Zitten we net te eten krijgen we weer eens bezoek.
Nu waren het eens niet Michael en Mirjam (de laatste tijd schuiven die nog al eens aan, gezellig toch) maar Rontu kwam ons gezelschap houden.
We zaten nog maar net aan tafel en daar was ze, ze sprong bij mij op de stoel om zo het baasje en natuurlijk mijn bord in de gaten te houden.
Ze`keek af en toe naar het baasje met de blik in haar ogen van “baasje eet smakelijk en vergeet mij niet”.
Daar bleef het dan ook bij, want ook zij weet ondertussen dat er voor haar niets is als het geen hondenvoer is.
Maar toch vinden wij het altijd erg leuk en gezellig als we met meerdere aan tafel zitten of dat nu mensen of honden zijn dat maakt niet uit.
Verder hadden we een normaal dagje en voorlopig blijft dat nog wel zo, gelukkig, want ook ik ben die feestdagen weer meer dan zat.
Gisteren heeft het vrouwtje dan wel de kerstboom op geruimd maar vandaag heeft ze in de achtertuin weer een boom aan gekleed.
Nadat we het rondje voor op straat hadden gelopen, mochten ik en Keiko ook nog eens in de achtertuin gaan kijken, eerst door het raam (en ja hoor, ook daar was het helemaal wit) en daarna echt de tuin in om te gaan ravotten.Wat hadden we een pret zo rond de klok van half acht, de buren zullen wel gedacht hebben, moeten die hondjes nu al zoveel kabaal maken.Iedereen die mij kent weet dat ik niet kan spelen zonder een hoop lawaai te maken en zo ook vanmorgen dus.
Van Keiko heb ik gehoord dat ze al wel vaker in de sneeuw heeft gespeeld en dat dat erg leuk blijft.Ze zei ook dat als we in mei naar 
Weer bij opa en oma, waren daar al bijna al de mensen die zouden komen, alleen die gekke ome Wim moest nog komen, maar die heeft nog Boyke (een Chow Chow) om uit te laten en was daarom wat later.
We hebben dan ook met z’n viertjes aan tafel gezeten, de hondjes ieder op een eigen stoel, en hebben daar gewoon van zitten genieten.
Vanavond gaan wij lekker eten bij een oom en tante van mij (het baasje) en de hondjes moeten dan thuis blijven.
Zit vrouwtje dit verhaaltje te schrijven, zijn er baasjes van andere Shiba’s zo snel met reageren dat hier het antwoord op hun vraag komt.
Vandaag hebben we een grote buurt gehad en dat wil zeggen we zijn super goed geborsteld en onze nageltje zijn ook weel kort gewiekt.
Eindelijk is hier de foto van de kerstboom die bij ons in huis staat.
Vandaag was het baasje heel de dag thuis aan het werk en dat betekende dat wij ons huisje niet in hoefde en dat vinden wij echt niet erg.
Ook onze huisjes hebben er aan moeten geloven.Wij hebben ieder een mooie kerstbeer op ons huisje gekregen.
Ik weet sinds nu wat Sinterklaas in houd, een leuk em rommelig samen zijn met een boel mensen.Waarbij veel cadeautjes en rijmpjes bij horen en het snoepen niet te vergeten.Ons mensenneefje was er ook weer bij, maar voor hem maakte het helemaal niks uit, hij lag gewoon een beetje te jammeren van de zenuwen.
Keiko en ik hadden het reuze druk.Keiko deed het in het begin voor maar na een minuut wist ik ook wat ik moest doen.Wij waren de levende papierversnipperaars.Al het papier werd onder tafel gegooid en als het te lang duurde dan ging keiko het gewoon al halen.
Maar na een uur of drie cadeautjes uitpakken en Keiko en ik dus papier fijn maken waren we afgebrand en zijn dan ook maar een dutje gaan doen.We werden wel weer wakker als we onze naam hoorde en er dan een cadeautje open te maken viel.Ik ben erg verwend hoor, een paar hondenletters en een paar speeltjes heb ik gekregen, Keiko heeft dat ook hoor.We zijn dus wel lief geweest afgelopen jaar, anders hadden we vast niets gekregen.
Rontu snapt er nog steeds niks van.Ze denkt bij haar eigen; wat is dit nou allemaal voor rotzooi en wat doet dat hier op de vloer.Rontu, zondag avond weet je precies wat Sinterklaas inhoud en volgend jaar ga je er op wachten.
Ook wij waren deze week erg nieuwsgierig geworden, die pakjes lagen al een hele week op tafel en we mochten ze niet open maken.
Na een lange tijd hebben we vandaag weer eens geprobeerd om samen in de stoel van het vrouwtje te liggen.
Ja hoor, er is bezoek geweest vannacht.
Thuis gekomen was de straat helemaal donker (er brande geen enkele lantaarnpaal) dus wij zijn gelijk gaan wandelen, spannend hoor.
We hadden ook nog een 
Vandaag ook weer gewoon werken en 
De Sinterklaaskoorts is bij mij nu echt in volle gang.
Even later kwam er een andere Zwarte piet en die zei ook dat wij mooie hondjes waren en die gaf ons gewoon gelijk een pepernoot (lekker hoor), dus wij waren toch ook lieve hondjes, anders krijg je toch niks van Zwarte Piet en Sinterklaas.
Zit ik vandaag weer tv te kijken, zie ik daar weer die man die jullie Sinterklaas noemen op dat beeldscherm verschijnen.
Vandaag ben ik dan ook weer op zoek gemoeten naar een nieuwe bloempot, makkelijker gezegd dan gedaan, anderhalf uur zoeken in een winkel, eigenlijk had ik wel wat anders te doen, leren dus.Ik ben tevreden met deze bloempot, maar heb toch tegen de hondjes gezegd, als deze weer door jullie kapot gaat is het voor ieder van jullie twee weken geen school,Van dat schoolgeld moet ik dan weer een nieuwe bloempot kopen, dus je bent gewaarschuwd.
Maar toch weet ik nu wie die man is.
Hier ligt Keiko boomschors fijn te malen en hetzelfde doet Rontu met denneappels. Zoals je ziet kijkt die kleine goed hoe die oudste het doet en gaat op een moment dat ze niet in de gaten wordt gehouden dat soort streken zelf uitvoeren.