Ruim een week geleden (donderdags) ben ik na wat strubbelingen metde auto samen met de hondjes en oma naar Duitsland gereden.
Na een reis van ongeveer drie en half uur (of was het toch iets meer vanwege de drukte rondom Dortmund?) kwamen we bij ons eigen huisje aan en daar kreeg ik eindelijk de sleutel in mijn handen, het huisje was toen echt van Remko en mij.
Nadat we alle spullen in het huisje hadden gezet en al wat werk vericht hadden kwamen we er achter dat het drinken nog in Nederland was en dat we maar ergens wat moesten gaan drinken en eten, vervelend hoor!
Hup de hondjes aan de riem en weg waren wij om na een anderhalf uur weer terug te keren met een voldaan gevoel, zodat we weer aan het werk konden.
Ja werken op de avond valt altijd al tegen maar dan ook nog vloerbedekking verwijderen die helemaal gelijmd was is helemaal een rot klus.

Vrijdags weer een dag hard werken.
‘S morgens weer verder met de vloerbedekking, het zeil zou immers die dag gelegd worden en dan moest die oude zooi er toch echt uit zijn.
Om een uur of tien kwam de man met het zeil en toen moest er nog een hele slaapkamer ontdaan worden van vloerbedekking en ook moest daar het bed nog uit elkaar gehaald worden.

De hondjes zaten toen ik met oma hard aan het werk waren lekker aan de lange lijn in de tuin te genieten van de omgeving en de rust.
Waar ze nog wel aan moesten wennen was dat het touw niet zover kwam als dat ze zelf wilde en dat ze dan ook niet verder konden.
En naarmate de dag vorderde wende ze daar aan en werd het touw steeds korter door al de knopen die ze er in legde onder het ravotten en rennen door.

Nadat de man van het zeil had gezegd dat ik in Korbach (bij de winkel) een super apparaat kon halen was de rotklus zo geklaard, een hele slaapkamer van vloerbedekking ontdoen in een half uurtje, geweldig zo’n ding.
Om een uur of vier was die man weer weg en de klus was geklaard.
Een heel huisje aangekleed met boerenplavuizen, geweldig.
Om een uur of zes een telefoontje van Remko dat hij met opa onderweg zat te eten, de meubels waren dus ook onderweg.
En ja hoor om een uur of half tien een busje dat op onze parkeerplaats stopte, Remko met opa en de meubels en niet te vergeten het drinken.
Fut om de bus leeg te halen hadden we niet meer (sterker nog we ik en oma hadden geen handen meer over en baasje en opa waren ook op van de reis) en het bed van ons wat ook nog terug in elkaar gezet moest worden bleef ook nog in een paar losse planken in de huiskamer liggen, de matras plat en slapen maar.

Op zaterdag had Remko om zes uur ’s morgens geen slaap meer, dus werd ik wakker gemaakt en de bus leeg gehaald.
Alles meubels waren ’s avonds in elkaar gezet en de rest was ook binnen gebracht.
Oma heeft al die tijd voor de hondjes gezorgt en opa die heeft op zijn eigen tempo geholpen en als het nodig was een aanwijzing gegeven.
Wat leuk was was dat oma en ik op donderdag een bed uit de kleine slaapkamer hadden gehaald en dat die er op geen enkele manier op de zelfde plaats terug gezet kon worden zonder eerst de deur uit het kozijn te halen.
De dozen vol spulletjes bleven die dag nog in de keuken staan, daar werd het eigenlijk een steeds grotere rotzooi (waar is dit en nu hebben we dit nodig).

De zondag was een dag van de dozen leeg halen en de rotzooi in de bus laden zodat Remko alles weer mee kon nemen naar Nederland (in Duitsland moet je flink betalen om afval te storten en bij ons in Breda is het gratis dus zodoende).
Toen alles bijns klaar was en Remko had dat resultaat goed op geslagen in zijn hoofd stapte hij weer in de bus om naar huis te gaan.
Ik, de hondjes, opa en oma bleven achter om te gaan genieten van het huisje en nog wat kleine klusjes te doen.
En dan zit je op de bank, kijk je naar buiten en kijkt nog eens goed!
Een skipiste vol schapen, wat een mooi uitzicht vanuit je eigen huisje.

De rest van de week hebben we gevuld met keine klusjes en genieten van het leven.
En van het huisje zullen Remko, ik en de hondjes en de eventuele huurders echt genieten.
Kijk zelf maar.

Keiko en Rontu heten iedereen welkom als ze binnen komen.

Een rondje huiskamer.

Waar alleen nog wat aan de muur gehangen moet worden.
O ja de lampenkappen en de gordijnen veranderen ook erg snel, want die er nu hangen zijn wel erg Duits.

En dan hebben we ook nog een keukentje waar we zelf nog een plank bij hebben gehangen zodat we wat meer ruimte hebben om dingen weg te zetten.
En dan zijn er natuurlijk nog twee slaapkamers, waarvan de bedden lekker liggen en je dus heerlijk kan dromen tot dat de koeien gaan loeien en de vogels fluiten.

O,ja bij deze willen Remko en ik de schenkers van de heerlijke slagroomsoesjes bedanken, dit was een leuke verrassing.

Was gisteren oma jarig vandaag viert baasje zijn verjaardag.

Dus baasje als je zo uit je bedje komt gaan wij je eens goed feliciteren.
Dat betekend dan een kroelbuurt eerste klas, eerst van mij (Keiko) en dan natuurlijk van mij (Rontu).
Baasje kom dus maar snel uit bed, want wij kunnen niet meer wachten om je te feliciteren en dan ben je ook langer jarig.
Tot zo dus.

Oma is vandaag jarig en omdat we niet kunnen (Boyke is er op bezoeken dan kunnen wij er ook nog niet eens bij zijn) komen willen wij ze langs deze weg feliciteren.
Dus oma van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
Ik (Keiko) ben nu bijna 4 jaar en ik (Rontu) ben net een jaar, hoe oud ben jij nou geworden oma?
Vrouwtje zegt dat wij die leeftijd niet halen, maar dan weten we nog niet hoeveel jaartjes jij bent.

Het gebeurt niet vaak dat wij in het weekend ergens naar toe gaan waar de hondjes niet mee naar toe konden, maar vandaag was zo’n moment.
Ze moesten thuis blijven.

Vanmorgen vroeg moesten wij al op tijd in de auto stappen om naar Boxtel te rijden voor een feestje.
Het mensenneefje van de hondjes werd vandaag gedoopt en daarom hadden zijn vader en moeder een feestje geregeld.
Maa ja, voor dat er gefeest kon worden moesten we natuurlijk eerst naar de kerk en daar mogen normaal gesproken geen hondjes naar binnen dus moesten Keiko en Rontu thuis blijven.
Maar dat vonden ze niet echt erg!

Daarna zijn we de hondje gaan halen thuis en zijn nog naar opa en oma gegaan, oma vierde namelijk haar verjaardag ook al was ze nog niet jarig.
Oma is namelijk pas dinsdag jarig maar omdat ze ook mee naar Duitsland gaat heeft ze het nu al zovast gevierd en dan is ze weer uitgerust voor als ze in Duitsland hard moet werken.
Onder dat werken verstaan wij ook dat ze de hondjes af en toe moet uitlaten, maar volgens ons doet ze dat af en toe met veel plezier.
Maar even terug komend op haar feestje, nou denken jullie waarom gaan ze daar dan nu ook naar toe, nou het is gewoon leuk omal die bekende weer te zien en te spreken.

En nu gaan we slapen, de wekker loopt morgen weer vroeg af.
Wetrusten!

Lekker in de tuin spelen dat was wat wij vanmiddag gedaan hebben.
Ik (Rontu) had een berg energie over en ben maar rondjes gaan rennen.
Nou ja rondjes, het waren achtjes langs de struiken en tussen de bloempotten door.
Ja ja, ik heb uit gekeken voor de bloemetjes, maar wat ik wel gedaan heb is iedere keer als ik voorbij Keiko kwam haar in haar neus gebeten en dan kon ik weer verder rennen.
Nadat ik mijn energie kwijt was heb ik een hele bak met water leeg gedronken en toen plof in de tuin om uit te rusten.

Ik (Keiko) mocht vanavond weer naar school (ringtraining dan), maar Rontu ging ook mee en dat is niet normaal.
Wel was ik de gene die in de klas mocht en Rontu moest in de auto blijven (de raampjes waren open hoor), maar waarom eigenlijk.

Nou na de les is vrouwtje met ons naar een plaats gereden waar wij nog nooit geweest waren, zij zelf ook niet.
Op een gegeven moment moest ze ook nog bellen, Tomtom was overspannen, hij zei dat we er al waren maar ook dat we nog links en rechts af moesten, dat klopte dus niet.
Na nog een paar minuutjes gereden te hebben mochten we uit de auto en gingen een klein stukje lopen, we gingen een deur door en toen……!
Toen zagen we daar Tama en Miko opeens, wat een verassing zeg.
Wat bleek nou het vrouwtje van Tama en Miko was jarig en ze hadden te kennen gegeven dat ze het leuk zouden vinden dat wij op bezoek zouden komen en omdat we toch in de buurt (een half uurtje extra rijden met de auto) waren is het vrouwtje met ons er naar toe gegaan.
We hebben het voor de rest van de mensen erg moeilijk gemaakt, ze wisten niet meer wie wie was.
Ja vier mooie Shiba hondjes wat wil je danm, die gooi je door elkaar.

Ik (Keiko) was bijna heel de tijd binnen, het huis is goed gekeurd hoor en het is ook schoon, ja dat is een kwaal van mij, overal waar ik kom moet ik de vloer inspecteren op viezigheidjes, maar nee hoor niks gvonden en lag er wel wat dan zat het niet vastgeplakt en nu is het dan ook weg, gelijk met mij meegegaan, zoals de stofzuiger ook alles mee neemt.
Ik (Rontu) heb mij bij iedereen laten zien en heb voor de rest de tuin na gekeken en het zand aan gestampt.
Toen we naar huis gingen kreeg Miko net zin in te spelen, maar nee hoor we bleven niet langer, hup naar de auto en rijden, naar huis, naar bed.

We willen mariska nog bedanken voor het lekkere snoepje dat we hebben gehad, kijk ons met z’n alle eens lief zitten wachten op dat snoepje.Kijk goed op de foto er zit nog een ander hondje bij, maar die valt niet goed op, nee het is geen Shiba.

Nou van de week hadden Keiko en ik het over dat de bloemetjes bijna sneuvelde toen wij aan het spelen waren, nou vandaag was het echt zo.

Keiko en ik hebben lekker heel de dag in de tuin gespeeld, in de zon gelegen, gespeeld, geslapen en gespeeld.Na al dat spelen was het dan echt gebeurd, de bloemetjes waren van de plantjes af gevallen.Wat wil je eigenlijk anders met twee wervelwinden erlangs komend en dat heel vaak op een dag.

Nou kwam het vrouwtje weer net langs op het momnet dat ik bij de bloemetjes stond die riep dan ook; betrapt Rontu.
Ze denkt nu natuurlijk weer dat ik de boosdoener ben, maar vrouwtje ik was het niet hoor, Keiko en ik waren samen aan het spelen en toen vielen ze er gewoon van af.

Maar even later was ik wel degene die de bloemetjes van heel dichtbij aan het bewondere was.
Sterker nog ik was ook aan het kijken of ze misschien wel lekker waren om te eten.
Maar nee, geef mij toch maar hondenbrokjes of een kluifje, dat smaakt een stuk beter.
De aangegeten bloemetjes liggen nog op het pad, daar blijven ze dan ook liggen tot vrouwtje of baasje ze opruimd, ik blijf er namelijk van af, want ze waren echt smerig.
Maar toch is het een leuk gezicht in de tuin, al die bloemetjes, dus de volgende keer kijk ik wel uit waar ik loop, want anders gaan er nog meer sneuvelen en dat vind ik niet leuk.

De uitslag van het herexamen is vandaag door de brievenbus op de deurmat gevallen.
Dat het beter gegaan was is waar maar veel beter ook niet, het was nu een vier tegen over de oude drie.
En zoals de kop vanvandaag al zegt ga ik alles weer op nieuw doen, ja alles ook wat ik de vorige keer makkelijk gehaald heb (regels zijn regels).
Ik ga het nu in oktober weer proberen, want eind juni vinden Remko en ik wel weer erg vlug.
Ook omdat we dan net de sleutel van het huisje hebben en dan eigenlijk daar veel mee bezig zijn.
In oktober moet dat wel helemaal achter de rug zijn, misschien kan ik mezelf dan in het huisje wel afzonderen, zodat ik weer goed kan leren, al zal die rassenkennis een moeilijk iets blijven.
Niet alleen moeilijk maar ook erg nutteloos.
Als ik een hond zie lopen en ik wil weten wat voor ras het is vraag ik het wel aan het baasje en anders pak ik er de hondenencyclopedie wel bij, dan weet ik het toch ook.

Verder hebben de hondjes net met opa en oma gespeeld en gekroeld. die waren even hier om te eten.
En nu liggen ze weer uitgeteld op hun kussens, maar wat wil je ook na zo’n middag.
Keiko heeft het op zich erg rustig gehouden maar Rontu heeft alle vogels uit de tuin gejaagd.
Al lag ze lekker lui op de bank, als ze in de tuin een vogel zag was “Roeftem” naar buiten en weg was de vogel weer, zo heel de middag door.

Een normale dag, dat is toch niet iets wat wij vaak mee maken, maar vandaag was het dan weer eens zover.
Toen het vrouwtje thuis kwam van haar werk zijn wij een hele grote ronde gaan lopen en daarna hebben wij onze laatste brokjes op gegeten.
Voor de rest van de middag hebben we lekker in de tuin gespeeld.
Nou ja gespeeld, ik (Rontu) heb alle vogeltjes uit de tuin gejaagd en de mieren en spinnetjes waren ook niet veilig.
Zometeen mag ik met het vrouwtje weer op pad, ja het is woensdag en dan is het tijd voor een ritje naar Rotterdam voor ringtraining, dus nog even en we zitten weer in de auto.

O ja, wat we vergeten te vertellen is dat er voor mij (Rontu) ook een licentie is aan gevraagd voor behendigheidswedstrijden, alleen moet ik nog even wachten tot ik 15 maanden oud ben en dan ga ik kijken hoe snel ik Keiko in kan halen.
Ik (Keiko) ben namelijk in de A-klasse gestart omdat ik al veel lessen op school heb gehad, maar ik (Rontu) moet gewoon bij de debutanten beginnen en dan zo doorstromen naar de A-klasse.

Nou tot morgen maar weer, want vrouwtje en ik (Rontu) moeten nu echt bijna weg.
Trouwens hebben jullie deze foto al niet eerder gezien deze week, of lijkt hij er erg veel op?

Oma is gisteren gaan winkelen en ze had voor ons een cadeautje gekocht.
Ze belde dan ook al gelijk op toen ze het in haar handen had, zodat als het vrouwtje toevallig naar de Ikea zou gaan ze het zelf niet zou kopen.

Het was een tunnel net zoals het vrouwtje een tijdje geleden zelf al voor ons wilde kopen, nee eigenlijk is deze leuker.
Er zitten namelijk aan het begin en einde een tent aan, maar ja hoe die er aan moeten moet nog uitgezocht worden door het baasje en vrouwtje.

We hebben er vanmiddag al heel vaak door gelopen (op comando), mistens een keer of veertig.Ook heb ik (Keiko) er al op gestaan (het vrouwtje gaf een verkeerde aanweizing) en toen zakte de tunnel helemaal in.En ik (Rontu) ben er ook een paar keer over heen gesprongen, gaaf hoor, zo’n ding in de tuin.

Wat ook erg leuk is, er met z’n tweetjes tegelijk door lopen.
Dat hebben we dus ook al een paar keer gedaan.

Morgen gaat het vrouwtje proberen om de tentjes er aan vast te maken, hopelijk is het dan nog zo leuk.
Een ding is zeker, we krijgen in onze achtertuin een heuze behendigheidsbaan.

Nu ga ik (Keiko) weer met het vrouwtje op pad, ja het is weer tijd om naar ringtraining te gaan.

Wij hebben nu een heel jaar lang de belevenissen van ons, Keiko en Rontu met jullie gedeeld.
Een paar cijfers;

De web-log is 14434 X bezocht.
De drukste dag was 17 Oktober 2004, 99 bezoekers.
Tussen 19.00 en 20.00 uur is het het drukst op de web-log.
De bezoekers kwamen uit 25 landen, de top 3; Nederland, Duitsland en Belgie.

We vinden het nog steeds erg leuk om de belevenissen te delen met jullie en gaan dan ook gewoon door.
Tot morgen dan maar weer, op naar de nieuwe belevenissen van ons.

Groetjes van Patricia, Remko, een poot van Keiko en Rontu.

Wij hebben vandaag eigenlijk heel de dag geslapen.
Vanmorgen in ons huisje, het baasje en vrouwtje moesten naar hun werk en vanmiddag in de stoel en op de zak.
Heerlijk hoor, uitusten na zo’n vermoeiende reis.

Hier nog een paar foto’s van de vakantie.

De eerste dag, lekker met z’n alle wandelen ter kennismaking.We kwamen toen bij een meer uit waar sommige van de honden wel een duikje wilde wagen in dat koude water.Op de dagwandelig was ik (keiko) het baasje aan het zoeken, hij bleef zo lang weg, zeker verdwaald.Terwijl ik al helemaal boven was zag ik het baasje nog maar ergens halverwege de berg.

Lekker samen spelen in de sneeuw, nadat we de groep alleen verder lieten lopen.
Vrouwtje had er namelijk geen vertrouwen meer in dat ze nog veilig beneden zo komen, nadat ze eerst drie en half uur een berg op geklommen was.

Ik (Rontu) was dan ook weer goed uitgerust.
Boven op de berg heb ik lekker bij het vrouwtje op haar schoot gehangen, daarna kon ik er weer tegenaan.
Ik had trouwens weer zoveel energie dat ik nog kon jagen op een veldmuis of hamstertje, lekker hoor, verser vlees kun je nergens krijgen.

Ik (Keiko) had in alles zin, mensenp..p, steenbokkenp..p, regen en zonnenschijn.Maar toen er de laatse dag sneeuw viel had ik er de pest in, waarom nu pas als we bijna naar huis gaan, dan hoeft het niet meer!

Vrouwtje heeft ook nog foto’s gezet bij de verslagen van onze vakantie, ga dus maar een weekje terug kijken bij het begin van onze vakantie in Zwitserland.
Je beleeft het dan allemaal weer op nieuw en nu met beeld erbij.

Nu gaan wij weer eens verder slapen, want we zijn nog steeds niet helemaal uitgerust, maar aan het eind van de week zal het hopelijk wel weer over zijn, want dan moet ik (Keiko) gaan trainen voor mijn eerste echte wedstrijd behendigheid, die vind plaats op tweede Pinksterdag.
Gelukkig hoeven we dan niet zo lang in de auto, want het in Oosterhout en dat is maar een kwartietje rijden.

Vanmorgen zou bij ons de wekker al om drie uur gaan, maar toen waren we er al uit en waren al bijna bezig aan de lange reis naar huis toe.

Vannacht hadden we alleen heel de tijd een zeurend hondje en nu eens niet Rontu maar Keiko was aan de gang.
Wij hadden namelijk gisteren avond de auto al geladen en ook het huisje van Keiko en Rontu was al in de auto gezet, zodat we vanmorgen niemand van de groep wakker hoefde te maken.
En wat bleek Keiko miste haar huisje en liep dus tot dat ik het echt beu was te zeuren, want ze wist niet waar ze moest gaan slapen.
Rontu had haar plekje gevonden op een stoel en voor Keiko had ik ook een stoel vrij gemaakt maar dat vond ze maar niks.
Toen we vanmorgen bij de auto kwamen, zag Keiko haar huisje sprong er meteen in en is gaan slapen tot we stopte, Rontu heeft trouwens ook heel reis geslapen hoor.

De reis had een omweg van twee uur, want wij (Remko en ik) wilde in Korbach (Duitsland) zovast zeil uitzoeken voor ons huisje daar en aangezien we nu in de buurt (ruim gezien dan) kwamen hadden we de omweg gepland.
We hebben dan ook een gezellig stukje zeil uitgezocht, zodat het huisje er gelijk een stuk anders uit gaat zien en als het goed is wordt dat drie juni gelegd.

Verder hebben we toen nog wat gegeten bij Udo en Monica, die stonden trouwens raar te kijken hoor, ze wisten namelijk niet dat wij langs zouden komen en ineens waren wij daar.
Na een uurtje of twee bij hun te hebben doorgebracht en dus ook uitgerust te hebben zijn we weer met z’n ale in de auto gestapt en hebben de reis naar huis voort gezet.
Nog even langs opa en oma om te eten en toen naar ons eigen huis.

En nu naar bed, want de dag was wel erg lang zo.
Tot morgen, dan worden de foto’s van onze vakantie bij de juiste dagen gezet, terug kijken dus.

Gisteren hebben ik (Rontu) en het vrouwtje een rustig dagje gehad, lekker lui rond het chalet gehangen dus.
Vrouwtje had mij ’s morgens ook nog even alleen gelaten om te gaan winkelen in een dorpje in de buurt, kon ik teminste goed uitslapen.
Baasje en ik (Keiko) waren naar een ander plaatsje gegaan om daar een hele dag te wandelen.
Je raad het nooit, toen die twee thuis kwamen zat ik (Keiko) weer onder de p..p en moest dus weer in bad, deze keer was het alleen steenbokkenp..p. maar ja ze stonden dan ook wel erg dicht bij ons.

Nu zijn we net terug van weer een wandeling en hebben ook nog even met de frisbee geoefend.
Ik (Rontu) had het eindelijk door wat daarmee de bedoeling was, ik moet hem in mijn mond pakken.
Weet je wat we op de terug weg (de groep ging een niet te vertrouwen pad af en wij dus de gewone weg terug) weer mee hebben gemaakt.
Nou hier komt het, ik (Rontu) had iets geroken of gezien en heb mijn helemaal ongans gegraven om bij het diertje te komen.
Baasje en vrouwtje maar roepen en fluiten maar daar had ik het lak aan, ik was met iets anders bezig.
Toen baasje mij dan ook kwam halen zag hij dat ik iets aan het doodschudden was.
Sterker nog hij zag ook mijn kaken op en neer gaan en mijn tong langs mijn lippen gaan.
Het was waarschijnlijk een veldmuis of een of ander hamstertje of zo dat het nu niet meer na kan vertellen.
De rest van de weg heb ik dan ook met mijn neus aan de grond gelopen om te ruiken of er nog meer te eten was, maar heel de tijd hebben ze mij in de gaten gehouden.
Ook is hij nog achter mij (Keiko) aan moeten rennen, want ik liep weer richting de plaats waar ik dinsdag in de mensenp..p had liggen rollen en ze wilde natuurlijk ook een dagje hebbn zonder hond in bad te hoeven doen.

Morgen hebben we hier nog een dagje en dan gaan we van vrijdag op zaterdag weer met de auto naar huis toe, baasje en vrouwtje hebben gezegt dat we eerst via het huisje in Duitsland gaan (er moet zeil gekocht worden) en we gaan ook nog wat eten bij Udo en Monica.
Tot dan maar weer!

We vinden het nog steeds erg leuk hier in de bergen.

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt waarbij het vrouwtje gewoon weer tot haar middel in de sneeuw weg zakte, deze keer geen vers gevallen sneeuw maar sneeuw die er al een tijdje lag.
Het grappigste vonden wij dat ze ook nog in haar korte broek liep en het voor de rest helemaal niet koud had.
Het was ook een wandeling waarbij het wandelpad eigenlijk helemaal niet zichtbaar was, zo smal was het en als er geen sneeuw lag dan was het een modderspoor.

Vandaag hebben we weer een stuk gewandeld en daar bij ook een heleboel oefeningen gedaan.Weet je wat het baasje en vrouwtje aan het leren zijn, met een frisbee gooien, zodat als ze dat goed kunnen wij hem aan het eind van de week kunnen vangen als ze hem gooien.Je kunt dit ook zien dat wij hem uit de lucht halen, want als ze wat te hoog springen moeten wij springen om hem te pakken te krijgen.Ook zijn wij vandaag met zijn tweetjes in bad gemoeten, ik (Rontu) had een beetje in de po.p liggen rollen, maar ik (Keiko) was de kampioen ik zat namelijk helemaal onder en dat had ik voor elkaar gekregen door in de laatste bocht net te doen dat ik zelf moets po…n, maar daar een heerlijke mensend..l.Vrouwtje was dan ook weer erg blij met ons.

Vanavond staat er kaasfondue op het menu, maar niet zoals het thuis klaar gemaakt word, maar op de echte Zwitserse manier.
Dus Quinty en Moise denk maar niet dat jullie iets missen, want deze kaasfondue vinden jullie echt niet lekker.

Het weer is vandaag erg afwisselend, zo kunnen we in onze korte broek en t-shirt en zo hebben we er een regenjas overheen.
Hopelijk is het morgen weer heel de dag droog, zodat het baasje en ik (Keiko) de dagwandeling mee kunnen gaan lopen, zodat vrouwtje en ik (Rontu) een rustdag kunnen inlassen.
Dat is wel nodig, want ik (Rontu) geef niet echt toe aan mijn vermoeidheid en dat vind vrouwtje niet goed en daarom bliven wij dan maar in ons chaletje.

Baasje is nu onderweg naar huis met een hele grote zak eten voor ons, jammie.
Hij is dat gaan ophalen bij Ilone, want die had ook wat besteld voor ons, lief he.

Het komt wel erg goed uit dat het nu binnen is, want anders hadden wij geen eten meer gehad als we op vakantie zouden zijn en aangezien dat dat geen luier vakantie is maar een doe vakantie hebben we eigenlijk meer eten nodig.
De leraar zegt altijd dat wij 30% meer eten horen te krijgen, maar volgens het vrouwtje vergeet hij dan dat we ook veel beloningsnoepjes krijgen en die gaat dan ook niet veel meer meenemen dan dat we normaal krijgen.

Een ding is zeker ik (Keiko) heb er weer veel zin in en ik (Rontu) heb er ook zin in, want Keiko heeft er al zoveel over verteld en ik wil dat daar in Zwitserland nu ook wel eens mee maken.
Nog drie nachtjes slapen en dan gaan we weer.

Ondertussen is het baasje thuis gekomen en hij had deze zak voer voor ons bij.
Zien jullie ons onze buikjes al helemaal rond eten?

O ja, Ilone bedankt namens vrouwtje voor het cadeautje, ze is er blij mee.
Het had alleen niet nodig geweest, ze zegt namelijk dat jij haar ooit ook nog wel eens kan helpen door op ons te passen als dat nodig is.

Toen ik gisteren op school was heb ik weer menigeen raar laten kijken.
Ik was namelijk al twee weken niet daar geweest en ondertussen was de A-schutting af en die hadden mijn klasgenotjes dus al geoefend.
Hij was zelfs hoger als het vrouwtje en ook al best stijl voor een beginnersgroep behendigheid.
Mijn vrouwtje was erg slim en liet mij hem doen met een snoepje onder mijn neus en het ging gelijk goed, zo goed zelfs dat de leraar aan het vrouwtje vroeg waarom ze een snoepje onder mijn neus hield.
Haar antwoord was dat het voor mij de eerste keer was dat ik die A-schuting over ging en toen zij hij; dat is waar maar die kleine Rontu kan het de volgende keer dus helemaal alleen hoor en dat was wat het vrouwtje zelf ook al had bedacht.
De rest van de les ging ook helemaal goed, alleen moet vrouwtje er nog wat aan wennen dat ze niet met keiko loopt die alles al kan, zodat ze niet te snel wil gaan zonder dat ik het begrijp.

En toen ik klaar was was Keiko aan de beurt met het baasje dan wel.
Nou aan de verhalen te horen ging dat ook super, Keiko had zelfs zin in de paaltjes dus de prive school heeft wel zin.
Ook was het voor haar erg lang geleden dat ze over een A-schutting heen is gewest, maar dat was ook erg goed gegaan.
Een keer kijken hoe het ook alweer moest en daarna vloog ze er over en het schijnt dat die schutting bij de wedtsrijdgroep nog stijler en hoger is, ik ben benieuwd.

Nu ga ik maar weer eens lekker een partijtje etteren bij Keiko, want die ligt lekker in het zonnetje in de tuin, maar dat duurt dus niet al te lang meer.
En wat we voor de rest gaan doen vandaag weet ik nog niet, misschien wel niks, ach ik zie wel.

Met die twee Shiba hondjes heb ik vandaag helemaal geen last.
Vanmorgen niet omdat ik toen gewoon naar mijn werk mocht en nu ook nog niet.
Ik denk, nee, ik weet zeker dat ze nog erg moe zijn van gisteren.
Een voordeel is dat ik nu allemaal al dingen kan doen voor de komende vakantie, zodat als ze aan het eind van de week aandacht nodig hebben ze het kunnen krijgen.
Maar vanavond hebben ze pech, want ze moeten toch echt naar school toe, ik ben dan ook reuze benieuwd hoe dat gaat nu ze zo moe zijn, maar we zien wel.

Nog een paar mooie foto’s van gisteren die door het baasje van Tama en Miko zijn gemaakt en waar ik erg blij mee ben.

Gisteren hebben de hondjes ook genoeg aandacht gehad van mij en ik van hun trouwens.Ik ben gewoon in het zand geploft en daar kwamen ze hoor een voor een om een kroelbeurt vragen en ik kreeg er dan ook gelijk een terug.En nog een keer met z’n alle. Van links naar rechts; Tama, Miko, Keiko, Khoda en net als altijd op de voorgrond, Rontu natuurlijk (kun je er zo weer wijs uit Nancy?).

Nu ga ik snel verder met kleine klusjes die nog gedaan moeten worden voor we zaterdag weer op vakantie zijn, telefoontje hier, wasje daar en poetsen niet te vergeten.

Eindelijk was het zo ver, het was al een aantal weken geleden door de baasje en vrouwtjes afgesproken en jeeehhh vandaag ging het dan echt gebeuren.
De Loonse en Drunese duinen waren vanmiddag de plaats waar we de boel onveilig hebben gemaakt.
Toch khoda?
We hadden toch ook van te voren verteld dat er verder niemand moest komen.

Om een uurtje of half twaalf waren Khoda met zijn baasje en vrouwtje en zijn kleine baasje bij ons, hebben wat gedronken en even later gingen we met z’n alle weg.
Onderweg kreeg het vrouwtje al een sms-je dat Tama en Miko er al waren samen met hun baasje en vrouwtje, gelukkig hadden hun het ook kunnen vinden.
Hun baasje Marcel had al snel meerde vriendinnetjes gekregen, hij had namelijk snoepjes bij die wij niet vaak krijgen, wij hebben een goede neus hoor, nee hoor grapje.
We liepen toevallig met z’n alle bij hem in de buurt.

Ik (keiko) heb ook de held uit gehangen, ik ben namelijk een hele brede plas overgestoken, waar ik helemaal niet meer kon staan zonder dat mijn buik nat werd.Ik heb dat dan maar gedaan door hele hoge sprongen te maken, dat had ik van andere honden gezien.Daarna zei ik tegen Rontu dat ze zich niet zo moest aanstellen, (ik doe het ook pas sinds zij er is hoor, maar dat hoeft zij niet te weten) kom maar mee, ik wil je wel helpen hoor, het is echt leuk en je koelt er ook nog door af.

Hier zit ik (Rontu) samen met mijn broertje Khoda, zien jullie de verschillen?

Nou onze baasjes en vrouwtjes niet hoor, want die gooide nog al eens met de verkeerde naam als wij erg ver weg waren en we moesten terug komen.
Dan werd er Rontu geroepen en ik stond gewoon naast ze of Khoda kreeg op z’n donder en dan was ik het.
Grappig toch dat broer en zus zo op elkaar kunnen lijken.
Maar goed dat mama Joshi er niet bij was, dan had niemand het meer geweten wie wie was, want daar lijken we nog het meest op, haha.

Wij met onze viendinnetjes en vriendje stalen wel de show hoor, iedere keer hoorde we, he dat is een leuk hondje, he nog een, nog een,nog een en nog een, het zijn er vijf.Maar wees eerlijk als je ons zo ziet zitten, het is een prachtig gezicht.Ik (Keiko) in het midden en de rest om me heen, zit en blijf.

Wat ook goed te zien was was dat wij hondjes allemaal weten waar de snoepjes vandaan komen, gaat er iemand met z’n hand de broekzak of de rugtas in dan is het feest.
Dan zijn wij hondjes er ook allemaal als de hondjes bij, in de hoop dat er wat volgt wat niet altijd het geval was, dat is dan jammer.

Maar je kunt toch eigenlijk ook niet alles hebben, we hadden al z’n mooi weer, het pootjes draaien van ons heeft dus erg goed geholpen.

Wij hebben ons erg vermaakt.
Met z’n tweetjes rennen waarbij ik (Keiko) een stuk boom in mijn bek heb en dat ik (Rontu) net als altijd ook wil hebben.
Maar ook met z’n vijfjes hoor, samen met z’n alle door de bosjes en bladeren rennen en vliegen, zodat de baasjes en vrouwtjes helemaal niet meer wisten waar en wie we waren (leuk joh en maar roepen naar de verkeerde).

Na een uurtje of twee te hebben gewandeld, gespeeld en te hebben gezwommen zijn we midden op de Loonse en Drunese duinen neergeploft om weer energie te verzamelen om naar het terrasje te gaan.Het kleine baasje van Khoda heeft daar nog op het springkussen en trampoline gespeeld terwijl de baasjes en vrouwtjes wat gedronken hebben (wij kregen ook water hoor) en natuurlijk te hebben gekletst over van alles en nog wat.En toen wij daar met z’n alle zaten, kwam er een hond voorbij en je raad nooit wat voor een, ja ja een Shiba (ala bijzettafel dan), is dat toeval of niet.

Wat ons betreft is zo’n dag als deze voor hehaling vatbaar, want met vijf Shiba hondjes samen spelen is het nog veel leuker dan met z’n tweetjes.

Vanmorgen was het al vroeg prijs we mochten op het grote mensenbed een cadeautje geven aan het vrouwtje (een mat voor voor de deur met een hondekop er op en een dikke knuffelbuert), ja ze was jarig en dan krijg je zulke dingen had het baasje ons gezegt.
Van hem heeft ze een vogelhuisje gekregen, dan heb ik (Rontu) weer vogeltjes om naar te kijken.

Beneden gekomen moest de oven weer aan en er werd heel veel lekkers klaar gemaakt door het baasje en vrouwtje.
Weer een bananen-chocolade taart (de andere was al voor bijna de helft op, want baajes broer, z’n vriendin en zoontje Mauro waren gisteren al geweest), fruitvlaai, gevulde eitjes, een paar salade’s en vast nog wel iets.
Toen baasje en vrouwtje nog erg druk in de weer waren was daar al ome Wim en een oud vrouwtje, ze noemen haar Tante Netje, maar die hadden we nog nooit gezien, maar ze wast best gezellig hoor.
Die weer weg en aan de laatste afwas bezig waren daar onze mensenvriendinnetjes met hun papa en mama.
He, daar had je ook opa en oma, wat werd het zo weer gezellig in huis.
Even later waren er ook baasje papa en mama, tanta Corrie, tanta Corrie, Debby, Pet, marijke, Annemiek, Patrick, Peter, Mirjam en Micael kwam op het allerlaats binnen.
Al met al een heleboel mensen maar erg gezellig.

Wat ik (Rontu) wel raar vond was dat er op mijn verjaardag niet zo veel mensen kwamen, zou ik wel lief genoeg zijn?
Ik (Keiko) heb haar verteld dat al de mensen verjaardagen zo gevierd worden en dat de verjaardagen van honden in huiselijke kring gevierd worden.
Maar toch gunde wij het vrouwtje een gezellige dag, daarom waren erg lief, we zieden alle mensen even welkom en daarna gingen we ergens liggen of gingen een rondje lopen door de kamer zonder iemand te pesten.
Namens vrouwtje iedereen bedankt voor de felicitaties en de cadeautjes.

Morgen gaan we een dag naar opa en oma toe, vrouwtje en baasje moeten naar Duitsland toe om een handtekening te zetten bij de notaris.
Al die uren in de auto vinden ze niet leuk voor ons, want ze weten nog niet of ze er blijven slapen (in ons huis) of gelijk terug komen naar huis en anders gaan ze toch geen lange wandeling maken, want dinsdag komen ze in ieder geval vroeg terug naar huis.

Vanmorgen mocht ik weer vroeg mijn bed uit om te gaan werken, Remko bleef lui in zijn bed liggen (om uit te zieken) en ook Keiko en Rontu kropen op hun zak, nadat ze te horen hadden gekregen dat ze niet naar het grote mensenbed mochten.
Thuis gekomen, kreeg ik de foto’s te zien van die twee levensgenieters.
Ik maar werken en hun?

Nou, lekker in het zonnetje in de tuin liggen en uitrusten van gisteren, want van een show word je best moe hoor.

En keiko, moet je zien hoe die over mij denkt, ze steekt gewoon haar tong uit.
Ik lig lekker te zonnen vrouwtje en jij bent heel hard aan het werk, lekker puh!
Maar voor de rest van de morgen zijn Rontu en Keiko slapend door gekomen, volgens mij was het goed te doen hoor!

Na een tijdje gaat Rontu Keiko wakker maken, met de mededeling dat er een beest bij haar in de buurt liep.
Het enigste dat Keiko kon denken was, kleine ga nu maar slapen dan kan ik ook weer slapen.
Maar nee hoor ze bleef Keiko wakker houden en op een gegeven momment wist ze het zeker, Keiko dat beest kwam uit je oor gekropen, zei ze tegen haar.
Ook daar was Keiko niet van onder de indruk, maar Rontu, ze snapte niet dat Keiko zo rustig bleef liggen.
Rontu ging het beest dan ook van dicht bij bekijken en kwam tot de conclusie dat het een mier was en toen zag ze er nog meer.

Ze kwam er ook achter dat ze niet uit Keiko’s oor kwamen maar gewoon uit het boomschors kwamen waar Keiko lekker in lag te slapen.Gerust gesteld, ging die kleine ook weer lekker liggen en even later waren ze samen weer in droomland.

Verder heb ik heel de middag weer met de X-Box zitten spelen, nog een week en dan heb ik in ieder geval dat herexamen weer achter de rug.
En morgen is er hier in huis weer de wel bekende vrouwenavond waarbij Remko ook weer onderhanden wordt genomen.
Dus Nancy, tot morgen em als jij hier bent stop ik wel even met leren hoor!

Vanaf gisteren ochtend ben ik mezelf weer voor drie honderd procent aan het inzetten voor mijn herexamen rassenkennis.
Gisteren heb ik dan ook ieder vrij minuutje met het boek op schoot gezeten of de X-box stond aan met daarop allerlei hondenfoto’s met de daarbij behoorende namen.
Aan het eind van de dag kon ik dan ook geen hond meer zien en ben dus optijd naar bed gegaan, zodat ik onze hondjes even niet meer hoefde te zien.

Vandaag heb ik weer gewoon mogen werken en daarna heb ik eerst de hondjes uit gelaten om daarna weer met mijn neus achter de T.V. plaats te nemen en daar kwamen de foto’s van de X-box weer voorbij.

Vanavond ga ik nog een keertje met Rontu naar ringtraining zodat ze nog even kan oefenen voor zondag.
Nou denken jullie wat is er zondag dan, een show in Goes, waar ik Keiko en Rontu heb ingesreven en waar we dus dan naar toe moeten.
Duimen he!

Verder is er vandaag ook nog een afspraak gemaakt met de notaris in Duitsland om daar het huisje over te laten schrijven op onze naam en dat gaan we doen op maandag 18 April (wat een verjaardags cadeau, ik ben tenslotte de 17de jarig) rond de klok van drie uur en dan nog even en de sleutel is van ons.

Vanmorgen zijn we eerst naar een verjaardag geweest van een oom van mij (Remko) en daarna was het weer een rustige zondag.

Na de start van de Formule 1 zijn we weer een stuk door het bos gaan wandelen, ja zo een aantal weken niet (door de loopsheid van Rontu) en zo drie dagen achter elkaar.
Maar ja, van zulk mooi weer moet je genieten.
Dat hebben ik (Remko), Keiko en Rontu dan ook weer gedaan op het dakterras, ik in de hangmat en de twee hondjes ergens op de grond en ik (Patricia) heb weer eens gezellig met de buren en hun kindjes op straat gestaan om te kletsen en te spelen.

Weet je, ik (Patricia) had een diertje mee genomen uit het bos, ze noemen het een Teek.
Ik kwam er achter omdat hij uit mijn haren viel en net langs mijn neus gleed, kriebel kriebel, dus ik kijken wat dat was en ja, een Teek, het eerste wat ik deed was dat beesje dood maken.
Daarna heb ik gelijk mij en de hondjes helemaal na gekeken op beestjes en gelukkig hadden we er niet nog meer bij, want ze kunnen je met een ziekte besmetten.
De ziekte van Lyme wordt deze ook wle genoemd en hij is bij honden goed te behandelen, maar dat wil niet zeggen dat je Teken moet laten zitten.
Om ze eruit te halen gebruik ik een Tekentang en ontsmet de wond als ik de Teek eruit heb gehaald.
Vroeger werd er gezegd dat je de Teek voor je hem eruit ging halen moest laten schrikken (door middel van alcohol of zo), maar dat is dus niet wat je moet doen, want juist dan leegt de Teek zijn maag in jou of de hond en dan kan er besmetting volgen.

Vanmorgen was het even vreemd maar we waren er zo aan gewend hoor.
We hoefde vandaag niks en ook het baasje en vrouwtje niet, nou ja, baasje had alleen tennis maar daar gaan Rontu en ik toch nooit mee naar toe, dus was het vanmorgen een heerlijke luie ochtend.

Op een gegeven momnet ging de telefoon en toen moest vrouwtje even een klusje voor opa en oma doen en toen zij weer thuis kwam zijn we een blokje om gegaan om te plassen en po…n.
Weer thuis zijn vrouwtje, Rontu en ik naar het dakterras gegaan en zijn met we met z’n drietjes in de hangmat gaan liggen, knap he met z’n drietjes in een twee persoons hangmat.

Hier weer een plaatje van een poosje terug, nou een jaartje of twee dan wel.

Zoals jullie zien vind ik het ook heerlijk om alleen in de hangmat te liggen, ik kan dat een hele middag volhouden, lekker in het zonnetje.

Net z’n we nog eens naar het bos geweest, ja het baasje was er ook weer bij.
En weet je ik begin het heerlijk te vinden om in het water te gaan, eindelijk krijg ik het door dat je op die manier minder warm hebt, dus ik was weer helemaal nat en vies.
En nu lig ik weer te dromen maar niet op de zak of op de bank, maar nog lekker in het zonnetje in de hangmat.

Vandaag heb ik eerst gewerkt (op vrijdag ben ik dan totalloss verklaard) en daarna ben ik nog even naar het bos gegaan, samen met de hondjes en het baasje.
Voor de rest was het vandaag een erg rustig dagje, Keiko lag net al lekker bij mij op de bank te slapen en Rontu was al helemaal in dromeland (ze lag in haar zak te slapen en ondertussen had ze het erg druk met dromen).
En nu voor iedereen weltrusten!

O ja, morgen val ik waarschijnlijk ook in een gat, voor het eerst in drie en een half aar hoef ik op zaterdag niet weg, er hoeft nu geen hond naar school,
Ook hoef ik niet te werken en al die jaren is dat niet meer voorgekomen, de ene keer was het school en de andere keer werken en was ik dan een keer vrij dan was er een show of we waren op vakantie, maar er was altijd wel iets en nu helemaal niks.
Wat zal ik nu eens gaan doen morgen vroeg?

Vandaag was het weer zover, ons vrouwtje ging ’s morgens aan de poets en daarna werden de boodschappen weer gehaald.
Maar toen ze daar mee klaar was had ze nog geen tijd voor ons, ze ging samen met het baasje weg en er werd nadrukkelijk door het vrouwtje gevraagd of wij lief wilde zijn.
Nou dat zijn we toch altijd, nou soms ook niet hoor!

Gisteren was het baasje even weg gegaan toen het vrouwtje werken was en toen had een van ons (wie zou het zijn geweest?) weer de krant gelezen en de plantenbak omgespit.
Normaal doen we zo iets niet maar als het vrouwtje zegt altijd gedag en dan zijn we wel lief als we rond mogen blijven lopen en dat wilde baasje gisteren ook proberen maar hij had niet het fatsoen heeft om even gedag te zeggen, eigen schuld dikke buld.
Dus daarom liet het vrouwtje vandaag zien hoe je gedag zegt tegen twee schattige Shiba hondjes en toen ze thuis kwamen was er dan ook niks aan de hand, dus baasje zo doe je dat.

Verder hebben we vanmiddag nog even buiten gespeeld en toen kwam het vrouwtje tot de ontdekking dat wij oer oude spelletjes deden.
Die spelletjes deden we toen ik (Rontu) hier net was ook, dus is ze weer eens tussen de oude foto’s gaan zoeken.
Hier sta ik (Rontu) Keiko lekker uit te dagen, ze wilt naar binnen maar ze heeft geen zin om mij tegen te komen, dus ga ik verdekt opgesteld staan en val aan als ze binnen komt.

En hier loop ik (Keiko) met een kwast in mijn mond en daar ga ik (Rontu) dan gewoon bij aan hangen, zodat we samen spelen met een speeltje.

Verder hebben we ook nog een heerlijke kluif gekregen en hebben die dan ook in de tuin op liggen eten, niet dat het al te goed weer was, maar het was droog en niet al te koud.

Nu liggen we lekker bij te komen van ons drukke dagje.
Want ook al is het vrouwtje aan het poetsen heb ik (Rontu) het hardstikke druk, natuurlijk moet ik iedere keer als de stofzuiger aan gaat kijken waar ik moet helpen.
En wat we gedaan hebben toen het baasje en vrouwtje weg waren en wij vrij rond liepen, dat weten wij maar hun niet
En morgen, dat zien we dan wel weer.

Rontu weet nu wat Pasen in houd, niks bijzonders dus, alleen het baasje en vrouwtje zijn beide thuis en dat is natuurlijk wel gezellig.

We hebben vandaag ook Keiko voor haar eerste behendigheidswedstrijd ingeschreven, hopelijk heeft ze dan meer zin als gisteren avond.
Die wedstrijd is op tweede Pinksterdag en dan lekker dicht bij (in Oosterhout), we zijn benieuwd hoe het gaat.

Hier een foto van de eerste keer in Zwitserland, toen liet Keiko ook al iedereen met grote open kijken.
Wat kan zo’n klein hondje hoog springen zeg en ze doet het ook nog zo sierlijk, was toen de opmerking die we de hele dag hoorde.

En hier nog eens de paaltjes die regelmatig bij ons in de achtertuin staan om haar te laten oefenen.
Ook Rontu doet dit inmiddels al bijzonder goed voor die paar keer dat ze het gedaan heeft, gisteren ging ze dan ook vlugger door de paaltjes dan Keiko.
Dus Keiko, pas maar op, die kleine Rontu gaat je misschien nog wel inhalen en zit dan bij je in de klas, zodat Martin jullie helemaal niet meer uit elkaar kan houden.

Misschien gaan we morgen wel een slurf kopen, die heb je bij Ikea alleen zijn ze daar bedoeld om kinderen doorheen te laten kruipen, maar die kleine hondjes kunnen daar ook wel doorheen.
Dat word weer lachen in de achtertuin, nog even en we hebben al de toestelen staan, we hebben namelijk ook al een band (hoepel), de tafel (de tuintafel) en de wip oefenen we wel met de hondjes in Duitsland in de speeltuin en de A-schutting dat is daar het einde van de skilift, dus die doen ze ook regelmatig.

Vanmorgen ben ik eerst met Rontu naar school gegaan, wat was de wereld klein om ons heen zeg.
Op school heeft ze tijdens de les een bezoekje gebracht aan Glenn en Floyd (een hond van de leraar en een van de lerares), ze kroop gewoon door het net heen waarachter die honden zaten, dus je raad het al het was gezellig.

Vanmiddag zijn we weer eens met z’n drietjes naar het bos gegaan, dat was al zo lang geleden.
Toen de hondjes van onze fokker er waren zijn we al niet gegaan (onze honden los en die van de fokker niet vonden we niet eerlijk) en daarna was Rontu loops en dan ga ik ook liever niet naar het bos.
Maar afgelopen woensdag was de laatste dag dat die kleine bloed verloor en ik vond het dan nu weer wel eens tijd worden om naar het bos te gaan.
Keiko wist al wat er ging gebeuren toen ik haar extra halsband aan deed, ze zat dan ook in de auto de hele tijd te piepen.

In het bos gekomen was het feest voor Keiko en Rontu, eerst ging Keiko los en kreeg het comando vrij en weg was ze als een raket het bos in, daarna mocht Rontu los en kreeg ook het comnando vrij, zij was een spoorzoeker (Keiko, waar ben jij).
Na een minut of drie hoorde ik een harde plons en ik had zoiets van ik zal eens kijken wie dat was, de fluit in mijn mond, fluiten, en ja hoor het waren Keiko en Rontu die wel erg nat waren geworden.
Alleen hun hoofdjes waren nog droog, maar een ding was zeker ze hadden veel plezier in het bos.
Slootje springen, Rontu aan het jagen op keiko, tikkertje spelen, netjes bij het vrouwtje volgen als er netjes aangekleede vrouwtjes voorbij kwamen (ze kregen een compliment van die vrouwtjes dat ze het zo netjes deden), over omver gevallen bomen springen (dikke boomstammen dan wel anders is het te gemakkelijk) en komen als ze gefloten werden en dan het snoepje als beloning.

Thuis gekomen mochten (moesten) ze de tuin in om op te drogen en schoon te worden en nu liggen ze bewusteloos, ze zijn omvergevallen van de stank van dat vieze water (ze stinken enorm dus).

Morgen is het Pasen, iedereen veel plezier met wat je ook gaat doen, Paaseieren zoeken, een boswandeling of gewoon een gezellige dag met vrienden of bekenden.

En Rontu dan weet je ook weer wat dat in houd.

Het was weer een maandag zoals altijd, lekker normaal dus.

Vanmorgen heeft het vrouwtje gewerkt en vanmiddag hebben we met z’n alle lekker in de tuin gezeten.
Nou ja gezeten, wij hebben lekker in de tuin lopen ravotten
Op een gegeven moment ging het vrouwtje met een pot aan de slag en toen ging het in de tuin erg stinken.
Ze noemde het spul kattenschrik en ging daarmee aan de gang toen ik (Rontu) lekker had lopen peuzelen van een of ander drolletje.
Toen zijn we maar snel naar binnen gegaan, want het was echt niet meer uit te houden.
Zouden ze het spul ook verkopen met de naam hondenschrik om ons ook ergens uit de buurt te houden?

Zo meteen ga ik (Keiko) naar school toe, dit is de laatste keer dat ik alleen ga, de volgende keer gaat Rontu ook mee, want die zit dan in de klas voor mij.
Dat vind ik eigenlijk ook wel leuk, dan kunnen we van elkaar zien hoe goed we het doen.

Eerst even dit.
Gisteren stond er een vraag in ons verhaaltje, wat heb ik in mijn bek?
Nou een paasei (een hard gekookt ei dat geverfd is), die moesten we vorig jaar apporteren tijdens de paaswandeling van onze hondenschool Exarcio.
Tijdens zulke wandelingen verzinnen ze altijd wel iets waardoor het een dolle boel wordt.
Ook als we met hun naar Zwitserland gaan worden er altijd wel erg leuke dingen gedaan en daarom gaan we in Mei al weer voor de derde keer me hun mee.
Deze keer mag Rontu ook mee en dat is natuurlijk voor ons ook anders, eerst hadden we alleen Keiko bij en dan kon de ander filmen of foto’s maken onder het trainen maar nu gaan we allebei trainen met ieder onze eigen hond (ik met Keiko en Remko met Rontu).

Vandaag hebben de hondjes weer heel de dag in de tuin doorgedracht, samen spelen, stoeien en zonnen, want hun buikjes moeten nog steeds bruin worden maar dat is nog niet gelukt.
En dat is dan wat ze op zo’n zonnige zondag voor elkaar proberen te krijgen.

Verder is de hoepel ook weer uit de kast gehaald en zijn ook de paaltjes weer in de tuin geplaatst.
Dit zijn allemaal dingen waardoor het behendigheid geoefend kan worden en ik moet zeggen de hondjes vinden het nog steeds leuk om te doen.
Keiko sprong vandaag wel op ruim een meter hoogte door de hoepel, dit kwam omdat ze aan Rontu wilde laten zien dat ze het zo goed kon.
Baasje had het helemaal niet in de gaten dat hij de hoepel zo hoog had, hij was namelijk de snoepjes aan het klein maken en daar ging Keiko, door de hoepel, super hoog.

En het Remko en ik zijn met het huisje in Duitsland bezig geweest, hoe wordt het aangekleed en hebben de papieren nog eens doorgelezen.
Ook ben ik weer bezig geweest met mijn rassenkennis, ik heb nog een paar weken voor het herexamen, dus leren, leren en nog eens leren.

O ja, de uitslag van de poll is nu eigenlijk ook wel bekend, de hondjes hebben toch dingen geleerd van Obi en Nagai en dat zien we nog vaak terug, tijdens het spelen voornamelijk, ze halen de raarste dingen uit en tijdens de begroeting zijn ze ook wilder.
We denken ook wel dat ze soms nog wel missen, als Keiko ligt te dromen gaat haar staartje regelmatig op en neer en dat deed ze voorheen nooit.
Dus waarschijnlijk vergeten ze de mannen nooit.

Komt het vrouwtje vanmiddag weer thuis met Rontu, nadat ze naar school waren geweest, komt Rontu naar mij toe met de mededeling dat ik de groetjes krijg van de hondjes van Martin en Brigitte (de leraren van onze school).
Hun hondjes (5 stuks) mochten een keer mee (moesten, er was geen oppas) en Rontu heeft dan ook al goed kennis met ze kunnen maken en die reutjes weten dan ook gelijk goed wie ze is en zullen ze nooit meer vergeten, wat wil je anders met een loops teefje, die laat wel indruk achter.

Vrouwtje is tussen de oude foto’s gaan snuffelen (om het gemis van de foto’s goed te maken door het kapotte fototoestel, vrouwtje wil ook graag dat het snel terug komt hoor) en hier lig ik verdekt op gesteld naast Glenn (de Flatcoated Retriever van Martin), bij Noa (Labrador Retriever van Suzanne) een een van de Golden Retrievers van Martin of Brigitte.

Ze kwam ook nog een leuke foto van mij tegen van ongeveer een jaartje geleden en kijk eens goed in mijn bek, wat zou ik daar in hebben zitten?
Deze foto is gemaakt tijdens een wandling met school en hopelijk gaan we binnekort weer zo’n wandeling doen, ik vind dat namelijk altijd erg leuk.

En dan nu het leuke van vanmiddag.
Omdat Rontu nog steeds loops is zijn we weer niet naar het bos gegaan, wanneer is het nou eigenlijk afgelopen ik wil wel weer een door die struiken rennen, vrouwtje roept dat het nog wel even kan duren, want ik was de eerste keer vijf en een halve week loops en Rontu nu precies drie weken zegt ze.

Maar om ons toch een plezier te doen heeft ze de hoepel weer uit de kast gehaald en hebben we daar mee gespeeld.
Ik weet heel goed hoe dat moet en vind het helemaal super om te doen, maar Rontu wist nog niet zo goed dat als ze hoog genoeg sprong ze niet heel de tijd in de hoepel bleef hangen, maar er zit verbetering in, nog een keer oefenen en ze snapt het hoor, wat een slimmerik he!

Al een paar dagen achter elkaar zijn wij ’s middags lekker aan het buiten spelen, jaaaaa, het wordt weer lente en dan gaat de achterdeur weer open.

Ik (Rontu) hoef dan mijn broekje niet aan en dat bevalt me wel.
Alleeen het vrouwtje wordt er een beetje gek van, want ik vergeet nog iedere keer buiten te blijven en ren dan gewoon naar binnen en krijg dan te horen dat ik naar buiten moet of anders ……, ja hoor het broekje aan.

Ik (Keiko) krijg altijd de zomer, eeuuuhhh de kolder in mijn bol en ga alleen maar rondjes rennen in de tuin, met het gevolg dat Rontu ook achter mij aan rent.
Ook heb ik dan een beertje dat door de hele tuin vliegt (nee niet als baasje in een vliegtuig maar gewoon zo) dan pak ik het weer, schud het eens goed door elkaar, laat het los en daar gaat het weer een paar meter verder.

Nu zijn we allebei zo moe dat we lekker bij het baasje op de bank liggen en vanavond vroeg in ons huisje kruipen, nadat we nog een rondje hebben gewandeld.

Morgen mag ik (Rontu) weer naar school met het vrouwtje en daarna gaan we vast iets leuks doen, misschien wel naar het bos.
Nou denken jullie vast, het bos daar komen jullie toch vaker.
Nou nee, op het moment niet echt, want het vrouwtje wil op haar gemak in het bos lopen zonder dat ik (Rontu) allemaal reutjes ga op zoeken en daar spelletjes mee ga doen, dus zodoende.

Morgen weten jullie wat het is geworden.

Al een paar dagen doe ik allemaal raar, teminste dat roept het vrouwtje.

Bijna iedere keer dat we gaan wandelen roept ze, Rontu; je bent een vrouwtje!
Maar wat doe k nu verkeerd als ik een poot optil tegen een boom aan, ik wil alleen maar de reutjes uit de buurt laten weten dat ik er ben, dat ik een mooie knappe meid ben en wel zin heb in een spelletje, daar is toch niks mis mee.
Vrouwtje; de volgende keer hoef je me niet te vertellen dat ik een vrouwtje ben en ik ga wel weer normaal doen tegen de tijd dat ik niet meer loops ben.

Verder mocht Keiko vandaag in de achterbak van een graafmachine (ja echt, die van de buurkinderen) en misschien mag ik morgen wel.
Als het weer zulk lekker weer is als gisteren en vandaag mogen we weer heel de middag in de tuin spelen en ook even voor op straat waar alle kindjes van de buren dan ook aan het spelen zijn en dat vind ik altijd erg leuk.

Na een aantal uur met mijn eigen hondjes te hebben gekroeld eindelijk het verslag van de Cufts ( de hondenshow van Engeland).

Woensdag middag hebben Remko en ik een voor een de dames (Leni, Ilone en Niji) opgehaald om samen naar Delane te gaan die ons in Engeland zou vervoeren en die ook de engelse taal machtig is.

De tocht naar de boot ging helemaal van zelf, op de boot moesten we Niji alleen in de auto achterlaten, maar na drie en een half uur te hebben geschommeld mochten we weer naar de auto en blij dat Niji was, eindelijk weer samen.
Even later moest Delane links gaan rijden en dat viel super mee, na een round a bound (rotonde’s dus) of drie te hebben gehad was zij al helemaal gewend en wij begonnen het ook al te snappen.
We hadden Remko trouwens ook mee genomen, het navigatie geval (de Tomtom van Remko) werd al gauw omgedoopt en zodoende had ik mijn mannetje toch bij de afgelopen dagen.
De verdere autoreis van drie uur ging voorspoedig maar wat bleek “Remko”wist niet waar Bodymoor Heath lag en daardoor duurde het toch wat langer voor we ons bed in konden rollen in het super hotel dat we hadden.

Na een engels ontbijt zijn we donderdags naar de Crufts gegaan om te shoppen.
Nou hadden een heleboel mensen verteld dat daar veel te koop was, maar Shiba’s die zijn echt nog niet populair dus onze centjes bleven in onze zak ( baasjes van Khoda; sorry maar wijj wilde wel wat kopen maar er was echt niet veel bijzonders).
Ook hebben we die dag gekeken waar we naar toe moesten en hoe het allemaal ging.
Nou wat bleek de keuringen gingen hetzelfde al hier in Nederland dus dat was makkelijk.
Om een uur of vier weer naar het hotel om met vier dames een leuke wandeling te maken.

Delane bleef achter in het hotel, ze ging een middagdutje doen.
Wij hebben toen een hele boel leuke plekjes gezien, jammer dat de taal me niet aanstaat anders zou ik daar gerust een keer op vakantie gaan, wat een mooie omgeving zeg.
Na ’s avonds in het hotel te hebben gegeten vroeg naar bed, want de grote dag kwam eraan.

Op vridag vroeg uit ons bedje om naar de Crufts te gaan. om half negen zou de keuring van de Shiba’s beginnen en met Ilone dan bij je moet je er dan om half acht zijn en dat hebben we makkelijk gehaald hoor.
Om vijf voor zeven liepen we het gebouw binnen, wat opviel was dat er helemaal geen dierenarts aanwezig was om te kijken dat er geen honden met ziektes of loopse teven waren.
Hoeveel moeite je moet doen om de hond mee naar Engeland mee te mogen nemen is niet meer normaal een half jaar van te voren ben je al bezig met bloedtesten en zo en er word bijna niet naar gekeken ( Niji is allen maar gecontroleerd of ze haarzelf wel was, de chip werd gecontroleerd met naar engeland gaan dat was het dus).

En toen het moment van de waarheid.

Ilone moest met Niji de ring in en zenuwachtig dat ze was, ik heb gewoon de borstel afgepakt, ze bleef Niji namelijk maar borstelen en aan zo’n knappe hond moet je zo min mogelijk doen.

Niji op haar plaats gezet en maar hopen dat het goed gaat, dat was het enige wat ze kon doen en het ging goed.

Het rondje lopen ging goed en zelfs de tafel ging ook goed (niji was de vorige show ergens van geschrokken dus daar was Ilone ook erg bang voor).
En wij als toeschouwers maar duimen dat het leuk af zou lopen en dat deed het .
Na dat de groep gekeurd was bleek dat Ilnone met Niji op de vierd eplek mocht gaan staan en dat is niet niks op de Crufts.
Want ook daar hebben ze last van vriendjes poletiek en dan is het heel wat als je als buitenstaander dan zo ver komt.

Uit de ring gekomen zei Ilone niet meer dan dat ze het idee had dat ze haar hart uit ging spugen zo zenuwachtig was ze geweest en dat ze zich heel goed realiseerde dat ze op de Crufts mee heeft mogen lopen.

Na toch nog wat te hebben gekocht zijn we om vier uur weer naar het hotel gegaan om daar de dag vol te maken.
Gisteren hebben we heel de dag gedaan om terug te komen naar huis en vannacht om twee uur waren Keiko en Rontu weer helemaal gelukkig, het vrouwtje was ook weer thuis.

Ik wil Ilone, Leni, Niji en Delane bedanken voor het gezellige uitstapje en volgend jaar misschien weer (vorig jaar was het Duitsland) een uitstapje.

Nu ga ik de hele show op t.v bekijken, want Remko heeft alles opgenomen, wat ik al wel weet is dat de beste Shiba ook de groeps winnaares is geworden en dat die vanavond weer gekeurd gaat worden voor de beste hond van de show, het zal toch niet waar zijn, dan komt er misschien nog een run op Shiba’s.