School voor Miyuki was het eerste wat er voor vandaag op het programma stond. Ik (Patricia) was de gelukkige om met haar de klas in te gaan en Remko bleef lekker wat kletsen met bekende. Alles ging goed tot dat Miyuki de eerste hoogte sprong moest nemen, jippie, leuk, wat kan ik gaan uitspoken dacht ze. Miyuki raakt namelijk helemaal de kluts kwijt en weet niet meer van ophouden als ze ook maar een hindernis van een behendigheidsbaantje voor jongen honden moet nemen. Ze besloot om met andere honden uit haar klas te gaan spelen en ik maar roepen dat ze moest komen, nou nee dus, daar had ze geen zin in. Remko hoorde dat en besloot om mij te helpen door Miyuki te roepen, ze moest dan wel langs mij komen en dan kon ik haar lokken met een snoepje.

Achter af had Remko beter zijn mond kunnen houden, want wat er toen gebeurde, een salto door of moet ik over het afzetgaas, een spurt richting het baasje en hoep over de houten schutting naar het baasje. Even over die schutting, die is op zo’n hoogte dat ik er lekker op kan leunen met mijn armen als ik sta te kijken naar ander hondjes met baasjes en op die armen kan ik dan mijn hoofd laten rusten, oftewel erg hoog voor zo’n klein hondje dus. Remko dacht slim te zijn en Miyuki verder geen aandacht te geven en ze gelijk terug in de klas te zetten. Nou nee dus, Miyuki vroeg zich af of ze die schutting ook zonder aanloop over kon komen en ja hoor, dat lukte haar weer. Ik hab haar daarna gelijk aan de riem gedaan en haar helemaal weer onder ápel gezet, want er moet tenslotte geluisterd worden of ze wil of niet, want die acrobatische streken zijn helemaal nog niet goed voor haar, trouwens voor geen enkele hond.

Blij zijn we niet met deze actie, want ze heeft het nu geproefd en zal dit dus no vaker gaan doen. Wel waren we onder de indruk dat zo’n klein hondje dit voor elkaar kreeg, zelfs de leraar moest even slikken en zei dat we met Miyuki nog veel gaan afzien. Remko heeft geleerd dat als hij aan de kant staat zijn mond moet houden als ik met Miyuki bezig ben, want die kan dit allemaal nog niet aan.

Klaar op school snel de auto in oma naar Mitsu te gaan, onderweg hebben we nog over de titel van deze log nagedacht en we vonden Baassie en Miyuki wel aardig. Baassie van Bassie (de clown) en Miyuki van Adriaan (de acrobaat). Na een half uurtje waren we bij Mitsu en zijn baasjes (het vrouwtje kwam wat later want er moest nog  gewerkt worden).

Mitsu was zo trots op zijn optrekje dat hij tante Keiko, mama Rontu en zijn zusje Miyuki gelijk heel de tuin liet zien. Helaas voor hem had hij te vel intresse voor zijn mama (gek he, ze is nog een beetje loops) waardoor ze in de auto gezet werd. Ook begon hij intresse te krijgen in Miyuki, die is nog niet loops, maar dat zal niet lang meer duren zo te zien aan Mitsu, dus ook die ging in de auto slapen. Toen wilde hij nog eens kijken of tante Keiko nog zo’n baas is en ja, hoor hij kon het niet winnen.

Na een paar uur gezellig in Venray te hebben door gebracht zijn we nog een wandeling met z’n allen gaan doen om daarna in de auto te stappen op weg naar huis. Toen wij in de auto zaten keken we elkaar aan en zeiden allebei tegelijk dat we blij waren dat we nu weer al de puppy’s gezien hadden en dat we nog blijer waren dat ze allemaal erg goed terecht zijn gekomen. Dat we nu zeker weten dat we het een half jaar geleden allemaal goed hebben gedaan is toch wel een hele geruststelling.

Vanmorgen was het vrouwtje aan het ontbijten en riep even later iets naar boven naar het baasje en wij vingen dat ook op. Nagai is papa geworden en Piepster dus mama, drie puppy’s hebben ze gekregen en dat is toch weer een felicitatie waard voor Ilonen en de rest.

Verder hebben we het vadaag weer eens lekker van genomen, wij (mama Rontu en Miyuki) zijn al heel de dag aan het ravotten. Dat kan nou weer, want het is eindelijk weer eens even wat koeler buiten. ik (Keiko) ben ook weer wat beweeglijker en loop dan ook heel de tijd de trap op en af, dan naar het baasje en even later weer naar het vrouwtje.

Morgen gaan we weer een leuke dag beleven. Eerst met z’n alle naar school, kunnen wij (tante Keiko en mama Rontu) eens zien hoe Miyuki het doet in de klas. We zijn dan ook al een goed stuk op weg om naar Mitsu (een van mijn Puppy’s) te gaan. Ook zijn baasje en vrouwtje gaan de stamboom in ontvangst nemen, de laatste uit de rij van puppy’s. Zijn jullie ook zo benieuwd hoe het met hem gaat. kom morgen maar weer kijken en je weet het.

Vandaag was het dan weer eens zover, er moest een behendigheidswedstrijd gelopen worden. We hadden Keiko en Rontu ingeschreven, maar met een super loopse Rontu mocht er niet gelopen worden dus was het alleen de beurt aan Keiko en Remko. We zaten dus vroeg in de auto om naar Nijmegen te gaan om daar weer heel de dag te genieten van het warme weer. Eigenlijk was het veel te warm voor de hondjes dus werd er volop gezwommen, zowel in en diepe sloot als in een heus zwembadje en tussentijds werden de hindernissen genomen.

Hier is Keiko samen met het baasje bezig met het eerste rondje, jumping was het en dat betekend dat er geen toestellen met raakvlakken in het parcours staan en het dus super vlug kan gaan. Meestal hebben we bij Keiko het idee van dat kan sneller, maar vandaag stonden we echt raar te kijken. Met dit warme weer zo snel lopen en dat voor een Shiba, wauw. Er werden twee fouten geteld tijdens het lopen van de hele ronden en er werden ook nog tijdfouten gegeven (het ging toch nog te langzaam) maar op het einde was de 24ste plaats op de ranglijst van Keiko en Remko. Bijna werden ze alsnog gediskwalificeerd maar dat kwam door het mij (Patricia), want Remko was even de weg kwijt en ik gaf een aanwijzing en dat mag niet.

De tweede ronde was het vast parcours en dat ging nog een stuk beter, het ging zelfs snel genoeg. Ook hier waren twee foutjes en weer op de zelfde plaats als de eertse ronde, de paaltjes waren weer niet Keiko’s favoriet vandaag. Maar moet je zien hoeveel lol Keiko heeft boven op de "katteloop", wauw. Het resultaat van deze ronde was dan ook een 19de plaats op de ranglijst en dan is het niet alleen wauw, maar gewoon waauuuwwwww!

Daarna kwam er nog een derde ronde, maar die werd toch met een diskwalificatie afgesloten, de keurmeester dacht dat Remko over een hindernis stapte en daarna gaf hij ook nog te dicht bij het veld Keiko een snoepjeals beloning, al had ze dat maar een beetje verdiend, want ze was toch even bij hem weg gegaan. Dat zijn dus ook dingen die niet mogen, streng toch en dat met dit weer.

Zoals jullie zien is het best mogelijk om leuke foto’s te maken, alleen zie je dan voor de rest niks gebeuren, maar ja, je kan ook niet alles hebben.

Weet je wat leuk was heel de dag hebben we in contact gestaan met Mariska, want zij liep met Simba en Ziggy een behendigheidswedstrijd in Breda en dan ook nog bijna naast ons huis. Toen wij weer thuis kwamen was daar een verrassing voor Keiko en Miyuki , want daar waren opa en oma (die hadden namelijk vanmiddag even Rontu gezelschap gehouden) en Mariska met Simba en Ziggy. We hebben nog gezellig wat gekletst en gegeten en toen opa en oma weg waren zijn we ook nog even naar het bos geweest om de hondjes weer lekker te laten ravotten, het was tensotte al geen dertig graden meer. Twee van de vier Shiba’s kwamen wer lekker smerig terug thuis (Keiko en Miyuki natuurlijk), maar dat mag de pret niet drukken. Het was een geweldige dag met super vol super leuke dingen, in een woord dus, waaauuuwwww.

Sommige dingen zal Miyuki nooit leren, teminste zo denken wij er nu over. Vier, vijf of zes keer foei zeggen en gewoon nog een zevende keer doen, geweldig!

Maar vanavond dacht ze vast en zeker oeps, terwijl ze maar weer eens een een standje van het baasje krijgt. Normaal haalt ze deze streek alleen maar uit als we even niet in de buurt zijn, maar oeps het baasje was nou toch echt in de buurt. Op het moment dat ze het standje krijgt denk je ze begrijpt het helemaal. Ze blijft dan net zo lang op haar rug liggen tot we weg zijn en geeft geen kik, maar twee minuten later blijkt dat ze echt japans doof is. Het mandje wat op de achtergrond staat is voor haar namelijk we erg aantrekkelijk. Ze kan volgens mij al borduren als de beste, in ieder geval kent ze de patronen al uit haar hoofd, en de kleuren garen kan ze ook al uit elkaar houden. We hebben het al eens geprobeert om het mandje weg te halen maar dan zoekt ze wat anders en aangezien wij toen keiko en Rontu hier kwamen ook niks hebben weg gezet gaan we dat nu ook niet doen, maar het was het proberen waard.

Ach, Miyuki blijft een lekker ondeugend hondje die we voor geen goud meer zouden kunnen missen, nat als Keiko en Rontu trouwens.

Vanmorgen ben ik (Miyuki) samen met het vrouwtje naar school geweest en leuk dat het weer was. Volgen deed ik als de beste, apporteren ging ook één van de meerdere keren goed, terug plaats was gewoon een ramp, maar toen kwam het behendigheidsrondje en dat was geweldig.

Voor vrouwtje was het wat minder, maar ik heb genoten van mijn rondje door de tunnel, vier hoogte sprongen en toen was er de katteloop, maar daar had ik geen oog meer voor. Ik zag ineens al de andere klashondjes staan en besloot om met hun te gaan spelen. Vrouwtje roepen, de leraar mij afleiden, het vrouwtje wilde me weglokken met een snoepje, maar ik ging gewoon naar het volgende klashondje. Even later liep ik wee met het vrouwtje mee en die dacht nu moet het lukken om Miyuki over de katteloop te krijgen, nou de verkeerde kant op ging goed (ik zag mijn klashondjes niet) maar toen de goede kant weer op en roeftem (hihi, zo noemen ze mama Rontu ook wel eens) weg was ik (van wie zou ik het dus hebben?). Er is nu afgesproken met al de baasjes van mijn klashondjes dat ze als ik weer zo doe ze allemaal de riem maar los moeten laten, zodat ik misschien eens een waarschuwing van een van mijn klashondjes krijg. Het was namelijk al vaker gebeurd dat ik zo’n bui had en daar zijn vrouwtje, baasje en de leraar niet echt van gediend, al vinden ze het wel een heel leuk gezicht.

Ik heb de waarschuwing begrepen en heb me verder de rest van de les keurig gedragen hoor, ik ben gewoon gaan slapen en heb dus geen hond kwaad gedaan. Ook de rest van de dag ben ik lief geweest, lekker in de tuin liggen om bruin te worden. Toen de zon weer weg was ben ik nog even met mama Rontu en tante Keiko aan het spelen geweest om daarna lekker moe onze huisjes in te stappen.

Morgen gaan baasje,vrouwtje, tante Keiko en ik (mama Rontu moet thuis blijven omdat ze een broekje aan heeft) wandelen. Mariska en Marcel met hun hondjes Tama en Miko en Mariska met Simba en Ziggy gaan ook mee. De fam. Coule zou ookmee gaan, maar die moeten naar een hondenshow (het baasje van Khoda en Banshu had zich vergist en die zaten vanmorgen op de show terwijl dat pas morgen is, dom dom). De wandeling is in Chaam en is wel twaalf kilometer lang, teminste dat roept vrouwtje.

Aanstaande zondag gaan we wandelen met de groep waarmee we eind augustes naar Zwitserland op vakantie gaan, aangezien we de vorige keer Khoda (het broertje van Rontu) miste moesten we nog een keer samen komen dus zodoende. Maar wat wil nou het geval zijn, deze keer gaat Rontu niet mee en zijn we dus weer niet compleet.

De reden hiervoor is dat Rontu vandaag loops is geworden en de komende weken dus met een broekje aan door het leven gaat, teminste als ze in huis rond loopt. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat we liever nu één hondje minder bij hebben dan die week dat we in Zwitserland zijn.

Dat Rontu zich op het moment niet helemaal geweldig voelt is op deze foto goed te zien, maar ach dat gaat ook wel weer over. Over een paar dagen vliegt ze weer overal over en onder door.Miyuki vind het allemaal maar wat vreemd, haar mama Rontu met een broek aan in huis en loopt er dan ook heel de tijd achter aan. Maar hopelijk word die kleine ook binnenkort loops zodat zij niet thuis hoeft te blijven als we weer met heel de groep samen komen, want dat is pas in Zwitserland en dan zou ze een super vakantie gaan missen.

Zo de uitslag van de poll is bij deze ook weer bekend en van de mensen die gestemd hadden hadden het er de meeste goed. Ook is er niemand ingetrapt om op Keiko te stemmen, dus zijn jullie erg goed op de hoogte.

Er was eens heel lang geleden…….  een Shiba die in bad moest omdat…….

Maar deze keer was het een andere Shiba die in bad moest. Rontu had namelijk net op straat gepo..t, maar het wilde niet echt goed lukken. Toen ze dan ook binnen kwam was het regelrecht naar boven naar de badkuip. Ze liet zich goed verwennen, want om te zeggen dat ze het erg vind om in bad te gaan, nou nee. Het föhnen daarna vind ze zelfs nog lekkerder, zodat ze heel de tijd lag te rollebollen onder de föhn. Beneden gekomen vond Keiko het allemaal geweldig, haha ze was deze keer zelf niet de klos en Miyuki loopt op het moment heel de tijd achter haar moeder aan, want die ruikt nu toch wel heel erg anders.

Dan denk je dus een rustig avondje te hebben nadat je naar ringtraining geweest bent, maar nee dus een hond kan je op allerlei manieren aan het werk houden.

Ondertussen hebben wij twee dagen achter de rug. We zullen jullie nu vertellen wat wij allemaal beleefd hebben.

Gisteren zijn we weer eens met z’n alle op pad geweest. Deze keer zijn we naar Hulten gereden (lekker dicht bij huis dus) voor een hondenshow, voor mij (Miyuki) was het mijn eerste echte show. Toen we in de rij stonden om naar binnen te gaan stond Mariska er met Simba en Ziggy net voor ons en een kwartiertje later stond de tent al op zodat we toch een beetje schaduw hadden. Wij (Rontu en Miyuki) zijn lekker samen in het huisje van mij (Rontu ) gekropen die in de tent gezet was.

Ik (Keiko) heb net als baasje en vrouwtje heel de dag in de zon gelegen. O nee, ik lieg ik heb ook af en toe even in de tent gelegen om wat af te koelen. We bofte deze keer wel en waren eens een keertje vroeg aan de beurt want we hadden maar twintig honden voor ons in de ring. Terwijl wij dus aan het wachten waren kwam er een jongen voorbij met een andere Shiba en wat bleek die Shiba was een dag ouder dan mij (Miyuki), maar hij was al zo groot dat vrouwtje, baasje en Mariska er eigenlijk erg van schrokken. Kijk zelf ook maar eens en zeg eerlijk is dit nou nog een puppy? Nou even later ging het gebeuren. Mariska mocht met Ziggy de ring in en nadat alle reuen gekreurd waren was Ziggy de beste. Toen was het de beurt aan mij (Miyuki) samen met het vrouwtje en die verlieten de ring met een belovend op het keurverslag, het enigste minpuntje was dat mijn hoofd wat achter was gebleven ten opzichte van mijn lijfje, maar voor de rest was ik geweldig. Vroutwje zei dat het ik het me niet moest aantrekken, want alle puppy’s van zes maanden zien er grappig uit door dat de verhoudingen niet kloppen en voor de rest kreeg ik een dikke knuffel voor mijn goed gedrag in de ring. Toen waren wij aan de beurt. Ik (Keiko) liep samen met het baasje en dit was voor hem dan ook de eerste keer dat hij een van ons showde en ik moet zeggen hij deed het net zo goed als het vrouwtje. Baasje kreeg af en toe nog een aanwijzing vanhet vrouwtje of Mariska en onder het lopen kon hij mooi het tempo van Mariska en Simba nadoen zodat wij niet de bocht uit vlogen. Ik (Rontu) ging gewoon met het vrouwtje de ring in, ja dat krijg je als je met twee hondjes van de zelfde eigenaar tegelijk in de ring moet.

Simba werd als eerste geplaats, ik (keiko) werd tweede met een uitmuntend en ik (Rontu) verliet met een zeer goed en een vierde plaats de ring. Mariska moest nog met Simba voor de beste teef van het ras terug de ring in en werd helaas tweede. Maar omdat Simba ooit al een hoge prijs behaald heeft kreeg ik (Keiko) toch een reserve CACIB punt erbij en dat vond ik een super cadeautje voor het baasje. Even later stond Ziggy weerin de ring om te kijken wie de beste Shiba van de dag was en weet je, hij won het nog ook.

Toen hebben we ook nog maar gewacht tot dat Ziggy samen met Mariska de erering in kon om te kijken hoe ze het daar er vanaf brachten. jammer voor Ziggy en Mariska, maar gelukig voor ons ze werden niet verder geplaatst. Zo konden baasje, vrouwtje en Mariska samen de tent weer afbreken en de spulletjes in de auto doen om na en vermoeiende dag lekker naar huis te gaan, want dat was wat ze wilde na een hele dag in de zon te hebben gezeten.

Thuis gekomen moesten baasje en vrouwtje nog even naar opa toe, want dat is tenslotte de vader van het vrouwtje en het was toch ook nog vaderdag dus hij mocht niet vergeten worden. Ze waren weer erg snel terug om verder op de bank te bekomen van de vermoeiende dag.

Vandaag waren wij niet echt in beweging te krijgen. Volgens ons was de vermoeidheid nu pas bij ons toe geslagen. De hele dag hebben we geslapen en geslapen. We sliepen zelfs toen het baasje en vrouwtje naar de moeder van het baasje gingen omdat zij jarig was en ook baasjes vader werd niet vergeten, want ook voor hem was het gisteren vaderdag. Wat hadden wij (Rontu en keiko) mazzel dat ze naar dat baasje en vrouwtj enaar dat feestje moesten anders hadden we namelijk naar school gemoeten en daar hadden we echt geen zin in en hebben dus lekker heel de avond ook mogen luieren.

Gisteren waren wij te moe om wat te doen, maar na vandaag heeft het vrouwtje helemaal geen puf meer om een verhaatje te schrijven. Ze heeft namelijk samen met baasje heel de dag in de zon doorgebracht terwijl wij (Rontu en Miyuki) in de schaduw lagen en ik (Keiko) lag dan in de zon dan in de schaduw. Maar ze heeft beloofd dat ze morgen aan jullie verteld waar wij deze zondag door hebben gebracht. En dan verteld ze ook vast met wie we dat gedaan hebben en waar en wat ons dat heeft opgeleverd. Met andere woorden; tot morgen!

Wat hebben wij (Keiko, Rontu en Miyuki) de laatste dagen weinig mee gemaakt zeg, met andere woorden de dagen waren super saai.

De zon heeft ons in de steek gelaten maar dat mag de pret niet drukken. We zitten toch regelmatig lekker in de tuin en voor het gemak heb ik (Miyuki) de tuin mee naar binnen genomen zodat we ook binnen kunnen genieten van de natuur. Hele takken heb ik fijn gemalen, vrouwtje zei dat het wel een houtzagerij leek. En omdat dat allemaal weer moet opgeruimd worden heeft het vrouwtje het best druk (want voor ze het weet ligt er weer een hoop zaagsel, boomschors of zand binnen, om over de haren maar niet te praten) en kunnen wij niet zo lang wandelen en trainen.

Maar voor de rest hebben we niet te klagen hoor, want we zijn de vakantie nog niet vergeten en hebben vernomen dat de reis naar Zwitserland ook nog door gaat. De centjes moeten bijna betaald gaan worden zegt het vrouwtje en daarbij vertelde ze dat dat het dan nooit lang meer kan gaan duren voordat we met z’n alle (9 baasjes en vrouwtje en 9 Shiba’s, wat zal dat een leuk gezicht zijn) op vakantie gaan.

Morgen ga ik (Miyuki) zorgen dat het vrouwtje niet hoeft op te ruimen zodat ze weer wat leuks met ons kan gaan doen. Vrouwtje en baasje zeggen dat we zeker een leuk ding gaan beleven morgen, maar ze verklappen niet wat het is. Wie weet het en verteld het wel?

Vandaag was het dan zover, wij zijn naar Michi (teefje rood van het nestje van Rontu) en haar baasjes en vrouwtjes geweest. Na een super ontvangst van Michi gaven wij haar baasjes en vrouwtjes de stamboom van hun geweldige hondje.

Nou is voetbal op het moment een van de balangrijkste dingen die bijgehouden moeten worden en daarvoor werd dan ook de radio aan gezet. Even later was Keiko samen met Rontu en een baasje van Michi aan het voetballen terwijl de andere allemaal aan het toekijken waren, want het was toch veel te warm om je druk te maken.

En omdat het zo warm was stond voor vele vadaag ook het zwembad centraal, dus werd het even later zwemmen. Niet door ons mensen maar door de hondjes en wees eerlijk het ziet er helemaal geweldig uit 4 Shiba’s die in een zwembadje aan het spelen zijn. Miyuki was degene die het erg snel voor gezien hield maar de ander trokken eerst nog een baantje in dat heerlijke koele water. na de zwempartij moesten ze zich droog rennen en na een zonnebank wisten ze zeker dat ze droog waren.

Na nog een heerlijke BBQ zijn we weer in de auto gestapt om terug naar huis te rijden, want daar zouden we toch ook weer een uurtje of twee en half over doen. En onderweg hebben we helemaal geen last van de hondjes gehad, want wat waren die moe zeg, maar ja wat wil je na al die activiteiten van vandaag.

Wat wij het weekend gedaan hebben, nou helemaal niks en dus.

Zaterdag hoefde ik (Miyuki) niet naar school, wat vrouwtje moest werken en baasje was nog in Duitsland.
‘S moiddags hebben we lui op de bank gelegen en omdat het vrouwtje nergens meer puf voor had hebben we alleen de hoog nodige wandelingen gemaakt.
Maar rond de klok van acht uur ’s avonds hoorde we een bekende stem, zou het echt baasje zijn en ja hoor de deur ging open en daar was baasje.
Wij schudden me onze kontjes, ze hingen bijna op de grond en onze oortjes hingen in onze nek.

Zondag moesten we wel weer vroeg uit onze huisjes, maar dat was het dan ook.
Baasje en vrouwtje hadden andere plannen als wij en zodoende hebben wij weer heel de dag lui rond gehangen.
Het ene moment op de bank, het andere moment in onze huisjes en een tijdje later op de zak.

Vanmorgen was het weer lui zijn, want baasje en vrouwtje moesten werken.
Maar net hebben we een lekkere wandeling gemaakt, bijna heel de wijk waarin wij wonen hebben we gezien.
En vanavond hebben we (Keiko en Rontu) weer een wedstrijd op de hondenschool, maar hopleijk laten we deze keer de prijzen aan onze neus voorbij gaan, want anders mogen we de volgende keer niet meer mee doen en dat is niet wat we willen.

Vandaag heb ik weer eens een poging gedaan om wat met de hondjes te trainen.

Keiko was eerst aan de beurt, ze is tenslotte ook de oudste en een beetje de baas (van de hondjes dan natuurlijk).
De “terug plaats”oefening was het eertse en dat ging nog goed ook.
De “band” (bij ons is dat een hoepel) ging ook goed.
Daarna was het tijd voor een apport te halen en ik moet weer zeggen dat dat goed ging.

Toen was Rontu aan de beurt.
Voor haar was er ook de “band” en dat ging ook goed.
De apport ging matig.
Daarna was het luisteren , want de gehoorzaamheidsoefeningen moesten gedaan worden en ik moet zeggen daar had ze ook wel oren naar.

Voor Miyuki hield ik het simpel.
Ze moest zitten, blijven, komen en een klein stukje volgen en dit ging ook goed.
Daarna was er voor haar ook de “band” en daarvoor hield ik de hoepel op de grond zodat ze er allleen maar door hoefde te stappen.
In het begin was dat erg vreemd, maar even later stapte ze er zo door.

Vanavond was het weer de beurt aan Keiko om mee naar ringtaining te gaan en met dit weer werd dat buiten gehouden.
Dat was wat minder, want er laggen her en der wat konijnenkeuteltjes verspreid, maar ik weet zeker waar Keiko gelopen heeft liggen ze nu niet meer.

Als het morgen weer gaat lukken ga ik weer even trainen, want de hondjes vinden het erg leuk om bezig te zijn met als tegenprestatie een snoepje.
Maar voor vandaag hebben we genoeg gedaan en stappen zo meteen allemaal ons bedje of huisje in om te gaan slapen, dus tot de volgende keer dan maar weer.

Vandaag was het na lange tijd weer een maandag zoals altijd voor ons.
Het vrouwtje vroeg haar bed uit, daar is eigenlijks niks aan veranderd geweest, maar nu moest ze gelijk aankleden en naar haar werk en ook baasje vertrok even later naar zijn werk.
Vanmiddag kwam het vrouwtje weer thuis en werden wij uitgelaten en nadat wij onze brokjes ophadden mochten wij lekker in de achtertuin spelen.

Vanavond mochten wij (Keiko en Rontu) weer naar school, wat was het daar warm zeg.
En wat er met één van de tunnel gebeurd was weten we niet maar we hadden er geen van beide geen zin meer in om er door heen te lopen nadat we dat een keer gedaan hadden.
Baasje en vrouwtje konden allerlei dingen (zoals snoepjes en een balletje) verzinnen maar wij gingen er niet door hoor, bekijk het maar, dachten wij.

Ik (Miyuki) mocht niet mee bnaar school en dat hebben de buren geweten, vrouwtje was vergeten het raam dicht te doen en het rolluik stond ook op kiertjes open, dus de buren konden van mijn vrolijke bui mee genieten.
Ik heb al de liedjes die ik ooit gehoord heb gezongen en ben benieuwd of de buren het mooi vonden, ach dat hoor ik nog wel een keertje als we ze op straat zien.
Na een tijdje toch maar een dutje te hebben gedaan op het kleedje van Keiko (die van mij had ik wel erg nat gemaakt dus heb ik de haren uit haar huisje gehaald) kwam vrouwtje me wakker maken.
Baasje stond al klaar om me uit te laten en mag ik weer verder gaan slapen, we hebben ondertussen alle drie een schoon huisje gekregen van het vrouwtje dus dat slapen zal wel gaan lukken.
Weltrusten dus!

Vanmorgen heeft Remko eerst een lange wandeling met de hondjes gelopen, want rond de klok van tien uur moesten wij (Remko en ik) de auto in om naar het ziekenhuis in Rotterdam te gaan.
Ik zou namelijk de uitslag krijgen van de Laparoscopie en ik moet zeggen Remko en ik waren erg gespannen en gingen uit van het ergste, dan kon het altijd alleen maar mee vallen.

Om twaalf uur werden we eindelijk door de arts binnen geroepen en tien minuten later stonden we al weer buiten met super goed nieuws.
Ik mag terug naar Breda om daar verder onder behandeling te blijven en ik moet doorgaan met leven zoals ik de laatste jaren heb gedaan.
Mijn lever heeft inderdaad littekenweefsel om zich heen is waardoor hij verschrompeld is en daardoor dus erg klein zodat er nooit meer een leverpunctie gedaan kan worden maar er een laparoscopie gedaan moet worden.
Maar het beste nieuws is dat hij zijn werk nog goed doet als ik trouw mijn medicijnen slik en naar mijn lichaam luister.

Thuis gekomen stond Keiko ons al weer op te wachten met een kwispelend staartje.
Remko en ik denken er trouwens serieus over na om haar naam te veranderen in Houdini, want ook nu was ze weer uit haar bench ontsnapt.
De zon was waar we vanmiddag nog het meest van hebben genoten met het goede nieuws dat nog door ons hoofd heen ging.
Vanavond hebben we het goede nieuws gevierd door uit eten te gaan en deze keer eens lekker zonder hondjes, de ringtraining van de hondjes heb ik daar voor zelfs af gezegd en dat is iets wat niet vaak gebeurd.

Net zijn Remko en ik samen met Houdini (Keiko was namelijk weer onsnapt toen wij uit eten waren), Rontu en Miyuki nog een stukje gaan wandelen.
Het was nog heerlijk weer om een grootte blok te lopen, dus de hondjes hadden mazzel.
Onderweg nog wat oefeningen gedaan, zoals “zit en blijf”, “komen op bevel” en “volgen”.
En nu gaan de hondjes hun huisje in en Remko en ik duiken ons bedje in, weltrusten dus.

De buren zullen vanmorgen niet erg blij zijn geweest met Keiko, Rontu en Miyuki.
Ik had namelijk om kwart over zeven de achterdeur al open gegooid en toen brak gelijk het feest los.
Er werd tikkertje gespeeld, maar mensen die Miyuki ondertussen kennen weten dat zij erg luidruchtig is.
Blaffen als Keiko en Rontu te hard lopen, piepen als ze gepakt wordt en nog harden gillen als ze niet de baas kan zijn, ach dat is Miyuki.
Maar dat ze dat nou op dit tijdstip en op zondagmorgen heeft gedaan dat zullen de buren leuk hebben gevonden.

Voor de rest was de dag lekker rustig.
Toen het bijna tijd om te eten was hebben we de hondjes gevraagd of ze mee naar opa en oma wilde en als we dat vragen zijn ze niet meer te houden.
Opa doet namelijk altijd erg raar met de hondjes en dat vinden ze super en oma staat altijd met snoepjes klaar en die vinden ze ook altijd erg lekker.
Dat verklaard dus ook gelijk waarom ze altijd wel mee willen als we daar naar toe gaan.
We hebben toen ook maar wat bij mijn ouders gegeten en zijn na daar nog een poosje te hebben gekletst weer naar huis gegaan om verder te luieren.

Miyuki heeft ondrtussen al een deel van haar puppytanden en puppykiezen geruild voor de volwassen variant.
Vandaag was het weer de beurt aan een kies.

Op een gegeven moment liep ze allemaal gekke bekken te trekken toen ze aan het eten was.
Na nader onderzoek bleek dat er weer een kies los zat met daar achter al een grootte volwassen kies en en flinke bloedbult op haar tandvlees.
Op deze manier wisselen is bij Miyuki trouwens de normaalste zaak van de wereld, iedere keer zien we de volwassen tand of kies al en de puppytand of puppykies zit nog vast.
Stel je voor dat je een dag of drie een tand of kies moet missen, dat kan toch niet.

Maar de puppykies van vandaag was snel uit haar gebitje verdwenen hoor, even een kluifje wegwerken en foetsie weg was hij.
En met weg bedoel ik ook weg, want waar ze tot nu toe alles gelaten heeft van haar tandjes ik weet het niet.
In tegestelling tot de verzameling die ik van Keiko en Rontu heb, heb ik er dus van Miyuki nog niet één tandje of kies.
Hopelijk gaat dit nog wel gebeuren, want het is toch leuk om van ieder hondje wel een tandje te hebben.

Vandaag zouden het baasje en vrouwtje eerst iets met vienden gaan doen, maar dat kon gelukkig voor ons niet door gaan, dus gingen we een stukje wandelen.
Om half twee stonden de Paul en Debby dan ook bij ons voor de deur om even later met z’n alle in de auto te stappen en naar het Ulvenhoutse bos te rijden.
Wat een genot was het weer om helemaal uit ons dak te kunnen gaan en vandaag zat het weer ook weer mee.

Het was trouwens erg rustig in het bos en dat was ook wel erg lekker, zo konden we namelijk alles doen waar we zin in hadden zonder op onzedonder te krijgen van het baasje en vrouwtje dat we uit moesten kijken.

Hebben jullie wel eens een Shiba met flaporen gezien, nou ik (Rontu) wel en die heb ik dan ook in haar gezicht uit lopen lachen, want zeg nou zelf een Shiba met flaporen is geen gezicht.
Die Shiba met flaporen was achteraf gezien Keiko en ik heb dan ook maar sorry gezegt, ik was niet echt lief geweest voor haar, zij kan toch ook niks aan die flapoen doen.

Ik (Miyuki) was vandaag blij dat ik op school al de “kat” (een behendigheids toestel) geleerd heb, want nu durfde ik gewoon over de smalste balkjes te lopen die ik tegen kwam onder het rennen door.
Wel heb ik eerst goed gekeken of er toevallig niks aan kwam voordat ik echt het engste stuk over water moest nemen.
Na mijn doopfeest kijk ik heel goed uit, want een valpartij in bladeren vind ik leuker als een plonspartij in het water.
Even voor jullie; ik heb de overkant droog gehaald hoor!

Ik (Keiko) heb nog even aan Miyuki laten zien dat zwemmen heel handig is, want opeens stond ik aan de overkant van de sloot nadat ik als enigste een ander pad had genomen.
Ik (Miyuki) dacht dat gaat ze nooit redden en ben er maar bij gaan zitten.
Maar die tante Keiko zal tante Keiko niet geweest zijn als ze even later niet gewoon weer naast me stond, wat was ze vies zeg en stinken, gatverdarrie.

Verder heb ik (Keiko) onder het wandelen nog even een weiland op gezocht en Rontu en Miyuki konden het weer niet laten om achter ma aan te lopen.
Het baasje en vrouwtje waren erg blij dat er geen koeienvlaaien lagen, want dat heeft bij ons altijd een badderfestijn tot gevolg.
Toen het vrouwtje en baasje ons riepen gingen we trouwens snel naar hun toe om de snoepjes in ontvangst te nemen om daarna weer het bos in te duiken.

Nu liggen we uitgeteld op onze zakken te slapen, want van een uurtje rennen en vliegen worden zelfs wij moe.

Voor iedereen was het vandaag zweten, bij de meesten kwam dat door het heerlijke weer, maar ik had vanmorgen een andere reden waar door me het zweer uitbrak.

Miyuki was weer eens bezig, de dolle minuten die ook bij haar (haar moeder Rontu kan er ook wat van) lekker lang duren.
Roef, roef, jump en roef, dat waren de rondjes door de huiskamer en de keuken en af en toe kwam ze de krantenbak tegen waar ze overheen sprong.
Jump, jump, roef en jump, dat waren de banken, de stoel en de zakken en dit laatste deed ze zonder de vloer aan te raken.

Zo ziet dat er dan uit, vind je het gek dat het zweet me langs alle kanten uitbreekt, nou ik niet.
Ik was trouwens heel blij dat Keiko en Rontu besloten om niet mee te doen, want drie van die vliegende Shiba’s op de vroege morgen betekend nooit veel goeds voor de rest van de dag.

Verder hebben we vandaag lekker in de tuin gezeten, waardoor ik natuurlijk weer ging zweten, dus dan maar af en toe naar binnen om af te koelen.
Keiko wilt daar echt niks van weten hoor, die blijft buiten tot dat ze van mij naar binnen gestuurd wordt.
Rontu die denkt daar iets anders over, buiten zijn vind ze heerlijk, maar de temperatuur moet niet zo snel stijgen, want dat kan ze niet zo goed verwerken en gaat dan ook regelmatig weer naar binnen om af te koelen.
En die vliegende Miyuki, die heeft het nog te druk buiten met de beestje om haar heen, kuilen graven en dat soort streken, zodat ze het niet eens merkt dat het warm is.

Zoals vele van jullie weten zijn wij weer eens lekker naar Duitsland geweest.
Afgelopen vrijdag vertelde Rontu dat ze haar waardebon al dit weekend in wilde leveren, maar dat had ze niet hoeven te doen hoor, want we waren toch wel naar Duitsland gegaan.

Een van de redenen was dat het Pasen was en dat we benieuwd waren hoe dat daar gevierd werd.
Nou eigenlijk niet veel anders dan hier, alleen zijn daar veel bomen in de voortuinen versierd met paaseieren.
Op de eerste Paasdag worden er ’s avonds paasvuren aangestoken en dit was dan wat we zagen als we het padje naar onze voordeur afliepen.

De echte reden was dat we mijn verjaardag wilde ontvluchten, want ik had echt geen behoefte om die dit jaar te vieren, veel te druk allemaal.
Hier in huis is het heel normaal dat ik alle hapjes helemaal zelf maak (dat vind ik nou eenmaal leuk om te doen) en dat was iets wat ik nou net niet kon vanwege de kijkoperatie van afgelopen dinsdag (even daar op terug komend; het gaat op het moment best wel redelijk, al heb ik zo ook nog mijn momenten).

In Duitsland hebben we het dan ook rustig aan gedaan, er is maar één iemand op mijn verjaardag geweest en voor de rest waren het alleen de sms’jes die mijn gedachten uit mijn boek haalde dat ik zat te lezen terwijl Miyuki het druk had met vogeltjes kijken.

En normaal haal ik ’s morgens broodjes bij de bakker en daarna gaan we een aantal kilometers wandelen, maar nu werden de broodjes iedere morgen met de auto gehaald en de wandelingen waren eigenlijk om te huilen (teminste als je het aan Keiko en Rontu vraagt, want Miyuki weet nog niet beter).
Remko was dan ook heel het weekend de klos om met al de hondjes op straat te gaan (want drie hondjes tegelijk uitlaten was nog geen succes) op de tussendoor plasjes van Miyuki na dan, want dat lukte me wel.

Vandaag hebben we toch geprobeert een kleine wandeling te lopen, want het zonnetje lachte zo naar ons dat we het niet konden weerstaan.
Ik moet zeggen toen ik weer thuis was was ik moe maar voldaan, terwijl ik normaal veel verder en veel sneller loop, maar ja dat omt wel weer.
Ook Rontu en Miyuki waren moe, maar dan van het zoeken naar wild en het uitgraven van de holletjes van muisjes.

Weet je dat we trouwens de Paashaas nog gezien hebben vandaag!
Toen we net aan de wandeling begonnen waren zagen we opeens een haas midden op het pad zitten, ja, zittend op zijn kontje met zijn voorpootjes omhoog zoals het hoort dus.
Hij is de hele wandeling bij ons in de buurt gebleven (wel 5 keer hebben we hem zien lopen) tot aan de laatste bocht en toen rende hij er pas echt vandoor.
Het was trouwens een klus om de hondjes toen niet aan de lijn te laten trekken, maar nadat we een paar keer hadden gewaarschuwd, hielden ze daar ook wel weer mee op.

Maar deze wandeling was ook weer een feest op zich, dus Duitsland tot snel maar weer.

Nadat wij (tante Keiko, mama Rontu en ik) gisteren het baasje goed hebben bezig gehouden zijn we vandaag extra lief voor het vrouwtje.
Sterker nog ik heb haar zelfs geholpen met opruimen.
Het vrouwtje knoeide namelijk allemaal water en dat heb ik dan maar voor haar opgeruimd.
Ik moest daarvoor wel op mijn twee achterpootjes gaan staanen me met mijn voorpootjes vast houden, want anders kon ik haar niet goed helpen, want de bak waarin ze het water knoeide was eigenlijk veel te hoog voor mij.
Wat ik alleen niet snapte was dat vrouwtje gewoon door ging met water knoeien, dom vrouwtje!
Maar even later vertelde ze me dat ze de plantjes aan het water geven was, oeps, domme Miyuki!
Sta ik het water van de plantjes op te drinken terwijl ik zelf water in mijn waterbak heb zitten.

Verder moet ik van het vrouwtje zeggen dat het iedere keer en stukje beter met haar gaat.
Naast in bed liggen kan ze nu al weer staan en heel langzaam lopen, maar bij iedere andere beweging voelt ze nog van alles.
Haar buik veranderd nu van kleur, maar dat schijnt er ook bij te horen.
Het vrouwtje zegt dan ook dat ze hoopt dat de lucht de komende dagen die kleur aan neemt, want dan wordt het mooi weer.

Zo dat was dat en nu ga ik aan het vrouwtje vragen hoe het met haar gaat en of ik haar nog ergens mee kan helpen, ze ligt weer even op bed, want dat is tot nu nog de plaats waar ze zich het lekkerst voelt.
En omdat ik nog geen trap mag lopen doe ik dat op mijn eigen manier en die is; aooeeeeefff aaaoooeeeeuuuffff woooeeeefffff.
Heb ik mazzel, ik hoef niks voor haar te doen, dan ga ik maar even rondjes rennen door de huiskamer en keuken.
Tot de volgende keer, Aaaaaooooeeeuuuffffffff.

Baasje heeft vanmorgen zijn baas op gebeld met de mededeling dat hij vandaag nog niet gemist kon worden door het vrouwtje en hij kreeg dan ook heel makelijk nog een dagje zorgverlof om voor haar te zorgen.
Dat zorgen is dan ook wel nodig, want als je het vrouwtje ziet lopen (van het bed naar de wc.) is het net een oud vrouwtje, niet dat wij haar zien lopen, want wij mogen niet naar boven toe (stel je voor dat wij erg wild met haar gaan spelen, dan floepen zo de hechtingen er uit).
Ook zag het vrouwtje het al gebeuren, probeert ze de bak met brokjes voor een van ons weg te zetten, liggen die kostbare dingen door het hele huis verspreid en dan hebben we het nog niet over de waterbak en het eten dat ze voor zichzelf zou klaar moeten maken.
Het zorgen voor het vrouwtje valt op zich wel mee, teminste dat roept baasje vandaag al bijna heel de dag.

Maar het zorgen voor ons, dat valt hem vandaag erg zwaar, we hebben hem dan ook wel erg bezig gehouden.
Ik (Keiko) begon vanmorgen al
Ik wilde weer eens niet mee naar buiten om te gaan plassen en te po…n, nou is dat op zich nog niet zo erg, ik kan dat goed ophouden.
Toen begon ik (Miyuki).
Ik heb vandaag me lekker weer eens als puppy gedragen, plassen waar ik maar wil en kleine dingetjes slopen in huis.
En vanmiddag in mijn bench heb ik ook nog een liedje gezongen voor het vrouwtje, want die vind ik zo zielig.
Maar ik (Rontu) ben er ook nog en ook ik had vandaag zo mijn buien.
Baasje dacht dat Miyuki alle dingentjes gesloopt had in huis, maar hoe kan dat als ze boven een liedje aan het zingen was in haar bench.
Baasje had dat toen ook in de gaten en ik kreeg zowaar een fikse straf, want een hond van bijna twee jaar doet toch zulke dingen niet.

Maar het ergste hebben we nog niet verteld, baasje was vanmorgen zo lief om ons lekker alleen beneden te laten, we mochten al vroeg uit onze huisjes om nog even lekker op de zak of de bank te slapen.
Dat vonden we zo fijn dat we voor het baasje heel de kamer versierd hadden.
Toen baasje dat zag kon hij maar een ding zeggen en dat was; oooohhh mijn god!
En dat terwijl het baasje helemaal niet gelovig is.
Even later deed hij de deur van de huiskamer weer open en riep naar het vrouwtje; de hond is dood!
Nou had het vrouwtje gelijk in de gaten dat er niks met ons aan de hand was, omdat baasje het zo rustig riep, maar toch was de hond dood.
In de tijd dat baasje ons namelijk alleen had gelaten hadden wij een knuffelhond helemaal leeg getroken en die vulling lag door heel de huiskamer verspreid.
Wij vonden dat een leuke verrassing voor het baasje, hij vond het een minder geslaagd idee.

Net heeft hij ons even bij zich genomen en hij zei tegen ons dat het zorgverlof dat hij had gekregen was om het vrouwtje te verzorgen en niet om onze puinhoop op te ruimen.
Hij vertelde ook dat hij morgen niet thuis is en hij hoopt dan ook dat we vouwtje niet bezig houden met onze streken van vandaag, want die zit ziek thuis en heeft geen “zorgverlof”.
Wij hebben gezegd dat we hem vandaag niet meer lastig zouden vallen en dat we morgen heel lief voor het vrouwtje zullen zijn.

Vanmorgen was het weer zover, vrouwtje moest weer naar het ziekenhuis.
Baasje vertelde tegen ons dat als ze weer thuis zouden komen wij erg voorzichtig moesten zijn voor het vrouwtje omdat ze weer een leverpunctie moest laten doen.
Nou wij waren dus erg lief voor het vrouwtje toen ze weer thuis kwam, maar nou ging ze zelf erg gek met ons doen en daar snapte we natuurlijk niks van.
Baasje vertelde dat de leverpunctie niet is door gegaan omdat de dokter niet durfde te prikken.
De reden daar voor is dat de lever van het vrouwtje wel heel erg klein is en dat wat er is op een wel heel ongunstig plekje licht.
De dokter vertelde dat een laparoscopie (kijkoperatie) de enige oplossing is om nog een stukje van de lever af te halen om het te onderzoeken en dit gaat dus aanstaande dinsdag gebeuren.
Ook wordt er dan een botscan gedaan, dus het vrouwtje en baasje zijn dan bijna heel de dag in het ziekenhuis en als ze dan thuis komen mogen we weer alleen maar met het baasje spelen en met het vrouwtje moeten we dan weer heel voorzichtig doen.

Verder hebben we vandaag in de tuin gespeeld, tikkertje was het spelletje wat we vandaag weer eens deden.
Alleen hadden we op een gegeven moment een probleempje, we wisten niet goed meer wie nou wie moest aantikken of wie we al gehad hadden.

Hier was ik (Miyuki) degene die moest tikken, maar ik (Keiko) rende zo hard dat ik al weer heel dicht achter Miyuki zaten ik (Rontu) was een beetje aan de trage kant en was dus de volgende die moest gaan tikken.

Vanmorgen hebben we Rontu en Miyuki ook weer opgehaald en gelukkig die waren ook blij met ons toen ze ons zagen.
Langs deze weg willen we iedereen bedanken die de afgelopen week voor onze hondjes hebben gezorgd, want zonder hun was deze winterse wondervakantie niet mogelijk geweest.

Verder was deze dag weer als vanouds, wassen en de was opruimen, ja het normale leven begon weer.
Maar ook hebben we nagenoten van de vakantie en alles nog een keer herbeleven en natuurlijk hebben we lekker van de hondjes Keiko, Rontu en Miyuki genoten, want die drie hadden elkaar ook wel gemist.

Na een leuke week in Lapland te hebben gehad was het vandaag de dag dat we weer naar huis moesten.
Het voordeel daarvan was dat we Keiko weer zouden zien.
Eenmaal na twee vluchten aangekomen op Shiphol (rond de klok van 18.0 uur) stond daar mijn (Remko) vader klaar om ons verder naar huis te brengen.
Inderdaad naar huis om daar zelf onze auto weer te pakken om naar mijn (Patricia) ouders (opa en oma) te gaan om daar Keiko op te halen om zo weer met z’n drie’tjes bij mijn (Remko) ouders te gaan eten.

Bij opa en oma aangekomen stond oma ons al op te wachten om te zeggen dat we heel stil moesten zijn omdat Keiko lekker aan een kluifje lag te kluiven en ons nog helemaal niet gehoord had.
Maar eenmaal in de huiskamer zag ze ons en was zo blij dat haar oortjes helemaal opzijj stonden, haar kontje op de grond hing en haar staart ging zo snel op en neer het leek wel op de propellor van een vlieguig.
Dit blije gedrag van een Shiba blijft een feest om te zien.

Morgen gaan we na een luie morgen (koffer uitpakken, wasje draaien en de post doorlezen) Rontu en Miyuki weer ophalen.
Zouden die ook zo blij als Keiko zijn als ze ons weer zien?

Nu gaan we lekker slapen in ons eigen bedje en nog een keertje de week in Lapland herbeleven.
Voor jullie volgt er morgen en verslag van onze week in dat mooie en geweldige winter wonderland, nog even wachten dus.

Hallo allemaal,

We hebben het erg naar ons zin hier in Lapland.
De rendieren waren leuk, langlaufen viel ook niet tegen en dan de sneeuwschoenen, die dingen werken echt.

Vandaag was de dag van de Husky’s en we weten nu zeker dat als we een keer terug gaan we een hele week met die honden op pad willen (met z’n alle in een hutje slapen nemen we dan maar voor lief).
Wat een belevenis zeg, de stilte om je heen en dan het geluid van de honden die je voortrekken, geweldig!

Nog even en we komen Keiko, Rontu en Miyuki weer halen hoor, want die missen we na vandaag natuurlijk weer een beetje meer.

Tot snel en dan komen er ook mooie foto’s en een verslag van deze reis die we nooit meer gaan vergeten.