Wij weten echt wel dat dit eigenlijk helemaal niet mag, maar het is toch wel erg lekker.

Het vrouwtje lag een dutje te doen op de bank (ze is nog steeds niet helemaal opgeknapt, het gaat wel de goede kant op hoor, een echte volhouder hoor, want ze gaat ook gewoon werken en zorgt voor ons, baasje en het huis)en toen ben ik (keiko) als eerst bij haar gaan liggen en een tel later kroop ik (Rontu) er ook gezellig bij.
We wilde het vrouwtje warmte en gelijk een kroelbeurt geven, zoals jullie zien kunnen je dat wel aan ons over laten.

Even terug komend op het feit dat het eigenlijk niet mag, ze willen hier in huis de rangorde in stand houden en dat is met mij (Rontu) erbij wel nodig, ik ben dan wel de kleinste maar ik weet nog niet goed waar ik op de rangorde trap thuis hoor.
Vrouwtje is baas (alfa teef).
Baasje komt daarna (alfa reu).
Ik (Keiko) volg dan en ik (Rontu) weet nog niet precies waar ik thuis hoor, soms denk ik boven baasje, dan weer boven Keiko en ook vaak onder Keiko en daar zal ik wel thuis horen, maar dat wil ik wel zeker weten.

Als de rangorde duidelijk is voor iedereen gaat het leven een stuk makkelijker, wij hondjes luisteren dan een stuk beter naar de baasjes en dat is weer fijn voor hun, andere mensen en dieren.

Maar dat wil niet zeggen dat het ook bij ons in huis wel eens mis gaat en dat wij dus gewoon bovenop het vrouwtje gaan liggen (als het niet mag horen we het wel), wij krijgen ook wel eens eerst eten of gaan als eerste naar buiten en dat zijn nu allemaal dingetjes die tegen alle regels in gaan.

Maar gaat het echt fout en het blijkt dat wij hondjes de baas worden dan worden gelijk de regels weer super uitgevoerd en dan is alles zo weer goed.

Ik heb mijn verzameling tandjes van Rontu maar eens op de foto gezet, er zulen er nu waarschijnlijk geen meer bij komen.

Het ene stukje dat er nog in zit valt er vandaag of morgen ook wel uit (het zit namelijk ook al erg los) en dat is fijn, want dan hoeft Rontu namelijk niet naar de dierendokter toe om het eruit te laten halen.

Van Keiko hebben ik meer tandjes gevonden maar die spuugde ze dan ook gewoon uit, brokjes vond ze toch echt lekkerder.
En die kleine denkt alles op te kunnen eten, dus zo ook haar tandjes.

Voor de mensen die het willen weten;
De kleintjes zijn de voortanden (2) en heten incisivi
Hoektanden (3) en heten canini
Valse kiezen(2) en heten praemolares

Zo nu hebben jullie ook gelijk een stukje van mijn cursus (kk1) gehad!

Dit is eigenlijk het berichtje van 16 september maar wegens een probleempje op de web-log site was het gisteren niet te plaatsen.

Vanmorgen tussen tien en twaalf uur zou er een iemand komen van de Raad van Beheer, luisterend naar de naam v.d Tillaart.
Nou om een uur of half elf was hij er en hij had een welkom onthaal door Keiko en Rontu die hem bijna onderste boven liepen.

Hij kwam omdat wij een kennelnaam hebben aangevraagd en als die niet in Nederland voorkomt, dan moet hij een bezoekje aan huis brengen om te kijken of je wel de juiste honden hebt bij de juiste chipnummers en bij de juiste stamboom, nou bij ons was dat ook het geval.
Verder heeft hij allerlei vragen gesteld zoals;
Wil je vaak een nestje?
Ben je lid van de rasvereneging?
Worden de hondjes ieder jaar ingeent?
Heb je kennis van zaken omtrent fokken (KK1)?
Enz.
Verder vond hij alles prima, controleerde eigenlijk niets en gaf de dek-en geboorte kaart af, die moet je insturen als je nestje geboren is, en dat duurt nog een hele tijd.

Nu zal je denken waaarom een eigen kennelnaam, nou wij willen dat onze eigen pups ook onze eigen “achternaam” krijgen en niet naamloos of met andermans naam de wereld in gaan.
En wat die naam zal worden is voorlopig nog een raadsel, wij weten gelukkig de vijf namen die we hebben opgegeven wel en hopelijk is er eentje bij die nog niet in gebruik is op deze wereld.
Eigenlijk hopen we dat het al de eerste naam wordt die we hebben opgegeven, namelijk; TENSHI YOI, jullie lezen het zo snel mogelijk als we nieuws hebben.

Verder heb ik vandaag wat huiswerk gedaan met Rontu, zij heeft heel wat in te halen op school, maar dat zal wel goed komen.
En ook heb ik weer wat zitten leren, ja, je kunt het maar niet genoeg doen.

Gisteren avond ben ik weer met Keiko weg geweest en deze keer was het weer naar showtraining in Bergschenhoek.
En ja hoor, ook dit ging weer lekker, volgens mij denkt ze; ik doe maar wat vrouwtje wilt alles is beter dan thuis blijven bij Rontu!

Ik heb vandaag nog een leuke foto gevonden van onze vakantie en daar zie je dat de hondjes steeds meer op elkaar gaan lijken.Teminste wat hoogte en breedte betreft, oftewel je kunt goed zien dat Rontu nu toch echt een heuze hond aan het worden is, al blijven het twee totaal verschillend hondjes om te zien maar ook het karakter is heel anders.

Verder heb ik weer zitten leren voor mijn cursus en ook heb ik mij zelf zitten bedenken wat morgen die meneer van de Raad van Beheer komt doen.
Hij komt langs na aanleiding van onze kennelnaam aanvraag en die hebben we aangevraagd om ieder nestje wat er bij ons geboren gaat worden onze eigen naam mee te kunnen geven.
Nu duurt het nog een hele tijd voor er hier een nestje komt maar met die aanvraag voor die naam kun je niet vroeg genoeg beginnen, er moet namelijk uitgezocht worden of die naam al niet bestaat en zoniet of hij wel door de beugel kan.
Morgen zal ik vertellen wat die man kwam doen en vragen, tot dan.

Vandaag hebben Keiko en Rontu zich voorbeeldig gedragen, het enigste wat ze gedaan hebben in slapen, slapen en nog eens slapen.
Dit zal nog wel even duren ook, want die 2 zijn de vakantie nu nog aan het verwerken, of hebben hun hier thuis vakantie en daar in Duitsland niet?
Maar ik kon mijn eigen daardoor weer eens concenteren op mijn cursus kk1 en ben daarom gaan leren.

Verder gaat het wisselen van de tandjes van Rontu gewoon door, ik heb er Duitsland 4 weten te bemachtigen en vandaag heb ik ook weer een mooie kies gevonden.
Het enigste probleempje is dat er in Duitsland een melk-hoektand is afgebroken (er zit nog een puntje in) en die moeten we er nu zelf proberen uit te wiebelen, mocht dit niet lukken voor dat ze zes maanden is dan moet het er onder een kleine narcose er uit gehaald worden, dus we gaan maar iedere dag een tijdje aan haar tandje wiebelen.

Sorry hoor!
Mmaar gisteren waren we te laat terug om daarna nog eens iets te schrijven, dus nu hier een korte impressie van onze vakantie en de daarbij behoorende foto’s.

Samen een flinke wandeling maken van een kilometer of 10, dat hebben we niet 1 keer gedaan maar bijna iedere dag, we zijn daar nu ook eens een keer voor naar andere dorpjes in de buurt gegaan.Mensen die wel eens met ons zijn mee geweest weten dat Keiko en ik dan ’s morgens dan al een wandeling er op hebben zitten van huis naar de bakker en terug, want er gaat toch niets boven verse broodjes bij het ontbijt.Hier waren we bij een meertje waar baasje ’s morgens met de huisbaas (Udo) de auto had neergezet en die wij toen weer te voet moesten gaan halen.Udo vond het trouwens super dat we nu twee hondjes hadden en ja hoor we hoefde weer de rekening niet te betalen, dus ook meteen de uitslag van de poll.Na zo’n lande wandeling was het eerst lekker eten op het balkon om daarna te gaan leren.De hondjes hadden dan ook zo hun bezigheden, Keiko hield iedereen en alles in de gaten die langs ons balkon kwamen (mensen, paarden en ook onze overburen de koeien) en Rontu ging gewoon zonnen.Ook hebben we nog andere dingen gedaan.Hier waren we op een ballonfeest waar heel veel luchtballonnen de lucht in gingen en waar ook een kermis bij was.Verder zijn we met z’n alle in een stoeltjes lift naar boven op de berg gegaan om hem daarna weer af te lopen.Mini golf was ook erg leuk, ach en winkelen hoort er ook een keertje bij.

Maar met een jong hondje er bij is toch alles wat anders, je mag er namelijk niet zo lang mee lopen.
In het begin droegen we ze dan ook gewoon als ze moe geworden was en wij geen zin hadden om weer te stoppen met wandelen maar op een gegeven moment zijn we ze in de rugzak gaan dragen, terwijl Keiko gewoon haar pootjes moest gebruiken en wij natuurlijk ook onze benen.

Al met al was het weer een geslaagde vakantie waarin we weer regelmatig zijn gaan uit eten en dan werden de hondjes ook verwend daar Monica (de vrouw van de huisbaas, hun hebben ook een cafe/restaurant), lekkere stukjes vlees en varkensoortjes waren de normaalste zaak van de wereld voor hun.

Ach en gisteren ook nog een bezoekje gebracht aan Ursula en de rest van haar gezin, daar horen ook haar 3 Shiba hondjes bij en dat was ook weer erg gezellig.
Dus als je het goed bekijkt, volgend jaar weer zo’n vakantie!

Het baasje had het vandaag getroffen, op een gegeven moment lag hij met twee beeldschone hondjes op de bank.

Eerst was Keiko bij hem gekropen om hem een “Shiba groet” te geven.
Voor wie niet weet wat dat is; ze leggen de bek om je arm heen en gaan dan met hun tong onder je arm door zitten rollen, het is een een zeer aandoenlijke groet alleen een beetje eng voor degene die niet weten wat er gaat gebeuren.

Even later kroop Rontu er ook bij om op haar manier te kroellen.Nou weet zij nog niet hoe je iets lief doet dus gaat dat erg wild.Ze springt dan over heel je lijf en geeft over heel je gezicht een lik met haar tong en aait met haar pootjes.Maar na die kroelpartijtjes zijn ze lekker tegen het baasje aangekropen om daar een uurtje knus mee op de bank te liggen.

Verder hebben we vandaag twee teken gevangen bij Keiko uit haar lijf.
Het is zo mooi, Keiko geeft namelijk zelf aan dat ze “een beestje” heeft.
Komt dan naar mij toe en springt op schoot en als ik haar dan beet pak, pak ik ook altijd gelijk in de teek en kan ik dus de tekentang gaan halen.
Na dat ik de teken had vewijderd hebben we bij alletwee de hondjes een algehele “beestjes”(een teek noemen we hier zo) controle gedaan.
De hondjes blijven dan heel rustig op hun rug liggen op het comando; beestjes kijken, en we kunnen ze dan ook helemaal goed betasten en om draaien op hun buik.
Tot we zeggen dat we klaar zijn, maar dan vliegen ze ook weer gelijk op en zijn weg.

Je kunt aan Rontu echt zien dat ze op straat goed haar oogjes de kost geeft.

Vanmiddag waren we wat aan het kletsen bij de poort en daar heeft ze een vrouwtje haar kindjes drinken zien geven uit een klein limonade flesje.
Toen we thuis kwamen en de vuilnisbak werd geleegd had ze een klein limonade flesje te pakken wat boven op die vuilnisbak lag.

.

En weg was ze, de achtertuin in.
Keiko ging er ook meteen achter aan, want die weet hoe het smaakt.

Maar vandaag was Rontu haar een keer te snel af en die zocht dan ook meteen een plekje waar ze lekker kon gaan liggen drinken.
Zeg nu zelf, het lijkt net of dat Rontu met de fles is groot gebracht, die voorpootjes net zo mooi om het flesje heen.

Maar toch houden we het voor de hondjes maar gewoon bij water, wij geloven dat dat beter is dan al dat zoette spul.

O, ja, bij Rontu gaat het wisselen van tandjes gewoon door, gisteren is haar achtste tandje eruit gevallen en natuurlijk is het weer nergens te vinden, net als die andere zes (eentje hebben we gelukkig wel).

Vanmiddag weer lekker naar het bos gweest, zoals we veel vaker doen en dit wordt dan ook niet altijd meer vermeld.

Het leek wel alleen op de wereld maar dan met z’n drietjes, er liep voor de rest niemand in het bos en de hondjes konden dus heel de tijd rennen en vliegen zonder te hoeven volgen naast mij.
Die twee hondjes zijn weer helemaal uit hun dak gegaan.

Rontu was me zo dankbaar voor dit avontuur dat ze toen we thuis waren bij mij op schoot kroop en kwam kroelen.
Ze was helemaal uit geteld van achter haar zus Keiko aan te rennen.
Ze ging daar door helemaal in haar kroelbui op en heeft zo wel een half uur bij mij gelegen, gezellig toch.

O,ja, tandje zeven van Rontu is er vandaag ook uit gevallen, maar waar het gebleven is, ik zou het niet weten.

Vandaag niet al teveel gedaan met de hondjes, ze habben toch ook vakantie.
Eerst hebben we alle twee gewerkt en daarna zijn we de boel gaan voorbereiden voor een BBQ met een stel mensen uit de buurt.
Dus hebbeb ze zich zelf bezig gehouden.
Hier zitten ze met elkaar te spelen onder de bank.

Die mensen staan altijd met hun kindjes buiten te spelen en gaan dan ook met onze hondjes spelen, net of het echt kindjes zijn.
De kinderen doen ook allerlei dingen met Keiko en Rontu zoals; hoepelen, voetballen, fietsen enz.
Ze horen er gewoon bij bij de groep, leuk om te zien hoe dat gaat hoor.

Vanavond zitten de hondjes dan ook weer alleen thuis maar als er wat is zijn we er zo, want we zitten maar onder de poort en horen het dus gelijk als er eentje aan het huilen is (maar dat zal eigenlijk wel meevallen hoor, want ze zijn toch vaker alleen thuis).

Ik had vandaag weer een verassing voor Keiko en Rontu.

Nadat ik de boodschappen gedaan had en het huis had opgeruimd kregen ze te horen dat we vanmiddag naar hun grote vriend zouden gaan.

We gingen met een speciale reden naar Byron toe, hij heeft er namelijk ook een broertje bij, Piper genaamd.

Rontu heeft zich vanmiddag dan ook erg vermaakt, ze was niet meer de jongste, Piper is 5 weken jonger.
Maar ze waren nu nog aan elkaar gewaagd als het om het formaat gaat.

Ze hebben daar thuis heel de boel lopen afbreken met z’n tweetjes, wat een lollig gezicht zo’n Shiba pup met een Newfoundlander pup erachter aan hollend en overal onder door kruipend.

Keiko kreeg eigenlijk geen rust van Byron, die is volgens mij wel erg verliefd.
Hij blijft namelijk terug komen en wordt iedere keer af gesnauwd door haar, maar hij leert er niks van.

Op het einde van deze dolle middag konden de hondjes nog net even wat tijd maken om met z’n alle op de foto te gaan.Wat een bende bij elkaar, toch!

Wij zijn gisteren nog een rondje door het bos gaan wandelen.
Wat ons op viel was dat Rontu niet gelijk van het pad af ging (Keiko doet dit altijd wel, die gaat ook erg ver van ons vandaan), en dus ook niet erg ver van ons weg ging.

Onderweg hebben we ook nog spoorzoekkertje gedaan, bij Keiko ging dit helemaal goed alleen waren de bosje te dicht begroeid dus kwam zijn terug naar mij over het gewone pad.
Rontu liep ook bij het baasje toen ik op de fluit floot, maar die hoorde hem wel maar wist niet goed wie er op de fluit floot en hoe ze er dan moest komen.
Baasje is toen hard mee gaan lopen en ik heb nog een keertje gefloten toen ze dichterbij was en ja hoor, roeftem daar was ze, knap toch.

Even later naar een watertje gegaan (ook in dat bos), Keiko ging natuurlijk weer niet verder dan haar buik en Rontu wilde eerst helemaal niet, dus baasje heeft haar toen voor ieder stap in het water beloond met een snoepje.

Wij weer op pad naar de auto en weg waren die twee Shiba’s.
Wij even wachten en toen toch maar weer de fluit gebruikt en ja hoor , daar was Keiko en even later ook “Rontu”.
Nou denken jullie waarom staat dat tussen “‘” ‘s, nou hierom.
Rontu was namelijk niet meer onze eigen hondje dat we weg hadden zien gaan, ze was helemaal klets nat en even ervoor wilde ze het water toch echt niet in, dus wat er gebeurd is weten wij niet en zullen wij ook nooit te weten komen.
Wij denken dat ze samen terug wilde komen naar ons, maar dat Rontu een slootje verkeerd heeft in geschat.
Ach ja, eind goed al goed!

Vanmiddag alleen een beetje huiswerk gedaan met Rontu.
Dat krijgt ze iedere week mee naar huis van school.
Deze week is het een speeltje weg gooien en je moet zorgen dat ze het terug komt brengen, en zit/sta en blijf en de afstand steeds groter maken.

Het was eigenlijk te warm maar anders doe je met dit weer heel de week niets en we moetten natuurlijk wel een beetje luisteren naar de juf.

Verder liggen Keiko en Rontu nu lekker aan een kluifje te knabbelen in de tuin en door die tuin zullen ze vanavond nog wel de nodige rondjes rennen.

Aangezien dat ik heel de dag eigenlijk niet thuis ben geweest hebben de hondjes hun zelf moetten vermaken.

Rontu heeft eigenlijk heel de dag in haar huisje gezeten (geen straf meer hoor) en Keiko heeft ’s morgens lekker rond mogen lopen en is ’s middags ook in haar huisje gemoetten (voor de show)

Maar vanavond gaat het baasje lekker met Rontu leuke dingen trainen en ik ga met Keiko lekker weer eens naar school.
Zou ik de weg nog wel kunnen vinden?
Het is namelijk al weer een paar weken geleden dat ik daar geweest ben, ach ik zie wel en anders kom ik wel weer gelijk naar huis.