Sorry dat ik gisteren niks van me heb laten horen, maar er was ook eigenlijk niets te melden.
Wel hadden we weer een vrouwenavond en daar gebeurde wel iets.
Nancy weet er alles van, want die was een getuige van het hele voorval.

Rontu had de dolle minuten en op een gegeven moment ging Keiko mee doen, ach twee tellen dan, toen lag de grootste bloempot in huis in meerdere stukjes.
Ik heb geen van de twee als schuldige aangewezen, want wie de dader ook was, ik weet het niet.

Vandaag ben ik dan ook weer op zoek gemoeten naar een nieuwe bloempot, makkelijker gezegd dan gedaan, anderhalf uur zoeken in een winkel, eigenlijk had ik wel wat anders te doen, leren dus.Ik ben tevreden met deze bloempot, maar heb toch tegen de hondjes gezegd, als deze weer door jullie kapot gaat is het voor ieder van jullie twee weken geen school,Van dat schoolgeld moet ik dan weer een nieuwe bloempot kopen, dus je bent gewaarschuwd.

Voor de rest heb ik bijna heel de middag aan de telefoon gehangen, waaronder een hele tijd met onze fokker.
Al met al een gezellige middag, met een mooi uitzicht op een mooie plant in een mooie pot.
Ach en leren, morgen is er weer een dag.

We zijn vanmorgen al vroeg met het vrouwtje de auto in gegaan om naar Bleiswijk te rijden.
We meosten namelijk al om half tien binnen zijn en dan weten we het wel, vrouwtje wilt er dan minstens een half uur van te voren zijn.

Nou de show is gezellig verlopen, alle bekende waren er weer, zowel mensen als hondjes.
Ik (Keiko) heb een uitmuntend gehaald en ben tweede geplaatst en ik (Rontu) kreeg een belovend.
Ook heeft vrouwtje weer wat gekocht, drie mooie zakdoekjes met een Shiba hondje erop en een fles met spul erin waardoor wij er nog mooier eruit gaan zien.
Nou denken jullie hoe kan dat nog, ze gebruikt hem dan ook alleen maar als we naar show moeten, want voor het dagelijks leven zijn we al mooi genoeg.

Maar nu even over die Sinterklaas, die hebben we echt niet gezien daar, maar nou waren we net bij opa en oma en die zeiden dat hij morgen daar door de wijk komt, dus gaan we morgen daar maar kijken.
Ik (Keiko) weet hoe die man eruit ziet en ook zijn zwarte knechtjes herhinner ik me nog, maar ik (Rontu) heb nog geen flauw idee wie die man is, maar daar kom ik morgen wel achter.

Nou weet ik waar Rontu haar streken van heeft, ze leert ze volgens mij toch van Keiko.

Hier ligt Keiko boomschors fijn te malen en hetzelfde doet Rontu met denneappels. Zoals je ziet kijkt die kleine goed hoe die oudste het doet en gaat op een moment dat ze niet in de gaten wordt gehouden dat soort streken zelf uitvoeren.

Voorlopig gaat ze dan ook iedere keer haar huisje in als wij even naar boven gaan, eigen schuld, dikke bult.

Alleen een ding klopt niet, iedereen weet dat Keiko de allerliefste Keiko op de wereld is, en dat die geen steken uit haalt. Dus volgens mij heeft Rontu het toch echt van mama Joshi. Ze lijkt daar uiterlijk steeds meer op, het zou zomaar een gekloond hondje kunnen zijn.

Morgen hebben we weer een show, nu in Bleiswijk, en misschien komen we daar ook wel Sinterklaas tegen, want die komt morgen in ons land aan.

Hopenlijk duimt uidereen zodat de show goed gaat, dan komen wij morgenavond met de uitslag.

Tot morgen!

Vanmiddag had Rontu het over niet al te leuke post.
Een paar minuten geleden heb ik de post weer nagekeken en nu was het wel leuke post.

Het Shiba hondje is weer terecht, hij zat met zijn riempje verstengeld in de bossen niet al te ver van huis af.
Zijn baasjes zijn weer erg blij dat hij thuis is, net zoals ik trouwens, ik moet er toch niet aan denken dat ik Keiko of Rontu kwijt zou raken.

Wij zijn vanmorgen vroeg uit ons bedje gekomen om op tijd te zijn bij het sledehondenrennen in Wachtendonk (net over de grens bij Venlo) in Duitsland.

En zoals je ziet waren we er op tijd en niet zoals vorige keer, toen was de race al gelopen.Het is een mooi gezicht zoals die beesten voorbij komen rennen, met z’n tweetjes naast elkaar en met een hond of zes achter elkaar en dan de slee (nu een karretje natuurlijk) Deze roedel is net klaar met hun race en zitten te wachten op hun eten, nou wat dat was willen wij niet weten, het zag er erg onsmakelijk uit en volgens ons lusten onze eigen hondjes er ook geen pap van (zal eigenlijk wel, honden eten heel andere dingen als ons).

Het was allemaal wel leuk om te zien, maar wij denken dat het in lapland of IJsland nog mooier is om mee te maken.
En om dan zelf in de slee te zitten lijkt ons helemaal super gaaf.

Toen we terug thuis waren zijn we weer gelijk weg gegaan, met z’n alle naar het bos, het was er erg druk en de hondjes hadden dan ook genoeg andere hondjes om achter aan te rennen en mee te dollen.

Een ding was wat minder, Keiko had een rioolbuis gevonden en die leek wel erg veel op de tunnel van school en daar moet ze altijd doorheen, dus nu ook met het gevolg een hondmet pik zwarte pootjes en Rontu wilde wel maar durfde niet goed.
En dat was maar goed ook anders had Remko het nu erg druk, hij is namelijk Keiko in bad aan het doen (je kreeg die smurrie er met borstelen niet uit) en had dan Rontu ook nog moeten wassen.

Al met al weer een gezellige zondag, voor herhaling vatbaar.

De mensen die wel een bij ons een pit-stop hebben gehouden weten dat er bij ons in het kleinste kamertje de nodige foto’s hangen van onze hondjes, nou vanaf vandaag ook nog ergens anders.

Waar dat verklap ik niet, dat zie je wel als je eens op bezoek komt.Vorige week waren de “posters” klaar en had ik de lijsten gekocht, maar vandaag heb ik ze pas opgehangen.

De hondjes zijn vandaag niet vooruit te branden, ze hebben vast en zeker de show nog in hun benen zitten.
Keiko zal zich vanavond toch weer moeten oppeppen, het is weer haar beurt om naar school te gaan, als we daar zijn zal het wel weer gaan, maar nu ligt ze net als Rontu al heel de dag te slapen.

Vanmorgen ben ik eerst weer met Rontu naar school geweest en echt het ging weer super, ze heeft bijna heel de les los gelopen en geluisterd.
Ze is maar een keer ontsnapt om met een andere hond te spelen.

Maar was het op de heenweg erg mistig op de terugweg heb ik er de dubbele tijd voor nodig gehad om thuis te komen (wegwerkzaamheden).

Dus we konden pas rond twee uur weg om naar de sledehonden te gaan.
Keiko en Rontu hadden we thuis gelaten, hun hebben ook rust nodig (morgen weer heel de dag naar een show), het was maar goed ook, we reden namelijk weer de file in en dat is voor hun ook niet leuk.
Na al die rompslomp op de weg vandaag kwamen we dan bij het sledehondenrennen aan en ja hoor, te laat , ze hadden al voor de laatste keer gelopen en ook waren we ons fototoestel vergeten dus een foto maken van die knappe beesten was er ook niet bij (gelukkig zijn er op internet plaatjes genoeg).
Wel weten we nu dat het volgende week zondag weer sledehondenrennen is en dan gaan we het nog eens opnieuw proberen.
Hopelijk hebben we dan meer succes als vandaag!

Nu moet ik nog de voorbereidingen gaan doen voor de show morgen in Utrecht (jaarbeurs), de hondjes goed borstelen, tandjes poetesen en
dat soort dingen, dus ik ga maar beginnen.
Een ding hoop ik en dat is dat het weer net zo goed gaat als de vorige keer, misschien komen we dan weer wel met een puntje naar huis (het mag ook een kwart puntje zijn hoor) en ach, is dat niet zo, als het maar gezellig is.

Toen straks had ons baasje de schrik van zijn leven, toen hij thuis kwam van zijn werk zaten er zes vrouwen op hem te wachten.
Nou denken jullie hoe kan dat, ze zijn daar maar met drie vrouwen thuis, maar ook Quinty, Moise en Nancy waren hier.
Nancy moest even naar “Christel” toe (om uit te zoeken wat voor verf ze de volgende keer in haar haar wilde, ummmm) en dat zou wel even duren dus bleven Quinty en Moise gezellig bij ons.

We zijn eerst met éen grote ronde gaan lopen, waarin ook die twee kinderen in een speeltuin konden spelen, raar hoor, normaal blijven we daar nooit zo lang staan.
Weer thuis gekomen was er drinken en een snoepje voor ons alle vier, gekregen van het vrouwtje.
Aangezien wij er wel even mee zoet waren (voor ons was het een kluif) is het vrouwtje met die twee kinderen gaan knutselen tot hun moeder weer terug was.

Ook het avond eten was gezellig met z´n alle, alleen wat wel flauw was was dat wij ook niks van Nancy, Quinty of Moise kregen toegestopt (wij lusten die boerenkool of worst ook wel hoor), mocht zeker niet van het baasje en vrouwtje!

Het leukst was dat Quinty niet echt bang meer is van ons en dat Moise heel de middag ieder keer ging kroelen met een van ons, dan Keiko en even later Rontu.
En dat wij zoveel speelgoed hadden wisten wij ook niet meer, maar toen die twee kinderen tien minuten binnenwaren lag alles over de grond, dus we konden toen goed kiezen waar we mee wilden spelen.

Quinty en Moise komen jullie weer snel terug, we vonden het super!

De hondjes kregen het vandaag weer op hun heupen en hadden zoiets van laten we het vrouwtje eens helpen.
Nou van de regen in de drup dan!

Ik moest nadat ze vijf minuten in de tuin waren geweest de hele tuin weer aanvegen en ook moest ik alle losse bladeren van de Hortensia op rapen.

Rontu stond met haar hele tong (dit is maar een klein stukje meer) buiten haar mond met de gedachten van; van dat tuinieren wordt je echt moe en krijg je dorst.En Keiko stond er op een afstandje bij met de gadachten van; ik heb niets gedaan hoor.Maar nou weet ik zelf wel wat ik gezien heb en dat is dat ze met zijn tweetjes schulig zijn, maar ach, het was ook wel leuk om te zien en dan grijp je niet altijd in, dan maar wat werk extra.

Eigenlijk moet ik niet zeuren, ze wilde alleen maar helpen om de tuin winterklaar te maken en met z’n drietjes zijn we sneller klaar.
En als dat klaar is kunnen we de komende week allemaal leuke dingen gaan doen (ik ben namelijk bijna een week vrij), dus eigenlijk zijn ze best slim.

Ik zit nu achter de computer en beneden is het baasje erg druk in de weer met Rontu, ze zijn volgens mij aan het oefenen voor morgen.

De mensen die vorige week het hier goed hebben bijgehouden weten wat er morgen gaat gebeuren, voor de andere, Rontu heeft morgen examen.

Ik heb nog even een foto opgezocht waar Rontu aan haar allereerste les bezig op school en ze gaat na een les of 13 nog steeds graag daar naartoe.
Morgen is het dan ook zo dat ze gelijk de auto instapt en lekker gaat liggen om uit te rusten om op school genoeg energie te hebben.

Ik heb vanmiddag weer mijn aantekeningen uitgewerkt van gisteren (kk2 cursus) en ook nog een beetje geoefend met Keiko en Rontu.
Dat oefenen blijft trouwens leuk om te doen, alleen Keiko doet ook alles wat ik aan Rontu vraag en die kan dus heel goed afkijken wat de bedoeling is.

Ik ga morgen werken maar als het examentijd is zal ik ook wel aan Baasje en Rontu denken, in de hop dat alles goed gaat.

Ik ben bijna heel de dag bezig geweest met de honden en het leren over hun.
Dit is weer zo’n boek waar vanalles in staat, over opvoeding, de opbouw van de hond, de regels op kynologisch gebied en nog veel meer.

Tussen het bakken van cake’s door (je moet namelijk trakteren op de showtraining al je een kampioensschapspunt (ook een kwart telt) hebt behaald en vorige week was ik dat vergeten, dus nu maar) heb ik de aantekeningen van de eerste les kk2 uitgewerkt en de vragen beantwoord.

Ook heb ik nog met Rontu en Keiko geoefend in gehoorzaamheid, zoals terug plaats sturen, af en zit en blijf en dan pas komen als je je naam hoort.
Rontu denkt dat ze Keiko heet en is er dan ook iedere keer als je Keiko roept.
Nog goed oefenen dus.

Keiko ging trouwens gisteren avond als een speer met behendigheid, laten we zeggen ze had er zin in.
Vanavond heeft ze dan ook rust en is Rontu weer de klos om mee naar showtraining te gaan.
Dus al met al weer een echte hondendag!

Wat een weertje, vinden jullie niet?
Dit vind ik nou super weer (een frisse neus halen en tegelijk een kleurtje op doen) om het bos in te duiken en de hondjes vinden dat echt niet erg, dus weg waren we weer.

Eerst moeten de hondjes altijd netjes gaan zitten om de riem af te doen en dan mogen ze pas weg als ik ze het comando vrij geef.
De eerste 10 minuten loop je dan gelijk alleen, want ze gaan dan gelijk de bossen helemaal in, eerst ren je rot spelen en dan de behoeftes doen.
Als dat gebeurd is komen ze weer eens kijken of ik er nog ergens ben, ik loop gewoon door hoor, ze komen me maar zoeken.
En vanaf dan blijven ze redelijk in buurt, een bocht terug of een meter of 10 naast het pad, maar dat is dus dicht bij.

Ook staan ze wel eens zo te snuffelen dat ik mezelf makkelijk kan verstoppen, achter een boom of gewoon op een bankje (daar verwachten ze me niet) en als je dan stiekem kijkt waar ze blijven zie je ze rond kijken of ze me ergens zien lopen.Als dat niet het geval is gaat Keiko haar neus gebruiken en ze vind me dan altijd wel en Rontu die loopt meestal dan achter Keiko aan en vind me zo ook terug.

Mochten ze me niet kunnen vinden of ik ben ze te lang kwijt dan fluit ik 3 keer op de fluit en daar komen ze, natuurlijk het snoepje halen.
In de buurt van de auto roep ik dat ze moeten blijven en dan kan ik gemakkelijk de riem weer aandoen en zo verder richting auto lopen, zonder het gevaar dat ze de weg op lopen.

Na de boswandeling van vandaag heb ik het kado voor Nancy ingepakt want vanavond moten we naar huize Jansen, want Nancy is jarig vandaag.
Nancy Langs deze weg moest ik een dikke knuffel van Keiko en Rontu geven en ik zie je vanavond wel.

Ik ben vanmorgen al vroeg op de fiets gesprongen om naar de bakker te gaan om daar brood en broodjes te kopen.
En ja hoor, de visboer was ook open en daar bem ik toen ook maar naar binnen gegaan om een visje voor de hondjes te kopen.
Aangezien hij nog niet was vergeten dat oma de vorige keer 40 visjes had gekocht en daarom kreeg ik er nu een paar extra mee naar huis.

Thuis gekomen had ik dan ook gelijk twee dolle hondjes aan mijn benen hangen im zo bij de visjes te kunnen komen, maar dat was pech ze werden op de aanrecht gelegd.Op een gegeven moment kwam het baasje naar beneden en toen kregen ze er pas een.Keiko deed natuurlijk al haar kunstjes om er maar zo snel een te krijgen, en Rontu probeerde het visje iedere keer uit baasjes hand te pakken, pech dus, dat word af en foei en dan mag je naar het visje kijken zoals Keiko weet.Maar ook zij weet nu dat ze moet luisteren, anders mag ze naar het visje kijken tot ze een ons weegt.Rontu bleef trouwens heel de tijd naar het baasje kijken met de blik in haar ogen van; mag ik hem nog steeds niet opeten.Nou om jullie gerust te stellen, ze heeft hem ondertussen op hoor!

Dierendag is eigenlijk niet echt iets bijzonders voor ons en onze Shiba hondjes, ze worden namelijk altijd verwend en genieten al snel ergens van.

Zoals hier, ze liggen/zitten gewoon in het zonnetje en kijken om hun heen en meer hoeft eigenlijk niet (wat zijn ze snel tevreden!).
Maar toch ging ik ze vanmorgen uit hun huisje halen met een snoepje in mijn hand en kregen ze ook gelijk een grote kroelbeurt (ik natuurlijk ook).
Verder zijn we weer een wandeling door het bos gaan maken en toen we weer thuis kwamen was er nog een nieuw speeltje voor ieder.

Ook had ik goed nieuws voor keiko, we gaan in mei weer met de hele klub naar Zwitserland, dus is zij gelijk aan Rontu gaan uitleggen wat dat allemaal in houd en die heeft nu zoiets van wanneer is het mei, ik wil dat ook een keer meemaken.
Dus na dat nieuws hadden we hier in huis twee rondvliegende hondjes, van vreugde wel te verstaan en niet omdat ze op hun donder kregen, zoiets doe je niet op dierendag.

We zijn vanmorgen weer eens met z’n viertjes naar het bos geweest.
Dat is voor het vrouwtje ook een stuk gezelliger, meestal loopt zij alleen als wij met z’n tweetjes aan het ravotten zijn.
Een ding was wel jammer, het vrouwtje was het fototoestel vergeten, dus geen foto van ons in het bos.

Alleen ik (Rontu) had bij de eerste sloot al een klein ongelukje en moest even piepen, ik kwam niet goed op mijn achterpootjes terecht en dat was even vervelend, maar ja, ik ben ook al een grote meid met een hoge pijngrens en ga dus gewoon door met spelen.

Op een gegeven moment hebben we met zes hondjes tegelijk gespeeld.
Toen het baasje en vrouwtje verder wilden lopen werden we terug gefloten en ja hoor, we waren twee voorbeeldige hondjes die gelijk met spelen stopte en naar het baasje en vrouwtje gingen (puur geluk zeiden die), maar die andere baasjes en hondjes vonden het een knap staaltje werk van ons.
Alleen weten die niet dat ons vrouwtje altijd lekkere snoepjes mee neemt en als we daar dan ook zin in hebben kunnen we heel goed luisteren (zoals vandaag dus).

Toen we vanuit het bos naar huis gingen zijn we nog langs een plek geweest waar allemaal grote dingen stonden die nog niet open waren (een kermis zei baasje), dus daar gaan we misschien vanavond nog terug naar toe en anders morgen.
Voor mij (Rontu) is dit weer wat nieuws en ik (keiko) heb wel zin om mensen te kijken dus hopelijk gaan we snel.

Verder hoeven we vandaag niks meer als af en toe een klein rondje ste lopen om te plassen of zo, want onze energie zijn we wel kwijt geraakt in het bos.
We hebben dan ook niet gemopperd toen het baasje riep dat ze vanavond uit eten gingen en dat wij niet mee mogen, onze dag komt morgen wel, ze noemen die dag dierendag.
Baasje en vrouwtje; eet smakelijk.

Vandaag moest ik net als altijd weer gewoon werken, er moet toch iemand wat geld verdienen om de hondjes naar school te kunnen laten gaan.

Toen ik thuis ben gekomen ben ik een grote ronde gelopen met keiko en Rontu, ach het was heerlijk weer en dan loop je vanzelf een stuk verder als dat je gepland had.

Verder waren de hondjes vanmiddag de klos, de nagels moesten weer eens geknipt worden.
Keiko gaat dan uit haar eigen al op de tuintafel staan en Rontu pak ik op en leg haar op haar rug op die zelfde tuintafel.
Bij geen van de twee is het nagels knippen een probleem, dat is het voordeel als je er al vroeg mee begint en dan iedere keer een nageltje doet, dan wennen ze er goed aan.
Ik heb bij Keiko trouwens al eens in “het leven”geknipt en dan is bloem een goede oplossing om het bloeden te remmen (geleerd bij de cursus KK1), je doet dan gewoon haar nageltje in de bloem dopen en het bloeden stop vrijwel meteen.
Dus wat heb ik sinds die tijd altijd in huis?
Een schaar waar je de hondenagels kan knippen (die had ik eigenlijk al, zie foto)en een pakje bloem voor als het fout gaat.

Nou geef ik ze altijd nog een beloning als de klus is geklaard en dat was weer een heerlijk kluifje, dit is ook goed voor Rontu haar losse stukje tand dat al erg los gaat zitten, hopelijk valt het deze week uit haar mondje dan is ze namelijk helemaal klaar met wisselen en heeft ze een gebit wat helemaal compleet is, een hond kan ook wel eens een tandje missen, maar Keiko en Rontu hebben dat dus niet.