Ik (Obi) was van de week al speelgoedbak aan het bewaken en dat is zo te zien maar goed ook.
Nu was Rontu weer op dreef en was dan ook de inbreker in mijn (Nagai) huisje.

Maar ik (Obi) kan bij de beveiliging, want in mijn huisje is de inbreker niet geweest hoor, nee ik ben gewoon in de deur gaan staan en heb mijn tandjes laten zien en mijn stembanden gesmeerd.
Nou die Rontu zag ik dan ook niet meer terug bij mijn huisje en toen kon ik pas weer op mijn gemak gaan eten (ik had nog wat bewaard voor als ik echt honger zo hebben).

Verder willen wij de oma van Keiko en Rontu nog bedanken voor de geweldige zorgen van gisteren.
Ze heeft er voor gezord dat wij een plasje en po…e konden doen, dat we niet heel de ag in ons huisje hoefde te zitten en ook heeft ze voor mijn (Obi) extra vlees gezorgd, want als zij dat niet uit de vriezer had gehaald was het wel erg koud geweest als ik het moest eten.

En nu nog een raadsel van ons!
Over twee nachtjes dan ………….!
Wie weet het?

Vandaag zullen julie niet veel meer van ons te lezen krijgen, want wij gaan heel de dag weg.
Paul en Debby gaan namelijk trouwen en wij zijn daar heel de dag bij aanwezig om te filmen en te feesten.

De hondjes hebben een oppas die zeer bekwaam is, ze heeft namelijk pas een hele week op Keiko en Rontu gepast toen wij op vakantie waren.
En met Obi en Nagai, daar weet ze wel weg mee, dus Ilone dat komt ook goed hoor.

Tot morgen maar weer!

Kennen jullie het liedje; rennen, vliegen, vallen, duiken, opstaan en weer doorgaan?
Nou ik wel hoor, teminste sinds vanmiddag weet ik ook de tekst weer.

Vier Shiba hondjes die dat liedje ook kennen, wat nog leuker is ze wisten ook hoe het dansje wat erbij hoort ging.Het was een dolle boel hier in huis.

En wat denken jullie die kleine Rontu die liep voorop en de rest er achter aan.
Maar als je klein bent heb je dan een voordeel, je kan dan overal onderdoor en de rest moet dan bukken en dat vergaten ze soms wel eens.
Keiko had dan op een gegeven momment even zoiets van ik zie het niet helemaal goed meer en ging haar ogen eens even uit staan vrijven.
Obi had toen zoiets van wacht jij maar kleine Rontu, ik wacht hier wel en dan kom jij zometeen vanzelf hier weer voorbij.
Nagai wist niet van ophouden en bleef al die tijd maar achter Rontu aan gaan.
Ik hoop dat ze vandaag dat liedje nog uit hun hoofd kwijt raken, want bij mij is het meestal dat als een liedje in mijn hoofd heb dat ook een hele dag zo is.

Verder komt morgen oma de hondjes uitlaten, want wij mogen heel de dag naar een bruiloft, dus dan word het bij ons een dolle boel.
Oma komt dan zo rond de klok van het middageten en gaat pas tegen het avondeten weer naar huis, zodat de hondjes niet heel de dag in hun huisje hoeven.
Oma alvast bedankt, ook van Obi en Nagai.

De rollen van ons waren vandaag helemaal omgekeerd.
Ik (Nagai) heb heel de dag met Rontu lopen klooien en dat was eigenlijk ook wel erg gezellig, lekker ravotten.

Ik (Obi) weet eigenlijk niet waar ik last van had.
Heel de dag heb ik in de keuken gelegen/gezeten of er net voor en als Keiko of Rontu in de buurt kwam vond ik het nodig om te gaan grommen.
Ik voel mijn eigen hier helemaal thuis en beschouw ik de speelgoedbak als mijn eigendom dus die heb ik dan ook heel de dag liggen bewaken.
En dat is toch eigenlijk wel vreemd gedrag voor mij deze week, want ik was de afgelopen dagen degene die hele dag en aan het klooien was met Rontu.

Verder was het vanavond dolle boel hier in huis, vrouwenavond noemen ze dat hier, alleen waren er nu ook mannen aanwezig.
Niet alleen Remko (het baasje) maar ook wij natuurlijk.
Nancy vond het helemaal geweldig zoveel hondjes in huis en de kapper die schrok even toen de tussendeur open ging, twee Shiba’s dacht ze dat er hier woonden, maar nu waren wij er ook bij en dat zijn er dus vier, maar ook zij vond het geweldig.

Toen ik heel klein was deed keiko regelmatig het spelletje trekezel met mij en weet je wat er gisteren met gebeurde, ja hoor het spelletje trekezel.

Ik was weer met een kwast aan het spelen en wat dachten Obi en Nagai, wij gaan eens ieder aan een kant van de kwast hangen en trekken die kleine Rontu eens door de hele huiskamer en keuken, leuk hoor, om weer eens zo’n ouderwets spelletje te spelen.
Van mij mogen die twee mannen hier blijven wonen, ik vind het super gezellig zo met z’n alle.

He he , eindelijkis het mij (Obi) gelukt om een plaatsje te vinden.
Gisteren avond lag Keiko bij Patricia (het vrouwtje), Rontu op haar zak en Nagai op de bank en toen was de stoel leeg, het duurde wel een hele tijd voor ik er in durfde te springen maar toen ik er in lag was het duidelijk, als de stoel leeg is is het mijn plek voor de komende dagen.

Maar als hij niet leeg is ga ik gewoon op de grond liggen en daar is eigenlijk ook niks mis mee.

Ik (Nagai) ben hier in huis de kampioen smartlappen zingen, ik begin al als ze de deur van de huiskamer ’s morgens open doen en houd pas op als ik weer de voordeur door ga om te plassen en te p….n.
De buren weten ondertussen dat als ze ons horen het maar voor een weekje is, dus daar hoef ik me niets van aan te trekken.

Voor ons vrouwtje en baasjes; wij hebben het goed hier, worden goed uitgelaten, krijgen goed te eten (zelfs ik (Obi) heb op een keer na mijn eten op), we krijgen ook regelmatig een kluif of een snoepje en er word veel met ons gekroeld en gespeeld.

Na een gewone nacht en een ochtendwandeling met vier Shiba’s door de wijk, een ongewoon ontbijt, want wij zijn helemaal niet gewend dat er een hond om een broodje komt vragen.
Maar Nagai weet goed hoe hij dat moet doen, alleen pech voor hem bij ons gebeurt dat niet.

De dolle minuten met drie Shiba’s, ach wat wil je anders als je ze een paar uurtjes in hun huisje hebt gelaten om naar een verjaardag te gaan.
Hier heeft Rontu het erg moeilijk, wordt ze eerst door keiko in haar nek vast gepakt dan gelijk daarna door Obi in haar achterpoot en zo is dat zeker een half uur aan de gang geweest, arme Rontu

Na zo’n tijdje stoeien met z’n drieen ga je natuurlijk gelijk slapen.
Rontu heeft haar plekje gevonden in de stoel maar daar zat Keiko ook al in, die had dus een probleem, want als de stoel vol is moet je zittend slapen.

Maar als Shiba hond die bij andere mensen is hoef je eigenlijk toch niet normaal te doen.
Hier geven Obi en nagai mij (Patricia) een heuze kroelbeurt en Rontu staat er tussen met de blik in haar ogen van; vrouwtje moet ik je misschien helpen!

En nu ligt alles uitgeteld, Rontu en Nagai op de bank, Keiko op haar eigen zak en Obi, ach die weet niet goed waar ze moet gaan liggen en loopt dan ook nog regelmatig door het huis en probeert alle plekjes uit.

Toen ons vrouwtje gisteren de straat uit was duurde het nioet lang of we lagen met z’n zessen op de bank. Wel was in eerste instantie erg raar voor ons om bij keiko en Rontu te gaan slapen, we hadden ze wel vaker gezien maar nog nooit in een tweehondjes stapelbed geslapen en dan heb je ook nog al die vreemde geluiden, dan moeten wij de dames Keiko en Rontu wel verdedigen hoor en dat hebben we dan ook gedaan door zachtjes te blaffen.

Maar zoals jullie zien heb ik (Nagai) vandaag een eigen plekje hier in huis voor de komende dagen gevonden. Net zoals de speelgoedbak, die is ondertussen ook helemaal leeg en alles ligt door de kamer. Ik (Obi) heb het nog te druk om een plekje te zoeken, want wat is die Rontu toch een lekker ding zeg, ik kan maar niet bij haar weg gaan, stel je voor dat Nagai ze inpikt. Verder gaat alles goed. Weet je wat trouwens leuk was, toen we vanmorgen een wandeling gingen maken kwam het vrouwtje van Keiko en Rontu een bekende tegen en die vroeg of hij dubbel zag. Nee, antwoorde ze, je ziet niet dubbel het zijn er vier. Het enigste wat we nog een beetje moeten leren is dat onze riemen heel de tijfd in de knoop zitten, omdat wij nog alle dingen willen besnuffelen.

Ja hoor, het is zo ver, de mannen Obi en Nagai zijn er.

Toen Ilone met ze de straat in reed zijn wij onze riem al aan gaan doen en zijn we met z’n alle een wandeling gaan maken.
Binnen gekomen zijn hun huisjes geplaatst en hebben het vrouwtje en baasje uitleg gekregen over hun eetgewoontes, die zijn erg anders als bij ons maar dat gaat voor een week wel lukken hoor.
Voor de rest hebben we elkaar al goed besnuffeld en we weten ook al wie bij wie gaat horen.
Ik (Rontu) vind Obi een scheet en ik (Keiko) die kan ook wel met Nagai door een deur.
We gaan het deze week vast en zeker naar ons zin hebben.

Nu gaan we weer naar onze mannen toe en kruipen met z’n alle gezellig samen bij het baasje en vrouwtje op de bank.

O, ja Ilone, Ben en Wesley een super vakantie toegewenst en het vrouwtje heeft beloofd om de belevenissen van jullie mannen ook te vermelden hoor, dus op zoek naar het internet-cafe.

De hondjes hadden het vandaag weer aan hoor.
Toen ik thuis gekomen ben heeft keiko mij eerst geholpen met de boodschappen uit de auto te halen, zij leurt dan het pak toiletpapier of keukenrollen naar binnen en laat het ergens in de huiskamer los, maar ze is dan zo trots dat ze dat gedaan heeft dat ze een kwartier later nog loopt te kwispelen.

Daarna begon het, Rontu had zoiets van het is weer ettertijd en dat wil niet meer zeggen dan dat de boel op z’n kop gaat.
De stoel en de bank schuift allemaal een aantal centimeters op en ook de salontafel schuift door de kamer, net als hun eigen zakken.

Toen ze daar mee klaar waren en ook weer wakker waren van het middagdutje hadden ze elkaar echt iets te vertellen.Maar wat dat weet ik nog steeds niet, een ding is zeker het was een ernstig gesprek.

Nu ga ik we klaar maken om naar de cursus KK2 te gaan en hopelijk is het vanavond niet al te saaie kost.
Tot morgen!
Dan hebben we er twee Shiba hondjes bij.

De fokker van keiko en Rontu gaat op vakantie en als je dan hun bedankje leest op hun web-site dan weet je genoeg.

Hierbij willen we van de gelegenheid gebruik maken om een aantal mensen te bedanken voor hun bereidheid en enthousiasme om onze Shiba’s en Rottweilers liefdevol te verzorgen gedurende onze komende vakantie. Allereerst ILONE’S OUDERS, voor het verzorgen van onze Rotweilers LUKE en CHIVAS en wat al niet meer. INE VOS, die toch weer bereid is 6 van onze meiden, t.w. MARA, NIKKO, FUJI, GEISHA, JOSHI en PIEPSTER bij haar eigen jongens te voegen. REMKO en PATRICIA VAN GINNEKEN, die het aandurven onze jongens OBI en NAGAI bij hun meiden te laten logeren. ED en JAQUELINE BOL voor het opnemen van onze black and tan meisjes KIMI en TAIRA bij hun eigen meisje en last but not least RONALD en ANITA COULE voor het opnemen van onze NIJI en onze kleine boy MIYAGI. Ook ROEL en LENIE DE HOOP willen we bedanken voor hun aanbod om een Shiba op te nemen en voor het standby staan in noodgevallen. HENK en TINEKE VAN DE HAM, jullie natuurlijk ook bedankt voor het aanbod om een Shiba bij jullie op te nemen. Jullie zorgen er met z’n allen voor dat we wat de honden betreft onbezorgd op vakantie kunnen gaan sinds een lange tijd. Nogmaals allemaal bedankt, het is echt te gek.

Het is namelijk voor hun bijna niet te doen om al hun Shiba hondjes uit huis te plaatsen en dan hebben we het nog niet over het wegbrengen en weer ophalen van al die Shiba’s.
Maar het is gelukt en vrijdag komen er dan bij ons ook twee Shiba reuen te logeren voor een dagje of tien, wat zal dat een gezellige boel worden hier in huis.
Keiko en Rontu verheugen zich er nu al op, het kan niet snel genoeg vrijdag zijn.

Hallo Alexandra.
Wir Keiko und Rontu danke dich fur die gemutliche Stunde bei Udo und Monica.
Du hat ganz gut auf uns gepasst und du kontest sher gut streichen.
Auch deine Freundinn Steffie danke wir, ess hat uns Spass gemacht um mit euch beide ein Spaziergang zu machen.
Hoffentlich sehen wir euch wieder wann wir wieder im Usseln sien.

Auch viele Grussen von Patricia und Remko an alle Bekante im Usseln.
Biss nachste Mall.

Zoals jullie gisteren konden lezen zijn wij vandaag een dagje op en neer naar Duitsland geweest, leuk hoor.
Voor mij (Rontu) was het de eerste keer dat ik zoveel sneeuw zag, maar het was super leuk om daar in te lopen en spelen.

Hier waren we onderweg met het vrouwtje, een wandeling die in totaal 4 uur duurde terwijl het baasje met Michael en Mirjam aan het snowboarden was.

Onderweg was het erg genietten voor ons alle drie, vrouwtje komt hier dan wel al heel veel jaartjes maar zij blijft het er mooi vinden.
Na een uurtje wandelen waren we boven op de berg en daar konden we zo ver kijken dat we bijna het baasje zagen snowboarden in het andere dorp, maar de skipiste lag alleen aan de verkeerde kant van de berg, jammer, we hebben hem dus niet gezien.

Na weer een uurtje te hebben gelopen had het vrouwtje zin in iets lekkers, dus wij bij de bakker naar binnen, zelfs ik (Keiko) had daar vandaag geen stress en dat wil heel wat betekenen, want iedere keer als wij daar op vakantie zijn heb ik daar stress als we ’s morgens broodjes gaan halen, maar nu gelukkig niet, ik was zo moe van het lopen dat ik maar ben gaan slapen daar binnen en ik (Rontu) had daar ook een lekker plekje gevonden om te slapen, ik (Rontu) dacht; stel je voor dat we nog veel verder moeten lopen, daar word ik zo moe van.

Weet je wat ik (rontu) ook nog erg raar vond dat was als het vrouwtje liep ze wel eens een stuk van haar benen kwijt was, ik (Keiko) vond dat niet raar meer hoor, ik heb dat al vaker gezien.
Er lag soms zo veel sneeuw dat vrouwtje daar helemaal in weg zakte, maar iedere keer komen haar benen weer boven de sneeuw uit hoor en kan ze gewoon door lopen hoor.

Verder zijn we natuurlijk ook nog in het cafe/restaurant geweest van Udo en Monica en daar zijn we weer erg verwent met stukjes worst en lekker brokjes (kattevoer geloven wij, ach daar lijken we ook wel een beetje op).
In dat cafetje hebben we eens beter kennis gemaakt met de kindjes van de stamgasten en daar hebben we dan ook veel mee gekroeld en gespeeld, we zijn er zelfs noch mee naar buiten geweest om een rondje te lopen en te spelen (en onze behoefte te doen), gezellig hoor.
Wij zouden iedere zondag wel zo’n reis willen maken, om een dagje naar Duitsland en al de bekende te gaan.

Gisteren ben ik (Patricia) dus echt eerst langs Michael geweest om de tekening van Rontu op te halen en daarna gelijk door naar school.
De mensen die wel eens bij ons binnen zijn geweest weten dat we boven de t.v. een mooie tekening hebben hangen van Keiko (getekend door de zus van Mirjam) en toen we die gekregen hebben besloten wij er ook een van onze tweede hond te willen en die er naast te hangen.
Dus toen gelijk naar de winkel om een zelfde lijst te kopen en die heeft dus bijna twee jaar (eerder was er geen tweede hond) bij ons boven liggen wachten om gevuld te worden.

Er moest alleen nog een mooie foto geschoten worden en de tekening kon gemaakt worden.
En hier is dan het resultaat, wij vinden het in ieder geval super.
Je zult twee van die prachtige tekeningen van je hondjes aan de muur hebben hangen (die van Keiko teminste, die van Rontu ligt nog even op tafel, maar hangt snel hoor).

Voor de rest hadden we van daag weer bezoek en daar waren de hondjes helemaal dol mee, ach ze hadden die twee vrienden ook al lang niet meer gezien.
Maar dat is weer helemaal goed gekomen, na een lange kroelbeurt, samen aan tafel en nog een kroelbeurt.
Daarna hebben we Rontu nog even in haar huisje gedaan en Keiko mocht vrij lopen en zijn wij naar een verjaardag gegaan.
Net hebben we ze nog even uitgelaten (altijd lekker, een frisse neus na een feestje) en nu gaan we een paar uurtjes slapen, want morgen gaat de wekker weer vroeg om naar school te gaan met Rontu.

Als eerste wil ik iedereen bedanken voor het meeleven wat jullie gedaan hebben de afgelopen week.
Het heeft mij en ook Remko en de hondjes een heleboel troost gegeven dat jullie aan ons dachten.

Vandaag is het normale leven weer begonnen en dat wil zeggen dat ik vanavond ook weer naar school moet.
Ik denk dat ik maar gelijk in slaap val en mijn slaap achterstand maar in ga halen.

Het is vanavond namelijk super saaie kost, het Kynologisch Reglement.
Een vorbeeld uit het boek;Artikel III.18, 1, Indien een hond aan meer dan een persoon in eigendom toebehoort, wordt in de Nederlandse stamboekhouding slechts een van hen, daartoe door hen gezamelijk aangewezen, als eigenaar geregistreerd en de overigen als mede-eigenaar.
En zo gaat het een heel boek door met 176 bladzijde vol met regeltjes.

Maar voor dat ik naar school ga, ga ik even langs Michael en Mirjam, want als het goed is is daar ondertussen de tekening van Rontu (de zus van Mirjem heeft hem gemaakt) en die wil ik dan graag zien en mee naar huis nemen, zodat hij morgen door Remko kan worden opgehangen naast die van Keiko.

Gisteren hadden we geen van allen zin in wat te schrijven.
Nu was er ook eigenlijk niet veel te melden, maar toch.
We hebben eerst lekker met z’n viertje uit geslapen en daarna wat gerommeld in huis, overal waar wij (baasje en vrouwtje) waren was die kleine Rontu ook, wij op zolder zij op zolder, wij in de tuin zij in de tuin en wij op de bank zij op de bank.
‘S middags zijn we nog even naar de vader en moeder van het baasje gegaan en ook nog even naar opa en oma.
Wat een mazzel zeg dat de hondjes bij opa en oma binnen mochten anders hadden ze daar in de auto moeten blijven zitten, oma had namelijk gezegd dat ze Keiko en Rontu de eerste zes weken niet meer wilde zien omdat ze er toen wij op vakantie waren genoeg mee heeft afgezien.
‘S avonds waren we gewoon thuis en dat was na de afgelopen dagen ook weer wel eens fijn.

Als er een heleboel Shiba hondjes bij elkaar zijn is het wel eens moeilijk om ze uit elkaar te houden.
Voor ander is het al moeilijk om er twee uit elkaar te houden.
Dus nu de vraag; is dit Keiko of Rontu?

Ik kan ze ook aan het geluid dat ze maken uit elkaar houden, zelfs als ze alleen maar dromen weet ik wie het is.
Ik ben benieuwd of ik het nog steeds weet als en nog meer Shiba’s rond lopen, ik hoop van wel.

Verder is het vanavond weer eens tijd vootr showtraining, maar dan op een andere lokatie en het wordt door andere mensen gegeven, ik ben benieuwd hoe het is.
Rontu is de gelukkige die voor het eerst mee mag en volgende keer is dan Keiko weer aan de beurt.

Vanmorgen zijn we vroeg in de auto gestapt, nou ja vroeg!
Gewoon zoals we de hele week hebben gedaan om te gaan skien/snowboarden (we zijn nog helemaal heel hoor), om half acht ontbijten en daarna in de auto naar opa en oma toe om de hondjes te halen.
Na ongeveer tien uur onderweg te zijn geweest waren we bij hun en wat waren Keiko, Rontu, opa en oma blij zeg.
Keiko en Rontu liepen de gang van negen meter wel tig keer op en neer om bij mij en het baasje te kunnen zijn en opa en oma waren gelukkig, omdat er een eind kwam aan die slopende week.

Opa en oma zeiden dat Keiko de hele dag al had lopen piepen en dat Rontu zichzelf vandaag voor het eerst wist te gedragen.
Na te hebben gegeten en wat te hebben na gepraat vroeg ik aan Keiko of ze naar huis wilde en ja hoor, ze begon gelijk weer te piepen (oma zei gelijk dit is dus wat ze heel de dag heeft gedaan) en Rontu ging ook bij de deur staan.

De uitslag van de poll is nu ook weer bekent; zowel Keiko als Rontu waren super blij maar wilde ook weer erg graag met ons naar huis.

In de auto hebben ze wel een traantje weg geveegd met hun pootjes hoor, want ze schaamde zichzelf wel een beetje, oma en opa hadden zo hun best gedaan de afgelopen week en toch wilde ze graag weer naar huis.
Keiko zei dat ze een weekje op vakantie genoeg vond (niet iedereen wil even lang weg) en Rontu schaamde zich gewoon ronduit voor zichzelf (ze vond achteraf dat ze wel heel erg vervelend was geweest en daarom had ze vanaf vanmorgen besloten om erg lief te zijn voor opa en oma.
Dus opa en oma alsnog bedankt voor de goede zorgen en o ja, oma ik moest ook nog van Rontu sorry zeggen van dat plasje in de gang ( en van dat extra dweilen dus), maar ze was zo blij om ons weer te zien.

Hier een berichtje uit het besneuwde Oostenrijk.
We hebben het reuze naar ons zin.
Na twee dagen skiles te hebben gehad heb ik zelf een rustdag ( net een tijdje gezwommen) en de andere drie zin de grote tocht aan het doen, zo meteen komen ze langs het hotel en den gaan we samen eten, dus ik moet snel nog naar het hotel lopen.
Vanavond gaan we naar het avondskien kijken, waarbij er ook allemaal stunts uitgehaald gaan worden.

Even over de hondjes.
Rontu en Keiko hebben de eerste nacht opa en oma gezelschap gehouden, met een heus huilconcert, oma is er na een halve nacht maar bij gaan liggen en toen sliepen ze wel.
Rontu heeft ondertussen ookal straf gehad, zou ik ook gegeven hebben nadat ze aan de salontafel zou hebben geknaagd en ook de tent heeft het te verdeuren gehad.
Verder mag Keiko ook niet meer los rond lopen, want die is op het nieuwe bankstel gekropen.
Maar oma heeft gezegd dat ze ze wel klein krijgt, dus Keiko en Rontu, vanuit Oostenrijk gedraag je een beetje, want wij willen misschien nog wel een keer zonder jullie weg.

Het baasje en de hondjes hadden vandaag een erge luie dag.
Eerst wilde het baasje z’n eigen ook nog niet aankleden ( de zogenaamde pyamadag bij ons in huis) maar hij heeft z’n eigen toch bedacht en heeft toch maar gewone kleren aan gedaan.

Ook de hondjes waren erg lui, ze kropen iedere keer bij het baasje op schoot en gingen dan ook bijna niet anders liggen.Het enige wat wel eens veranderde was de plaats van hun hoofdjes, dan lag het hoofd van Keiko over Rontu en dan was het weer andersom.Verder hebben de hondjes ook nog een hele tijd op het grote bed gelegen, ik was toen met mijn “favorieten” werk bezig en het baasje was boven aan het computeren, dan blijft Rontu liever niet beneden (waar wij zijn is zij het liefst ook) en dan volgt Keiko op een gegeven moment ook wel (die is veel meer op zichzelf).

Toen het vrouwtje vanmorgen weg ging om naar haar werk te gaan mocht ik (Rontu) weer vrij blijven lopen tot dat het baasje uit zijn bedje kwam.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat wel fijn vind en heb dus maar besloten om me te gedragen (ik haal voortaan de schade ’s middags wel in met het kwallen van Keiko en het vrouwtje).

Daarnet zijn we met het vrouwtje weer eens ouderwets naar het bos geweest, dat wil dan zeggen; wij in het bos en vrouwtje alleen op het pad.
Het vrouwtje loopt dan ook te klagen als we terug komen dat ze dit helemaal niet gezellig vind, maar ja, als hond blijf je toch niet op het pad maar ga je op ontdekkingstocht.
Het leek wel een groot feest daar in het bos, er waren veel kinderen en hondjes waarmee we hebben gespeeld.

Zitten we in de auto naar de radio te luisteren horen we de hele tijd vanalles over een ramp in Azie, nou hebben we de afgelopen dagen daar al meer over gehoord en om eerlijk te zeggen zijn we blij dat wij daar niet wonen.
We zouden toch onze huisjes, school en misschien wel het baasje en vrouwtje kwijt zijn, daar moeten we niet aan denken.
Wij hebben dan ook besloten om vanavond niet mee te gaan naar de verjaardag (toch nog een feestje vrouwtje, al weten wij dat je er eigenlijk genoeg hebt gehad de laatste weken) van de vader van het baasje en doen zelfs het ligt en de t.v. uit om er bij stil te zitten of liggen hoe erg het allemaal wel niet is wat daar gebeurd is.
Wij vragen aan alle Shiba hondjes vanavond hetzelfde te doen om zo met z’n alle even na te denken hoe goed we het eigenlijk allemaal wel niet hebben en hoe slecht het wel niet kan zijn.