Goede morgen Ilone.

Vandaag ben jij weer een jaartje ouder geworden, maar dat mag de pret toch niet drukken!
Herhinner jij je dit kusje nog?
In mijn (Rontu’s) gedachten geef ik je er vandaag nog een heleboel en ook vele pootjes geef ik je vandaag.

Ik (Keiko) geef je ook veel kusjes hoor, maar pootjes geven dat kan ik niet, want ik moet pootjes draaien voor opa en vrouwtje.

Ook het baasje en vrouwtje feliciteren je langs deze weg, dus ook die zijn je niet vergeten.
Veel plezier vandaag en hopelijk zijn al je Shiba’s, die twee Rottweilers, Ben en Wesley je ook niet vergeten een dikke kus te geven.

Van morgen ben ik lekker in de stad geweest, even tijd voor mezelf, om daarna rond een uur of vier de hondjes in de auto te laden om weer een ritje te maken naar Klaaswaal.
Daar woont Ilone en aangezien Rontu nog een keertje had afgesroken om bij Miyagi te gaan “spelen” moesten we daar naar toe.

Toen we daar aankwamen had Rontu opeens niet meer zo’n zin om met Miyagie te “spelen” zodat we een hartig woordje met haar gesproken hebben.
Dat ging ongeveer zo; Rontu ik heb een heel stuk gereden, de benzine is ook niet meer het goedkoopste wat er te koop is en als je nu niet met Miyagi gaat “spelen” krijg je misschien over negen weken geen puppy’s, dus meid kom op hij is toch erg lief en heel erg knap.
Nou de aanhouders winnen en na drie kwartier was het weer gebeurd, Miyagie kreeg het weer voor elkaar om acht minuten aan Rontu vast te blijven zitten.

Nou moesten we ’s avonds ook nog naar ringtraining, dus zijn we gelijk in de auto gestapt, onderweg even bij de Mac Donalds gestopt en gelijk weer door om weer op tijd op school te zijn.
Toen ik samen met de hondjes in de auto zat gingen er allemaal gadachtens door mijn hoofd heen.
Zou het gelukt zijn, hoe veel puppy’s zullen er uit komen, wat voor geslacht en welke kleur, hoe veel slapeloze nachten enz.?
Over een week of negen weten we vele van deze vragen te beantwoorden.

Bij ringtraining mocht Rontu niet binnen, dus Keiko had er zin in (deze week mocht Rontu vaak alleen mee en nu zij), ze liep dan ook weer erg goed.
Weer thuis gekomen de hondjes nog even uitgelaten en daarna vlug mijn bedje in, wat kan een mens moe zijn.

Vanmorgen heeft Rontu weer bloed laten prikken, deze keer was Keiko (die ging bij de voordeur zitten en liet Rontu en mij (het vrouwtje) er niet door) ter ondersteuning mee gegaan in de auto.
Het bloedprikken was zo gedaan en ook mocht de dierendokter even in haar kijken en die kleine heeft zich keurig gedragen, niet gebeten in de handen van de dokter en ook niet gep…t.
Omdat het dierendag was lag er bij de uitgang voor ieder hond een cadeautje en daar heeft ze thuis dan ook al heerlijk van gesnoept.

Na twee uur kregen we weer de uitslag.
De dierendokter had als mededeling dat haar progesteronwaarde op 10,5 staat, dat betekend dat ze vandaag gedekt moet worden en dan het liefst vanavond tussen 19.00 en 21.00 uur.
Dus ik heb geklijk de fokker gebeld en gezegd dat ze vanavond moet zorgen dat Miyagi thuis is om met Rontu te kunnen “spelen”.
Ilone zei; dat is geen probleem, Miyagi is gewoon thuis, maar kom maar rond zeven uur dan kunnen ze nog buiten “spelen”.

Deze dierendag zal hier in huis niet snel vergeten worden!

We hebben weer mazzel, we hoeven vanavond niet weg.

Maar hoe kan dat, denken jullie,, ze moeten normaal gesproken op maandag toch naar school.
Nou dat klopt, maar de leraar en juf zijn weer naar Zwitserland toe en dus hoeven we vanavond en volgende week niet naar school.

Morgen moet het vrouwtje weer wel vroeg met mij (Rontu) weg, weer naar de dierendokter om bloed te prikken en eigenlijk heb ik het daar nu wel gezien.
Ik denk er dus goed over na om me morgen maar eens te misdragen.
Alles heb ik al bedacht, als de dierendokter mijn pootje pakt om de naald er in te doen trek ik mijn pootje uit z’n handen, bijt hem ook nog even in zijn vingers en als hij dan nog door gaat zal ik hem eens een po…e laten ruiken, want morgen vroeg als ik naar buiten ga dan doe ik lekker niet po…n en dat doe ik dan daar op tafel.
Maar toch zal ik daarna het bloedprikken laten gebeuren, want vrouwtje zegt dan dat ik misschien met Miyagi mag gaan spelen en daar heb ik wel zin in.
Maar waarom alleen met Miyagi en niet met de rest van de Shiba-clan dat snap ik niet goed, ook Keiko mag niet mee spelen en dat is helemaal raar.

Zo, nu gaan we nog even spelen op onze kamer en daarna nog een rondje lopen.

Vinden jullie het normaal dat je als hond niet binnen mag?

Vanmiddag waren keiko en ik aan het buiten spelen en toen we daar genoeg van hadden wilden we naar binnen.
Nou Keiko mocht naar binnen maar ik moest buiten blijven.
Ik mocht nog geen stap binnen zetten of ik werd weer terug gestuurd, dus heb ik heel de tijd zielig voor de achterdeur gestaan in de hoop dat ik op een gegeven moment wel weer binnen mocht.
Maar nee hoor, dus na een tijdje ben ik er maar bij gaan liggen en even later sukkelde ik zo in slaap.

Nee hoor, zo slecht heb ik het niet, ik heb er zelf voor gekozen om buiten te blijven.
Iedere keer als ik naar binnen wilde zei het vrouwtje; nou Rontu dat is goed maar kom dan even je broekje aan doen.
En als ik die zin hoorde was ik al weer buiten, want ik had even geen zin in dat broekje aan mijn kontje en daarom dus heel de middag buiten geweest.

O ja, wij vinden het fijn dat iedereen zo met ons mee leeft, we zullen dan ook als we weer wat weten jullie allemaal op de hoogte houden dus Xandor als we eens een dagje niks te melden hebben hoef je niet in de stress te schieten hoor.

Vandaag hebben ons baasje en vrouwtje hard gewerkt aan een nieuwe kamer voor ons, een heuze hondenkamer.
Tot vandaag hebben we altijd in de keuken ons plaatsje gehad, maar dat hebben ze veranderd.
Nu hebben we boven een schitterende kamer, zodat de werpkist (tegen de tijd dat ik (Rontu) puppy’s ga krijgen) in de keuken kan komen te staan.

Zoals je ziet hebben ze alle spulletjes die van ons zijn (zelfs onze huisjes) in onze kamer gezet en er is ook een stukje gereseveerd als tafel om op geborsteld te worden.

Daar heb ik (keiko) dus ook al plaats op genomen om alles eens goed te kunnen bekijken.
En ik moet zeggen het is geweldig, dat vind ik (Rontu) zelfs ook.
Er is zelfs al rekening gehouden met het feit dat er van het komende nestje een pup bij ons blijft, er is ook een plaats voor dat huisje.

Of dat we vanavond lekker slapen in onze kamer weten we nog niet, dat vertellen we morgen wel.

Jaja, we zijn er weer hoor, jullie denken natuurlijk die zijn voor goed naar Duitsland gegaan, maar niets is minder waar, na drie weken vakantie was ook de computer een beetje van slag af, maar alles is nu weer goed en wij zijn er weer.

Nou eerst even de show van een tijdje terug.
Die was in Rotterdam en is goed verlopen.
Hier staat Keiko in de ring en die kwam er uit meet een U en dat is de hoogste kwalificatie die je kan krijgen en ze werd vierde in haar groepje.

En toen Rontu, voor haar was de spanning best op gelopen eerst heel de dag in de tent zitten en maar zelde er even eruit om de beentjes te strekken (rond twee uur waren de Shiba’s pas aan de beurt).
Wat wil je dan van zo’n stuiterbal, nou eigenlijk verwachte wij al niet al te veel meer.
En dan gaat ze ook nog eens lekker zitten krabben in de ring maar toch heeft ze het geweldig gedaan en kwam dan ook de ring uit met haar eerste U-tje en was ook nog de eerste geworden in haar groepje, gewoon geweldig dus!
Nou was het een gezellige dag zo met z’n alle maar toch zijn wij gelijk weg gegaan toen we mochten, om thuis van auto te wisselen en gelijk door te rijden naar Duitsland, hè hè vakantie.

Daar aangekomen zijn we nog wat gaan eten en hebben de spulletjes op geruimd om even later ons bed in te duiken.
Op maandag hebben we voor de hondjes in de tuin een tuinhuisje op gezet zodat ze ook in de tuin konden zonder de hele tijd een riem aan te hoeven en weet je ze vonden het geweldig, ze gingen er zelfs in liggen als ze aan de lange lijn zaten.

Naast dat we veel in de tuin hebben gezeten (we hadden super weer) hebben we ook erg veel gewandeld (350 kilometer of zoteminste wij dames, baasje was een weekje naar Nederland om te werken).

Rontu heeft onder dat wandelen alleen maar de grassprietjes gezien, want stel je voor dat daar wat lekker in zat, een muisje, een sprinkhaan, krekels of een eekhoorn, je zou het eens missen.
En waar een hond met z’n neus in gaat gaat de ander ook dus we hebben regelmatig aan de kant van de weg gestaan tot ze zeker wist dat er niks verstopt zat en dat Keiko het even had gechekt.

Maar als die twee hondjes eenmaal weer aan het lopen waren dan kon zelfs Remko ze bijna niet bij houden, we hadden op een gegeven moment een gemiddelde van 6 kilometer per uur.

En als je dan zo hard gaat moet je af en toe eens uitrusten, teminste wij en Keiko rusten uit en Rontu ging gewoon door met jagen, zodat we op een gegeven moment die twee maar op een paar stenen hebben geparkeerd totdat die kleine ook uit gerust was.
Maar ook daar had ze veel te zien maar ze zat in ieder geval stil.
En als ze dan eenmaal uitgerust waren konden we er wer tegen aan, op naar de volgende kilometers en de beestjes die er misschien wel of niet in het gras zaten.

Ook hadden we in Duitsland weer een jarige onder ons (sommige van jullie hadden het al door) en die mocht op haar verjaardag kiezen wat ze wilde doen.Nou een wandeling dus en onder weg kwam ze een heerlijk hoopje tegen waar ze eens lekker in heeft liggen rollen.’S avonds wilde ze naar het luchtballonnenfesival, dus wij weg.

Rontu heeft deze vakantie ook iets overwonnen.
We zijn afgelopen zaterdag met een duitse hondenschool op pad geweest en daar toen heeft ze een beekje overgestoken waarbij ze helemaal nat is geworden.
Die hondenschool organiseerde een wandeling met daarbij een paar wedstrijdjes.
Keiko ging met de eerste prijs naar huis, maar ja wat wil je met een hond die al behendigheid doet op wedstrijd niveau.
Ook hebben ze laten zien hoe je moet blijven zitten terwijl het baasje of vrouwtje weg loopt en je er pas naar toe mag als er geroepen word.
Na de zoveelste grill zijn we weer naar ons huisje gegaan om daar nog een gezellig avond door te brengen, zondag de spullen weer gepakken, poetsen en weer naar huis in Nederland.

Al met al hebben we een super vakantie gehad met veel kilometers in de benen, heel lekker eten en drinken, veel plezier en schitterend weer.En nu zijn we weer terug zodat jullie weer op de hoogte gehouden worden van onze belevenissen.Drie weken zonder een verhaaltje van ons is voor een paar lezers te lang geweest, maar dat beschouwen we als een goed teken, dus voor die lezers tot morgen maar weer.

Vanaf donderdag morgen is het niet al te leuk hier, of baasje en vrouwtje waren werken of ze waren weg.
Voor hun waren het allemaal leuke dingen, uit eten omdat er iemand jarig was en een bezoekje brengen aan mensen die na bijna anderhalf jaar fietsen over de wereld weer thuis kwamen.
Maar voor ons was het minder, gisteren zijn we wel mee geweest naar de vader en moeder van het baasje maar daarna moesten we in de auto blijven zitten, maar die twee fietsers zijn wel even komen kroelen hoor.
Ik (Keiko) herkende ze nog en ik (Rontu) had ze nog nooit gezien, maar toch heb ik ze een kroelbeurt gegeven, dat hadden ze verdiend na zo’n prestatie.

Nu gaan baasje en vrouwtje zometeen weer weg, weer een feestje en denk nu niet dat ze vandaag wat met ons gedaan hebben, nee, er moest gepoetst worden en de koffers moetsen gepakt.
Dus weer hebben wij ons zelf moeten vermaken, slapen dus en af en toe even bij hun kijken wat ze aan het doen waren.

Morgen gaan we naar een hondenshow in Rotterdam, misschien laten we morgen nog wel weten wat we op die show gedaan hebben en anders moeten jullie even op de uitslag wachten tot we terug zijn van vakantie.
Als baasje een goede bui heeft is dat over twee weken en anders moeten jullie op ons wachten, maar dat duurt drie weken (wij blijven namelijk samen met het vrouwtje een weekje langer weg).

Ja hoor het is gelukt, ik heb een mannetje gevonden door wie ik Rontu wil laten dekken.

Het is Miyagi geworden, hij is een import reutje uit Amerika, zijn hele naam luid Morningstar Kuro-Miyagi en hij is geboren op 28-8-2004.

Hij woont hier bij Ilone (ja, dat is ook de fokker waar Keiko en Rontu zelf vandaan komen) waarhij het op het moment erg moeilijk heeft, zes van zijn vrouwtjes zijn loops en hij kan bijna zijn hormonen niet meer de baas.
Hopelijk wordt Rontu nu pas loops als we van vakantie terug komen, dan kan de dekking gelijk plaats vinden en dan maar hopen dat alles goed gaat, zodat we over een tijdje zelf een nestje hebben.
Eèn van die kleintjes willen we dan in ieder geval zelf houden.

Ben je net zelf op de bank in slaap gevallen, wordt je wakker ben je twee hondjes kwijt.
Rara waar zouden die zijn?
Ik naar boven en vraag aan Remko of die twee bij hem zijn, nee dus.
Nou dan toch maar eens op de slaapkamer kijken, licht aan en ja hoor, daar waren ze dus.

Rontu, lag echt als een dametje in het grote mensenbed, maar keek me wel aan met de blik in haar oogjes van vrouwtje je maakt me wakker hoor.

En dan keiko, die kon me wel wat doen ze keek me dan ook aan met een blik in haar ogen van hoe durf je me te storen vrouwtje, ik was al helemaal in dromeland en wij hebben jou toch ook niet wakker gemaakt toen jij zo lekker lag te slapen.

Ach, ze liggen nu nog even op het grote mensenbed te stoeien, ze zijn dus weer helemaal wakker maar ze gaan zo weer naar beneden hoor, om te slapen in hun eiegen huisjes.
Wetrusten hondjes en tot morgen!

Zijn we weer in Duitsland moeten we gelijk een wandeling van 10 kilometer lopen.
Eigenlijk vinden we dit schandalig, normaal beginnen we met een wandeling van een kilometer of drie en nu dit.
Maar baasje en vrouwtje zeiden dat we ondertussen getraind genoeg zijn, omdat we nu regelmatig van die kleine wandelingen lopen daar door die bergen.

Onderweg heeft baasje ons de verkeersregels bij proberen te brengen.
Het is namelijk de bedoeling dat wij ooit ’s morgens voor de broodjes gaan zorgen (baasje of vrouwtje geeft dan de bestelling en geld mee, doet de deur open en na een kwartier of drie horen wij dan weer met de broodjes door die zelfde deur te komen).
Hij heeft ons geleerd om eerst naar links te kijken, daarna na recht en weer naar links en dit alles om te kijken of er geen auto of zoites aan komt zodat we veilig over kunnen steken.

Nou na die wandeling zijn we eens gaan nadenken over het geen we geleerd hebben en daardoor werden we wel erg moe hoor, zodat we maar een middagdutje zijn gaan doen.

Gisteren hebben we er ook een luie dag van gemaakt.
En toen we dan ook weer de auto in moesten om weer terug naar huis te gaan wilde we eigenlijk helemaal niet mee.
Maar al verrassing gingen we nog even langs Udo en Monica.
En wij mochten best bij Udo blijven tot het baasje en vrouwtje weer terug zouden komen, we hebben namelijk laten zien dat we Monica goed kunnen helpen bij het poetsen, we hebben heel de vloer van het cafe gedweild (kregen als beloning een varkesoor en kattenvoer).
Maar baasje en vrouwtje vonden dat te lang en ook moeten wij ondertussen nog optreden op een hondenshow, dus moesten we echt mee naar huis toe.

Vandaag hebben we ook nog rustig aan gedaan, het enigste wat ik (Rontu) heb gedaan is een stuk speelgoed waar ik al aan bezig was verder kapot maken en nu denken jullie kan dat dan nog, ja hoor, maar nu niet meer want het ligt nu in de vuilinsbak.
Keiko heeft geslapen en vrouwtje is alle Shiba-reuen op inetrenet af aan het gaan om te kijken van wie ze met mij (Rontu) puppy’s wilt en daar is ze nog even zoet mee.
Dus vrouwtje slaap ze vanavond en droom maar lekker over Shiba-reutjes.

Wilde ik gisteren gaan vertellen wat ik gedaan had met de hondjes, kon ik weer eens niet op internet.
Is dat nou alleen bij ons of gebeurd dat bij iedereen wel eens?

Nou gisteren ben ik dus een hele poos boodschappen gaan doen, teminste dat is wat ik de hondjes heb wijs gemaakt.
Maar toen ik thuis kwam en de boodschappen waren op geruimd wisten ze wel beter, ik rook ook naar opa, oma en Boyke (die logeert tenslotte bij opa en oma), Boyke heeft weer eens een grondige borstelbeurt gehad en hij knaptte er echt van op.
Daarna hebben we nog eens lekker geluierd en gewacht op het baasje, want ik ben niet alleen met de hondjes op stap geweest maar Remko is ook mee gegaan.

Het bos was de eindbestemming en al komen we daar regelmatig met z’n viertjes is het toch altijd anders.
Ik bedoel met z’n tweetjes is het toch altijd anders, want de hondjes zijn wij binnen twee tellen kwijt en we zien zelden of nooit voorbij rennen.
Het enigste wat we van hun mee krijgen is een berg lawaai van Rontu die Keiko aan het vertellen is dat ze niet zo ver van ons vandaan mogen en dat ze het liefst weer terug naar ons gaat.
Maar ja, ze luistert toch naar haar grote zus en blijft dan bij haar, totdat ze denkt ;baasje en vrouwtje gaan nu echt de andere kant op, ik moet rennen en dan komt ze over het pad dat wij gekozen hebben aan gezoefd en wat blijkt dan, Keiko staat al voor ons op het pad en dat vind Rontu dan erg raar, want Keiko is haar toch nog niet voorbij gerend, hoe kan dat dan!
Nou keiko weet dus ondertussen zo goed de weg in het bos dat die gewoon haar instinct achterna gaat, rent dan door de bossen zo op het pad af waar ons pad op uit komt en dan zien we elkaar weer vanzelf.
Keiko kun je ook tot lui betietelen, ze zal niet snel het pad terug lopen om je te zoeken, stel je voor dat je die weg twee keer loopt, dat kan toch niet, ze loopt wel door en ziet je dan vanzelf weer wel ergens, eigenlijk is ze dus slim en niet lui.
Ook zijn we weer een rioolbuis tegen gekomen wat tot gevolg had dat we een Keiko hadden die zwart zag tot aan haar oksels, maar thuis was dat al weer schoon.
Verder hebben we nog een tijdje op de speelwiede gespeeld met een balletje.

Vandaag is het weer een hele gewone dag, werken , hondjes uitlaten, koken. vanavond naar ringtraining, de hondjes nog een keertje uitlaten en dan naar bed.
Hè dat was snel, zo kan het dus ook, een dag in vogelvlucht!

We zijn net terug van een bezoekje aan Michael en Mirjam, ja die vorige week niet thuis waren toen wij daar aan de deur stonden.
Als we naar hun toe gaan gaan Keiko en Rontu ook altijd mee, mochten we ze een keer niet bij hebben dan worden we door hun het liefst naar huis gestuurd om ze te gaan halen.
We zijn daar vandaag rond de klok van half drie naar binnen gegaan en de hondjes hebben toen eerst eens goed met Michael gekroeld en gespeeld.

Toen kwam Mirjam ook naar beneden, die moest ook een kroelbeurt onder gaan, Keiko kroop zowat bij haar in de nek, al moet ze dan wel hoog klimmen hoor.
Deze foto (uit de oude doos) laat dat goed zien.

Na een tijdje te hebben gekletst met z’n alle kreeg ook Rontu Siep en Sam(hun konijntjes) in de gaten en is dus voor de schuifpui gaan staan en heeft de een hele tijd staan kijken wat die twee aan het doen waren, maar Siep en Sam hadden haar ook gezien en ze bleven elkaar dus de hele tijd aanstaren.
Keiko had al eerder naar Siep en Sam staan kijken, die vergeet ze nooit, het liefst zou ze er een potje mee willen kroelen en spelen.
Op een gegeven moment zijn we maar aan het eten begonnen (Fam. Jansen; het was de beruchte kaasfondue) en toen we dat op hadden zijn we met z’n alle een rondje gaan lopen met Keiko en Rontu.
Nog wat gedronken en daarna naar huis waar de hondjes nu al in hun huisje liggen en wij ook een dutje gaan doen.

Toen ons vrouwtje thuis kwam van haar werk had ze haast om ons uit te laten.
Kom kom, opschieten, schiet nou eens op zei ze.
Nou zo snel we konden gingen we dus maar met haar mee, een heel stuk hebben we gerend zonder te kunnen plassen of p…en.
En waarom nu eiegenlijk, om op de hoek van een straat stil te gaan staan?

Nee hoor, er was wel iets leuks hoor, er stonden daar nog meer mensen en daar zijn we dus bij gaan staan en opeens kwamen er allemaal motoren langs en even daarna zoef zoef, daar waren een heleboel fietsers die daar asociaal hard langs kwamen gereden en weet je ze reden ook nog gewoon over de weg in plaats van over het fietspad.
We hadden er een heleboel pas geleden (tour de France) op de t.v. ook als langs zien zoeven en nu (Eneco tour) reden ze hier, wat leuk zeg.
Vrouwtje haalde ons gelukkig op tijd wat naar achteren, ja wij stonden vooraan hoor, zodat die fietsers niet over ons zouden kunnen vallen, zou toch wat zijn, zo’n hoop fietsers op een hoopje omdat ze over twee Shiba’s waren gevallen, dat zou zeker en vast uitgezonden worden bij studio sport.

Weer thuis gekomen ben ik (rontu) gaan proberen om net zo snel te rennen in de tuin als die manne voorbij fietste, maar dat lukte niet.
En ik (Keiko) ben lekker gaan luieren, want na zo’n stuk rennen en daarna nog een wandeling om te plassen en p…en was ik weer moe genoeg om te gaan slapen.

Er was vanmiddag post voor mij, een envelop van de Raad van Beheer.
Weet je, de uitslag van mijn laatste onderzoekje is binnen, ja die van de heupfoto’s.
En kijk zelf maar of je het kan lezen.

Voor de gene die het niet snappen, ik heb HD A als uitslag gekregen en dat betekent dat ik geen HD heb.Teminste niet op de foto’s te zien, misschien ben ik wel een drager van het HD gen, maar dat gen kan iedere hond met mee geven aan zijn puppy’s.Vrouwtje riep de rest van de dag dat ik geen ADHD hondje ben (ik heb zo wel eens mijn buien zoals jullie weten), maar een HD A hondje, ze mist maar een letter.Maar even voor de duidelijkheid, na alle testen goed te hebben doorstaan is het zo dat als ik oud genoeg ben ik puppy’s mag krijgen.

Verder is er vandaag door het baasje met Keiko en mij geoefend, een zoekapportje vond hij wel leuk.
Hij verstopte in het huis een snoepje en wij mochten het dan gaan zoeken.
Keiko is daar erg goed in hoor, daar werden de snoepjes erg goed bij verstopt.
Bij mij werden ze bijna in het zicht gelegd en nog snapte ik niet goed wat de bedoeling was, maar na drie keer probereb kreeg ik het door.
Dus baasje gaan we morgen weer dat spelletje spelen?
Ook ben ik net weer met het vrouwtje naar ringtraining geweest, dat was drie weken geleden, die mensen wilde ook vakantie vieren.
Ze zeiden dat ik te mager was, maar ik ben al mijn haartjes kwijt.
Maar als vrouwtje en baasje mij meer eten willen geven hoor je mij niet klagen hoor.

Zo nu gaan Keiko en ik ons klaar maken om ons huisje in te gaan, eerst nog even spelen, kroelen met baasje en vrouwtje en dan slapen.

Een hele tijd gelden heeft Rontu eens een aanvaring gehad , vanaf die tijd was het apporteren een ramp.
Maar sinds een paar weken gaat het thuis weer goed hoor, teminste een speeltje brengt ze ondertussen terug, waarschijnlijk alleen in de hoop dat we het weer weggooien.

Nee hoor, ook de bumper (een waterdummy) pakt ze ondertussen weer goed op, maar dat terug brengen, dat hebben we vanmiddag meerdere malen geprobeerd, maar dat gaat nog niet zoals het moet.
Ze rent hard achter de bumper aan, pakt hem op, laat hem weer uit haar mond vallen en komt terug gerend voor een snoepje, nou nee dus.

Keiko vind het apporteren nog steeds erg leuk om te doen, die gaat de bumper dan ook zoeken en brengt hem netjes terug.
Ik heb dus nog hoop dat als Rontu maar vaak genoeg naar Keiko kijkt ze het dan mnisschien ook gaat snappen en dat ze dan niet meer bang is om door een andere hond aan gevallen te worden, want bij ons in de achtertuin lopen toch geen andere honden.

Vandaag is er niks gebeurd hier in huis.
O ja, er is gepoetst en daar heb je het mee gehad.
Toen ik daar mee klaar was heb ik de hondjes ingeschreven voor de show in Rotterdam.
Dat had ik beloofd, want altijd zijn wij op vakantie als die show is en toen had ik vorig jaar gezegd dat ik er rekening mee zou houden om dit jaar niet weer op vakantie te zijn.
Maar het was me weer gelukt, als we net als anders op zaterdag weg zouden gaan kunnen we er weer niet bij zijn dus vertrekken we nu maar zondags, maar dan wel nadat we de show achter de rug hebben.
Dus mensen, Keiko en Rontu zijn alle twee van de partij daar in Rotterdam!

Vanmorgen ben ik weer met Rontu naar de dierendokter geweest.
Er moesten nog HD foto’s gemaakt worden om te kijken of ze geen HD heeft.
Ze mocht geen brokjes eten, dus was het goed dat we er al vroeg moesten zijn.
De dierendokter zei dat hij het wilde proberen om het zonder slaapmiddel te doen en toen heb ik maar gezegt dat dat niet erg slim was, omdat die kleine toch nooit stil zou blijven liggen op haar rug.
Dus een spuitje in haar voorpoot en slapen maar, ze was zo op weg naar dromeland.

Toen moest ze op haar rug in een kussen gelegt worden en ging de dierendokter aan haar achterpootjes trekken en draaien tot dat ze goed lag en er eem mooie foto van haar heupen gemaakt kon worden.
En zoals jullie kunnen zien is dat gelukt.
Bovenaan begint het met haar ruggewervel met de bekken, daaraan vast zit het staartje en daarom heen zie je de heupen met daar aanvast de bovenbenen.
Zo zijn er drie foto’s gemaakt waarvan er twee opgestuurd zijn naar de Raad van Beheer waar ze beoordeeld gaan worden en we een uitslag krijgen.

Het was gelukkig allemaal goed gegaan en Rontu kreeg dan ook snel weer een spuitje waar door ze weer snel wakker zou worden.
Nou de oogjes gingen al snel weer open maar echt wakker dat duurde wel even.

In de wachtkamer hebben we ook nog even op Ilone gewacht die moest net als de vorige keer bij de testen ook met Kimi voor de foto’s van de heupen.
Nadat die uit de behandel kamer kwam was Kimi de meest slapende maar Rontu was nog steeds noet echt wakker.
Sterker nog thuis gekomen liep ze nog steeds te slaapwandelen, de oogjes gingen steeds wel open maar diep van binnen sliep ze nog hoor, ze vergat zelfs naar buiten te gaan om te plassen en er moest dus gedweild worden.
Om een uur of een waren de oogjes pas echt open en sliep haar hartje ook niet meer.

Nu is ze wel weer goed wakker hoor en ze loopt Keiko al weer lekker te etteren.
Hopelijk heeft ze nog niet genoeg geslapen voor vandaag en houd ze staks nog een keer op met etteren, want dit houdt Keiko nooit heel de dag vol.

En nu maar duimen dat de uitslag staks goed is zodat als Rontu staks ooit puppy’s kan krijgen.
Maar daar moeten we wel een tijdje op wachten.

Het was lang geleden maar vandaag heeft het weer wat geld gekost.
Ik ben even langs de outdoorwinkel geweest waar ze het merk Jack Wolfskin verkopen.
Ja, dat merk met de pootafdruk van een wolf erop of is het toch een hondenpoot, ach ik weet het niet en het doet er ook niet toe.

Ik heb dit leuke broekje gekocht of is het een rokje, nou noem het maar zoals je wilt.
In ieder geval bevallen deze dingen mij zo goed dat ik er ondertussen alle kleuren (3 dus) in de kast heb liggen die er zijn.
Als het zo warm is zoals de afgelopen dagen draag ik niks anders meer.
Ourdoor kleding is erg fijn als je veel met de hondjes bezig bent, de haren klop je overal erg snel vanaf, als het smerig is is het zo gewassen en ook weer zo droog.

Verder hebben de hondjes zich vroeg uit geleefd, ze waren om acht uur de buurt al aan het wakker maken, toen ik de achterdeur open deed was het gelijk feest.
Keiko en Rontu gingen aan het spelen en die laatste kan dat meesatl niet zonder veel geweld te maken, dus buren sorry hoor voor de vroege wekker.
Voor de rest hebben ze zich wel gedragen hoor, de hele dag wel te verstaan.
Maar sraks zijn we benieuwd, Remko en ik gaan dan met een hele boel mensen uit de buurt de bbq aansteken, gewoon gezellig op straat.
Maar keiko vind dat vast niet fijn en zal wel beginnen te piepen, dat doet ze altijd als er ergens een bbq aan gaat die ze niet kan zien, want als wij zelf de bbq aansteken is er niks aan de hand.
We denken dat ze het te veel vind ruiken naar een echte brand en dat ze ons dan wil waarschuwen dat er dan wat aan de hand is.
En wat Rontu gaat doen weten we nog niet, van de lucht heeft die geen last maar misschien hoort ze ons en wilt ze er bij zijn.
Als wij klaar zijn met eten gaan we de hondjes wel halen en mogen ze er bij zijn en als alles is afgelopen gaan we nog een blokje om en daarna lekker slapen.

Ja hoor, we mochten mee naar het vliegveldje bij ons in de buurt.
We hebben naar het baasje gezwaaid, want die ging met iemand de lucht in.
O nee, die meneer ging met baasje de lucht in, baasje was namelijk de enige echte piloot in het vliegtuigje.
En wat die verassing betreft, die meneer die mee ging wist het helemaal niet, maar omdat hij jarig was kreeg hij dit als cadeautje van een paar mensen en van baasje en vrouwtje natuurlijk.

Ik (Keiko) vond het allemaal wel goed, ik heb baasje uit gezwaaid en ben gaan wachten tot hij terug zou komen, ik had het al vaker mee gemaakt, maar toch blijft het spannend.
Ik (Rontu) zwaaide ook wel naar het baasje met mijn staartje maar toch wilde ik even later achter hem aan hollen, want wat deed hij eng zeg.
Baasje ging heel hoog de lucht in met een ding wat heel veel herrie maakte, zometeen valt dat ding uit elkaar dacht ik en daar wilde ik het baasje eigenlijk voor waarschuwen.
Als ik hard genoeg zou rennen kon ik misschien wel waarschuwen voor dat geluid van dat ding, maar helaas ik kon niet weg bij het vrouwtje.
Vrouwtje stelde me ook wel op mijn gemak en vertelde dat ik er ook al een keer was geweest om naar het baasje te kijken (toen was ik nog zo klein dat weet ik niet al te goed meer hoor) en hij is toen ook terug gekomen.

Een uurtje later zagen we het baasje weer vliegen, gelukkig hij was in de buurt en even later konden we hem weer begroeten.

Om het in het kort te zeggen het was vandaag weer een super dag.
We hadden erg mooi weer, een gezellig groepje mensen om de dag mee door te brengen en super honden die aan de wedstrijd hebben mee gedaan.
Er kwamen ook mensen speciaal naar ons kijken, mensen die bij ons op de hondenschool zitten maar ook Mariska (iemand die wij wel eens op een hondenshow zien) met haar Shiba hondjes Simba en Ziggy

We stapte vanmorgen in de auto met in ons achterhoofd dat we weer net als de vorige keer drie keer disk achter de naam van Keiko zouden krijgen (of was dat achter de naam van Remko), maar vandaag is het helemaal anders af gelopen.

Eerst moesten we Martin en Brigitte met hun honden Glenn en Floyd op zoeken en ons instaleren rond de behendighiedsbaan, zo gezegt, zo gedaan.
Zitten we net komt Mariska al aan met haar Shiba’s, gezellig, maar toen moest Remko het parcours al gelijk gaan verkennen om na een klein uurtje al te gaan lopen.

Als eerste was het spel aan de beurt en zelfs de wip ging deze keer goed.
Remko en Keiko kwamen dan ook zonder disk achter hun naam de baan uit en moesten toen iedereen geweest was gaan kijken op welke plaats ze waren geeindigd.
Nou van de dertig honden in hun groep waren ze toen veertiende, super dus.
Wat Remko wel had gedaan was het favorieten onderdeel (de tunnel) overslaan met het spel, zodat Keiko nog niet echt wist dat hij in het veld lag.

Toen moest het vast parcours gelopen worden.
En ondanks de goede maatregel van Remko om in het spel de tunnel niet te nemen had Keiko toch gezien dat hij er was en ze ging er dan ook gelijk door toen ze hem zag, terwijl dat nog niet de bedoeling was, de baan dus uit met een disk achter hun naam.
Maar dat was dan ook het enige wat mis is gegaan en dat is dus eigenlijk ook wel super.

Als laatste moesten ze jumping lopen en toen had Remko de oplossing voor het probleem met de tunnel.
HIj zette Keiko voor de start en ging zelf voor de tunnel staan, daar tussen stonden nog wel vier hindernissen maar hij hoopte dat hij daar Keiko ook wel op afstand overheen kon sturen en ja hoor dat lukte.
Er kwam dan ook geen tweede keer een disk achter hun naam te staan, maar we een strafpunt omdat Keiko door een foutje van Remko de paaltjes verkeerd instak en ook nog wat strafseconde’s omdat Keiko na deze warme dag lekker op haar gemakje door de paaltjes heen liep.
Toen ook die score op het bord kwam te staan bleek dat ze toch nog achttiende waren van de dertig, dus ook super.

Dus voor de behendigheidsfreaks onder onsin het kort dus;
A-klasse medium;
Spel; veertiende
Vast parcours; Disk
Jumping; achttiende

Super, disk en super dus!

Hier hebben we Floyd nog even die hier een hoogtesprong op een wel hele mooie manier nam.

Wat vinden jullie van deze soepele Glenn, hij vouwt zichzelf bijna dubbel om de paaltjes heen.

En weet je wat Remko en keiko zeggen, de volgende keer doen jij (ik dus) ook mee met Rontu.
Nou ik weet zo net nog niet hoor, dit kunnen Rontu en ik toch nooit zo goed doen.

Toen ik vanmiddag thuis ben gekomen heb ik eerst de hondjes eten gegeven en daarna ben ik snel met ze naar het bos geweest.
Nou zeggen ze dat als je honden een pilletje tegen wormen gegeven hebt je hun p…jes even moet nakijken of er toevallig geen wormpjes te zien zijn, maar dat gaat dus niet als je met Keiko en Rontu naar het bos gaat.
Hun gaan zitten op de plaatsen waar ik niet kan komen al zou ik dat willen, dus heb ik maar aangenomen dat ze geen last van hebben van wormpjes.

Verder hebben we vandaag lekker lui op de bank gehangen, een boekje lezen en een beetje t.v. gekeken.
Ja ja, de hondjes doen dan ook mee.
Zo rond de klok van half zes heb ik deze foto gemaakt van Keiko en Rontu.
Ik weet wat ze aan het doen waren.
Maar weet iemand anders dit ook?

We hebben vandaag twee keer met het vrouwtje in de klins gelegen.
We moesten een pilletje tegen wormpjes in nemen, maar mensen met een hond weten wat dat voor problemen kan opleveren.
Ik (Keiko) heb gewoon heel stevig mijn kaken op elkaar gehouden en ik (Rontu) heb het pilletje wel erg vaak weer uit gespuugd.
Weet je wat nog het ergste was we kregen eerst vanmorgen een half pilletje en vanavond kregen we de andere helft en daar hadden we natuurlijk helemaal geen zin in.
Maar we hebben het geweten hoor, vrouwtje heeft gewonnen en wij hebben de pilletjes door geslikt.

Voor de rest is de moeder van het baasje even bij ons komen eten, dat was wel gezellig hoor.
Ik (Rontu) heb erg veel met haar gekroeld, eigenlijk vind ze dat niet zo fijn maar mij kan toch niemand weerstaan.
Daarna zijn baasje en vrouwtje weer naar de twee ziekenhuizen gegaan om een bezoekje te brengen aan opa en de vader van het baasje.
Het gaat met alletwee wel goed hoor!
Maar opa mag pas maandag weer naar huis en moet dan gaan sporten en de vader van het baasje mag als de wond dicht is waarschijnlijk zaterdag weer naar huis maar ook hij moet gaan bewegen maar dan voornamelijk met z’n voetjes.

Nu gaan we nog even bij het vrouwtje op het grote mensenbed liggen en misschien nog wel een beetje stoeien.
Tot morgen en weltrusten!

Rontu had het vandaag erg moeilijk hoor.
De achterdeur stond heel de dag wel open maar ze mocht niet naar buiten.
Waarom denken jullie nu zeker, nou hier om.
Gisterenavond liepen er wel erg veel mieren rond de achterdeur, dat ik maar besloten heb om daar wat aan te doen, gif strooien dus.
Aangezien Rontu altijd overal haar neus in steekt moest zij dus gisterenavond al binnen blijven, en vandaag dus ook.
Keiko niet hoor, die mag gewoon naar buiten, want die blijft wel van dat gif af.

Maar met die kleine hebben we dan ook heel wat gelachen vandaag, was ze met een balletje aan het spelen, viel dat natuurlijk spontaan uit haar bekje en oeps het rolde ook nog naar buiten toe ook.
Wat doe je dan als je eigenlijk niet naar buiten mag en je Rontu heet?
Je neemt een snoekduik naar buiten in de hoop dat je baasje en vrouwtje je niet zien en springt dan ook weer erg snel naar binnen op de deurmat en glijt heel de kamer door op die bewuste deurmat.
Of je bent gewoon wat aan het wandelen en stapt per ongeluk de deur door, hebt niets in de gaten en als het baasje of vrouwtje dan zegt dat je naar binnen moet neem je een snoekduik naar binnen en daar ga je weer met deurmat en al.
Je had haar eigenlijk bezig moeten zien, maar er was helaas geen foto van te maken.

Voor de rest van de dag is het rustig geweest.
Net hebben we toch even zonder het baasje een rondje door het bos gedaan.
Ik had gezegt dat we met z’n alle zouden gaan, maar baasje had andere plannen (het was weer eens tijd om een stukje te vliegen) en dan houd het op, je kunt maar een ding tegelijk.
Straks gaan dan maar even met z’n viertjes een blokje om, ook gezellig.
En daarna met z’n alle t.v. kijken, lekker knus.

Het vrouwtje heeft de laatste dagen verschillende telefoontjes gedaan.
Ze waren allemaal voor mij bedoeld.
Ik moet binnekort allemaal testen ondegaan om te kijken of ik wel puppy’s mag krijgen.
Zo heeft ze gisteren gebeld om een afspraak te maken voor foto’s te maken van mijn heupen (21 Juli).
Vandaag heeft ze gebeld naar de oogarts om mijn ogen na te laten kijken (6 Juli) en Ilone zou proberen te regelen dat mijn knietjes nagekeken worden (het liefst ook 6 Juli).
Ook moeten keiko en ik volgende week naar de gewone dierendokter vooor onze jaarlijkse spuitjes.
Dus al met al kom ik de komende weken genoeg bij de dierendokter en het vrouwtje is daarna een stukje armer, maar dat hoort er gewoon bij.

Vandaag is er niemand naar ringtraining, het vrouwtje had geen puf en ligt nu al te slapen.
Ze heeft daar dus ook maar een telefoontje voor gedaan om zichzelf en Keiko af te melden.
Ook heeft ze door gegeven dat Ilone ook niet zou komen (ook die had het te druk), dus waarschijnlijk zijn er alleen Leni met Umai en misschien ook nog Risa (zusje van Rontu) met haar vrouwtje die de Shiba’s vertegenwoordigen.

Ik ga nu gezellig bij het vrouwtje liggen en blijf daar tot baasje me naar mijn huisje stuurt en misschien ga ik dan wel, maar misschien hoor ik hem ook lekker niet.

Vandaag hebben Rontu en ik het erg gezellig gehad.
We zijn zoals afgesproken op tijd naar Spijkenisse gereden om daar aan de clubmatch mee te doen.
Iedereen was er weer.
Ilone (met Mara, Niji, Kimi, Obi, Taira en Miyagi), Ine (met Etsu en Daigomi), Leni (Otsu en Umai) en Tanja (met Miyoshi en Wajima).
Zelfs Mariska en Marcel waren er even met Tama en Miko, die kwamen alleen kijken hoe de rest het deed, alleen waren ze daarvoor te laat, maar het was toch gezellig.

Het was lekker warm, maar er werd wel degelijk rekening met de hondjes gehouden.Ze mochten iedere keer de ring uit om in de schaduw te gaan staan en er stond zelfs een parasol in de ring om ze daar onder te showen.De keurmeester die de Shiba’s keurde had dat nog nooit gedaan maar ze deed het eigenlijk best aardig, wat wij aan de kant dachten werd dan ook door haar bevestigd.Maar ze was best voorzichtig met de keurveslagen, sterker nog een beetje zo van; als ik dit schrijf dan is het altijd goed.Het keurverslag van Rontu luide; 14 maande oud teefje, vrouwlijk fijn gebouwd, smal in hoofd, alle componenten zijn aanwezig, moet in alles nog uitgroeien en uitzwaren, net gangwerk, keurig voorgebracht (ook op tafel), prettig karakter.Al met al een mooi keurverslag dat klopt.

Ook heb ik Miyagi mogen voorbrengen, raar hoor met een zwarte Shiba lopen.

Toen ik weer met Rontu thuis kwam waren opa en oma (mijn ouders dus)er al om bij ons te eten, we eten altijd bij elkaar als we van vakantie terug komen.De bbq is aangegaan, waar vandaan alleen sate kwam, maar het was toch wel erg lekker.Toen die weer weg waren heb ik nog even een rondje gedaan met Keiko en Rontu en nu gaan we nog even t.v. kijken en dan naar bed om te gaan slapen.

Een dagje warm weer kunnen wij wel hebben, twee of drie dagen gaat ook nog wel, maar nu is het echt te gek aan het worden.
Het duurt te lang en het lijkt er op dat het steeds warmer gaat worden.
Zelfs ik (Rontu) lag vandaag bijna heel de dag niks te doen.
En ik (Keiko) ben ook heel erg lui, maar ik moet wel zonnen hoor, 55 minuten vol in de zon en dan 5 minuten afkoelen onder de bank.
Wij hopen dan ook een ding en dat is dat het morgen een graadje of vijf kouder is, dat is toch warm zat.

Het is weer een tof weekend geweest.
Vrijdag waren we om negen uur in ons 2de huisje, waar we nog even t.v. gekeken hebbben en daarna lekker zijn gaan slapen.

Zaterdag waren we al weer vroeg op, broodjes halen bij de bakker en daarna lekker ontbijten.
Ik (Remko) ben toen nog een paar kleine klusjes gaan doen, lampenkappen en posters ophangen.
Vervolgens ben ik (Patricia) een tuintafel gaan kopen.
Het moest er eentje zijn die bij de stoelen paste die we van Nancy en Ruud hebben gekregen, dus had ik het idee om naar Korbach te rijden, daar had ik vast en zeker meer keus dan in het dorp zelf of in Willingen.
En het is nog gelukt ook, een tuintafel, tuinstoelen en goed weer en dan hoort er een “grill” (bbq-en op zijn Duits) bij.
Dat was dan ook wat we zaterdag gegeten hebben toen de vader en moeder van mij (Remko) er waren.
Gelukkig vonden die het huisje ook erg leuk en ze zeiden dan ook dat ze er zich regelmatig zagen zitten.
Toen hun weer verder gingen, naar huis dus, (ze waren op doortocht vanuit Oostenrijk naar huis) zijn wij nog een ronde gaan lopen met de hondjes, super gewoon.
Nog wat gedronken, t.v gekeken en op naar de heerlijke nacht in het “grote” bed.

Na weer een nacht op dat “grote” bed (1 bij 2 meter) weer ontbijten en daarna gelijk de bergschoenen aan.
Omdat het wel erg warm zou worden hadden we de wandeling voor die dag vroeg gepland, we hadden ook een wandeling uitgekozen die regelmatig door de bossen zou gaan, zodat we dan even konden afkoelen.
Om elf uur waren we dan ook weer terug thuis en toen zijn Keiko en Rontu net als de rest van weekend weer lekker aan de lange lijn in de tuin gaan spelen en liggen in de tuin.
We weten een ding zeker, die twee genieten volop!

Nadat we de restjes vlees hadden opgegeten (ja, de “grill” ging weer aan) hebben we het huisje schoon gemaakt, de auto weer gepakt en zijn weer naar huis gereden.
Om kwart over drie zijn we vertrokken en om half zeven waren we thuis in Nederland, dat habben we knap gedaan al zeggen we het zelf.
Toen de auto leeg geruimd en naar de vader en moeder van Remko toe, het was tenslotte vaderdag en zijn moeder was jarig.
Toen we daar van terug kwamen de tuin sproeien, waarbij Rontu in de weg liep (dus die had een douche te pakken) op tijd naar bed om een nacht door te brengen in dat “kleine” bed.
Nu weten jullie dus ook dat we gisteren gewoon geen tijd gehad hebben om onze belevenissen te vertellen, dus daarom niet zondag maar maandag.

Vandaag is het te warm om dan ook maar iets te doen, zelfs Rontu houdt zichzelf erg rustig.
Vanavond mag en kan ze haar energie weer kwijt.
Het is maandag, dus schooldag voor Keiko en Rontu.
Dat betekend op tijd eten en dan weer in de auto, op naar school om vanavond weer laat thuis te komen.

Vandaag heb ik (Rontu) het vrouwtje wakker gehouden, die was gaan liggen op de bank en toen bem ik er om de tien minuten bovenop gesprongen om te controleren of ze nog wel leefde.
Ze vond dit niet leuk en toen ben ik dus maar weer een kuiltje gaan graven.
Ik (keiko) heb wel lekker van mijn rust genoten in de tuin.
De zon was hier ver te zoeken, een grijze massa was de lucht hier, maar het was droog en dat is toch ook wel fijn.
En vrouwtje heeft vandaag gezegd dat we morgen een hele lange wandeling gaan maken in het bos.
Dat doen we bijna iedere week wel een paar keer (een keline wandeling dan), maar dan vergeet ze het fototoestel mee te nemen, maar morgen probeert ze er aan te denken om hem mee te nemen.

En daarna rijden baasje, vrouwtje en wij nog een keer naar Duitsland.
Jullie denken zeker wat, alweer?
Morgen avond rond deze tijd zitten we in de auto, maar daarvoor weten jullie al wel weer wat we morgen allemaal gedaan hebben.
Er staan weer een aantal spuletjes klaar om morgen in de auto geladen te worden.
Lampenkappen, fotolijsten, nog wat klein spul en vier heerlijk stoelen om in de tuin te zitten moeten mee.
Ja we gaan weer, dan kunnen de vader en moeder van het baasje op de terugreis vanuit Oostenrijk het huisje ook zien voordat de vader van het baasje weer een operatie moet ondergaan (krijgt weer nieuwe botjes in zijn heup gezet, de andere is ook al nieuw).

Nu gaan we even bedenken wat we morgen allemaal weer kunnen uitspoken, dan nog een rondje op straat lopen en naar ons huisje toe.
in het huisje gaan we dan bedenken wat we allemaal weer in Duitsland kunen gaan uitspoken en daar hebben we dan een hele nacht de tijd voor.