Jou zou het niet zeggen, maar deze twee puppy’s gaan meestal knokkend door de huiskamer en keuken heen, maar kijk je dan even niet dan zie je dit in je ooghoeken.
Het zijn dus echt broer en zus, ze kunnen niet met en niet zonder elkaar.
Ondertussen zijn bijna alle mensenvriendjes en vriendinnetjes met de puppy’s komen spelen.
Vandaag was het de beurt aan Lout, alleen zijn zusje Lorre is nog niet binnen komen spelen.
Maar de puppy’s kennen haar al wel hoor, want op straat hebben ze al regelmatig met elkaar gekroeld.
Lout vond de puppy’s wel erg lief en heeft er dan ook een heel tijdje mee gekroeld.
Maar volgens mij vonden de puppy’s hem ook wel lief, want ze waren niet bij hem weg te slaan.
Verder heb ik het erg druk gehad, de boodschappen moesten ook nog gehaald worden en daar hoorde ook allerlei kleine dingentjes voor de puppy’s bij.
Het zijn dingetjes die de puppy’s mee naar hun nieuwe baasjes krijgen, maar wat dat vertel ik niet, anders is de lol er van af.
Ook kreeg ik gisteren te horen dat ik de komende anderhalve week vrij ben van mijn werk en om eerlijk te zeggen komt dat goed uit, dan kan ik nog lekker van dat klein spul genietten.
Zaterdag gaan Michi en Maeko al weg en dinsdag volgt Montaro, dus nog even en dan ….!
Wat zullen we ze missen!
wat we nu weer mee hebben gemaakt, waauuuuwwww, dat willen we wel vaker!
Vrijdag hebben ik samen met baasje, tante Keiko en mama Rontu en mijn broertjes en zusjes het vrouwtje op gehaald van haar werk, de auto zat vol spulletjes en hondjes.
Na een hele lange tijd in de auto, mochten we een plasje doen, op die plaats kwamen er allemaal mensen naar ons toe die heel raar praatten.
Even later moetsen we weer in de auto om nog een poos door te rijden.
Na vier uur was het tweede huisje in Duitsland van het baasje en vrouwtje bereikt, teminste dat zeiden ze en wij kregen een compliment dat we erg lief waren geweest in de auto.
Na nog een heuze avondwandeling op straat, want de achter tuin was te mooi om te bevuilen
zijn we om half negen naar bed gegaan (zonder mama Rontu, want die ging in haar eigen bedje slapen) en na nog even gespeeld te hebben vielen we snel in slaap.
´S zaterdags werden we wakker (half acht) en toen zagen we pas hoe leuk het huisje er uit zag en ook hier was plaats voor ons gemaakt.
Tegen de klok van twaalf uur gingen we samen met het vrouwtje eens kijken wat baasje aan het doen was.
Hij was buiten waar ook een heleboel andere mensen waren, stond op een rare plank en hoefde niet te lopen om vooruit te komen.
Nadat we daar allemaal waren geweest (vrouwtje kon ons niet allemaal alleen in een keer meenemen) hebben we in het huisje de boel afgebroken.
´S avonds kwamen er mensen op bezoek om naar ons te kijken, toen die weg waren zijn we nog even een avondwandeling gaan lopen en even later (half tien) lagen we weer te slapen.
Op zondag hebben we baasje en vrouwtje weer verwend, we werden weer pas om half acht wakker.
En nadat we de ochtendwandeling gedaan hadden ben ik eens lekker in bad gegaan.
Ze zeiden dat ik al snel door had dat dit een weekend was met het motto “geniet van het leven zolang het kan”.
´S middags zijn we met z´n alle op pad gegaan en we kwamen bij de skischool uit (baasje was daar ´s morgens ook al geweest om weer op die rare plank te staan) daar hadden ze ook een klasje voor beginners, wij puppy´s dus.
Na een tijdje waren we al zo ver gevorderd dat we naar de klas van gevorderde mochten.
Wat knap zeg wat daar allemaal gedaan werd, alle mensen gingen op van die rare latten vooruit.
Die rare latten vonden we in het begin wel raar, maar toen we naar huis gingen waren we er helemaal aan gewend.
Ook hebben daar heel veel mensen met ons gekroeld en met het baasje en vrouwtje gepraat.
Maar naar huis gingen we nog niet, want er kwam een hele grootte vriend van tante Keiko en mama Rontu aan.
En na die drukke middag hebben we in de achtertuin nog een foto gemaakt die erg veel op de kerstkaart lijkt die het baasje en vrouwtje afgelopen kerst naar bekende hebben gestuurd.
Alleen het baasje staat er niet op en er staan nu wat meer hondjes op, want nu staan mijn broertjes, mijn zusjes en ik er ook bij op, want op de kerstkaart zaten wij nog bij mama Rontu in haar buik en waren wij later erbij geplakt.
Om een uur of vijf zijn we weer in de auto gezet om weer naar huis te gaan in Nederland.Weer zijn we erg lief geweest in de auto en thuis gekomen mocht we nog even in de achtertuin en in de kamer spelen.
We hebben samen met het baasje, vrouwtje, tante Keiko en mama Rontu geleerd wat vakantie vieren is, deze keer was het wintersport en we moeten zeggen dat het ons goed is bevallen.
Wanneer mogen we weer?
Vandaag is het zover. De pups gaan op wintersport! Ok, ze hebben al kunnen proeven van de eerste sneeuw, maar vandaag gaan ze een lange reis maken naar ons huisje in Usseln, Duitsland. Dit ligt vlakbij Willingen en Winterberg en is beroemd om de wintersportmogelijkheden.
De afgelopen dagen is er weer wat sneeuw gevallen en anders is er ook nog kunstsneeuw. Ik (Remko) ga dan zeker van deze mogelijkheden gebruik maken (vanavond al), de snowboard gaat lekker mee, misschien dat de pups er ook wel even op mogen glijden.
Ik weet zeker dat de pups gaan genieten, en we zullen ze ook een beetje Duits leren, zodat ze naast Nederlands en Japans ook een beetje onze oosterburen kunnen verstaan.
Dus van het weekend geen berichten meer…volgende week, veel foto’s en veel ervaringen voor de pups.
Vandaag ben ik samen met Miyuki en Mitsu naar ringtraining geweest en ik moet zeggen ze deden het goed.
Ze werden op een gegeven moment midden in de groep gezet en toen moesten wij (de honden die aan het trainen waren) er heel hard om heen lopen en dit twee rondjes lang.
Ze vonden dit helemaal niet erg, sterker nog het deed ze weinig.
Ik denk dan ook dat deze twee later het heel goed gaan doen op de show, dus ik heb er twee concurenten bij.
Soms kijk je om je heen en het enigste wat je dan kan doen is een foto maken het fototoestel weg leggen en verder genieten.
Wat moet dit over twee jaar worden?
Vandaag was voor mijn zusje en mijn broertjes de dag der dagen.
We zijn eerst met het vrouwtje naar de dierendokter gegaan voor ons eerste spuitje.
Wat heel leuk was was dat we daar met z’n alle gewoon mochten spelen.
De dierendokter zei tegen zijn assistent dat ze de dweil zovast maar klaar moest zetten, maar vrouwtje zei toen dat dat niet hoefde omdat we al geplast hadden en toen we na een lange tijd daar geweest en gespeeld te hebben weg gingen was er geen druppel plas op de grond gekomen, goed van ons hé!
Maar onder het spelen door werden we een voor een nagekeken, werden gewogen en kregen ons spuitje, maar daar gaven we allemaal niks om.
De meeste mensen leren bij de dierendokter de Shiba pas echt kennen, omdat ze gaan gillen als er ietspijn doet, maar wij hebben volgens het vrouwtje een hele lieve dierendokter, want we hebben niet gegild (tante Keiko en mama Rontu doen dit ook nooit).
Dus doet een spuitje pijn?
Als je het aan ons vraagt nee hoor!
Van de dierendokter hebben we allemaal een paspoort mee gekregen waarin de dierendokter alles wat hij heeft gedaan heeft geschreven.
Ook schreef hij dat we hele mooie en gezonde puppy’s zijn.
Toen we net thuis waren kwam er een vreemde man en ook die gaf ons een spuit, maar die deed ons wel zeer.
Het was dan ook een dikke spuit maarmee er een chip in ons lijfje werd gedaan.
Maar als die chip er in zat hielde we ook op met gillen en gingen we snel weer spelen, want we hebben toch geen tijd om pijn te hebben.
‘Savonds zijn we ook nog mee gegaan naar de school van tante Keiko en mama Rontu, maar mama Rontu heeft lekker alleen thuis op de bank gelegen, een avondje vrij zeiden het baasje en vrouwtje van mama Rontu.
Om daar te komen moesten we in de auto mee maar daar moeten we nog wel aan wennen hoor.
Ik heb op de heenweg het eerste half uur zitten huilen en ben daarna in slaap gevallen, voor ik het wist was ik op de school .
We hebben daar even rond mogen lopen en we moeten zeggen school lijkt ons ook wel leuk.
Daarna mochten we in de auto slapen en we waren weer thuis voor we er erg in hadden.
Net hebben we nog even een plasje gedaan.
En nu gaan we lekker dromen, weltrusten!
Vandaag was het zo´n lekker weer dat we heel vaak naar buiten zijn geweest, ja we hebben het baasje en vrouwtje van mama Rontu lekker voor de gek gehouden.
Ik mijn broertjes en zusjes gingen iedere keer een voor een voor de deur staan en ze dachten dat wij moesten plassen of po..en.
Dat we dat laatste wat meer moesten doen vandaag dat kon kloppen, want het was vandaag de derde keer dat we van dat rare spul, dat is goed voor ons zeggen ze.
Vanmiddag zijn we even alleen thuis geweest, het vrouwtje en baasje van mama Rontu gingen met Keiko en Rontu naar het bos, ook de vader en moeder van het baasje van Rontu gingen mee.
Toen mama teurg kwam rook ze erg lekker en wij bedachten dat we binnekort ook daar naar het bos willen.
Maar om het goed met ons te maken zijn er vanmiddag weer kleine mensjes met ons komen spelen.
Deze keer waren het Dylan en Xem, die laatste herkende we al van de laatste keer, maar Dylan zagen we voor het eerst.Wij vinden die kleine mensjes erg leuk en misschien mogen we van de week met hun buiten spelen.
Later zijn opa en oma van mama Rontu en tante Keiko ook nog even geweest, die wilde ook wel weer eens zien hoe het met ons alle ging.
Ze zeiden dat we erg gegroeid waren en dat ze het knap vonden dat we ook al door de kamer en keuken konden rennen.
Toen die weer weg waren hebben we nog even de boel op stelten gezet, zo erg dat het baasje en het vrouwtje niet meer bij kwamen van het lachen.
Nu zijn we, na een dutje te hebben gedaan, nog even aan het spelen en daarna gaan we weer een hele nacht slapen.
Vannacht hebben we dat gedaan van kwart voor tien tot half zeven zonder iemand wakker te maken, de andere hopen dat we dat vannacht weer doen.
Gisteren wisten mijn baasje zeker welk puppy hier bij ons blijft wonen en vanmorgen heeft vrouwtje de nieuwe baasjes gebeld om te vertellen welk puppy er naar hun toe komt.
Teefje rood gaat vanaf vadaag door het leven met de naam Michi Rontu Tenshi Yoi en gaat helemaal naar Drachtster Compagnie (ergens in friesland), de familie Alma gaat er vast en zeker goed voor zorgen.
Reutje paars gaat door het leven met de naam Maeko Miyagi Tenshi Yoi en gaat emigren naar het land België, Westerloo is de plaats waar jij gaat wonen en de familie Dillen gaat een vriend bij krijgen.
Reutje groen wordt vanaf vandaag Montaro Miyagi Tenshi Yoi en blijft in de buurt, Tilburg is waar hij gaat wonen en de familie Spijkers gaat er vele wandelingen mee maken.
Nou denken jullie en reutje blauw dan, daar zoeken we nog een nieuw baasje voor, maar we doen niet moeilijk en hij blijft verlopig lekker bij ons tot we een geschikt baasje hebben gevonden. Hij heet Mitsu Miyagi Tenshi Yoi.
En zoals jullie gisteren al konden lezen, de oranje teef blijft in ieder geval bij ons en heet Miyuki Rontu Tenshi Yoi.
Vandaag was het zover, de Shibakenners kwamen naar de puppy´s van Rontu kijken.
Wat was het gezellig, maar naast dat gezellig doen moest er ook eens goed naar de puppy´s gekeken worden en dat hebben we dan ook gedaan.
Samen met Ilone heb ik (Patricia) puppy´s weer een voor een op tafel gezet om te kijken wie nou echt de beste was om zelf te houden.
Het zijn allemaal geweldig Shiba´s en het liefst houden we ze allemaal, maar dat kan natuurlijk niet.
Ze hebben allemaal wel iets of een geweldig kopje, goede hoekingen in de benen, een goede kleur of het totaal plaatje klopt helemaal.
Maar we konden het ook niet laten om even een foto van alle drie de reutjes te maken en daarna moest er natuurlijk ook nog een foto gemaakt worden van de twee teefjes.
En toen de Shibakenners weg waren (bedankt nog voor de cadeautjes voor de puppy´s en natuurlijk ook voor Keiko en Rontu) wisten wij wie er bij ons zou blijven.
Onze voorkeur ging uit naar twee puppy´s een reu en een teef en dat is een beslissing die we echt helemaal zelf moesten nemen.
Maar eigenlijk had ik (Patricia) het bij de bevalling al gezegt (meer als geintje hoor) en dat is uit gekomen.
Het oranje teefje gaat vanaf vandaag door het leven met de naam Miyuki Rontu Tenshi Yoi en zal bij ons in huis de blijven.
Ze past precies bij Keiko en Rontu, want ook zij heeft de bewuste drie witte haren aan het puntje van de staart.
De uitslag van de poll is bij deze dus ook weer bekent.
Morgen zullen we de baasjes van de andere puppy´s laten weten welk puppy er naar hun toe komt.
Aan die keus hopen wij echt goed te doen, want dat is toch best een belangrijk iets waar wij over beslissen, maar wij kennen de puppy´s dan ook het best en weten wat voor karaktertrekjes ze nu al hebben en daar houden we natuurlijk rekening mee.
Het plannetje waar Keiko gisteren over verteld is gelukt!
We zijn er vannacht niet uit geweest om de puppy´s te laten plassen, streker nog we hebben vandaag nog geen plasje of iets op hoeven te ruimen, geweldig gewoon.
Verder was er vanmiddag weer bezoek, vader Spijkers met zijn zoontje waren er om weer eens naar de puppy´s te kijken en om er mee te spelen.
Wat wel een beetje jammer was was dat ze net lagen te slapen toen ze binnen kwamen, dus er moest even gewacht worden tot er leven in huis kwam.
De telefoon is vandaag ook nog gegaan, het antwoordapparaat is ingesproken en degene had in ieder geval intresse in een pup maar we kunnen haar niet meer bereiken, want er is geen telefonnnummer bekent, hopelijk belt ze nog eens terug, want we zijn benieuwd wie het was en of we ze nog kunnen helpen.
Ook hebben Remko en ik net weer de nageltjes geknipt van de puppy´s en dat is iets wat we even met z´n tweetjes moesten doen, want die kleintjes hebben ondertussen een echt Shiba karakter, dus een eigen willetje.
En omdat het nog van die kleine Shiba hondjes zijn is het nog erg moeilijk om ze tussen mijn benen te klemmen en dan de nageltjes te knippen.
Maar het is weer gebeurt en ze kunnen er weer even tegen.
Morgen komen Ilone, Ben, Ine, leni en Roel naar ons super bezit kijken en in de avond komt de fam. Dillen weer even naar de puppy´s kijken.
Morgen dus weer een gezellige drukke dag dus.
Gisteren was heel de dag het huis vol, vandaag viel het best mee.
Baasje werkt ´s morgens thuis (kan hij af en toe naar de puppy´s kijken), vrouwtje was op haar werk (dat gaat al de weken dat de puppy´s er zijn al gewoon door) en daarna moesten er ook boodschappen gedaan worden.
Thuis gekomen heeft ze eerst de puppy´s naar buiten gedaan, de werpkist gelijk maar schoongemaakt en daarna waren Rontu en ik aan de beurt om naar buiten te gaan.
Boodschappen opruimen, nog even de krant lezen en daarna voor het eten zorgen om dat vlug op te eten en op te ruimen, dat kan het vrouwtje allemaal in een korte tijd.
Ring ring, de telefoon, baasje pakte op en ja er kwam weer bezoek, joepie!
Het waren Chantal en Renè, ze kwamen ook naar de puppy´s van Rontu kijken.
Chantal had het erg druk met Rontu, haar puppy´s en mij, spelen en kroelen dat is wat ze met ons deed.
Renè keek eerst even de hond uit de boom, maar toch werd er ook door hem gekroeld met ons allemaal.Na nog wat gedronken te hebben gingen ze weer naar huis, want morgen loopt overal de wekker weer vroeg af.Maar er werd eerst door chantal en het vrouwtje nog afgesproken om dinsdag weer wat leuks te gaan doen, ik heb er nu al zin in.
Nu ga ik naar mijn huisje toe en hoop dat het plannetje van het vrouwtje gaat lukken.
Baasje laat vanavond de puppy´s om tien uur nog even plassen en baasje en vrouwtje hopen dan tot half zes door te kunnen slapen.
De tijd wordt dus een uurtje verschoven, zodat ze er ´s nacht niet meer uit hoeven, want vrouwtje moet er toch altijd om half zes uit.
Vandaag hebben we bezoek gekregen van allemaal kleine mensjes.
Het vrouwtje van mama Rontu noemt dat kindjes en voor tante Keiko en mama Rontu zijn dat mensenvriendinnetjes en mensenvriendjes.
Eerst waren er Quinty,Moïse samen met hun moeder Nancy en het was erg leuk om met die kleine mensjes te spelen.
Moïse was zelfs al met ons bezig behendighiedshindernissen te leren.
Er was namelijk een stuk speelgoed dat op een hoepel leek en daar moest en we dan ook een voor een door kruipen.
Toen die kleine mensjes nog niet weg waren kwamen er al weer kleine mensjes binnen.
Deze keer waren het Kaya, Xem samen met hun moeder Muriël en die hadden een hele tas met cadeautjes bij.
Tante keiko was degene die ze allemaal open mocht maken en we hadden daarna een extra doos met brokjes, 7 kluifjes (voor alle hondjes in huis dus), een kwast, een piepspeeltje en ook nog een super stuiterbal.
Hoezo verwende puppy´s, wij niet hoor!
Toen alle kleine mensjes weer weg waren moesten het baasje en vrouwtje van mama Rontu nog eten en daarna zijn ze met tante keiko weg gegaan.
Het was voor tante Keiko weer tijd voor showtraining, maar dan de echte.
Mijn broertjes, mijn zusjes en ik hebben toen lekker liggen dromen over al die kleine mensjes en we vroegen ons af of we ze nog vaker gaan zien.
Ik denk het wel hoor, wat mama Rontu en tante Keiko gaan zo goed met ze om, het lijken wel vrienden voor het leven.
Volgende week maandag gaat het gebeuren, mijn puppy´s moeten dan ´s middags naar de dierendokter voor hun puppyspuitjes.
Maar als ze dan thuis komen is het allemaal nog niet afgelopen hoor.
Er komt even later weer een man van de Raad van Beheer die de chips komt inbrengen, zodat mijn puppy´s altijd herkenbaar zijn
Vrouwtje kreeg namelijk vandaag post van die meneer en ze vindt het allemaal best goed uit komen, mijn puppy´s hoeven dan maar een dag vervelende dingen te ondergaan.
Zeg nou eerlijk, spuitjes krijgen vind toch geen een hond echt leuk, Keiko en ik laten het wel gebeuren maar we staan niet te juichen als we horen dat we naar de dierendokter moeten.
Wat na al die vervelende dingen wel leuk is voor de puppy´s is dat ze mee op straat mogen, ja voor op straat wel te verstaan.
Aangezien dat ze al aan hun halsbandjes gewend zijn gaat vrouwtje dan proberen ze aan een riempje mee te laten lopen.
Ook wordt ergens in die week het winkelcentrum waar vrouwtje werkt bezocht en het openbaar vervoer moet er ook aan geloven.
Socialiseren noemen ze dit, het is namelijk goed dat puppy´s veel meemaken als ze klein zijn, zodat ze als ze wat groter zijn niet meer raar staan te kijken als ze rare dingen mee meemaken.
Bij Keiko en mij heeft Ilone dit allemaal gedaan en daar zijn we nog steeds erg blij mee, want Keiko en ik kijken nou niet echt ergens raar van op.
Maar dat komt ook door baasje en vrouwtje, want die zijn met socialiseren door gegaan en dat is dan wat het baasje en vrouwtje ook van de nieuwe baasjes van mijn puppy´s verwacht.
Straks gaan Keiko en ik nog een rondje op de bewuste straat lopen met het baasje, hopelijk slapen mijn puppy´s dan, want dan wordt misschien de ronde wel wat groter.
Vandaag hebben mijn broertjes, mijn zusjes en ik lekker de beest uit gehangen, het was zo erg dat het vrouwtje van mama Rontu ging twijfelen of ze nog wel een van ons wilde houden.
Maar toen het vrouwtje van mama Rontu met tante Keiko naar school was hebben we aan het baasje van mama Rontu laten zien dat we ook erg lief kunnen zijn.
Toen tante Keiko en het vrouwtje van mama Rontu net weer door de voordeur thuis kwamen liet het baasje van mama Rontu een foto zien waarop ik lekker lag te slapen op de zak van tante Keiko.
Ik werd door het baasje van mama Rontu een luilak genoemd, maar ik heb toch genoeg gerend en gespeeld vandaag zodat ik wel lui moet zijn.
Wat ligt dat ding lekker zeg, ik hoop dat mijn nieuwe baasjes ook zo´n zak in huis hebben en als ik hier blijf dan heb ik mazzel, want tante Keiko en mama Rontu hebben beide zo´n zak, dus dan zal ik er ook wel een krijgen.
Tante Keiko had erg goed haar best gedaan op school en mocht nog wat drinken.
Mijn broertjes, zusjes en ik mochten nog even naar buiten om te spelen, plassen en po..en en nu moeten we allemaal naar ons plekje om te gaan slapen.
De werpkist is waar wij puppy´s thuis horen, maar ik wil eigenlijk wel op de zak van tante Keiko liggen, maar dat mag natuurlijk niet.
Dus ga ik maar naar de werpkist en ga dromen van deze leuke dag die we met z´n alle hebben beleefd.
Vandaag ben ik maar eens begonnen met showtraining.
De puppy’s een voor een op een kleedje op tafel, smeerkaas aan mijn vinger en oefenen maar, ja met alle 5 de puppy’s doen we dat.
Jong geleerd is oud gedaan!
Reutje blauw vond het allemaal wel lekker.
Teefje rood werd door Rontu geod in de gaten gehouden.
Reutje groen vond mijn vingers lekkerder dan de kaas.
Teefje oranje keek eerst de kat uit de boom wat de kaas betreft.
Reutje paars wilde alleen maar liggen en slapen, maar de aanhouder wint toch.
Verder kun je zien dat de strikjes van wol zijn verwisseld tegen een echt hondenriempje en ook dat vinden ze vrij normaal.
Soms moeten ze wel even krabben, maar eigenlijk gebeurd dat ook maar zelden.
Wat het buiten plassen en po..en, dat gaat geweldig, als Remko en ik samen op een dag een plasje of 5 moeten ruimen is het erg veel en dat komt dan eigenlijk door ons zelf, handen tekort op dat moment zullen we maar zeggen.
Tot nu toe gaat dus nog alles voorspoedig en vinden Remko en ik het alle twee nog erg leuk zo’n nestje puppy’s in huis.
Ik heb vandaag weer eens mijn favoriete hobby uitgeoefend.
Lekker van de zon genieten, al was het binnen dat doet me niks hoor, heerlijk vind ik dat.
Ik lekker tegen de muur aan gaan liggen waar de zonnestraaltjes op schenen, zodat ze mij heel goed konden opwarmen.
Ook ben ik weer eens met het baasje en het vrouwtje naar het bos geweest.Rontu moest weer thuis blijven bij haar puppy’s, maar dat vond ik helemaal niet erg hoor, want ik kan me ook heel goed alleen vermaken in het bos.Lekker over de sloten springen, door de bossen rennen en de tunneltjes heb ik ook allemaal van binnen bekeken, dat is pas echt genieten voor een Shiba die al een paar weekjes niet in het bos is geweest.Thuis gekomen heb ik nog een lekkere kluif op en daarna heb ik de zonnestraaltjes weer eens op gezocht om lekker te kunnen gaan dromen.In de droom zag ik al helemaal voor hoe we over een paar weekjes met drie Shiba’s door het bos gaan rennen, vliegen, vallen, duiken en weer op staan.
Naast mama Rontu loopt er hier nog een Shiba hond in huis, mama zegt dat wij tegen haar tante Keiko moeten zeggen.
Maar wat dat er voor een is, ik weet het niet hoor.
We hebben tot gisteren niet veel last van haar gehad, oké ze kwam wel regelmatig naar ons kijken maar daar bleef het dan ook bij, maar nu we vaak los in huis mogen lopen gaat het allemaal wat anders.
Als ik met mijn broertjes en zusje aan het spelen ben, gaat ze iedere keer lopen blaffen en grommen tegen ons.
Ze doet dit ook terwijl wij heel lief met een kwast (haar kwast wel te verstaan) aan het spelen zijn.
Volgens mij wil ze de baas zijn over mij, maar ik laat het daar niet bij hoor en grom en blaf gewoon terug.
Ook mama Rontu gaat ondertussen anders met mij, mijn broertjes en zusje om, ze bijt in onze neus terwijl wij heerlijk aan haar pootjes liggen te kluiven.
Grommen doet ze ook al, we willen dan alleen maar wat mellk drinken, dat heeft ze ons toch al vanaf het begin gegeven.
Ook van haar vind ik dit geen lief gedrag en ga daar dan ook wel soms tegen in.
Maar wie is er nu eigenlijk de baas in huis, naar wie moeten we nou eigenlijk luisteren?
We hebben mama Rontu, tante Keiko en dan ook nog het baasje en vrouwtje van mama Rontu, wie o wie is de baas?
Of ben ik het toch zelf of een van mijn broertjes of is het mijn zusje?
Wat ik van mama Rontu nog even moest zeggen is dat ze de vader van haar baasje langs deze weg een poot en een knuffel wil geven voor zijn verjaardag.
Mama Rontu kon niet mee komen omdat ze voor mij, mijn broertjes en mijn zusje moest zorgen, maar ze maakt het als je komt goed met je hoor.
Mijn puppy’s slapen nog best veel hoor, maar als ze wakker zijn dan feesten ze er op los hoor.
Ze gaan dan eerst buiten een plasje doen en daarna is het tijd voor het speelkwartier.
En soms zeggen foto’s dan meer als genoeg.
Reutje blauw moet het onderspit delven, teefje oranje zal eens laten zien wie de baas is.
Als hij haar van haar van zijn lijf heeft gegooid gaat hij lekker aleen spelen.
En onder het spelen door is er voor reutje groen nog tijd genoeg om met mij te kroelen, de schat.
Baasje en vrouwtje kunnen uren naar de puppy’s en mij kijken zonder zich te vervelen.
Ja, en dan denken jullie waar gaat dit nou weer over, nou over naar buiten gaan.
Mijn broertjes en zusjes en ik gaan vanaf maandag de kou in, het baasje of vrouwtje van mama Rontu draagt ons dan door de deur heen en zet ons op de koude grond.
Maar eerst gingen we een keer per dag even de kou in, maar nu willen we zelf al vaker.
Wat we daar dan ook maar gelijk doen is een plasje en po..je en dan nog even spelen en als we het echt koud krijgen gaan we weer naar binnen.
Het vrouwtje van mama Rontu moest vanmiddag lachen en zei dat het er op leek dat moeder eend met haar kuikens door de tuin liep, wat ze daar mee bedoeld weet ik niet, maar jullie vast wel.
Wat we ook al ondekt hebben onder dat rondje lopen zijn van die dingen die de zelfde kleur als mijn lintje hebben en waar allemaal uitstekende dingen aan zitten, we kunnen daar lekker aan knabbelen, het wordt een plant genoemd door het vrouwtje van mama Rontu.
Ook is tante Keiko helemaal gek als ze buiten is, ze gaat dan heel hard lopen, ik kan ze nog niet eens volgen door te kijken, laat na gaan dat ik ze al bij kan houden met lopen.
Wat ik ook nog even moet zeggen van het baasje en vrouwtje van mama Rontu is dat er nog een van ons nieuwe baasjes krijgt, dat is trouwens wel een mazzelpuppy, want die blijft redelijk dicht bij mama Rontu wonen, Tilburg is schijnbaar redelijk dicht bij Breda.
Af en toe als ik de puppyren in kijk moet ik wel lachen hoor, wat een luilakken zijn het toch ook.
Dan liggen ze met z’n zessen op een rijtje te slapen en kruipen steeds dichter tegen elkaar aan om te knuffelen en dit dan gewoon overdag hoor.’S avonds moeten de puupy’s gewoon terug de werpkist in (als baasje en vrouwtje niet thuis zijn ook hoor) en dan slapen ze ook weer heel makelijk een hele nacht.
Verder heeft vrouwtje vandaag de puppy’s ontvoerd, ze gingen in een speciale bench mee.
Die bench werd ook nog eens in de auto gezet en weg was het vrouwtje.
Rontu en ik moetsen thuis blijven en even waren we bang dat ze de puppy’s niet meer mee terug zou brengen, maar na een kwartiertje was vrouwtje weer teurg met puppy’s en al.
Toen verteled het vrouwtje dat de puppy’s ook an het autorijden moesten wennen en dat ze daar voor even een stukjes was gaan rijden.
Ook hebben baasje en vrouwtje wat in de achtertuin veranderd, er is mos in gelegd waarop de puppy’s hun po..jes en plasjes kunnen doen (en dit is dan ook al een paar keer gebeurd, knap toch van die kleintjes) en wij moeten maar in de piekbosjes gaan zitten.
Met mij puppy’s gaat alles z’n gangetje hoor.
Alleen weten ze af en toe van gekkigheid niet meer wat ze doen en dan krijg je van deze tafrelen.
Ik weet zeker dat hier iets niet klopt, maar ja als de puppy’s denken dat de melk zo beter smaakt dan laat ik ze maar in die waan.
Maar even later komen ze er achter dat de brokjes er ook staan en daar moet dan ook nog even wat van gegeten worden.
Zo staan er twee te eten en drie tellen later staan ze met z’n vijfjes aan die bak en even later ligt er gewoon een midden in die bak en het vrouwtje maar wassen, want het kleedje waarop wij lekker slapen en spelen overdag ziet er na een bad in de etensbak niet meer uit.
Het vuurwerk van vannacht heeft op de puppy´s geen enkele indruk gemaakt, ze sliepen namelijk gwoon door.
Ik (Rontu) heb net als mijn puppy´s nergens last van gehad, maar ik heb wel bij mijn puppy´s gelegen om te kijken of ze mijn hulp nodig hadden.
Ik (Keiko) vond het niet helemaal geweldig, ooit zijn er vlak naast mij 6 lawinepijlen af gestoken en als ze dan als je net buiten loopt weer een rotje laten knallen dan zit de schrik er goed in hoor.
Vandaag zij het vrouwtje en baasje bij opa en oma en de vader en moeder van het baasje op bezoek geweest om ze een goed 2006 te wensen en daarna waren ze wer bij ons thuis.
De kerstboom en de andere kerstversiering is opgeruimd zodat de pupppy´s lekker vrij rond kunnen lopen als dat mag van het baasje en vrouwtje.
Natuurlijk zijn jullie ook benieuwd hoe de puppy´s er van dicht bij uit zien, nou zo dus.
Reutje blauw weegt ondertussen 1662 gram, een echt vreetzak dus.
Teefje rood doet het nog steeds rustig aan en weegt nu 1150 gram.
Reutje groen weegt 1462 gram.
Teefje oranje doet niet onder voor de reutjes en weegt ook al 1360 gram.
Reutje paars gaat ook al op een beertje lijken en weegt nu 1552 gram.
Verder hebben we vandaag met z´n alle achter buiten gespeeld en als we zeggen met z´n allle dan bedoelen we ook met z´n alle.
De puppy´s vonden het helemaal geweldig en toen we weer binnen waren hebben we ook daar nog met z´n alle gespeeld.
Zelfs ik (Keiko) vind het leuk om met die kleintjes te spelen, maar dan moeten ze wel luisteren, want doen ze dat niet dan moet ik ze het leren.
De puppy´s denken soms ook dat ze bij mij kunnen drinken en dan moet ik ze toch echt duidelijk maken dat dat niet kan.
Iedereen een honds nieuw jaar gewenst!
En aangezien een hondeleven helemaal zo slecht niet is (teminste,als je een goed baasje en vrouwtje hebt) gaat het jaar 2006 vast en zeker wat worden.
Vandaag kwamen er weer wat mensen naar mijn (Rontu) puppu´s kijken.
Toen de eerste bezoeker binnen kwam hadden we zoites van die kennen we, ze rook ook erg naar bekende hondjes, volgens ons waren het Simba en Ziggy.
Nadat het vrouwtje de koffie had aan gezet ging weer de deurbel, het was weer bekend volk en ook hun roken naar hondjes, volgens ons waren dat Tama en Miko.
Eerst kregen wij weer kluifjes en daarna gingen ze naar de puppy´s kijken en die kleintjes werden als ze wakker waren ook nog eens lekker gekroeld.
Wat we even later hoorde we een geweldig nieuwtje en dat gaan we jullie nu ook vertellen.
Er is een vakantie geboekt negen mensen en negen Shiba´s om met z´n alle een leuke week te kunnen beleven.
Het is voor ons een vakantieadres waar we al een keer zijn geweest (ik (Keiko) zelfs al twee keer, Zwitserland is het land waar we dan naar toe gaan.
We kunnen nu al niet meer wachten.
De foto´s die het baasje en vrouwtje daar al eens gemaakt hebben kwamen ook weer op tafel en er werd al volop genoten en we zijn er nog niet eens, wat moet het dan worden als we op vakantie zijn.
Het vrouwtje van Simba en Ziggy moest al op tijd weg, maar de baasjes van Tama en Miko bleven gezellig wat mee eten.
Dus Tama en Miko jullie baasje en vrouwtje zaten gezellig bij ons in huis.
De baasjes en vrouwtjes zaten nog te eten en toen kwamen de vader en moeder van het baasje ook nog om met de puppy´s te kroelen.
Wat voor de moeder van het baasje een hele overwinning was, want ze had nog nooit echt met zo´n klein hondje gekroeld en dat voor iemand die bang voor honden is (voor de Shiba, was).
Voor de rest van de week is het hier in huis heerlijk rustig, teminste er staat geen bezoekjes meer in de agenda geschreven.
Erg veel is er vandaag niet gebeurd hier in huis, dus hebben ik ook niet veel te vertellen.
De werpkist is weer net als iedere andere dag schoon gemaakt, Keiko en Rontu hebben weer hun wandelingen en brokjes gehad en Keiko die had een extra borstelbeurt nodig (lang leve de periode van de rui).
Dit is trouwens een foto uit de oude doos, maar ik heb hem speciaal geplaatst zodat de nieuwe baasjes van de puppy’s straks niet schrikken als ze hun Shiba’tje aan het borstelen zijn, dit is normaal hoor.
Wat me vandaag an de puppy’s op viel was dat ze steeds harder gaan gillen als er iets gebeurt wat in hun ogen vreemd is en omdat ze natuurlijk pas vanaf zaterdag hun oogjes open hebben is dat veel.
Remko heeft vadaag trouwens ook weer wat mee gemaakt, hij hield voor mij even een pup vast zodat ik een nieuw lintje om haar nekje kon doen, ze begon te gillen en even later werden zijn handen opeens wel heel erg nat, wat bleek die dame moest heel nodig plassen.
Ik denk trouwens dat het niet erg lang meer gaat duren voordat al de puppy’s zelf uit de werpkist kruipen, ze liggen namelijk regelmatigmet hun kopjes over de rand van de werpkist heen om te kijken wat de wereld hun verder te bieden heeft.
En wat dan ook niet lang meer op zich laat wachten is het lopen van die 5, wat gaan ze nu al vlug door die werpkist heen zeg, het lijkt wel ren je rot.
Vandaag is alles zijn gangetje gegaan, werken, hondjes uitlaten, werpkist schoonmaken, e-mailtjes lezen en van de puppy’s genieten.
Gelukkig was het vandaag nog zo’n gewone dag, want ik weet zeker, ik krijg de komende tijd veel te doen.
Op mijn werk begint nu de kerstdrukte en daar ben ik dan vanaf nu ook iedere dag dat we open zijn te vinden tot dat het kerst is.
De ene dag wat langer als de andere dag, maar ik ben er.
Ook met de puppy’s gaat het nu opschieten, als het kerst is kunnen Remko en ik waarschijlijk onze lol op.
Wat zullen ze dan allemaal kunnen en doen.
Hun oogjes zijn dan vast en zeker open, de oortjes doen het dan hopelijk ook al en misschien “rennen” ze dan ook wel door het huis heen.
O jee, als de kerstboom maar blijft staan!
Verder moet ik ook nog verzinnen wat er tweede kerstdag gegeten gaat worden en het huis moet ook nog ergens gepoetst worden.
Ik weet dus wat ik kerstavond en eerste kerstdag doe, slapen, luieren en genieten van de puppy’s die dan dol dwaze dingen uit halen.
Vanmorgen vroeg moest het baasje al vroeg met het vrouwtje op pad, het ziekenhuis in Rotterdam moest bezocht worden.
Na een grondig onderzoek werd er verteld dat het vrouwtje haar lichaam nog erg goed was, alleen die lever is een probleempje.
Vrouwtje heeft dan ook vandaag zeven buisje bloed moeten achter laten om te laten onderzoeken, ook heeft ze een afspraak moeten maken in dat ziekenhuis om een echo te laten maken en gelijk daarna moet ze een spelciale echo (die kunnen ze nog niet in alle ziekenhuizen doen) laten maken waarbij ze zonder in het lijf van vrouwtje te prikken kunnen zien wat ze de afgelopen keer met de leverpuctie wilde bekijken en dat word op 27 januari gedaan.
Op woensdag 15 februari moet ze dan misschien terug komen in Rotterdam, maar eigelijk hopen baasje en vrouwtje dat dat niet nodig is, want dan kan ze in Breda onder behandeling blijven en is het nog niet echt fout met die lever van het vrouwtje.
Oma was bijna heel de ochtend bij Rontu, de puppy’s en mij en heeft heel goed op gepast en ze heeft ons natuurlijk een lekker snoepje gegeven.
Toen baasje en vrouwtje weer thuis waren hebben ze samen met oma wat gegeten en daarna is oma weer naar huis gegaan.
Vanavond zijn vrouwtje en ik weer naar Rotterdam gereden, het was de laatste ringtraining vor de kerstvakantie.
Ik vond het weer wel leuk om alleen met het vrouwtje op stap te zijn, want Rontu en haar puppy’s krijgen nu toch stiekem iets meer aandacht dan ik.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook graag naar de puppy’s kijk hoor, dus ik snap het wel.
We kregen van Ilone ook nog een cadeautje mee voor de puppy’s, wat dat was zien jullie morgen wel.
Nu ga ik lekker mijn huisje in om te slapen, weltrusten.
Het vrouwtje heeft van de week aangifte moeten doen van mijn puppy’s.
Daarvoor heeft ze een dek en geboorte verklaring moeten op sturen naar de Raad van Beheer.
En snel dat ze daar zijn zeg, vandaag kwam er alweer post terug.
In die envelop zat een mooie rekening voor het chippen van de puppy’s en de stambomen die de puppy’s straks mee krijgen als ze naar hun nieuwe baasjes gaan.
Maar ook stonden de stamboomnummers al vermeld, ze krijgen de nummers; 2586915 ,2586916, 2586917, 2586918 en 2586919.
Verder gaat alles zijn gangetje hier.
Vrouwtje is nu bezig met de kamer te versieren voor de kerst, waarbij ze nu rekening moet houden met mijn puppy’s, want rond die tijd gaan ze lopen en dan wordt het spannend wat ze allemaal gaan uitvreten
En ik ga nu snel terug naar mijn puppy’s en dan lekker slapen, weltrusten.
Een aantal weken geleden (om precies te zijn 29 oktober) heb ik weer het examen KK1 gedaan, waar ik een hard hoofd in had.
Twee en een halve week daarvoor was het bij mij allemaal niet zo lekker gelopen met de leverpunctie die gedaan moest worden en de weken daarna ging het daarom allemaal ook niet zo lekker met mij.
Dit alles was dus ook de reden dat ik het niet gemeld had dat ik het examen nog een keer ging doen, zodat ik later niet te vaak de vraag zou krijgen ben je geslaagd of gezakt, het intreseerde me op dat moment gewoon niet.
Ik wist in mijn achterhoofd wel dat ik examen KK1 had maar ik kon me niet concetreren.
In die tijd dat ik toen thuis was heb ik eigenlijk alleen maar een beetje het vak rassenkennis geleerd en hoopte dat de theorievakken nog goed in mijn hoofd zouden zitten van vorig jaar.
Op de ochtend van 29 oktober moest ik weer naar Wijk aan Zee voor het examen, maar toen ik daar was zag ik het helemaal niet meer zitten, maar ik heb het examen gemaakt en ben na een gesprekje met een examinator weer naar huis gegaan.
Die mevrouw zag aan mij dat het niet lekker zat en vertelde me dat als ik opgebeld had ik het examen niet had hoeven te maken en het een andere keer had mogen doen en als ik deze keer zou zakken had ik gewoon niet mee gedaan.
Super medeleven vond ik dat toen.
Maar nu terug naar vandaag.
De post viel op de deurmat met daarbij eindelijk de envelop van de Raad van Beheer, na bijna zes weken.
Ik pakte hem op en voelde gelijk dat er niet alleen een brief in zat, dit zat er namelijk ook in.
Toen ik de brief las kon ik het eerst niet geloven, maar het stond er echt; Geslaagd.En dat na zo’n rottig gemaakt examen, knap gedaan dus al zeg ik het zelf!Gelijk heb ik Remko gebeld met die leuke nieuws en toen hij op nam riep ik “geslaagd” en hij snapte me gelijk.
Nu weer even over de puppy’s het gaat super met ze.
Ze praten de oren van onze kop af, als we dan gaan kijken liggen ze wat te drinken of te dromen en dan denk je bij je eigen “komt dat uit geluid uit zulke kleine puppy’s”, ja dus.
Ze drinken goed en kruipen van hot naar her in de werpkist.
Gewoon een leuk gebeuren om heel de dag naar te kijken en te luisteren dus!
Hoe snel kan het gaan?
Mijn puppy’s zijn pas twee dagen oud en zijn vanmiddag allemaal oom of tante geworden.
Miyagi de vader van mijn kindjes is weer papa geworden maar nu van zijn meisje Kimi.
Ze hebben samen twee mooie black and tan Shiba teefjes gekregen en hopelijk gaat alles net zo goed met hun als dat het met mijn puppy’s gaat.
Langs deze weg willen mijn baasje en vrouwtje Ilone en haar gezinnetje (ook de hondjes hoor) feliciteren met dit nestje (ben je bijna van de andere puppy’s af komen er weer!).
De cadeautjes die Sinterklaas of zijn Zwarte Piet hier van de week had gebracht zijn van middag op gehaald door onze mensenvriendinnetjes Quinty, Moïse en natuurlijk hun papa en mama.
Quinty en Moïse wisten zeker dat hun namen op de cadeautjes stonden en dat klopte dan ook.
Het was weer erg gezellig en ook hebben Quinty en Moïse lekker met mij (Keiko) gekroeld.Aan mij (Rontu) hadden ze niks, want ik heb bijna heel de tijd in mijn werpkistje gelegen waar Quinty en Moïse dan ook regelmatig stiekem om het hoekje kwamen kijken of ik er nog wel in lag.
En nu word het spannend, het vrouwtje zegt dat de laatste dagen (of zouden het uren zijn) zijn aangebroken voor mij (Rontu).
Ik (Keiko) ga dus maar pootjes draaien voor Rontu, baasje en het vrouwtje in de hoop dat alles goed gaat tijdens het krijgen van haar puppy’s.
Het liedje dat hier op het moment veel gezongen word is:
“Zie, de maan schijnt door de bomen,
makkers staakt uw wild geraas.
’t Heerlijk avondje is gekomen,
’t avondje van Sinterklaas.
Vol verwachting klopt on hart,
wie de koek krijgt, wie de gard.
Vol verwachting klopt on hart,
wie de koek krijgt, wie de gard.”
De regels “vol verwachting klopt ons hart” worden dan iets harder gezongen, waarom toch?
Na een normale vrijdag waarop Remko en ik hebben mogen werken en de hondjes hebben geluierd is het nu eindelijk weekend.
Dit word een weekend waar in we niks bijzonsders gaan doen.
Nou ja, niks bijzonders, het hele weekend zal in het teken zijn van Rontu en haar puppy’s .
Wanneer gaan het beginnen?
Hoe gaat het gebeuren?
Hoe gaat het aflopen?
Dit zijn vragen die op het moment door mijn hoofd gaan, maar als alles goed gaat weten we snel de antwoorden op deze vragen.
Reken er maar op, dat zodra ik iets weet jullie het allemaal ook weten.
Verder wil ik iedereen een prettig weekend wensen en de hondjes (en de baasjes) die weer aan de Winnershow mee doen wil ik succes wensen.
Het is ons gelukt, Sinterklaas is geweest en zijn paard heeft onze bakjes met water helemaal leeg gedronken, gelukkig had hij geen trek in brokjes en hadden wij vanmorgen al gelijk wat te eten toen we uit bed kwamen.
En moet je zien waar hij de cadeautjes heeft achter gelaten!
Sinterklaas is zo brutaal geweest om ze in de werpkist van mij (Rontu) te leggen terwijl ik er gewoon in het hokje lag te slapen.
Wij hebben ondertussen het lekkers al op gegeten maar er waren ook weer cadeautjes bij voor andere kindjes.
Er staat een naam op maar wij kunnen niet lezen, misshien dat die gene waar ze voor zijn het kunnen lezen, vrouwtje vertelde wel dat de cadeautjes voor mensenvriendinnetjes van ons zijn, maar ja die hebben wij er zoveel.
Ik (Rontu) wil sinds vandaag niet hebben dat ik (Keiko) nog in de buurt kom van de werpkist.Zolang dat ik (Keiko) mijn hoofd de andere kant ik hou is het goed, maar kijk ik (Keiko) richting de werpkist dan laat ik (Rontu) een paar tanden zien waarvan ik (Keiko) dan maar op de loop ga.Verder hebben we nog niet veel te vertellen, misschien morgen weer wel.
O ja, nog even, vanavond gaan we dan eindelijk het Sinterklaasfeest vieren wat het afgelopen weekend niet is door gegaan vanwege een beetje sneeuw.
Hopelijk heeft Sinterklaas dan weer aan ons gedacht.
Hier gaat het allemaal zo zijn gangetje.
Alleen Rontu (alias papzak) die klapt vandaag of morgen uit haar jasje hoor.
Een paar weken geleden was er een foto gemaakt van haar op de poef, nou vandaag heeft vrouwtje weer zo’n soort foto gemaakt en zeg nou zelf, die is toch wel erg dik.
En toen het baasje en vrouwtje aan het eten waren ging die Papzak op haar zij liggen en wat we toen zegen dat konden we jullie ook niet laten missen.
Ik vind dat Rontu verdacht veel lijkt op een ballon met pootjes, een staart en een hoofd, maar ja dat mag ik natuurlijk weer niet zo zeggen, maar toch!
Even wat anders, want bijna de hele dag hoor ik Rontu hier Papzak daar.
Ik kom niks te kort hoor, maar het valt me gewoon op dat er meer gepraat wordt over Rontu dan over mij.
Maar ik word op het moment ook extra verwend, dus wat er aan de hand is, ach ik laat het maar over me heen komen.
Sinterklaas is vanacht niet geweest hoor, dus vanavond laten Rontu en ik maar weer wat water in ons bakje staan.
We zullen ook nog wat brokjes in ons bakje laten zitten, misschien heeft het paard van Sinterklaas daar wel trek in.
We hopen dan ook dat het paard van Sinterklaas dit al vanaf een grote afstand ruikt, zodat hij alleen maar hier langs kan komen om ons wat lekkers te brengen.
Krijg ik vandaag mijn eten zitten er een paar witte snoepjes in en die Keiko die kreeg ze lekker niet.
Het waren ronde witte snoepjes en ze roken zelfs naar snoepjes die het baasje en vrouwtje ook wel eens eten, vrouwtje noemt die dan pepermuntjes.
Maar vrouwtje vertelde mij ook dat het niet dezelfde dingetjes waren en dat dat van mij pilletjes zijn, het zijn de kalkpilletjes die Ilone voor mij gekocht heeft.
Gelukkig zijn ze niet zo vies als dat pilletje dat ik normaal krijg tegen wormpjes, want dat spuug ik altijd uit, maar deze zijn lekker en ik eet ze dan ook lekker op zolang ze in mijn bakje komen te zitten.
Verder lig ik op het moment het liefst in de werpkist, ja hoor ik ben er al helemaal aan gewent.
Ik ga er zelfs in liggen slapen al is het vrouwtje en Keiko door het huis heen lopen en ik ben toe aan mijn moment van rusten.
Verder gaan Keiko en ik vanavond weer een erg sociaal zijn voor het paard van Sinterklaas, we gaan weer wat drinken voor hem in ons bakje laten staan en hopen net als vorig jaar dat hij weer langs komt.
En morgen, dan zullen we dat weten of Sinterklaas is geweest en ben ik weer een dagje dichter bij het krijgen van mijn puppy’s.
Voor de mensen die ongerust waren, wij zijn heelhuids thuis gekomen hoor (waar je ook bedoelt, Duitsland of Nederland), sterker nog wij hebben onderweg helemaal geen last gehad van sneeuw of files.
Maar toen wij vrijdag avond het nieuws zagen kwamen we er achter dat we erg veel geluk hadden gehad en dat we blij mochten zijn dat we niet moetsen overwinteren in de auto.
Zoals jullie weten zouden wij namelijk afgelopen weekend een gezellig weekend hebben in Duitsland, nou dat is wel gelukt hoor, maar wat niet is gelukt is ons plan om daar Sinterklaas te vieren.
Wij waren er en ook mijn (Remko) vader en moeder maar mijn (Remko) broer (Mark) kwam helaas niet verder dan Essen (van wege het winterse weer) en moest daar helaas omkeren om zijn leven, dat van Graziella en Mauro niet te riskeren.
Zodoende waren niet al de cadeautjes en de mensen aanwezig dus het oer hollandse feest van Sinterklaas ging niet door.
Maar dit kregen we er voor terug, een super landschap!
En natuurlijk kreeg ik (Patricia) het zaterdag dus op mijn heupen en heb de kerstboom gezet en we hebben er toch wat gezelligs van gemaakt, wat doe je anders in zo’n omgeving met zoveel sneeuw.Wat we dus wel gevierd hebben was en witte Kerst, wat hebben wij genoten zeg van het landschap en de rest er om heen.Wandelen, luieren, lekker eten en drinken, een kerstmarkt en wat er allemaal wel niet meer bij Kerstmis hoort.
En nee hoor mensen, we hebben Rontu met haar dikke buik niet te veel in de hoge sneeuw laten lopen (sterker nog ze heeft helemaal niet veel gelopen), al was dat makkelijker gezegt dan gedaan, want de hondjes zakte gewoon helemaal weg tot aan hun buikje als we er niets aan deden, dus Rontu heeft alleen maar over de stukken gelopen waar de sneeuwschuiver was geweest.
Hier is dan ook Keiko erg aan het genieten van een wandeling met mij (Remko) nadat ze ’s morgens al broodjes met mij (Patricia) was gaan halen.
Deze dame heeft zelfs een paar keer lekker los gemogen en dat is iets wat wij niet erg vaak doen in Duitsland, dit omdat daar erg veel wild zit en wij willen dat dat er ook blijft.
Wij wensen iedereen een fijne Sinterklaas, een witte Kerst en een goed 2006!
O sorry hoor, maar zijn nog helemaal in de stemming.
Het was vandaaag weer eens een dagje wel hoor.
Eerst was het lekker rustig thuis, maar toen eenmaal het vrouwtje weer thuis was van haar werk was de rust over.
Plassen, eten, drinken spelen met het vrouwtje en daar tussen moest ze ook nog wat opruimen, want rond de klok van vier uur zouden opa en oma komen om hier mee te eten, wat een gedoe allemaal zeg.
Nou vind ik dat wel gezellig hoor, dus daar lag het niet aan, maar baasje wilde maar niet thuis komen en toch ging het vrouwtje gewoon eten maken.
Sterker nog opa, oma en vrouwtje gingen het eten ook nog op eten zonder dat het baasje er bij was, schandalig vond ik dat, maar vrouwtje vertelde Rontu en mij al snel daarna dat baasje vandaag helemaal niet naar huis komt.
Hij moet voor zijn werk helemaal in Groningen werken tot vanavond laat en daarna gaat hij daar in een hotelletje slapen, dus we hebben als vrouwen vannacht het huis voor ons alleen.
Nadat alles van het eten weer opgeruimd was kwam er nog meer bezoek, Peter, Monique en Kim dus het huis zat weer vol.
Verder hoor ik vanaf gisteren ook iedere keer het woord “papzak” vallen.
Wat daar nou toch weer mee bedoelt wordt, ik weet het niet, maar iedere keer kijken baasje en vrouwtje dan Rontu aan en schieten in de lach, dus zal het wel weer een bijnaam zijn of zo.
Eerlijk is eerlijk ze begint er niet uit te zien, een dikke buik dat ze krijgt, niet meer normaal hoor.
Op de bank ligt ze dan ook met regelmaat van de klok op haar rug, zodat ze van haar buik geen last meer heeft.
En zeg nou zelf, dit is toch geen gezicht, een Shiba hondje hort een slanke lijn te hebben en niet zo’n dikke buik als dat Rontu nu heeft.
Verder staan er weer spulletjes klaar om naar Duitsland te gaan (verlopig de laatste keer).
Als we morgen weer met z’n allen thuis zijn stappen we vlug in de auto om weer te gaan genieten.
Misschien ligt er wel sneeuw, want dat hebben ze hier voorspeld en misschien dan daar ook wel en dan kunnen we natuurlijk weer lekker gaan wandelen in de sneeuw.
We komen deze keer pas op maandag terug naar huis, dus we hebben een lang uitje voor de boeg.
En dan nog een week en dan……., vrouwtje zegt dat het dan gaat gebeuren.
Maar wat er dan gaat gebeuren weet ik nog niet maar dat er wat staat te gebeuren dat voel ik ook wel hoor en dat zal ook wel de reden zijn dat dit verlopig de laatste keer is dat we naar Duitsland gaan.
Een gewone dag was het voor Keiko en mij vandaag totdat het vrouwtje ineens wilde weten hoe warm ik het had.
Ze kwam toen met een raar ding aan dat zij een thermometer noemt en stak dat ding gewoon in mijn kontje.
Na een tijdje gaf dat ding aan hoe warm ik het had of zei het vrouwtje hoe warm ik was, ach dat weet ik niet meer maar dat zal ook wel niet zoveel uitmaken.
Ze zei dat die thermometer 37.6 aan gaf, pfff wat warm zeg, gelukkig is het afgelopen zomer buiten niet zo warm geweest, maar hoe kan het dan dat ik het nu zo warm heb nu het winter begint te worden?
Ach het zal allemaal wel aan mij liggen.
Maar vrouwtje vertelde ook dat tegen de tijd dat ik de puppy’s krijg mijn temperatuur daalt, ik hoop alleen niet dat ik het dan te koud krijg anders trek in gewoon een jas en sokken aan en ga dan ook nog voor de verwarming liggen.
Gisteren had Keiko de avond van haar leven op school, baasje zei dat ze er zin in had en dan ook veel plezier heeft gehad.
Ze ziet ondertussen een tennisballetje als beloning, waarmee ze dan ook erg trots door de klas loopt als ze hem gekregen heeft.
Baasje en keiko lagen dan ook pas laat op bed (ik en Rontu niet hoor), want ze hebben onderweg naar huis gezellig in de auto na zitten genieten van het geen wat ze beleefd hadden en dat gaat het autorijden ook op het normale tempo.
Vanmorgen hebben we weer lekker uitgeslapen, drie damens in het grote mensenbed en baasje lekker naar zijn werk, supper gezellig dus.
Vervolgens kwam ik er achter dat Rontu al helemaal gewend is aan haar nieuwe stekkie.
Toen ze vandaag een kluifje kreeg ging ze eerst een rondje door de huiskamer lopen en even later lag ze lekker kluivend in haar werpkist.
Ik moet alleen wel even zeggen dat ik er hele leuke knuffel in de kist had gelegd en dat ik de warmtelamp ook even aan had gedaan.Dit alles om het allemaal wel erg aantrekkelijk voor haar te maken en dat is dus gelukt.De deksel van de kist is er ondertussen ook, maar nu ben ik er achter gekomen dat de loopplank wel erg glad is (de puppy’s zouden er een glijbaan van kunnen maken) maar daar word nog snel wat aan gedaan.En voor de rest was het inderdaad weer een luie dag, zoals er gisteren al voorspeld was.
Vandaag hebben we ons maar eens erg rustig gehouden.
Zo’n dag naar een show is toch wel erg vermoeiend en vergis je niet in een dagje bij opa en oma blijven, je moet ze altijd in de gaten houden, stel je voor ze willen een snoepje geven en je merkt het niet omdat je ligt te slapen.
We konden van morgen lekker uitslapen (we kropen erg makkelijk terug ons huisje in), want baasje en vrouwtje waren allebei gewoon werken.
Toen vrouwtje dan ook thuis kwam wilde we eigenlijk nog ons huisje niet uit, maar ja we moesten vandaag toch nog wel een keer een rondje lopen om te kunnen plassen of po…n, dus vooruit ons huisje uit en naar buiten.
Weer binnen gingen we gelijk weer slapen en dat doe ik (Rontu) nu nog.
Keiko is onder tussen met baasje naar school en die komt vanavond pas weer laat thuis, dus waarschijnlijk hebben we morgen nog zo’n luie dag.
Vanmorgen vroeg moesten Rontu en ik weer vroeg ons huisje uit.
Om half zeven liep de wekker af om Rontu naar opa en oma te brengen, zodat baasje, vrouwtje en ik naar Zwolle konden rijden om daar aan een hondenshow mee te doen.
Nadat het baasje en vrouwtje daar een hele poos met allemaal vreemde mensen gepraat hadden (het ging allemaal over puppy’s) moest ik de ring in.
Ik kreeg een u-tje als beoordeling en werd als tweede geplaatst (geweldig dus).
Even later moest ik zelfs terug voor beste reserve teef, alleen toen verloor ik, jammer.
Baasje en vrouwtje zeiden dat het niet aan mij lag, want ik stond er gewoon erg mooi te zijn.
Maar toen werd er op een gegeven moment omgeroepen dat de baasjes van hondjes zich op konden geven voor een test (MAG test) en daar wilde baasje wel aan mee doen, dus wij daar naar toe en vrouwtje bleef bij de spullen.
Toen wij bij de voordeur aan kwamen zag ik daar opeens een Shiba hondje dat wel erg veel op Rontu leek en erg naar Khoda rook.
Jaaa jippiiieee, hij was het, samen met zijn vrouwtje en baasje was hij naar de show gekomen om naar mij te kijken en om met baasje en vrouwtje te praten en te kroelen.
Nadat ik hem even had begroet zei het baasje dat wij op moesten schieten om aan die test mee te doen, dus weg waren wij.
We waren ook weer zo terug hoor, ik had toch zeker geen zin meer in die test en wilde naar Khoda en zijn baasje en vrouwtje toe.
En zo zaten wij even later samen gezellig te zitten en de baasjes en vrouwtjes moesten maar blijven staan.
Toen wij weg mochten (rond drie uur) zijn we nog even bij Khoda op bezoek geweest.Hij heeft heel zijn tuin aan mij laten zien, ik mocht spelen met zijn speeltjes, ik mocht aan zijn kluifjes kluiven en hij gaf zelfs zijn eten aan mij, wat een super Shiba zeg.Het leuke aan vandaag was dus dat Khoda bij mij op bezoek kwam maar dat ik ook bij hem op bezoek ben geweest, gezellig toch.
Op een gegeven moment moesten wij toch echt de auto in om Rontu bij opa en oma op te halen, daar hebben we dan ook nog wat gezeten en daarna weer naar huis.
Zo meteen ga ik lekker slapen en morgen dan zien we wel weer verder.
Vadaag ben ik (Patricia) eerst weer eens gaan werken, wat was dat lang geleden zeg op een zaterdag vroeg mijn bedje uit.
Toen ik (Patricia) dan ook thuis kwam zat ik (Remko) dan ook al klaar om met zijn tweetjes naar Ilone te gaan.
Nee, dat zeggen we verkeerd we gaan naar de puppy’s kijken die daar een paar weken geleden geboren zijn en met Ilone gaan we gewoon gezellig kletsen (ook het vrouwtje en de oma van Kenta was er, kennen we die ook weer).
Wat een droppies zeg, het is dat we binnekort zelf een nestje krijgen en daar een pup van houden, maar anders was het heel moeilijk geweest om er geen in onze jas te stoppen en mee naar huis te nemen.
Hier heb je er 2 van de 7 die er rond lopen, of moeten we nog waggelen zeggen?
De linkse is een pup van 30 dag en oud en de rechtse is er eentje van 26 dagen oud, moet je denken dat dit rond de jaarwisseling ook door ons huis waggelt, geweldig toch.
Verder hebben we er ook weer met de rest van het zooitje honden gekuffled en gekroeld, het blijft een leuk span al die Shiba’s en het lijkt er dan ook op dat hoe meer hoe beter is.
Verder hebben we de reisbench mee gebracht, voor als ons eigen puppy starks ook op de hondenkamer gaat slapen en voor als het mee gaat in de auto (voor de lange ritten dan).
Vanavond vroeg ons bedje in, want morgen loopt de wekker weer vroeg af.
We brengen dan eerst Rontu naar opa en oma en rijden dan met Keiko door naar Zwolle om daar aan een hondenshow mee te doen.
Nee nee, we hebben het nu niet over Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten, want die is toch ondertussen al een week in Nederland.
De werpkist is er (er komt alleen nog een klep aan de rechter kant op zodat ik ook op een plekje kan liggen waar niemand mij ziet) en staat ondertussen dan ook al bij ons in de keuken.
Ik heb nu nog ruim twee weken de tijd om daar mijn plekje van te maken.
Ja ja, de vader van het baasje heeft erg hard gewerkt voor mij, maar het resultaat is er dan ook naar.
Ik ben er zelfs al even in geweest met een snoepje als beloning en even later kwam Keiko ook eens kijken.Daarna ben ik er vlug uit gekomen en even later er weer helemaal uit mijn eigen weer in te gaan.Ik vind hem dus super en denk dat ik hier wel een tijdje met mijn puppy’s in kan door brengen.
Er is echt iets met mij aan de hand hoor, mijn buikje groeit!
Ik merk het zelf, als ik wil gaan zitten dan komt mijn buikje bijna op de grond.
En als ik wil gaan liggen is het helemaal erg ik hoef niet zover naar beneden te gaan, want voor ik het weet heeft mijn buikje de grond al bereikt.
Ik denk dat ik te veel eten krijg, maar toch heb ik nog meer honger maar ik krijg niet meer dan ik krijg (ik krijg wel iets meer als normaal hoor en nu in drie keer, verspreid over de dag).
Maar vrouwtje zegt dat het normaal is dat je buikje groeit als je puppy’s gaat krijgen en dat het dus helemaal niet aan het eten van mij ligt, maar aan de puppy’s die in mijn buikje groeien.
Maar er zijn ook dingen die weer beter gaan dan een paar weken geleden, ik durf weer te spelen met keiko (ik heb namelijk geen last meer van mijn hormoontjes, dat zegt vrouwtje teminste), maar na een minuut of drie heb ik het wel gehad en ben dan erg moe, dus ga ik maar weer slapen.En als ik dan op de bank ga liggen hoor ik mezelf allemaal zuchten en kreunen, net een oud hondje.Maar toch heb ik er dat zuchten en kreunen er voor over om even met Keiko te kunnen spelen.
Vandaag heb ik endelijk Otsu weer eens gezien.
Dat was wel erg lang geleden hoor, misschien wel een half jaar!
Maar hij weet nog steeds wie ik ben en hoe ik reageer, dus was hij erg voorzichtig om mij te besnuffelen, hij heeft geleerd zeg maar.
Want hij deed altijd bij mij aan mijn kontje snuffelen en als waarschuwing ging ik dan altijd eerts op mijn kontje zitten en als hij dan nog niet stopte gromde en trok ik mijn lipjes op zodat hij dan wel afdroop.
Ik kwam Otsu vandaag tegen toen ik met het vrouwtje naar ringtraining ging, daar was Otsu ook met zijn vrouwtje Leni.
Leni brengt de laatste tijd meestal Umai mee, maar heeft gezegd dat ze voortaan af wil wisselen, zodat ze de ene week Umai en de andere week Otsu bij heeft.
Verder had Leni ook de spulletjes bij die Ilone heeft geregeld, allebei bedankt daar voor hoor.
Baasje is toen ik met vrouwtje naar ringtraining was naar zijn vader geweest om te kijken hoe ver de werpkist voor Rontu is en toen wij thuis kwamen zei hij dat hij eind deze week wel hier in de keuken staat zodat Rontu er dan aan kan gaan wennen.
Wat ik flauw vind is dat ik er niet in mag van baasje en vrouwtje, ze zeggen dat hij alleen voor Rontu en haar puppy’s is.
Maar waar moet ik dan naar toe als hun daar zo gezellig met z’n alle in die werpkist liggen?
Ach ik zal wel zien hoe het gaat lopen.
Vandaag zijn door ons de laatste dingentjes gekocht voor het nestje van Rontu.
Een ding wat we ook nodig hadden was een warmtelamp.
Wat ik nog meer gekocht heb is een boekje voor Remko.
Als hij dat leest weet hij ook een beetje wat hij kan verwachten bij de bevalling en daarna, want die boeken die ik ooit moest kopen voor mijn cursus die vind hij maar niks om eens door te lezen.
Ook heb ik vandaag weer voer gekocht en daar kan ik dus verlopig weer mee vooruit.
Ik kreeg er trouwens ook puppypakketten bij, dus als de puppy’s straks naar een nieuwe eigenaar gaan krijgen ze die ook mee.
Al met al weer genoeg geld uit gegeven vandaag.
Heeft zaterdag Sinterklaas gereageerd op onze web-log, lopen er vandaag twee Zwarte Pieten door onze straat.
Wat mij op viel was dat de Zwarte Pieten wel erg rare kleren aan hadden (ze hadden alleen hun pet met veer erop op), maar dat zal wel komen omdat ze pas net in Nederland zijn en nog moeten wennen aan de kou en tegen de tijd dat Sinterklaas jarig is zullen ze hun gewone kleren wel weer aan hebben.
En ook vond ik dat ze wel een beetje bekend roken, maar ja ik maak dan ook al voor de vijfde keer het feest van Sinterklaas mee, of zou het toch ergens anders door komen dat ik dacht dat ik de Zwarte Pieten een beetje bekend vond ruiken.
Ik moet zeggen dat nu ik vier jaar ben ik eindelijk aan het feest van Sinterklaas gewend raak.
De kindjes in de straat worden allemaal wat drukker, maar daar heb ik geen last meer van.
Rontu word ook weer wat drukker, maar of dat nu met Sinterklaas te maken heeft of het feit dat ze haar hormonen weer de baas is dat weet ik niet.
Maar vandaag ben ik weer even boos op haar moeten worden, waarom het ook al weer was ik weet het niet meer maar het was na een lange poos weer eens nodig.
Nu moet ik opschieten, want ik moet naar school toe.
Rontu blijft samen met het vrouwtje thuis en het baasje gaat met mij mee.
Nou, tot de volgende keer maar weer, misschien is Sinterklaas of een van de Zwarte pieten dan wel langs geweest.
Ja hoor, we zijn weer thuis.
Enhu, we hebben een leuk weekend achter de rug hoor.
Gisteren morgen hebben we een klein rondje gewandeld met het vrouwtje (het baasje lag toen nog op zijn bedje).
Daarna zijn we even alleen thuis moeten blijven omdat baasje en vrouwtje naar een vergadering moesten, maar ze waren op tijd terug om ons weer gezelschap te houden.
Ook waren er de mensen bij die eerst de eieenaren van het huisje waren en weet je wat leuk was, die mevrouw is bang van honden en wilde eerst niet mee naar binnen (wij moesten dus even in de keuekn blijven) en even later zat die mevrouw op de bank en liepen wij ook gewoon door de huiskamer, knap toch van die mevrouw.
Vandaag hebben we samen met het vrouwtje broodjes gehaald bij de bakker, maar ik (Rontu) moet zeggen dat dat voor mij nu genoeg wandelen was voor een dag.
Na het ontbijt is het baasje nog een grootte wandeling met mij (Keiko) gaan lopen, lekker door de bossen struinen dat is wat wij toen gedaan hebben.
Met takken of dennenappels in mijn bekje lopen zonder dat Rontu ze er uit haalt is ook lang geleden, dus dat heb ik ook weer eens gedaan en dan gelijk een stukje rennen, want ik ben dan erg trots dat ik wat gevangen heb (teminste dat zeggen baasje of vrouwtje altijd).
Verder is er weinig gebeurd hoor, lekker luieren en slapen.
O ja toch, ik (Rontu) heb nog een paar eekhoorntjes gezien.
Ze liepen gewoon in de tuin maar die Keiko lag zo te slapen dat die ze niet gezien heeft.
Dus heb ik haar even later maar verteld dat de eekhoorntjes er ook weer waren, net als ons weer een weekendje weg.
En toen zei het vrouwtje dat dat niet waar was en dat die eekhoorntjes er wonen en dat we ze dus nog wel vaker zouden zien.
En toen we net thuis kwamen zagen we dat sinterklaas ook weer in het land is, hij heeft zelfs al gereageerd op deze web-log.
Hij schreef dat wij al erg groot geworden waren en dat ik (Rontu) een groot cadeau op zijn verjaardag krijg.
Ik (Rontu) moet zeggen dat ik erg benieuwd ben naar wat dat cadeau dan wel niet zal zijn, ach nog een weekje of drie wachten zegt het vrouwtje.
Dus gaan we maar dromen over wat het zal zijn en ook zullen we maar lief zijn, je weet maar nooit, want vorig jaar kregen we wel een lekkere letter van hem.
Ja hoor je ziet het goed, wij gaan weer een weekendje naar ons huisje in Duitsland toe.
We rijden op het moment wel erg vaak maar soms moet je wel, net als deze keer, want morgen hebben wij een vergadering met alle andere mensen van ons huizenblokje.
We hopen dat we met Rontu nog een kleine wandeling kunnen maken, want de volgende keer (over twee weken) lukt dat vast en zeker niet meer en daarna kunnen we verlopig niet meer naar Duitsland (dat doe je niet met puppy’s).
Een ding is zeker met Keiko word er dit weekend wel lekker gewandeld en als Rontu dan thuis moet blijven blijft er vast wel een van ons gezellig bij haar.
O ja, Ilone heeft vandaag weer wat spulletjes gekocht die we binnenkort nodig hebben, aangezien zij naar de groothandel gaat en het daar een stuk voordeliger is mocht zij ook voor ons dingen mee brengen.
Het zijn dingen zoals lekkere kleedjes om op te liggen, speeltjes voor de puppy’s en kalktabletten voor Rontu, want die moet ze de laatste week van haar zwangerschap gaan krijgen en na de bevalling moet daar nog twee weken mee door gegaan worden.
Ilone; langs deze weg willen we je weer bedanken voor de goede zorgen en de hulp die je ons geeft.