Voor de wandeling van vandaag was er om 14.00 uur afgesproken ergens in Baarn, omdat we dan ongeveer allemaal even lang in de auto moesten zitten.
Toen wij om even voor twee uur op de parkeerplaats aankwamen was de rest er al.
Joepie, gezellig dacht ik gelijk toen ik Tama, Miko en Khoda weer zag.
Eerst ging iedereen elkaar begroeten, dus zowel de hondjes als de baasjes en vrouwtjes en daarna was het de bedoeling dat de Vijverwandeling gelopen zou worden.

Wij dus met z’n alle op pad, wauw wat is het bos mooi zeg in de herfst, ik blijf er van genieten.
Dat wij een goede kleur hebben zodat we niet op vallen in het bos is hier goed te zien, je ziet alleen het baasje van Tama en miko en de vrouwtjes van Khoda en mij, maar echt waar er staan drie Shiba’s op deze foto.

De baasjes en vrouwtjes hadden eigelijk te veel bij te praten en die bleven dan ook iedere keer stil staan en wij Shiba’s maar wachten.
Waar het zoal over ging, was dat ze allemaal onderhand wel een beetje beu zijn om iedere keer te horen dat we erg veel op vosjes lijken

De eerste poging voor een leuke groepsfoto!Van links naar rechts; Keiko, Miko, khoda en Tama.Kunnen jullie ons nog uit elkaar houden?

Hier ben ik aan het proberen om te veranderen in een black en tan Shiba met Khoda op de achtergrond, want ook hij wilde eigenlijk wel een van gedaante veranderen.

Met als resultaat de vraag; siegeltje, spiegeltje aan de wand wie is er het vuilste Shiba’tje van het land?

Khoda en mij maakte dat niet uit, wij hebben veel plezier gehad vandaag, Khoda wist zich zelfs erg goed te gedragen of zou dat toch zijn gekomen omdat we geen JR tegen zijn gekomen, knap hoor Khoda.
Ook alleen heb ik erg veel plezier gehad, want in dat bos daar hebben ze ook buizen onder de grond liggen waar ik dan ook weer een aantal keer door heen gerend ben. Ook ben ik alleen rondjes aan het rennen geweest of dat mijn leven er vanaf hing, ik kreeg bijna de bijnaam van Rontu (Roeftem) naar mijn hoofd gegooid.

O, ja nu ik het over Rontu heb, Marcel en Mariska; ik moest jullie namens haar bedanken voor het schoentje dat ze van jullie gekregen heeft.
Ze had heel de middag haar brokjes nog niet aangeraakt die ze voordat baasje, vrouwtje en ik weg gngen had gekregen maar dat schoentje had ze zo op hoor.

Hier nog een leuke groepsfoto!Wie weet wie wie is?

Nou ga ik lekker nog wat vertellen tegen Rontu, want die wil heel graag weten wat de andere allemaal gedaan en verteld hebben en daarna ga ik lekker dromen over, nou dat weten jullie vast wel.
Weltrusten!

Het was dan gisteren wel de verjaardag van Opa, maar we hebben onszelf ook verwend met een nieuw speeltje!

Remko heeft namelijk gisteren een nieuw fototoestel gekocht (een Minolta Dynax 5D met 18-70 lens). Niet dat de oude kapot was, alleen was die onder weinig licht niet zo goed. Je kreeg dan al snel veel ruis.

Een digitale spiegel reflex camera (d-slr) heeft een veel grotere beeldchip, waardoor die veel lichtgevoeliger is, daarnaast heeft zo’n d-slr een veel kleinere scherptediepte.

Deze foto’s zijn beide genomen met de nieuwe camera. Waarbij je goed ziet wat het effect is van een kleinere scherptediepte. Op de bovenste is scherpgesteld op Rontu en de onderste foto is scherp gesteld op Keiko. Je kan hierdoor veel meer nadruk leggen op het belangrijkste onderwerp van de foto.

Nu nog sparen voor een paar extra lenzen, want de vorige camera heeft een bereik van 28-200. Overigens moet je op een digitale camera de brandpuntsafstanden vermenigvuldigen met 1,5. Dus de 18-70 lens is dus eigenlijk een 27-105 lens.

We zullen dus voorlopig ook nog foto’s blijven maken met de andere camera, want die hebben we niet weggedaan.

In de zon liggen, dat is wat we vanmiddag gedaan hebben.
Ook hebben we nog even met de mensenvriendjes en mensenvriendinnetjes uit de straat gespeeld, nou ja gespeeld, ik (Rontu) ben daar veel te moe voor, dus ga ik maar lekker zitten en geniet van de spelende mensenkindjes.
Wat boffen we toch maar met dit weer zeg en we horen net op het nieuws dat het morgen ook nog goed weer is, lekker weer zonnen dus.

Hier weer eens een foto uit de oude doos.
Keiko zit te genieten van het zonnetje en Rontu die verplaatst zich naar een ander plekje in de zon om daar haar puppydutje verder te doen.

Vrouwtje en baasje hebben het er de laatste tijd over dat er misschien weer een puppy bij komt, misschien zitten wij dan binnekort samen te kijken en loopt er een nog ander Shiba hondje rond door het huis.
Maar dat zullen we wel zien, want het kan ook zijn dat ze maar wat zeggen.

O, ja morgen gaan we naast het zonnen ook nog even naar opa en oma toe, waarom dat lezen jullie morgen wel.

Vanmorgen had Rontu echt pech, ik ben weer gaan werken dus er werd niet met haar gekroeld, want zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen is dit op het moment het leifste wat ze doet.

Maar ook Keiko had pech, ze wilde niet met het Remko mee een rondje wandelen, wachten tot ik weer thuis kwam dat was wat ze moest doen.
Dus vanaf gisteren avond rond de klok van acht uur tot vanmiddag twee uur heeft die helemaal geen frisse neus gehaald, domme Keiko.
Nou dacht remko toen hij thuis kwam van zijn werk, dan ga ik nu gezellig met die twee hondjes een blokje om en toen besloot Rontu om thuis te bllijven.
Waar die twee mee bezig zijn wij weten het niet, maar dat ze iets bedacht hebben dat is duidelijk.
Als we de oplossing weten dan vertellen we het hoor, maar we denken dat wat ze ook bedacht hebben dit nooit uit zal komen.

Zoals jullie gelezen hebben waren wij het weekend weer in Duitsland.
Wat hadden wij een “mazzel” zeg!
Vrijdag eerst in plaats van drie en half vijf uur in de auto mogen zitten om daarna te nog even bij Udo en Monica langs te gaan om daar te horen te krijgen dat dit de laatste keer was dat hun nog in het café/restaurant zitten.
Wat een pech dus op vrijdag, want wie moet ons nu verwennen met allerlei lekkere dingen!

Zaterdag zijn we toch gewoon gaan wandelen, want naast een paar tegenslagen moet je toch gewoon van het leven genieten.

En dat hebben we gedaan toen we na een zeer bekende wandeling (U3) weer eens de top van de berg bereikt hadden.
Deze wandeling doen we meestal de eerste dag dat we er zijn en we weten dan ook precies de weg die we moeten lopen.
Als baasje of vroouwtje dan ons wel eens wil pesten doen ze net of we langs een ander pad moeten lopen, maar daar trappen wij zijn toch niet dom zeker.

Overal waar wij boomstammen zien liggen gaan we klimmen en klauteren en hier werd door het vrouwtje gevraagd of we even wilde gaan zitten om zo een mooie foto te kunnen maken.Nou, zo gezegt zo gedaan dus.Maar dat zitten hebben we niet lang vol gehouden hoor, want die boomstammen als evenwichtsbalk gebruiken vinden we toch wel een stuk leuker.

Dat we mooi weer hadden daar staan jullie natuurlijk niet van te kijken, de zon heeft heel het weekend geschenen.
Alleen ’s nachts was het erg koud, zo koud zelfs dat vrouwtje al een keer de autoruiten heeft moeten krabben omdat er ijs op zat, maar toch had ze onder het wandelen geen jas nodig.

Hier waren we weer op weg naar huis, maar waar bleef het baasje toch, ik(Rontu) wilde niet zonder hem naar huis, dus bleef maar omkijken.
Het vrouwtje zegt dan ook vaak dat ik een kampioen ben in achterstevoren lopen, want als ik iets heb gezien moet ik toch zeker weten wat het is.

Dit weekend zou eigenlijk maar 2 nachtjes slapen duren, maar omdat vrouwtje nog niet hoefde te werken en baasje maandag geen afspraken had hebben ze zondag middag besloten om in plaats van die 2 nachtjes er 3 van te maken.

Maar wie wil dat nou niet in zo’n omgeving, het maakt niet uit wanneer je er bent, het is er altijd even mooi.

Gisteren avond was het weer gewoon school, dus wij zijn vanuit Duitsland gelijk aan die kant van Nederland gebleven.
Ik (Rontu) hoef verlopig niet naar school, want een zwanger hondje (als het goed is) doet niet meer aan behendigheid.
Maar ik (Keiko) mocht weer wel en wat had ik er weer zin in zeg, lekker springen, vliegen en rennen, leuk hoor.
Daarna wer naar huis om te gaan slapenen te dromen, wauw wat een dagen!

Wat was ik gisterenavond blij, ik mocht gewoon in mijn eigen bedje gaan slapen.
Om half negen was ik thuis en voor de zekerheid had Remko Rontu al in haar huisje gedaan, want als er een af en toe zichzelf niet in bedwang kan houden dan is Rontu dat wel en dat was wat ik gisterenavond niet kon gebruiken.
Stel je voor, je mag het ziekenhuis verlaten en kan even later terug omdat het wondje weer open is gegaan, neeee dat zoeken we niet op.
Keiko die voelt goed aan dat ze rustig moet zijn en die heeft me dan ook niet opgezocht toen ik thuis kwam.

Na een goede nachtrust, was het vanmorgen natuurlijk wel dolle boel, ik was voor de zekerheid op mijn zij gaan liggen zodat ze niet op het wondje konden springen, maar Keiko en Rontu wilde me toch echt begroeten en dat mochten ze dan ook.
En toen ik in mijn bed lag met een ontbijtje (Remko had het erg druk voor hij naar zijn werk moest) kwamen ze er ook knus bij liggen en even later sliepen we weer met z’n drietjes, leker hoor!

Deze dag moet ik nog mijn rust nemen en mag ik dus eigenlijk niks doen, dan denken jullie hoe kan dat als Remko werken is en de hondjes moeten uit gelaten worden.
Nou hier in de buurt zijn ze allemaal verzot op Keiko en Rontu, dus heb ik het aan een iemand gevraagd en jawel die stond klaar voor ons (Barbra; nogmaals bedankt!).

Maar vanavond gaan ik toch wel even proberen om naar een verjaardag te gaan (of ik nou daar op de bank zit of thuis, dat maakt niet uit), want stel je voor dat ik Nancy zou vergeten, dat kan toch niet.
Ook René is vandaag jarig, René langs deze weg wil ik ook jou feliciteren en ik zie je van de week nog wel ergens.

Goede morgen Ilone.

Vandaag ben jij weer een jaartje ouder geworden, maar dat mag de pret toch niet drukken!
Herhinner jij je dit kusje nog?
In mijn (Rontu’s) gedachten geef ik je er vandaag nog een heleboel en ook vele pootjes geef ik je vandaag.

Ik (Keiko) geef je ook veel kusjes hoor, maar pootjes geven dat kan ik niet, want ik moet pootjes draaien voor opa en vrouwtje.

Ook het baasje en vrouwtje feliciteren je langs deze weg, dus ook die zijn je niet vergeten.
Veel plezier vandaag en hopelijk zijn al je Shiba’s, die twee Rottweilers, Ben en Wesley je ook niet vergeten een dikke kus te geven.

Van morgen ben ik lekker in de stad geweest, even tijd voor mezelf, om daarna rond een uur of vier de hondjes in de auto te laden om weer een ritje te maken naar Klaaswaal.
Daar woont Ilone en aangezien Rontu nog een keertje had afgesroken om bij Miyagi te gaan “spelen” moesten we daar naar toe.

Toen we daar aankwamen had Rontu opeens niet meer zo’n zin om met Miyagie te “spelen” zodat we een hartig woordje met haar gesproken hebben.
Dat ging ongeveer zo; Rontu ik heb een heel stuk gereden, de benzine is ook niet meer het goedkoopste wat er te koop is en als je nu niet met Miyagi gaat “spelen” krijg je misschien over negen weken geen puppy’s, dus meid kom op hij is toch erg lief en heel erg knap.
Nou de aanhouders winnen en na drie kwartier was het weer gebeurd, Miyagie kreeg het weer voor elkaar om acht minuten aan Rontu vast te blijven zitten.

Nou moesten we ’s avonds ook nog naar ringtraining, dus zijn we gelijk in de auto gestapt, onderweg even bij de Mac Donalds gestopt en gelijk weer door om weer op tijd op school te zijn.
Toen ik samen met de hondjes in de auto zat gingen er allemaal gadachtens door mijn hoofd heen.
Zou het gelukt zijn, hoe veel puppy’s zullen er uit komen, wat voor geslacht en welke kleur, hoe veel slapeloze nachten enz.?
Over een week of negen weten we vele van deze vragen te beantwoorden.

Bij ringtraining mocht Rontu niet binnen, dus Keiko had er zin in (deze week mocht Rontu vaak alleen mee en nu zij), ze liep dan ook weer erg goed.
Weer thuis gekomen de hondjes nog even uitgelaten en daarna vlug mijn bedje in, wat kan een mens moe zijn.

Vanmorgen heeft Rontu weer bloed laten prikken, deze keer was Keiko (die ging bij de voordeur zitten en liet Rontu en mij (het vrouwtje) er niet door) ter ondersteuning mee gegaan in de auto.
Het bloedprikken was zo gedaan en ook mocht de dierendokter even in haar kijken en die kleine heeft zich keurig gedragen, niet gebeten in de handen van de dokter en ook niet gep…t.
Omdat het dierendag was lag er bij de uitgang voor ieder hond een cadeautje en daar heeft ze thuis dan ook al heerlijk van gesnoept.

Na twee uur kregen we weer de uitslag.
De dierendokter had als mededeling dat haar progesteronwaarde op 10,5 staat, dat betekend dat ze vandaag gedekt moet worden en dan het liefst vanavond tussen 19.00 en 21.00 uur.
Dus ik heb geklijk de fokker gebeld en gezegd dat ze vanavond moet zorgen dat Miyagi thuis is om met Rontu te kunnen “spelen”.
Ilone zei; dat is geen probleem, Miyagi is gewoon thuis, maar kom maar rond zeven uur dan kunnen ze nog buiten “spelen”.

Deze dierendag zal hier in huis niet snel vergeten worden!

We hebben weer mazzel, we hoeven vanavond niet weg.

Maar hoe kan dat, denken jullie,, ze moeten normaal gesproken op maandag toch naar school.
Nou dat klopt, maar de leraar en juf zijn weer naar Zwitserland toe en dus hoeven we vanavond en volgende week niet naar school.

Morgen moet het vrouwtje weer wel vroeg met mij (Rontu) weg, weer naar de dierendokter om bloed te prikken en eigenlijk heb ik het daar nu wel gezien.
Ik denk er dus goed over na om me morgen maar eens te misdragen.
Alles heb ik al bedacht, als de dierendokter mijn pootje pakt om de naald er in te doen trek ik mijn pootje uit z’n handen, bijt hem ook nog even in zijn vingers en als hij dan nog door gaat zal ik hem eens een po…e laten ruiken, want morgen vroeg als ik naar buiten ga dan doe ik lekker niet po…n en dat doe ik dan daar op tafel.
Maar toch zal ik daarna het bloedprikken laten gebeuren, want vrouwtje zegt dan dat ik misschien met Miyagi mag gaan spelen en daar heb ik wel zin in.
Maar waarom alleen met Miyagi en niet met de rest van de Shiba-clan dat snap ik niet goed, ook Keiko mag niet mee spelen en dat is helemaal raar.

Zo, nu gaan we nog even spelen op onze kamer en daarna nog een rondje lopen.