdens een wandling met school en hopelijk gaan we binnekort weer zo’n wandeling doen, ik vind dat namelijk altijd erg leuk.

En dan nu het leuke van vanmiddag.
Omdat Rontu nog steeds loops is zijn we weer niet naar het bos gegaan, wanneer is het nou eigenlijk afgelopen ik wil wel weer een door die struiken rennen, vrouwtje roept dat het nog wel even kan duren, want ik was de eerste keer vijf en een halve week loops en Rontu nu precies drie weken zegt ze.

Maar om ons toch een plezier te doen heeft ze de hoepel weer uit de kast gehaald en hebben we daar mee gespeeld.
Ik weet heel goed hoe dat moet en vind het helemaal super om te doen, maar Rontu wist nog niet zo goed dat als ze hoog genoeg sprong ze niet heel de tijd in de hoepel bleef hangen, maar er zit verbetering in, nog een keer oefenen en ze snapt het hoor, wat een slimmerik he!

Al een paar dagen achter elkaar zijn wij ’s middags lekker aan het buiten spelen, jaaaaa, het wordt weer lente en dan gaat de achterdeur weer open.

Ik (Rontu) hoef dan mijn broekje niet aan en dat bevalt me wel.
Alleeen het vrouwtje wordt er een beetje gek van, want ik vergeet nog iedere keer buiten te blijven en ren dan gewoon naar binnen en krijg dan te horen dat ik naar buiten moet of anders ……, ja hoor het broekje aan.

Ik (Keiko) krijg altijd de zomer, eeuuuhhh de kolder in mijn bol en ga alleen maar rondjes rennen in de tuin, met het gevolg dat Rontu ook achter mij aan rent.
Ook heb ik dan een beertje dat door de hele tuin vliegt (nee niet als baasje in een vliegtuig maar gewoon zo) dan pak ik het weer, schud het eens goed door elkaar, laat het los en daar gaat het weer een paar meter verder.

Nu zijn we allebei zo moe dat we lekker bij het baasje op de bank liggen en vanavond vroeg in ons huisje kruipen, nadat we nog een rondje hebben gewandeld.

Morgen mag ik (Rontu) weer naar school met het vrouwtje en daarna gaan we vast iets leuks doen, misschien wel naar het bos.
Nou denken jullie vast, het bos daar komen jullie toch vaker.
Nou nee, op het moment niet echt, want het vrouwtje wil op haar gemak in het bos lopen zonder dat ik (Rontu) allemaal reutjes ga op zoeken en daar spelletjes mee ga doen, dus zodoende.

Morgen weten jullie wat het is geworden.

Al een paar dagen doe ik allemaal raar, teminste dat roept het vrouwtje.

Bijna iedere keer dat we gaan wandelen roept ze, Rontu; je bent een vrouwtje!
Maar wat doe k nu verkeerd als ik een poot optil tegen een boom aan, ik wil alleen maar de reutjes uit de buurt laten weten dat ik er ben, dat ik een mooie knappe meid ben en wel zin heb in een spelletje, daar is toch niks mis mee.
Vrouwtje; de volgende keer hoef je me niet te vertellen dat ik een vrouwtje ben en ik ga wel weer normaal doen tegen de tijd dat ik niet meer loops ben.

Verder mocht Keiko vandaag in de achterbak van een graafmachine (ja echt, die van de buurkinderen) en misschien mag ik morgen wel.
Als het weer zulk lekker weer is als gisteren en vandaag mogen we weer heel de middag in de tuin spelen en ook even voor op straat waar alle kindjes van de buren dan ook aan het spelen zijn en dat vind ik altijd erg leuk.

Na een aantal uur met mijn eigen hondjes te hebben gekroeld eindelijk het verslag van de Cufts ( de hondenshow van Engeland).

Woensdag middag hebben Remko en ik een voor een de dames (Leni, Ilone en Niji) opgehaald om samen naar Delane te gaan die ons in Engeland zou vervoeren en die ook de engelse taal machtig is.

De tocht naar de boot ging helemaal van zelf, op de boot moesten we Niji alleen in de auto achterlaten, maar na drie en een half uur te hebben geschommeld mochten we weer naar de auto en blij dat Niji was, eindelijk weer samen.
Even later moest Delane links gaan rijden en dat viel super mee, na een round a bound (rotonde’s dus) of drie te hebben gehad was zij al helemaal gewend en wij begonnen het ook al te snappen.
We hadden Remko trouwens ook mee genomen, het navigatie geval (de Tomtom van Remko) werd al gauw omgedoopt en zodoende had ik mijn mannetje toch bij de afgelopen dagen.
De verdere autoreis van drie uur ging voorspoedig maar wat bleek “Remko”wist niet waar Bodymoor Heath lag en daardoor duurde het toch wat langer voor we ons bed in konden rollen in het super hotel dat we hadden.

Na een engels ontbijt zijn we donderdags naar de Crufts gegaan om te shoppen.
Nou hadden een heleboel mensen verteld dat daar veel te koop was, maar Shiba’s die zijn echt nog niet populair dus onze centjes bleven in onze zak ( baasjes van Khoda; sorry maar wijj wilde wel wat kopen maar er was echt niet veel bijzonders).
Ook hebben we die dag gekeken waar we naar toe moesten en hoe het allemaal ging.
Nou wat bleek de keuringen gingen hetzelfde al hier in Nederland dus dat was makkelijk.
Om een uur of vier weer naar het hotel om met vier dames een leuke wandeling te maken.

Delane bleef achter in het hotel, ze ging een middagdutje doen.
Wij hebben toen een hele boel leuke plekjes gezien, jammer dat de taal me niet aanstaat anders zou ik daar gerust een keer op vakantie gaan, wat een mooie omgeving zeg.
Na ’s avonds in het hotel te hebben gegeten vroeg naar bed, want de grote dag kwam eraan.

Op vridag vroeg uit ons bedje om naar de Crufts te gaan. om half negen zou de keuring van de Shiba’s beginnen en met Ilone dan bij je moet je er dan om half acht zijn en dat hebben we makkelijk gehaald hoor.
Om vijf voor zeven liepen we het gebouw binnen, wat opviel was dat er helemaal geen dierenarts aanwezig was om te kijken dat er geen honden met ziektes of loopse teven waren.
Hoeveel moeite je moet doen om de hond mee naar Engeland mee te mogen nemen is niet meer normaal een half jaar van te voren ben je al bezig met bloedtesten en zo en er word bijna niet naar gekeken ( Niji is allen maar gecontroleerd of ze haarzelf wel was, de chip werd gecontroleerd met naar engeland gaan dat was het dus).

En toen het moment van de waarheid.

Ilone moest met Niji de ring in en zenuwachtig dat ze was, ik heb gewoon de borstel afgepakt, ze bleef Niji namelijk maar borstelen en aan zo’n knappe hond moet je zo min mogelijk doen.

Niji op haar plaats gezet en maar hopen dat het goed gaat, dat was het enige wat ze kon doen en het ging goed.

Het rondje lopen ging goed en zelfs de tafel ging ook goed (niji was de vorige show ergens van geschrokken dus daar was Ilone ook erg bang voor).
En wij als toeschouwers maar duimen dat het leuk af zou lopen en dat deed het .
Na dat de groep gekeurd was bleek dat Ilnone met Niji op de vierd eplek mocht gaan staan en dat is niet niks op de Crufts.
Want ook daar hebben ze last van vriendjes poletiek en dan is het heel wat als je als buitenstaander dan zo ver komt.

Uit de ring gekomen zei Ilone niet meer dan dat ze het idee had dat ze haar hart uit ging spugen zo zenuwachtig was ze geweest en dat ze zich heel goed realiseerde dat ze op de Crufts mee heeft mogen lopen.

Na toch nog wat te hebben gekocht zijn we om vier uur weer naar het hotel gegaan om daar de dag vol te maken.
Gisteren hebben we heel de dag gedaan om terug te komen naar huis en vannacht om twee uur waren Keiko en Rontu weer helemaal gelukkig, het vrouwtje was ook weer thuis.

Ik wil Ilone, Leni, Niji en Delane bedanken voor het gezellige uitstapje en volgend jaar misschien weer (vorig jaar was het Duitsland) een uitstapje.

Nu ga ik de hele show op t.v bekijken, want Remko heeft alles opgenomen, wat ik al wel weet is dat de beste Shiba ook de groeps winnaares is geworden en dat die vanavond weer gekeurd gaat worden voor de beste hond van de show, het zal toch niet waar zijn, dan komt er misschien nog een run op Shiba’s.

Afgelopen weekend waren wij weer eens in Duitsland en daar lag toch een berg sneeuw zeg, geweldig.
Zaterdag hebben wij een paar uur geskied en gesnowbaord en daarna ……….. dat lezen jullie straks.

Gisteren heb ik (Patricia) een hele wandeling gemaakt met de hondjes en wij kwamen op plekke uit waar helemaal nog niemand geweest was en dat betekende dan ook dat ik tot heverwege mijn bovenbeen in de sneeuw liep en de hondjes die waren soms helemaal kwijt.

Hier heb je Keiko na een paar rondjes te hebben gerend, maar dan wel aaan de riem want anders gaat mevrouw jagen en dat is zielig voor de hertjes die daar in de bossen lopen.

En hier Rontu, die verdekt staat opgesteld om Keiko aan te vallen als die weer met haar hoofd boven de sneeuw uit komt.
Al met al voor mij en de hondjes een geslaagde wandeling en daarna opwarmen in de kroeg.

En nu het verhaal van na het skien en snowboarden.

Hier sta ik voor de voordeur van het huisje dat wij op dat moment met een makelaar gingen bekijken.

Nou de volgende keer hoeven we daar waarschijnlijk niet meer voor de deur te blijven staan, want we stoppen dan gewoon de sleutel in het sleutelgat, draaien hem om en ga naar binnen.
In het kort, wij gaan een bod uitbrengen op dit huisje.

Toen wij er naar binnen gingen was het net of we thuis kwamen, helemaal geweldig, jaaaaaaaaa dus, was wat wij aan elkaar lieten zien, zonder dat de makelaar het zag.

Maar voor al de mensen die aangeboden hebben dat ze wel wilde helpen met het opknappen van het huisje, sorry waarschijnlijk is jullie hulp niet nodig.
Er hoeft namelijk niet veel gedaan te worden en zijn jullie uitstapjes ook overbodig.
Maar je mag natuurlijk altijd op bezoek komen als je toevallig in de buurt bent, bis dann.

Neeeeee, jullie hadden het allemaal fout, teminste dat we vandaag naar huis gaan is waar.
Maar dat ik jarig ben hebbn jullie niet geraden en dat ondanks het vrouwtje van Keiko en Rontu nogwel een hint gegeven had.

Vanmorgen werd ik (Obi) dan ook wakker en was mijn huisje versierd en lag er ook nog een cadeautje voor mij klaar, een piepmuis.
Het schijnt dat ze hier in huis altijd de verjaardag van de hondjes vieren, dus als het aan ons (Obi en Nagai) ligt zijn we voortaan op onze verjaardag hier.

Net zijn we nog een hele grote wandeling gaan maken, een afscheidswandeling.

Ons vrouwtje heeft net met het vrouwtje van Keiko en Rontu afgesproken dat ze ons tegen de avond op komt halen en wij hopen dan dat de rest van de Shiba’s al thuis zijn.
Dan kunnen we gelijk verhalen uitwisselen.

Verder willen wij het baasje en vrouwtje van Keiko en Rontu bedanken voor de goede zorgen en als het aan ons ligt komen we vast en zeker een keer terug.

En de uitslag van de poll, we hebben ons allemaal goed gedragen en er zijn dan ook geen gewonde gevallen.

Ik (Obi) was van de week al speelgoedbak aan het bewaken en dat is zo te zien maar goed ook.
Nu was Rontu weer op dreef en was dan ook de inbreker in mijn (Nagai) huisje.

Maar ik (Obi) kan bij de beveiliging, want in mijn huisje is de inbreker niet geweest hoor, nee ik ben gewoon in de deur gaan staan en heb mijn tandjes laten zien en mijn stembanden gesmeerd.
Nou die Rontu zag ik dan ook niet meer terug bij mijn huisje en toen kon ik pas weer op mijn gemak gaan eten (ik had nog wat bewaard voor als ik echt honger zo hebben).

Verder willen wij de oma van Keiko en Rontu nog bedanken voor de geweldige zorgen van gisteren.
Ze heeft er voor gezord dat wij een plasje en po…e konden doen, dat we niet heel de ag in ons huisje hoefde te zitten en ook heeft ze voor mijn (Obi) extra vlees gezorgd, want als zij dat niet uit de vriezer had gehaald was het wel erg koud geweest als ik het moest eten.

En nu nog een raadsel van ons!
Over twee nachtjes dan ………….!
Wie weet het?

Vandaag zullen julie niet veel meer van ons te lezen krijgen, want wij gaan heel de dag weg.
Paul en Debby gaan namelijk trouwen en wij zijn daar heel de dag bij aanwezig om te filmen en te feesten.

De hondjes hebben een oppas die zeer bekwaam is, ze heeft namelijk pas een hele week op Keiko en Rontu gepast toen wij op vakantie waren.
En met Obi en Nagai, daar weet ze wel weg mee, dus Ilone dat komt ook goed hoor.

Tot morgen maar weer!

Kennen jullie het liedje; rennen, vliegen, vallen, duiken, opstaan en weer doorgaan?
Nou ik wel hoor, teminste sinds vanmiddag weet ik ook de tekst weer.

Vier Shiba hondjes die dat liedje ook kennen, wat nog leuker is ze wisten ook hoe het dansje wat erbij hoort ging.Het was een dolle boel hier in huis.

En wat denken jullie die kleine Rontu die liep voorop en de rest er achter aan.
Maar als je klein bent heb je dan een voordeel, je kan dan overal onderdoor en de rest moet dan bukken en dat vergaten ze soms wel eens.
Keiko had dan op een gegeven momment even zoiets van ik zie het niet helemaal goed meer en ging haar ogen eens even uit staan vrijven.
Obi had toen zoiets van wacht jij maar kleine Rontu, ik wacht hier wel en dan kom jij zometeen vanzelf hier weer voorbij.
Nagai wist niet van ophouden en bleef al die tijd maar achter Rontu aan gaan.
Ik hoop dat ze vandaag dat liedje nog uit hun hoofd kwijt raken, want bij mij is het meestal dat als een liedje in mijn hoofd heb dat ook een hele dag zo is.

Verder komt morgen oma de hondjes uitlaten, want wij mogen heel de dag naar een bruiloft, dus dan word het bij ons een dolle boel.
Oma komt dan zo rond de klok van het middageten en gaat pas tegen het avondeten weer naar huis, zodat de hondjes niet heel de dag in hun huisje hoeven.
Oma alvast bedankt, ook van Obi en Nagai.

De rollen van ons waren vandaag helemaal omgekeerd.
Ik (Nagai) heb heel de dag met Rontu lopen klooien en dat was eigenlijk ook wel erg gezellig, lekker ravotten.

Ik (Obi) weet eigenlijk niet waar ik last van had.
Heel de dag heb ik in de keuken gelegen/gezeten of er net voor en als Keiko of Rontu in de buurt kwam vond ik het nodig om te gaan grommen.
Ik voel mijn eigen hier helemaal thuis en beschouw ik de speelgoedbak als mijn eigendom dus die heb ik dan ook heel de dag liggen bewaken.
En dat is toch eigenlijk wel vreemd gedrag voor mij deze week, want ik was de afgelopen dagen degene die hele dag en aan het klooien was met Rontu.

Verder was het vanavond dolle boel hier in huis, vrouwenavond noemen ze dat hier, alleen waren er nu ook mannen aanwezig.
Niet alleen Remko (het baasje) maar ook wij natuurlijk.
Nancy vond het helemaal geweldig zoveel hondjes in huis en de kapper die schrok even toen de tussendeur open ging, twee Shiba’s dacht ze dat er hier woonden, maar nu waren wij er ook bij en dat zijn er dus vier, maar ook zij vond het geweldig.

Toen ik heel klein was deed keiko regelmatig het spelletje trekezel met mij en weet je wat er gisteren met gebeurde, ja hoor het spelletje trekezel.

Ik was weer met een kwast aan het spelen en wat dachten Obi en Nagai, wij gaan eens ieder aan een kant van de kwast hangen en trekken die kleine Rontu eens door de hele huiskamer en keuken, leuk hoor, om weer eens zo’n ouderwets spelletje te spelen.
Van mij mogen die twee mannen hier blijven wonen, ik vind het super gezellig zo met z’n alle.

He he , eindelijkis het mij (Obi) gelukt om een plaatsje te vinden.
Gisteren avond lag Keiko bij Patricia (het vrouwtje), Rontu op haar zak en Nagai op de bank en toen was de stoel leeg, het duurde wel een hele tijd voor ik er in durfde te springen maar toen ik er in lag was het duidelijk, als de stoel leeg is is het mijn plek voor de komende dagen.

Maar als hij niet leeg is ga ik gewoon op de grond liggen en daar is eigenlijk ook niks mis mee.

Ik (Nagai) ben hier in huis de kampioen smartlappen zingen, ik begin al als ze de deur van de huiskamer ’s morgens open doen en houd pas op als ik weer de voordeur door ga om te plassen en te p….n.
De buren weten ondertussen dat als ze ons horen het maar voor een weekje is, dus daar hoef ik me niets van aan te trekken.

Voor ons vrouwtje en baasjes; wij hebben het goed hier, worden goed uitgelaten, krijgen goed te eten (zelfs ik (Obi) heb op een keer na mijn eten op), we krijgen ook regelmatig een kluif of een snoepje en er word veel met ons gekroeld en gespeeld.

Na een gewone nacht en een ochtendwandeling met vier Shiba’s door de wijk, een ongewoon ontbijt, want wij zijn helemaal niet gewend dat er een hond om een broodje komt vragen.
Maar Nagai weet goed hoe hij dat moet doen, alleen pech voor hem bij ons gebeurt dat niet.

De dolle minuten met drie Shiba’s, ach wat wil je anders als je ze een paar uurtjes in hun huisje hebt gelaten om naar een verjaardag te gaan.
Hier heeft Rontu het erg moeilijk, wordt ze eerst door keiko in haar nek vast gepakt dan gelijk daarna door Obi in haar achterpoot en zo is dat zeker een half uur aan de gang geweest, arme Rontu

Na zo’n tijdje stoeien met z’n drieen ga je natuurlijk gelijk slapen.
Rontu heeft haar plekje gevonden in de stoel maar daar zat Keiko ook al in, die had dus een probleem, want als de stoel vol is moet je zittend slapen.

Maar als Shiba hond die bij andere mensen is hoef je eigenlijk toch niet normaal te doen.
Hier geven Obi en nagai mij (Patricia) een heuze kroelbeurt en Rontu staat er tussen met de blik in haar ogen van; vrouwtje moet ik je misschien helpen!

En nu ligt alles uitgeteld, Rontu en Nagai op de bank, Keiko op haar eigen zak en Obi, ach die weet niet goed waar ze moet gaan liggen en loopt dan ook nog regelmatig door het huis en probeert alle plekjes uit.

Toen ons vrouwtje gisteren de straat uit was duurde het nioet lang of we lagen met z’n zessen op de bank. Wel was in eerste instantie erg raar voor ons om bij keiko en Rontu te gaan slapen, we hadden ze wel vaker gezien maar nog nooit in een tweehondjes stapelbed geslapen en dan heb je ook nog al die vreemde geluiden, dan moeten wij de dames Keiko en Rontu wel verdedigen hoor en dat hebben we dan ook gedaan door zachtjes te blaffen.

Maar zoals jullie zien heb ik (Nagai) vandaag een eigen plekje hier in huis voor de komende dagen gevonden. Net zoals de speelgoedbak, die is ondertussen ook helemaal leeg en alles ligt door de kamer. Ik (Obi) heb het nog te druk om een plekje te zoeken, want wat is die Rontu toch een lekker ding zeg, ik kan maar niet bij haar weg gaan, stel je voor dat Nagai ze inpikt. Verder gaat alles goed. Weet je wat trouwens leuk was, toen we vanmorgen een wandeling gingen maken kwam het vrouwtje van Keiko en Rontu een bekende tegen en die vroeg of hij dubbel zag. Nee, antwoorde ze, je ziet niet dubbel het zijn er vier. Het enigste wat we nog een beetje moeten leren is dat onze riemen heel de tijfd in de knoop zitten, omdat wij nog alle dingen willen besnuffelen.

Ja hoor, het is zo ver, de mannen Obi en Nagai zijn er.

Toen Ilone met ze de straat in reed zijn wij onze riem al aan gaan doen en zijn we met z’n alle een wandeling gaan maken.
Binnen gekomen zijn hun huisjes geplaatst en hebben het vrouwtje en baasje uitleg gekregen over hun eetgewoontes, die zijn erg anders als bij ons maar dat gaat voor een week wel lukken hoor.
Voor de rest hebben we elkaar al goed besnuffeld en we weten ook al wie bij wie gaat horen.
Ik (Rontu) vind Obi een scheet en ik (Keiko) die kan ook wel met Nagai door een deur.
We gaan het deze week vast en zeker naar ons zin hebben.

Nu gaan we weer naar onze mannen toe en kruipen met z’n alle gezellig samen bij het baasje en vrouwtje op de bank.

O, ja Ilone, Ben en Wesley een super vakantie toegewenst en het vrouwtje heeft beloofd om de belevenissen van jullie mannen ook te vermelden hoor, dus op zoek naar het internet-cafe.

De hondjes hadden het vandaag weer aan hoor.
Toen ik thuis gekomen ben heeft keiko mij eerst geholpen met de boodschappen uit de auto te halen, zij leurt dan het pak toiletpapier of keukenrollen naar binnen en laat het ergens in de huiskamer los, maar ze is dan zo trots dat ze dat gedaan heeft dat ze een kwartier later nog loopt te kwispelen.

Daarna begon het, Rontu had zoiets van het is weer ettertijd en dat wil niet meer zeggen dan dat de boel op z’n kop gaat.
De stoel en de bank schuift allemaal een aantal centimeters op en ook de salontafel schuift door de kamer, net als hun eigen zakken.

Toen ze daar mee klaar waren en ook weer wakker waren van het middagdutje hadden ze elkaar echt iets te vertellen.Maar wat dat weet ik nog steeds niet, een ding is zeker het was een ernstig gesprek.

Nu ga ik we klaar maken om naar de cursus KK2 te gaan en hopelijk is het vanavond niet al te saaie kost.
Tot morgen!
Dan hebben we er twee Shiba hondjes bij.

De fokker van keiko en Rontu gaat op vakantie en als je dan hun bedankje leest op hun web-site dan weet je genoeg.

Hierbij willen we van de gelegenheid gebruik maken om een aantal mensen te bedanken voor hun bereidheid en enthousiasme om onze Shiba’s en Rottweilers liefdevol te verzorgen gedurende onze komende vakantie. Allereerst ILONE’S OUDERS, voor het verzorgen van onze Rotweilers LUKE en CHIVAS en wat al niet meer. INE VOS, die toch weer bereid is 6 van onze meiden, t.w. MARA, NIKKO, FUJI, GEISHA, JOSHI en PIEPSTER bij haar eigen jongens te voegen. REMKO en PATRICIA VAN GINNEKEN, die het aandurven onze jongens OBI en NAGAI bij hun meiden te laten logeren. ED en JAQUELINE BOL voor het opnemen van onze black and tan meisjes KIMI en TAIRA bij hun eigen meisje en last but not least RONALD en ANITA COULE voor het opnemen van onze NIJI en onze kleine boy MIYAGI. Ook ROEL en LENIE DE HOOP willen we bedanken voor hun aanbod om een Shiba op te nemen en voor het standby staan in noodgevallen. HENK en TINEKE VAN DE HAM, jullie natuurlijk ook bedankt voor het aanbod om een Shiba bij jullie op te nemen. Jullie zorgen er met z’n allen voor dat we wat de honden betreft onbezorgd op vakantie kunnen gaan sinds een lange tijd. Nogmaals allemaal bedankt, het is echt te gek.

Het is namelijk voor hun bijna niet te doen om al hun Shiba hondjes uit huis te plaatsen en dan hebben we het nog niet over het wegbrengen en weer ophalen van al die Shiba’s.
Maar het is gelukt en vrijdag komen er dan bij ons ook twee Shiba reuen te logeren voor een dagje of tien, wat zal dat een gezellige boel worden hier in huis.
Keiko en Rontu verheugen zich er nu al op, het kan niet snel genoeg vrijdag zijn.

Hallo Alexandra.
Wir Keiko und Rontu danke dich fur die gemutliche Stunde bei Udo und Monica.
Du hat ganz gut auf uns gepasst und du kontest sher gut streichen.
Auch deine Freundinn Steffie danke wir, ess hat uns Spass gemacht um mit euch beide ein Spaziergang zu machen.
Hoffentlich sehen wir euch wieder wann wir wieder im Usseln sien.

Auch viele Grussen von Patricia und Remko an alle Bekante im Usseln.
Biss nachste Mall.

Zoals jullie gisteren konden lezen zijn wij vandaag een dagje op en neer naar Duitsland geweest, leuk hoor.
Voor mij (Rontu) was het de eerste keer dat ik zoveel sneeuw zag, maar het was super leuk om daar in te lopen en spelen.

Hier waren we onderweg met het vrouwtje, een wandeling die in totaal 4 uur duurde terwijl het baasje met Michael en Mirjam aan het snowboarden was.

Onderweg was het erg genietten voor ons alle drie, vrouwtje komt hier dan wel al heel veel jaartjes maar zij blijft het er mooi vinden.
Na een uurtje wandelen waren we boven op de berg en daar konden we zo ver kijken dat we bijna het baasje zagen snowboarden in het andere dorp, maar de skipiste lag alleen aan de verkeerde kant van de berg, jammer, we hebben hem dus niet gezien.

Na weer een uurtje te hebben gelopen had het vrouwtje zin in iets lekkers, dus wij bij de bakker naar binnen, zelfs ik (Keiko) had daar vandaag geen stress en dat wil heel wat betekenen, want iedere keer als wij daar op vakantie zijn heb ik daar stress als we ’s morgens broodjes gaan halen, maar nu gelukkig niet, ik was zo moe van het lopen dat ik maar ben gaan slapen daar binnen en ik (Rontu) had daar ook een lekker plekje gevonden om te slapen, ik (Rontu) dacht; stel je voor dat we nog veel verder moeten lopen, daar word ik zo moe van.

Weet je wat ik (rontu) ook nog erg raar vond dat was als het vrouwtje liep ze wel eens een stuk van haar benen kwijt was, ik (Keiko) vond dat niet raar meer hoor, ik heb dat al vaker gezien.
Er lag soms zo veel sneeuw dat vrouwtje daar helemaal in weg zakte, maar iedere keer komen haar benen weer boven de sneeuw uit hoor en kan ze gewoon door lopen hoor.

Verder zijn we natuurlijk ook nog in het cafe/restaurant geweest van Udo en Monica en daar zijn we weer erg verwent met stukjes worst en lekker brokjes (kattevoer geloven wij, ach daar lijken we ook wel een beetje op).
In dat cafetje hebben we eens beter kennis gemaakt met de kindjes van de stamgasten en daar hebben we dan ook veel mee gekroeld en gespeeld, we zijn er zelfs noch mee naar buiten geweest om een rondje te lopen en te spelen (en onze behoefte te doen), gezellig hoor.
Wij zouden iedere zondag wel zo’n reis willen maken, om een dagje naar Duitsland en al de bekende te gaan.

Gisteren ben ik (Patricia) dus echt eerst langs Michael geweest om de tekening van Rontu op te halen en daarna gelijk door naar school.
De mensen die wel eens bij ons binnen zijn geweest weten dat we boven de t.v. een mooie tekening hebben hangen van Keiko (getekend door de zus van Mirjam) en toen we die gekregen hebben besloten wij er ook een van onze tweede hond te willen en die er naast te hangen.
Dus toen gelijk naar de winkel om een zelfde lijst te kopen en die heeft dus bijna twee jaar (eerder was er geen tweede hond) bij ons boven liggen wachten om gevuld te worden.

Er moest alleen nog een mooie foto geschoten worden en de tekening kon gemaakt worden.
En hier is dan het resultaat, wij vinden het in ieder geval super.
Je zult twee van die prachtige tekeningen van je hondjes aan de muur hebben hangen (die van Keiko teminste, die van Rontu ligt nog even op tafel, maar hangt snel hoor).

Voor de rest hadden we van daag weer bezoek en daar waren de hondjes helemaal dol mee, ach ze hadden die twee vrienden ook al lang niet meer gezien.
Maar dat is weer helemaal goed gekomen, na een lange kroelbeurt, samen aan tafel en nog een kroelbeurt.
Daarna hebben we Rontu nog even in haar huisje gedaan en Keiko mocht vrij lopen en zijn wij naar een verjaardag gegaan.
Net hebben we ze nog even uitgelaten (altijd lekker, een frisse neus na een feestje) en nu gaan we een paar uurtjes slapen, want morgen gaat de wekker weer vroeg om naar school te gaan met Rontu.

Als eerste wil ik iedereen bedanken voor het meeleven wat jullie gedaan hebben de afgelopen week.
Het heeft mij en ook Remko en de hondjes een heleboel troost gegeven dat jullie aan ons dachten.

Vandaag is het normale leven weer begonnen en dat wil zeggen dat ik vanavond ook weer naar school moet.
Ik denk dat ik maar gelijk in slaap val en mijn slaap achterstand maar in ga halen.

Het is vanavond namelijk super saaie kost, het Kynologisch Reglement.
Een vorbeeld uit het boek;Artikel III.18, 1, Indien een hond aan meer dan een persoon in eigendom toebehoort, wordt in de Nederlandse stamboekhouding slechts een van hen, daartoe door hen gezamelijk aangewezen, als eigenaar geregistreerd en de overigen als mede-eigenaar.
En zo gaat het een heel boek door met 176 bladzijde vol met regeltjes.

Maar voor dat ik naar school ga, ga ik even langs Michael en Mirjam, want als het goed is is daar ondertussen de tekening van Rontu (de zus van Mirjem heeft hem gemaakt) en die wil ik dan graag zien en mee naar huis nemen, zodat hij morgen door Remko kan worden opgehangen naast die van Keiko.

Gisteren hadden we geen van allen zin in wat te schrijven.
Nu was er ook eigenlijk niet veel te melden, maar toch.
We hebben eerst lekker met z’n viertje uit geslapen en daarna wat gerommeld in huis, overal waar wij (baasje en vrouwtje) waren was die kleine Rontu ook, wij op zolder zij op zolder, wij in de tuin zij in de tuin en wij op de bank zij op de bank.
‘S middags zijn we nog even naar de vader en moeder van het baasje gegaan en ook nog even naar opa en oma.
Wat een mazzel zeg dat de hondjes bij opa en oma binnen mochten anders hadden ze daar in de auto moeten blijven zitten, oma had namelijk gezegd dat ze Keiko en Rontu de eerste zes weken niet meer wilde zien omdat ze er toen wij op vakantie waren genoeg mee heeft afgezien.
‘S avonds waren we gewoon thuis en dat was na de afgelopen dagen ook weer wel eens fijn.

Als er een heleboel Shiba hondjes bij elkaar zijn is het wel eens moeilijk om ze uit elkaar te houden.
Voor ander is het al moeilijk om er twee uit elkaar te houden.
Dus nu de vraag; is dit Keiko of Rontu?

Ik kan ze ook aan het geluid dat ze maken uit elkaar houden, zelfs als ze alleen maar dromen weet ik wie het is.
Ik ben benieuwd of ik het nog steeds weet als en nog meer Shiba’s rond lopen, ik hoop van wel.

Verder is het vanavond weer eens tijd vootr showtraining, maar dan op een andere lokatie en het wordt door andere mensen gegeven, ik ben benieuwd hoe het is.
Rontu is de gelukkige die voor het eerst mee mag en volgende keer is dan Keiko weer aan de beurt.

Vanmorgen zijn we vroeg in de auto gestapt, nou ja vroeg!
Gewoon zoals we de hele week hebben gedaan om te gaan skien/snowboarden (we zijn nog helemaal heel hoor), om half acht ontbijten en daarna in de auto naar opa en oma toe om de hondjes te halen.
Na ongeveer tien uur onderweg te zijn geweest waren we bij hun en wat waren Keiko, Rontu, opa en oma blij zeg.
Keiko en Rontu liepen de gang van negen meter wel tig keer op en neer om bij mij en het baasje te kunnen zijn en opa en oma waren gelukkig, omdat er een eind kwam aan die slopende week.

Opa en oma zeiden dat Keiko de hele dag al had lopen piepen en dat Rontu zichzelf vandaag voor het eerst wist te gedragen.
Na te hebben gegeten en wat te hebben na gepraat vroeg ik aan Keiko of ze naar huis wilde en ja hoor, ze begon gelijk weer te piepen (oma zei gelijk dit is dus wat ze heel de dag heeft gedaan) en Rontu ging ook bij de deur staan.

De uitslag van de poll is nu ook weer bekent; zowel Keiko als Rontu waren super blij maar wilde ook weer erg graag met ons naar huis.

In de auto hebben ze wel een traantje weg geveegd met hun pootjes hoor, want ze schaamde zichzelf wel een beetje, oma en opa hadden zo hun best gedaan de afgelopen week en toch wilde ze graag weer naar huis.
Keiko zei dat ze een weekje op vakantie genoeg vond (niet iedereen wil even lang weg) en Rontu schaamde zich gewoon ronduit voor zichzelf (ze vond achteraf dat ze wel heel erg vervelend was geweest en daarom had ze vanaf vanmorgen besloten om erg lief te zijn voor opa en oma.
Dus opa en oma alsnog bedankt voor de goede zorgen en o ja, oma ik moest ook nog van Rontu sorry zeggen van dat plasje in de gang ( en van dat extra dweilen dus), maar ze was zo blij om ons weer te zien.

Hier een berichtje uit het besneuwde Oostenrijk.
We hebben het reuze naar ons zin.
Na twee dagen skiles te hebben gehad heb ik zelf een rustdag ( net een tijdje gezwommen) en de andere drie zin de grote tocht aan het doen, zo meteen komen ze langs het hotel en den gaan we samen eten, dus ik moet snel nog naar het hotel lopen.
Vanavond gaan we naar het avondskien kijken, waarbij er ook allemaal stunts uitgehaald gaan worden.

Even over de hondjes.
Rontu en Keiko hebben de eerste nacht opa en oma gezelschap gehouden, met een heus huilconcert, oma is er na een halve nacht maar bij gaan liggen en toen sliepen ze wel.
Rontu heeft ondertussen ookal straf gehad, zou ik ook gegeven hebben nadat ze aan de salontafel zou hebben geknaagd en ook de tent heeft het te verdeuren gehad.
Verder mag Keiko ook niet meer los rond lopen, want die is op het nieuwe bankstel gekropen.
Maar oma heeft gezegd dat ze ze wel klein krijgt, dus Keiko en Rontu, vanuit Oostenrijk gedraag je een beetje, want wij willen misschien nog wel een keer zonder jullie weg.

Het baasje en de hondjes hadden vandaag een erge luie dag.
Eerst wilde het baasje z’n eigen ook nog niet aankleden ( de zogenaamde pyamadag bij ons in huis) maar hij heeft z’n eigen toch bedacht en heeft toch maar gewone kleren aan gedaan.

Ook de hondjes waren erg lui, ze kropen iedere keer bij het baasje op schoot en gingen dan ook bijna niet anders liggen.Het enige wat wel eens veranderde was de plaats van hun hoofdjes, dan lag het hoofd van Keiko over Rontu en dan was het weer andersom.Verder hebben de hondjes ook nog een hele tijd op het grote bed gelegen, ik was toen met mijn “favorieten” werk bezig en het baasje was boven aan het computeren, dan blijft Rontu liever niet beneden (waar wij zijn is zij het liefst ook) en dan volgt Keiko op een gegeven moment ook wel (die is veel meer op zichzelf).

Toen het vrouwtje vanmorgen weg ging om naar haar werk te gaan mocht ik (Rontu) weer vrij blijven lopen tot dat het baasje uit zijn bedje kwam.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat wel fijn vind en heb dus maar besloten om me te gedragen (ik haal voortaan de schade ’s middags wel in met het kwallen van Keiko en het vrouwtje).

Daarnet zijn we met het vrouwtje weer eens ouderwets naar het bos geweest, dat wil dan zeggen; wij in het bos en vrouwtje alleen op het pad.
Het vrouwtje loopt dan ook te klagen als we terug komen dat ze dit helemaal niet gezellig vind, maar ja, als hond blijf je toch niet op het pad maar ga je op ontdekkingstocht.
Het leek wel een groot feest daar in het bos, er waren veel kinderen en hondjes waarmee we hebben gespeeld.

Zitten we in de auto naar de radio te luisteren horen we de hele tijd vanalles over een ramp in Azie, nou hebben we de afgelopen dagen daar al meer over gehoord en om eerlijk te zeggen zijn we blij dat wij daar niet wonen.
We zouden toch onze huisjes, school en misschien wel het baasje en vrouwtje kwijt zijn, daar moeten we niet aan denken.
Wij hebben dan ook besloten om vanavond niet mee te gaan naar de verjaardag (toch nog een feestje vrouwtje, al weten wij dat je er eigenlijk genoeg hebt gehad de laatste weken) van de vader van het baasje en doen zelfs het ligt en de t.v. uit om er bij stil te zitten of liggen hoe erg het allemaal wel niet is wat daar gebeurd is.
Wij vragen aan alle Shiba hondjes vanavond hetzelfde te doen om zo met z’n alle even na te denken hoe goed we het eigenlijk allemaal wel niet hebben en hoe slecht het wel niet kan zijn.

Als eerste willen wij iedereen en alle hondjes een prettig en gezond 2005 wensen.

Vannacht is hier in huis alles rustig verlopen.
Keiko was wel allert maar voor de rest viel de angst wel mee (gelukkig is ze die lawinepijlen alweer vergeten), Rontu vond het allemaal maar gewoon ( die is trouwens ook nog steeds te druk in haar hoofdje om zulke dingen goed mee te maken).
Op een gegeven moment zaten ze samen op de aanrecht (ik hield ze wel tegen hoor) naar buiten te kijken om zo de vuurpijlen in de gaten te houden (bij Rontu duurde dit dan ook niet lang).

Wij zijn vandaag bij opa en oma een gelukkig nieuwjaar gaan wensen en daarna zijn we ook nog naar de ouders van het baasje gereden om dat daar ook te wensen.
En daarna gewoon weer naar huis toe om met z’n alle weer te gaan luieren op de bank.

Morgen gaan wij weer proberen te skien en de hondjes gaan dan een dagje naar opa en oma toe.
Zelfs de tent gaat mee, voor het geval wij iets breken zegt oma.
Nee hoor, maar als ze weg willen moeten ze Rontu wel even veilig kunnen opsluiten, zonder angst te hebben dat er iets gesloopt wordt (dit zal dan wel de eerste keer zijn hoor).

Tot morgen en nog een keer het beste in 2005 van ons alle vier.

Oudjaarsdag bij ons in huis was eigenlijk een gewone dag voor ons, voor het vrouwtje hard werken en het baasje heeft een beetje gewerkt en maakte het huis nog op een paar plekjes wat schoon.

Even later is de door baasje en vrouwtje tafel gedekt om er een gezellige boel van te maken vanavond, Michael en Mirjam komen hier naartoe en gaan het nieuwe jaar met baasje en vrouwtje inluiden.

Zoals jullie kunnen wij niet wachten tot er lekker gegeten gaat worden, voor ons is er vast ook iets lekkers in huis.
Verder hoop ik (Keiko) dat er normaal gedaan word met dat vuurwerk (niet te veel harde knallen bedoel ik dan, van siervuurwerk krijg ik nooit genoeg) om twaalf uur en ik (Rontu) weet vanavond pas wat het allemaal inhoud maar Keiko heeft mij verteld dat ik maar mijn pootjes over mijn oortjes moet leggen.

Voor iedereen een gezellig avondje en uitkijken met dat vuurwerk!

Er is eigenlijk niets te vertellen vandaag.

De hondjes hebben een vrij normale dag gehad, op een paar vuurwerk knallen na dan, maar ja, dat is rond deze tijd ook een vrij normaal geluid dat we horen.
Er zijn kinderen die het erg leuk vinden om een rotje of zoiets in de poort te gooien (een overdekte poort) waarna er dan een super knal komt.
Op zo’n enkele knal reageren de hondjes geen van tweeen. maar ja, morgen!

Verder zijn hier de laatste boodschappen in huis gehaald om morgen hier oud en nieuw te vieren.
We gaan dit jaar liever niet weg omdat we nog niet weten hoe Rontu morgen gaat reageren als al dat vuurwerk afgestoken gaat worden.
En omdat Keiko in Duitsland (afgelopen september) erg is geschrokken van een paar lawinepijlen (zes stuks op een meter of tien afstand) weten we ook niet wat zij dit jaar gaat doen, normaal gesproken had zij nergens last van.
Morgenavond (of moet ik overmorgenochtend zeggen) weten we hoe het is gegaan.

Als eerste willen we er iedereen op wijzen dat we een andere binnekomer hebben op deze web-log.
We hebben onze kennelnaam aan deze web-log gekoppeld en zijn ondertussen druk bezig met een eigen site te maken op internet.

Vandaag hebben we het in eerste instantie rustig aan gedaan, lekker uitgeslapen en daarna heb ik (het vrouwtje) de hondjes uit gelaten.
Toen ik (het vrouwtje) terug kwam ben ik (het vrouwtje) in bad gedoken en ondertussen ging ik (het baasje) de tafel dekken om te ontbijten.

We hebben dan ook met z’n viertjes aan tafel gezeten, de hondjes ieder op een eigen stoel, en hebben daar gewoon van zitten genieten.
Het is zo’n grappig gezicht net kinderen die er aan tafel bij zitten.
Keiko en Rontu zitten er graag bij, wetend dat ze toch niks krijgen, maar ze willen er toch gewoon bij horen.
Maar voor hun was er venen later ook een bak met brokken, natuurlijk vergeten we hun niet.

Voor de rest van de dag was het gewoon lekker luieren, voornamelijk voor de hondjes, want ik (het vrouwtje) was toch nog wel een beetje dingen aan het doen voor de rest van de Kerst en ik (het baasje) was met de internetsite bezig.

Vanavond gaan wij lekker eten bij een oom en tante van mij (het baasje) en de hondjes moeten dan thuis blijven.
Waarom denken nu de meeste van jullie, nou het zit zo.
Een nicht van mij (het baasje) heeft ook een hond, een Beagle en dat zijn super eigenwijze beestjes en dan helemaal als ze niet echt zijn op gevoed.
De tante had dan eigenlijk ook liever onze hondjes daar, die luisteren teminste zei zij, maar ook wij weten beter.
Maar al met al, drie hondjes rond de Kersttafel zal zeker niet goed gaan en daarom laten wij ze gewoon thuis.

We wensen iedereen eet smakelijk voor zo meteen en tot morgen maar weer.
We gaan dan ’s avonds naar opa en oma en daar gaan Keiko en Rontu wel mee naar toe hoor.
O, ja eerst gaan we morgen naar Moise toe, want die is dan jarig.