Wilde het vrouwtje vanmiddag de web-log gaan bijwerken, ging de deurbel.
Staat het broertje van baasje voor de deur met de vraag of ze een kopje koffie konden komen drinken.
Nou iedereen weet dat hier altijd de deur open staat, dus nu ook.
Opeens waren Mauro (ons mensenneefje), zijn vader en zijn moeder binnen en dat was toch wel een beetje vreemd, hun kwamen eerder altijd maar met z’n tweetjes en nu waren ze met z’n drietjes.
Nu moet ik zeggen dat dat manneke erg lekker rook (Zwitsal zeggen ze).Ook Rontu vond het leuk maar die weet nog niet goed dat ze haar pootjes niet moet gebruiken om te kroelen, ik ben wat dat betreft veel rustiger in het begroeten van mensen.Omdat Rontu en ik het zo goed deden kregen we een kluif, maar die liet ik liggen toen Mauro begon te huilen (het was etenstijd) en ging ik kijken of ik hem moest helpen of troosten.Rontu had toen ze die kluif had helemaal geen aandacht meer voor Mauro, erger nog, ze wilde ook niet mee op straat.
Mauro; Rontu en ik vonden het erg leuk om je te leren kennen en we hopen dan ook dat je als je wat groter bent veel met ons komt spelen en wandelen.
Tot de volgende keer!
Ik hoop ook dat het morgen weer wat beter weer is, vandaag was het zo maar flut, dan kunnen we weer naar het bos of in de tuin spelen.
Ik had er natuurlijk eerst met Keiko een potje geworsteld, daarna ook nog een super grote kuil op gegraven (ik kwam alleen niet ver met dat graven) en toen konden mijn oogjes dicht vallen.Ik moet eerlijk zeggen dat het vrouwtje vaker dat saaie klusje mag gaan doen, want ik vond het nou niet echt een straf daar op dat grote mensenbed.
En zoals je ziet waren we er op tijd en niet zoals vorige keer, toen was de race al gelopen.Het is een mooi gezicht zoals die beesten voorbij komen rennen, met z’n tweetjes naast elkaar en met een hond of zes achter elkaar en dan de slee (nu een karretje natuurlijk)
Deze roedel is net klaar met hun race en zitten te wachten op hun eten, nou wat dat was willen wij niet weten, het zag er erg onsmakelijk uit en volgens ons lusten onze eigen hondjes er ook geen pap van (zal eigenlijk wel, honden eten heel andere dingen als ons).
Ook ik begin er ondertussen een beetje de balen van te krijgen, van die leerboeken dan, overal liggen ze, op de tafels en ook op de bank.
Is ze niet aan het leren dan moet ik luisteren en gaat ze samen met mij huiswerk oefenen voor school.
Waar dat verklap ik niet, dat zie je wel als je eens op bezoek komt.Vorige week waren de “posters” klaar en had ik de lijsten gekocht, maar vandaag heb ik ze pas opgehangen.
Eerst was Keiko aan de beurt op de show en daarna ik.
Dus we konden pas rond twee uur weg om naar de sledehonden te gaan.
Toen straks had ons baasje de schrik van zijn leven, toen hij thuis kwam van zijn werk zaten er zes vrouwen op hem te wachten.
Rontu stond met haar hele tong (dit is maar een klein stukje meer) buiten haar mond met de gedachten van; van dat tuinieren wordt je echt moe en krijg je dorst.En Keiko stond er op een afstandje bij met de gadachten van; ik heb niets gedaan hoor.Maar nou weet ik zelf wel wat ik gezien heb en dat is dat ze met zijn tweetjes schulig zijn, maar ach, het was ook wel leuk om te zien en dan grijp je niet altijd in, dan maar wat werk extra.
Nou moet je zoiets tegen mij niet zeggen, want juist dan ga ik nog eens kijken en zie ik daar een heel lief beestje in de struiken zitten.
Ik heb vandaag vanalles gedaan, zodat ik op een gegeven moment niet meer wist wat ik moest gaan doen.
Op zo’n treurige dag heeft het vrouwtje zoiets van ik ga maar weer leren.
De mensen die
Het was nog niet lang geleden dat we dit gedaan hadden, maar toch was het er weer tijd voor, een partijtje stoeien.
Ik ben bijna heel de dag bezig geweest met de honden en het leren over hun.
Er waren vanmorgen weer een paar zonnestraaltjes in huis en wat ik dan het liefste doe is er lekker in gaan liggen.
We hebben weer post gekregen en daar zat een mooie foto bij van mijn neefje Umai, is het geen dotje?
Het was een les vol voorbereidingen op het examen van volgende week.En dit moet ik allemaal kennen; volgen, zitten, af, sta, blijf, tandjes kijken, apporteren, terug plaats, los en nog wel een paar dingen.Ik vind dit zelf eigenlijk wel erg veel, maar het vrouwtje en baasje hebben er vertrouwen in dat het goed gaat, dus dat zal dan ook wel zo zijn.Ik ga volgende week maar goed luisteren dan heb ik het halve werk al gedaan, want als ik niet oplet weet ik niet wat er moet gebeuren en dan zak ik voor mijn examen en dat wil ik niet.
Ik heb weer eens laten zien dat ik kan apporteren.
Ook staan ze wel eens zo te snuffelen dat ik mezelf makkelijk kan verstoppen, achter een boom of gewoon op een bankje (daar verwachten ze me niet) en als je dan stiekem kijkt waar ze blijven zie je ze rond kijken of ze me ergens zien lopen.Als dat niet het geval is gaat Keiko haar neus gebruiken en ze vind me dan altijd wel en Rontu die loopt meestal dan achter Keiko aan en vind me zo ook terug.
Hier sta ik op tafel om gekeurd te worden en maak eerst kennis met de hand van de keurmeester (ik had die hand al eens eerder geroken, dus het zat wel goed).
Thuis gekomen had ik dan ook gelijk twee dolle hondjes aan mijn benen hangen im zo bij de visjes te kunnen komen, maar dat was pech ze werden op de aanrecht gelegd.Op een gegeven moment kwam het baasje naar beneden en toen kregen ze er pas een.Keiko deed natuurlijk al haar kunstjes om er maar zo snel een te krijgen, en Rontu probeerde het visje iedere keer uit baasjes hand te pakken, pech dus, dat word af en foei en dan mag je naar het visje kijken zoals Keiko weet.Maar ook zij weet nu dat ze moet luisteren, anders mag ze naar het visje kijken tot ze een ons weegt.Rontu bleef trouwens heel de tijd naar het baasje kijken met de blik in haar ogen van; mag ik hem nog steeds niet opeten.Nou om jullie gerust te stellen, ze heeft hem ondertussen op hoor!
Nou heb ik even bij Keiko afgekeken hoe het moest en ben toen zelf aan de slag gegaan.Het resultaat een frisbee die helemaal aan gort getrokken was, leuk om te doen hoor!
Het was weer zo ver, als het baasje ons hondjes uitlaat kan je eigenlijk altijd wel wat verwachten.
Vanavond was het weer tijd voor de ringtraining.
Over een paar weken gaan we weer naar de kermis maar dan de grote in Breda en hopelijk vind ik het daar weer leuk en licht er ook genoeg lekkers op straat (ik mag er eigenlijk niet aan komen hoor maar baasje en vrouwtje zien niet alles!).
Ik vind het altijd heel knus om dan bij het vrouwtje te kruipen en dan samen een dutje te doen.Of soms (vandaag dus) ga ik wel bij haar liggen maar ga ik t.v. kijken en dan zie ik wel wanneer ze weer wakker wordt.
Vandaag moest ik net als altijd weer gewoon werken, er moet toch iemand wat geld verdienen om de hondjes naar school te kunnen laten gaan.
Nou heeft ze later kunnen aan tonen dat ik het was, mijn neus past wel goed in die beker en die van Keiko maar voor de helft en aangezien dat de beker wel erg schoon was moest ik het gedaan hebben en natuurlijk had het vrouwtje gelijk.Dat ik dus voor straf in mijn huisje heb gezeten was mijn eigen schuld maar toch vond ik het niet leuk, ik moest er zelf in gaan en mocht er niet meer uit (het deurtje stond wel open hoor)komen tot ze weer riep om bij haar te komen.Een keertje ben ik de mist in gegaan, toen was ik er te vroeg uit gekomen en moest ik weer terug en duurde het nog langer.De volgende keer (dat spul in die beker was zo lekker, er komt vast nog een keer dat ik zo’n beker kan schoonmaken) blijf ik maar gelijk in mijn huisje, dan word ik namelijk niet nog een keer terug gestuurd.
Vandaag heb ik een luie dag ingelast, dat komt denk ik omdat vrouwtje dat ook had gedaan, ach en Rontu die doet gewoon mee.
Vanmorgen nam ik op een rare manier afscheid, ik had opeens haast om naar school te gaan, sorry daarvoor.
Keiko was er ook bij en stond vol bewondering naar mij te kijken en toen ik uit de klas kwam kreeg ik ook gelijk een kroel van haar omdat ik het zo goed gedaan had.Thuis gekomen kregen we na onze uitlaat ronde eerst eten en daarna een kluif, maar omdat ik zo goed mijn best had gedaan kreeg ik de grootste en daar ben ik nu net mee klaar, hij was trouwens erg lekkker.