Mijn eerste echte show.

Vandaag was er eerst iets raars, was ik al wakker stond de klok een uur achter.
Toen vrouwtje uit bed kwam zei ze dat dat normaal is en dat hier twee keer in een jaar de klok wordt verzet, in april en in oktober, zodoende dus.

Om een uur of acht met z’n alle de auto in en op naar Utrecht, maar naar de veemarkthallen in plaats van de jaarbeurs, mensen bedankt voor de waarschuwingen (gisteren hier op de web-log), maar we waren er zelf nog optijd achter gekomen.

Eerst was Keiko aan de beurt op de show en daarna ik.
Keiko ging op het laatst naar huis met het reserve punt maar nu alleen voor het internationale kampioensschap, dat was wel even ingewikkeld en ook niet voor iedereen te snappen dus zal ik het niet vertellen hoe het is gekomen, maar dat kwart puntje is ook binnen.

Na Keiko mocht ik in de ring en dat ging ook erg goed, die mevrouw die mij keurde vond mij een erg mooi hondje en ze zei dat ik nog mooier ging worden als ik groter was.
Ik mocht de ring uit met de mededeling dat ik later op de dag nog in de erering mocht lopen, zodoende liep ik er om een uur of drie, en er waren een heleboel mensen die mij deden aanmoedigen (mensen dank je wel daarvoor).

Daar was het zo afgelopen, maar een ding is zeker die meneer heeft mij niet goed bekeken (hij had de keus van de eerste selectie volgens mij al gemaakt voor dat iedereen in de ring was).
Al met al, het was een leuke belevenis en op naar de volgende show!

En nu zitten we bij opa en oma, opa was namelijk afgelopen donderdag jarig en hij vierde het vandaag.
Opa, alsnog gefeliciteerd met je verjaardag en op naar de volgende.

Sledehonden rennen.

Vanmorgen ben ik eerst weer met Rontu naar school geweest en echt het ging weer super, ze heeft bijna heel de les los gelopen en geluisterd.
Ze is maar een keer ontsnapt om met een andere hond te spelen.

Maar was het op de heenweg erg mistig op de terugweg heb ik er de dubbele tijd voor nodig gehad om thuis te komen (wegwerkzaamheden).

Dus we konden pas rond twee uur weg om naar de sledehonden te gaan.
Keiko en Rontu hadden we thuis gelaten, hun hebben ook rust nodig (morgen weer heel de dag naar een show), het was maar goed ook, we reden namelijk weer de file in en dat is voor hun ook niet leuk.
Na al die rompslomp op de weg vandaag kwamen we dan bij het sledehondenrennen aan en ja hoor, te laat , ze hadden al voor de laatste keer gelopen en ook waren we ons fototoestel vergeten dus een foto maken van die knappe beesten was er ook niet bij (gelukkig zijn er op internet plaatjes genoeg).
Wel weten we nu dat het volgende week zondag weer sledehondenrennen is en dan gaan we het nog eens opnieuw proberen.
Hopelijk hebben we dan meer succes als vandaag!

Nu moet ik nog de voorbereidingen gaan doen voor de show morgen in Utrecht (jaarbeurs), de hondjes goed borstelen, tandjes poetesen en
dat soort dingen, dus ik ga maar beginnen.
Een ding hoop ik en dat is dat het weer net zo goed gaat als de vorige keer, misschien komen we dan weer wel met een puntje naar huis (het mag ook een kwart puntje zijn hoor) en ach, is dat niet zo, als het maar gezellig is.

Ren je rot!

Heel de dag door hebben Rontu en ik ons erg rustig gehouden, dat kwam zeker nog door de naweeen van gisteren.
Het was dan wel super leuk maar we zijn dat toch ook niet gewend, dus hebben wij besloten dat we dat vaker moeten doen zodat we er aan kunnen wennen, dus Nancy, Ruud, Quinty en Moise jullie weten het.

Maar toch kunnen we het niet laten, we moeten even dollen op een dag en vandaag was dat toen we terug kwamen van ons etenstijdrondje (etenstijd voor het baasje en vrouwtje dan wel te verstaan).
Wij waren helemaal nat geregend en we moesten dan ook erg hard rennen om ons droog te krijgen.
Vrouwtje riep; het lijkt wel op ren je rot, maar wat dat is weten wij niet, wie kan ons helpen? (het schijnt een of ander t.v. programma te zijn)
Na een half uurtje rennen en springen waren we zo moe dat we midden op de vloer neer ploften en gingen slapen, dus tot morgen.

Morgen gaat Rontu weer naar school en ’s middags gaan we naar sledehonden kijken, hopelijk is dat leuk, we zullen zien, maar een ding is zeker het wordt weer een drukke dag met veel auto rijden.

Leuke meisjes op bezoek.

Toen straks had ons baasje de schrik van zijn leven, toen hij thuis kwam van zijn werk zaten er zes vrouwen op hem te wachten.
Nou denken jullie hoe kan dat, ze zijn daar maar met drie vrouwen thuis, maar ook Quinty, Moise en Nancy waren hier.
Nancy moest even naar “Christel” toe (om uit te zoeken wat voor verf ze de volgende keer in haar haar wilde, ummmm) en dat zou wel even duren dus bleven Quinty en Moise gezellig bij ons.

We zijn eerst met éen grote ronde gaan lopen, waarin ook die twee kinderen in een speeltuin konden spelen, raar hoor, normaal blijven we daar nooit zo lang staan.
Weer thuis gekomen was er drinken en een snoepje voor ons alle vier, gekregen van het vrouwtje.
Aangezien wij er wel even mee zoet waren (voor ons was het een kluif) is het vrouwtje met die twee kinderen gaan knutselen tot hun moeder weer terug was.

Ook het avond eten was gezellig met z´n alle, alleen wat wel flauw was was dat wij ook niks van Nancy, Quinty of Moise kregen toegestopt (wij lusten die boerenkool of worst ook wel hoor), mocht zeker niet van het baasje en vrouwtje!

Het leukst was dat Quinty niet echt bang meer is van ons en dat Moise heel de middag ieder keer ging kroelen met een van ons, dan Keiko en even later Rontu.
En dat wij zoveel speelgoed hadden wisten wij ook niet meer, maar toen die twee kinderen tien minuten binnenwaren lag alles over de grond, dus we konden toen goed kiezen waar we mee wilden spelen.

Quinty en Moise komen jullie weer snel terug, we vonden het super!

Een handje helpen.

De hondjes kregen het vandaag weer op hun heupen en hadden zoiets van laten we het vrouwtje eens helpen.
Nou van de regen in de drup dan!

Ik moest nadat ze vijf minuten in de tuin waren geweest de hele tuin weer aanvegen en ook moest ik alle losse bladeren van de Hortensia op rapen.

Rontu stond met haar hele tong (dit is maar een klein stukje meer) buiten haar mond met de gedachten van; van dat tuinieren wordt je echt moe en krijg je dorst.En Keiko stond er op een afstandje bij met de gadachten van; ik heb niets gedaan hoor.Maar nou weet ik zelf wel wat ik gezien heb en dat is dat ze met zijn tweetjes schulig zijn, maar ach, het was ook wel leuk om te zien en dan grijp je niet altijd in, dan maar wat werk extra.

Eigenlijk moet ik niet zeuren, ze wilde alleen maar helpen om de tuin winterklaar te maken en met z’n drietjes zijn we sneller klaar.
En als dat klaar is kunnen we de komende week allemaal leuke dingen gaan doen (ik ben namelijk bijna een week vrij), dus eigenlijk zijn ze best slim.

Wat ruist er door het struikgewas?

Loop ik gisteren niets vermoedend met mijn vrouwtje ons gebruikelijke avondrondje, hoor ik heel vreemds in de struiken.
Ga ik kijken wat het is, krijg ik een waarschuwing van het vrouwtje.
Die waarschuwing luide; ga er maar niet naar toe, want dat gaat pieken aan je neus.

Nou moet je zoiets tegen mij niet zeggen, want juist dan ga ik nog eens kijken en zie ik daar een heel lief beestje in de struiken zitten.
Maar toch heb ik maar naar het vrouwtje geluisterd, er staken allemaal stekels uit dat lieve beestje, vrouwtje noemde het trouwens een egel.
Die egel zat daar gewoon op zijn gemakje langs de rand van de struiken te wachten tot ik er langs kwam en wilde volgens mij met mij spelen, misschien zit hij er vanavond wel weer en dan ga ik toch proberen om met hem te spelen, lijkt me leuk.

Verder hebben we vandaag rustig aan gedaan en dus lekker geslapen.
Vrouwtje heeft eind deze en begin volgende week vrij en dan gaan we vast allemaal leuke dingen doen, dus dan moeten we energie voor twee hebben.
Energie voor vier bedoel ik eigenlijk, want Keiko is er toch ook nog.

Wat zal ik doen?

Ik heb vandaag vanalles gedaan, zodat ik op een gegeven moment niet meer wist wat ik moest gaan doen.
En toen ben ik maar eens goed gaan bedenken wat ik wel kon gaan doen.
Ik was tot de conclusie gekomen dat ik maar weer even ging slapen onm daarna Keiko weer te gaan pesten.

Nu is baasje weer met Keiko naar school, ik hoop binnenkort ook weer eens mee te mogen en dan hoopp ik ook dat ik even mee mag doen in haar klasje.
Dat springen en rennen over die hindernissen lijkt me super leuk, alleen heeft vrouwtje gezegd dat ik daar nog te jong voor ben.
En het is daarom niet goed is voor mijn botjes, die zijn nogsteeds noet volgroeid en dan moet je ze niet overbelasten.

Leren, leren en leren.

Op zo’n treurige dag heeft het vrouwtje zoiets van ik ga maar weer leren.
Nadat ze vanmorgen het hele huis heeft schoon gemaakt is ze op de bank gaan zitten leren.
Het was weer eens tijd om te kijken hoeveel hondenrassen er wel niet zijn en hoe ze heten en wat ze doen, dat is een hele klus hoor, het boek is namelijk erg dik.

Ook heeft ze (uit naam van Rontu en mij) voor baasje een kadó besteld op internet en en dat krijgt hij ergens in de maand december van een man met een witte baard en een rood ding op zijn hoofd, dus hij kan al nieuwsgierig worden, ha, ha.
Ik denk al te weten wat het is maar ik ga het hem niet vertellen.
En ik ga het ook niet aan Rontu vertellen , want die weet nog niet wat er in de maand december allemaal gaat gebeuren en ik wel.
Stel je voor dat ze het verraad, dat vind ik niet leuk.

Morge!

Allereerst iedereen een goede morgen op deze dag.

Gisteren is Mauro ons mensenneefje eindelijk thuisgekomen uit het ziekenhuis en baasje en vrouwtje zijn dan ook daar naar toe gegaan, zijn moeder was trouwens ook jarig hoor (beter kado kun je niet krijgen toch).

Wij hopen Mauro je eens snel te mogen ontmoeten en snel zijn geur in onze neusjes te mogen opslaan.
Ook willen wij graag met hem spelen, maar baasje en vrouwtje hebben gezegt dat dit nog wel even duurt, omdat hij alleen nog maar slaapt (raar, pups lopen toch ook al rond als ze een week of drie oud zijn).
We hebben ook moeten beloven dat we heel voorzichtig moeten zijn als Mauro bij ons komt, hopelijk zijn we dan niet te blij zodat we vergeten wat we beloofd hebben, als dat gebeurd dan moeten we ons huisje in (is er gezegd) om af te koelen, dus zullen we maar geod luisteren.

Examen

Vandaag heeft Rontu haar eerste examen gedaan. Als afsluiting van haar juniorcrash moest ze laten zien wat ze tot nu toe allemaal al wel niet kan.

En zoals je ziet is ze geslaagd, met maar liefst 96 punten van de 100, was ze zelfs de beste van haar klas.

We hebben haar maar meteen weer opgegeven voor de vervolgcursus basistraining. Hopenlijk doet ze die net zo goed als deze.

Nog een nachtje en dan ex…..

Ik zit nu achter de computer en beneden is het baasje erg druk in de weer met Rontu, ze zijn volgens mij aan het oefenen voor morgen.

De mensen die vorige week het hier goed hebben bijgehouden weten wat er morgen gaat gebeuren, voor de andere, Rontu heeft morgen examen.

Ik heb nog even een foto opgezocht waar Rontu aan haar allereerste les bezig op school en ze gaat na een les of 13 nog steeds graag daar naartoe.
Morgen is het dan ook zo dat ze gelijk de auto instapt en lekker gaat liggen om uit te rusten om op school genoeg energie te hebben.

Ik heb vanmiddag weer mijn aantekeningen uitgewerkt van gisteren (kk2 cursus) en ook nog een beetje geoefend met Keiko en Rontu.
Dat oefenen blijft trouwens leuk om te doen, alleen Keiko doet ook alles wat ik aan Rontu vraag en die kan dus heel goed afkijken wat de bedoeling is.

Ik ga morgen werken maar als het examentijd is zal ik ook wel aan Baasje en Rontu denken, in de hop dat alles goed gaat.

Bijna niet samen.

Deze week is het hier in huis een soepzooitje.
En dan doelen wij niet op een puinhoop in huis en echt smerig is het hier ook niet, maar baasje en vrouwtje zien elkaar al bijna heel de week niet.

Het is dan ook al heel de week een rommeltje met eten, dan eet vrouwtje eerst en dan baasje, of ze zitten net als gisteren pas om half acht aan tafel en dat is hier niet gewoon.
Maar als het goed is is het vandaag de laatste dag dat het zo gaat.
We hebben wel mazzel dat ze ons wel gewoon eten geven op de normale tijd en manier en dat er toch meestal wel iemand thuis is, zodat wij niet erg veel alleen zijn.
Het gewone leventje vinden wij toch gezelliger, met z’n viertjes dan wel te verstaan, maar vrouwtje laat ons vanavond weer in de steek, dus zijn we weer maar met z’n drietjes.

Een partijtje stoeien!

Het was nog niet lang geleden dat we dit gedaan hadden, maar toch was het er weer tijd voor, een partijtje stoeien.
Eigenlijk doen we dit altijd als we weer terug binnen komen als we uitgelaten zijn, maar soms beginnen we er ook op de raarste tijden mee, zoals vandaag (het was buiten al bijna donker)

We hebben een tijdje aan sumoworstelen gedaan, nu zijn we even overgestapt op judo.
En de winnaar van vandaag is …..!

Vrouwtje wordt er wel eens moe van als wij zo door het huis lopen te stoeien, maar ze zit er ook van te genietten hoor (ze heeft dan meestal een grote grijns op haar gezicht).
Voor de rest was het weer een dag zoals vaker, het vrouwtje kwam weer met een hoop rotzooi thuis (boodschappen noemt ze dat) en die moesten ook weer opgeruimd worden en daarna weer wat huiswerk voor school gedaan en dan is de dag al snel voorbij.
O,ja ook hebben we als drie luie vrouwtjes op de bank geslapen, oma weet er alles van!!

Druk met leren.

Ik ben bijna heel de dag bezig geweest met de honden en het leren over hun.
Dit is weer zo’n boek waar vanalles in staat, over opvoeding, de opbouw van de hond, de regels op kynologisch gebied en nog veel meer.

Tussen het bakken van cake’s door (je moet namelijk trakteren op de showtraining al je een kampioensschapspunt (ook een kwart telt) hebt behaald en vorige week was ik dat vergeten, dus nu maar) heb ik de aantekeningen van de eerste les kk2 uitgewerkt en de vragen beantwoord.

Ook heb ik nog met Rontu en Keiko geoefend in gehoorzaamheid, zoals terug plaats sturen, af en zit en blijf en dan pas komen als je je naam hoort.
Rontu denkt dat ze Keiko heet en is er dan ook iedere keer als je Keiko roept.
Nog goed oefenen dus.

Keiko ging trouwens gisteren avond als een speer met behendigheid, laten we zeggen ze had er zin in.
Vanavond heeft ze dan ook rust en is Rontu weer de klos om mee naar showtraining te gaan.
Dus al met al weer een echte hondendag!

Het stukje tand is foetsie verdwenen.

Ja hoor, eindelijk het stukje tand is er uit.
Het vrouwtje was het zo beu dat ze heel de dag door iedere keer aan het stukje heeft zitten draaien, maar ze kon het niet van dat stukje tand winnen (of niet van mij misschien).
Dus toen het baasje thuis was gekomen heeft ze gevraagd of hij mij even vast hield, ik lag namelijk al heel de dag in vrouwtjes vingers te bijten en met mijn pootjes te trappen.
Ze heeft toen nog even gedraaid en daarna met grof geweld het stukje eruit getrokken (zat nog maar aan aan puntje vlees vast hoor) en weet je het deed eigenlijk helemaal niet zeer.
Gelukkig hebben ze het zo kunnen doen, anders moest ik toch echt naar de dierendokter om het onder narcose eruit te laten halen en daar had ik ook geen zin in dus eigenlijk ben ik nu best blij en heb als troost een kluif gekregen en daar lig ik nu mijn best op te doen.

Vrouwtje vergeet al een hele tijd te vermelden dat de kennelnaam nu (vanaf 3 oktober) op de site van de Raad van Beheer staat als aanvraag van oktober 2004 en hij komt nu ook in de hondenbladen te staan, zodat mensen bezwaar kunnen maken, dat kunnen de mensen doen voor 8 november.
Als alles goed gaat gaat de aanvraag op 15 november ter goedkeuring naar de FCI. en hopelijk gaat dat ook goed.

Zonnestraaltjes.

Er waren vanmorgen weer een paar zonnestraaltjes in huis en wat ik dan het liefste doe is er lekker in gaan liggen.
Alleen Rontu gaat er nu steeds voor liggen en dan heb ik nog minder zonnestraaltjes op mijn lijfje stralen.
Maar Rontu is nog niet zo slim om met de straaltjes mee te draaien dus ik ga iedere keer ergens anders liggen en heb dan voor een paar minuten de zonnestraaltjes voor mij alleen, tot ze het weer in de gaten heeft dan is ze er weer en kruipt er voor voor.

En even later toen het vrouwtje de laatste dingen voor de winter in de tuin aan het doen was, kreeg die Kleine weer eens de dolle vijf minuten die bij haar meestal drie kwartier duren.
Haar bijnaam blijft dan ook nog steeds “Roeftem”, want dan kan ik haar zelfs niet bij houden met rennen.
Het waren vandaag rondjes door de tuin en dan weer naar binnen eerst de keuken in en via alle banken in de huiskamer weer naar buiten.
En dan denk je die zal daarna wel moe zijn, maar niks is minder waar ze gaat dan mij gewoon weer pesten en zo gaat dat de hele dag door.
Af en toe wou ik dat ik er nooit een zusje bij had gekregen maar toch is ze soms ook wel weer lief, net zoals gisteren avond toen kroop ze weer bij mij in het huisje om bij mij te komen logeren en dat vind ik dan weer wel schattig.

Neefje Umai.

We hebben weer post gekregen en daar zat een mooie foto bij van mijn neefje Umai, is het geen dotje?

Hij is geboren op 15augustus en is bij Leni en Roel gaan wonen, we zien hem dan ook regelmatig op de ringtraining en dat is dan ook heel gezellig (hij is ook zo’n kroelhond, net als ik).

Verder hebben ik en het vrouwtje wat huiswerk gedaan, ja hoor, het ging weer goed, af en blijf teminste, meer hebben we niet gedaan want zondag is een rustdag.

Vanavond gaan baasje en vrouwtje nog even naar Mauro kijken.
Leuk om eerst iets over je hondenneefje te vertellen en daarna over je mensenneefje.

Keiko en ik zijn ook heel benieuwd naar Mauro, maar wij mogen het ziekenhuis niet in en Mauro mag pas naar huis als hij goed doet eten.
Nou had ik daar in het begin ook last van, maar nu eet ik alles op wat ik tegenkom, dus het komt vast en zeker goed met Mauro.

Examen voorbereiding.

Gisteren was er eerlijk gezegd niks te vertellen, het vrouwtje voelde zich ook niet helemaal jofel, dus die was haar bedje in gekropen in plaats van wat te schrijven.
‘S avonds waren we weer alleen thuis want er was een feestje van baasjes werk en daar wilden ze toch ook wel even naar toe.

Vandaag was de schoolvakantie weer voorbij, vanmorgen ben ik dan ook al weer naar school geweest en moe dat ik ben geworden.
Thuis gekomen ben ik dan ook meteen op de bank gaan liggen en heb daar de les nog een door genomen.

Het was een les vol voorbereidingen op het examen van volgende week.En dit moet ik allemaal kennen; volgen, zitten, af, sta, blijf, tandjes kijken, apporteren, terug plaats, los en nog wel een paar dingen.Ik vind dit zelf eigenlijk wel erg veel, maar het vrouwtje en baasje hebben er vertrouwen in dat het goed gaat, dus dat zal dan ook wel zo zijn.Ik ga volgende week maar goed luisteren dan heb ik het halve werk al gedaan, want als ik niet oplet weet ik niet wat er moet gebeuren en dan zak ik voor mijn examen en dat wil ik niet.

Weer een avond alleen thuis.

We hebben een klein beetje huiswerk gedaan vandaag, ik begin nu ook te snappen wat er bedoeld word met “af en blijf”, het stelt eigenlijk niet veel voor, ik krijg een snoepje door lui te blijven liggen op verzoek(toch best nog wel moeilijk voor een hondje met mijn aard).

Vanavond zijn Keiko en ik weer alleen thuis.
Baasje hoeft maar even weg en zal ons dan ook straks uit laten voor we gaan slapen.
Vrouwtje is weer de hele avond gevlogen net als de komende negentien weken, ze gaat weer een cursus doen, KK2 deze keer.
Dit is het vervolg op de cursus KK1 die ze vorige winter heeft gevolgd.
Keiko zegt;ik ben toen twintig weken lang op maandag met baasje naar school geweest, vrouwtje had geen tijd.
Het examen van KK1 valt op 4 Decemer, vrouwtje hoopt dat er nu nog wat stof terug komt en dat het niet allemaal hocus pocus is.

Vrouwtje; weltrusten zovast voor vanavond als wij al lekker liggen te dromen en jij moet nog thuis komen.

Geen tijd!

Vandaag was het niet echt gezellig met het vrouwtje.
Toen ze thuis was gekomen had ze bijna gaan tijd voor ons, we snappen er niks van, iedere week komt ze met een krat en tas vol rotzooi thuis en moet dan aan de gang om het op te ruimen.
Daarna ging ze ook nog op haar gemakje de krant lezen en nu is ze bezig in de keuken, dat is ook iedere avond hetzelfde verhaal.

We hebben volgens ons mazzel gehad dat ze ons nog heeft uitgelaten en dat we eten hebben gekregen, hopelijk heeft ze vanavond meer tijd voor ons.
Maar voor de rest hebben we het wel goed hoor, een dagje rust is voor ons ook niet erg.

Apporteren en leren.

Ik heb weer eens laten zien dat ik kan apporteren.
Ik heb het met het vrouwtje in de achtertuin geoefend en het ging weer als vanouds.
Het vrouwtje gooide de dummy weg of verstopte hem en ik ging hem dan halen.
Eenmaal gehaald of gevonden pakte ik hem op en bracht hem keurig naar het vrouwtje terug.

Nadat we klaar waren is het vrouwtje gaan leren voor haar KK1 cursus waarvan ze 4 december examen van mag doen.
Dus nu mogen we haar niet meer lastig vallen als ze met haar neus in de boeken die over honden en hondendingen gaan zit.

Weer een boswandeling.

Wat een weertje, vinden jullie niet?
Dit vind ik nou super weer (een frisse neus halen en tegelijk een kleurtje op doen) om het bos in te duiken en de hondjes vinden dat echt niet erg, dus weg waren we weer.

Eerst moeten de hondjes altijd netjes gaan zitten om de riem af te doen en dan mogen ze pas weg als ik ze het comando vrij geef.
De eerste 10 minuten loop je dan gelijk alleen, want ze gaan dan gelijk de bossen helemaal in, eerst ren je rot spelen en dan de behoeftes doen.
Als dat gebeurd is komen ze weer eens kijken of ik er nog ergens ben, ik loop gewoon door hoor, ze komen me maar zoeken.
En vanaf dan blijven ze redelijk in buurt, een bocht terug of een meter of 10 naast het pad, maar dat is dus dicht bij.

Ook staan ze wel eens zo te snuffelen dat ik mezelf makkelijk kan verstoppen, achter een boom of gewoon op een bankje (daar verwachten ze me niet) en als je dan stiekem kijkt waar ze blijven zie je ze rond kijken of ze me ergens zien lopen.Als dat niet het geval is gaat Keiko haar neus gebruiken en ze vind me dan altijd wel en Rontu die loopt meestal dan achter Keiko aan en vind me zo ook terug.

Mochten ze me niet kunnen vinden of ik ben ze te lang kwijt dan fluit ik 3 keer op de fluit en daar komen ze, natuurlijk het snoepje halen.
In de buurt van de auto roep ik dat ze moeten blijven en dan kan ik gemakkelijk de riem weer aandoen en zo verder richting auto lopen, zonder het gevaar dat ze de weg op lopen.

Na de boswandeling van vandaag heb ik het kado voor Nancy ingepakt want vanavond moten we naar huize Jansen, want Nancy is jarig vandaag.
Nancy Langs deze weg moest ik een dikke knuffel van Keiko en Rontu geven en ik zie je vanavond wel.

Reserve kampioen.

Vandaag moesten we weer eens vroeg ons huisje uit om naar een show te gaan, in Zwolle deze keer.
Rontu vond het ook mega indrukwekkend, zoveel verschillende honden bij elkaar.

Hier sta ik op tafel om gekeurd te worden en maak eerst kennis met de hand van de keurmeester (ik had die hand al eens eerder geroken, dus het zat wel goed).
Daarna keek die keurmeester of mijn tanden goed waren en voelde of de rest van mijn lijf ook goed was, dat deed hij door mijn hele lijf te betasten.

Ook moet je bij zo’n show laten zien dat je goed kan lopen, je beentjes op de juiste plaats wegzetten dus.
Het tapijt was vandaag alleen weer aantrekkelijk dus liep ik lekker te snuffelen, dus het vrouwtje was niet echt gelukkig met mijn loopje.
Volgens mij heeft de keurmeester mij dit vergeven, want ik ben wel reserve kampioen geworden en heb dus weer een kwart punt voor mijn kampioenstitel erbij.

In Hulte heb ik een hele punt gehaald en je moet vier punten hebben om een nationaal kampioen te mogen heten.
De volgende keer moet ik dus weer beter mijn best doen om weer een volle punt te halen en zal dan ook niet gaan lopen snuffelen.
Maar toch ben ik te blij met dat kwart puntje, want alle beetjes helpen.

Ook was Khoda er even met zijn baasjes, wat lijkt die op Rontu zeg, ook zo’n deugniet.
En o,ja Ilone,nog een dikke knuffel van mij en Rontu je weet wel waarvoor!

Niet logeren.

De logeerpartij bij oma en opa gaat niet door, ik mag namelijk gewoon mee naar Zwolle.
De rede is dat ik misschien de volgende show loops ben en dan mag ik niet mee, dus blijf ik dan liever bij opa en oma.

Naar de bakker en vi….r.

Ik ben vanmorgen al vroeg op de fiets gesprongen om naar de bakker te gaan om daar brood en broodjes te kopen.
En ja hoor, de visboer was ook open en daar bem ik toen ook maar naar binnen gegaan om een visje voor de hondjes te kopen.
Aangezien hij nog niet was vergeten dat oma de vorige keer 40 visjes had gekocht en daarom kreeg ik er nu een paar extra mee naar huis.

Thuis gekomen had ik dan ook gelijk twee dolle hondjes aan mijn benen hangen im zo bij de visjes te kunnen komen, maar dat was pech ze werden op de aanrecht gelegd.Op een gegeven moment kwam het baasje naar beneden en toen kregen ze er pas een.Keiko deed natuurlijk al haar kunstjes om er maar zo snel een te krijgen, en Rontu probeerde het visje iedere keer uit baasjes hand te pakken, pech dus, dat word af en foei en dan mag je naar het visje kijken zoals Keiko weet.Maar ook zij weet nu dat ze moet luisteren, anders mag ze naar het visje kijken tot ze een ons weegt.Rontu bleef trouwens heel de tijd naar het baasje kijken met de blik in haar ogen van; mag ik hem nog steeds niet opeten.Nou om jullie gerust te stellen, ze heeft hem ondertussen op hoor!

Kampioen in slopen.

Het was weer tijd om een stuk speelgoed te slopen, weet je waarom?
Nou, onze speelgoedbak puult uit en speelgoed wordt pas weggegooid als het echt kapot is.

Nou heb ik even bij Keiko afgekeken hoe het moest en ben toen zelf aan de slag gegaan.Het resultaat een frisbee die helemaal aan gort getrokken was, leuk om te doen hoor!

Verder is het vrouwtje naar opa en oma geweest om te vragen of ik morgenavond weer daar mag logeren.
Ze moeten zondag al vroeg met Keiko naar een show in Zwolle en ik mag niet mee.
Het antwoord van oma was; ja hoor, maar breng wel dat huisje van haar mee, zodat we haar op kunnen sluiten, want ie kleine mag hier de boel niet vernielen.
Oma; dit vind ik geen leuk antwoord hoor, ik ben toch een heel lief en onschuldig Shiba hondje, kan ik er wat aan doen dat ik dingen van mijn moeder heb mee gekregen!

Race eend.

Een normale dag was het tot een uurtje geleden.

De bijnaam Roeftem is weer eens bevestigd.
Rontu kreeg het weer eens op haar heupen en zoek dan maar dekking.
Ze noemen het ook wel de dolle vijf minuten, maar dat zusje van mij kan nog geen klok kijken dus weet ook niet hoelang vijf minuten duren.
Vrouwtje zei; de volgende keer gaat de kookwekker aan zodat ze weet dat haar tijd om is.
Ze bleef zeker drie kwartier aan de gang met af een toe een pauze van een minuut of zo.

Nou het enige wat Rontu nog kon was heel hard door het huis rennen en de achterdeur werd dan ook snel open gegooid, zodat ze in de tuin verder kon rennen.
Haar staart stond recht overeind en haar oortjes achter in haar nek, het was geen gezicht (vrouwtje zei dat ik toen ik klein was ook zo deed, ik geloof er niks van).

Een foto maken is dan ook niet gelukt, want die race eend was iedere keer alweer weg, of er stond een grote veeg op de foto, dus de volgende keer hopelijk beter.

Badderen.

Het was weer zo ver, als het baasje ons hondjes uitlaat kan je eigenlijk altijd wel wat verwachten.
Soms zit ik een onder de koeienvlaai en nu weer dit.

Baasje stond vanmiddag na het uitlaten van de hondjes met iemand te praten en hield die kleine smeerkees niet goed in de gaten, met het gevolg dat ze onder een auto ging staan snuffelen en daardoor helemaal onder het roet en smeer zat.

Die aktie had als gevolg dat baasje Rontu dus in bad moest doen van het vrouwtje.
De vorige keer dat ik in bad moest trapte het vrouwtje er in om het te doen maar nu had ze zoiets van eigen schuld dikke bult en daar gingen baasje en Rontu, de trap op en de badkamer in.
Ik zelf vind het in bad gaan niet echt fijn, je moet altijd zo hard rennen om weer droog te worden en dan ook nog dat rare luchtje van die shampoo.
Maar Rontu vind ik wel lekker ruiken hoor, maar dat is natuurlijk anders, zij hoeft niet te gaan jagen of zo, daar is ze nog te klein voor.

Peetoom, tante en hondennichtjes.

Er was vandaag voor ons een verassing.
Remko is vanmorgen peetoom geworden van Mauro, de zoon van Mark (het broertje van Remko) en Graziella.
Het is een mooi manneke van nog net geen vier pond, maar ja wat wil je anders als hij eigenlijk pas op 14 november verwacht werd.


Mauro veel geluk en plezier op deze wereld, we zullen er voor je zijn.

Dat plezier zul je bij ons wel beleven als je hier bent, die twee mafkezen van hondenichtjes willen dan best met je spelen of gewoon lekker kroelen, het zijn tenslotte net knuffelbeesten zo zacht.

De kermis.

Overdag hebben we een vrij normale dag gehad.
Het baasje was thuis aan het werk dus mochten we heel de morgen gezellig bij hem op kantoor (de zolderkamer) doorbrengen.
Daarna hebben Keiko en ik even met Nancy gekroeld ze zei dat ik enorm gegroeid was.

Vanavond was het weer tijd voor de ringtraining.
Zoals jullie kunnen zien ging het weer goed, alleen ben ik een keertje ontsnapt uit het showlijntje en daarom moet er zondag op de show in Zwolle een nieuwe gekocht worden (2 voor het geval we binnenkort een koppelklas show lopen).
De volgende keer mag van het vrouwtje alleen Keiko of ik weer mee en zo gaan we dan alles afwisselen, dan Keiko, ik of samen.

Na de training zijn we ook nog over de kermis gelopen en inderdaad er zijn veel lichtjes en hele harde muziek, zoals vele mij verteld hebben.
Mij deed het eigenlijk niet zo veel, er lag op de grond veel lekkers wat mijn aandacht trok.

Over een paar weken gaan we weer naar de kermis maar dan de grote in Breda en hopelijk vind ik het daar weer leuk en licht er ook genoeg lekkers op straat (ik mag er eigenlijk niet aan komen hoor maar baasje en vrouwtje zien niet alles!).

Dierendag.


Dierendag is eigenlijk niet echt iets bijzonders voor ons en onze Shiba hondjes, ze worden namelijk altijd verwend en genieten al snel ergens van.

Zoals hier, ze liggen/zitten gewoon in het zonnetje en kijken om hun heen en meer hoeft eigenlijk niet (wat zijn ze snel tevreden!).
Maar toch ging ik ze vanmorgen uit hun huisje halen met een snoepje in mijn hand en kregen ze ook gelijk een grote kroelbeurt (ik natuurlijk ook).
Verder zijn we weer een wandeling door het bos gaan maken en toen we weer thuis kwamen was er nog een nieuw speeltje voor ieder.

Ook had ik goed nieuws voor keiko, we gaan in mei weer met de hele klub naar Zwitserland, dus is zij gelijk aan Rontu gaan uitleggen wat dat allemaal in houd en die heeft nu zoiets van wanneer is het mei, ik wil dat ook een keer meemaken.
Dus na dat nieuws hadden we hier in huis twee rondvliegende hondjes, van vreugde wel te verstaan en niet omdat ze op hun donder kregen, zoiets doe je niet op dierendag.

Wandelen in het bos.

We zijn vanmorgen weer eens met z’n viertjes naar het bos geweest.
Dat is voor het vrouwtje ook een stuk gezelliger, meestal loopt zij alleen als wij met z’n tweetjes aan het ravotten zijn.
Een ding was wel jammer, het vrouwtje was het fototoestel vergeten, dus geen foto van ons in het bos.

Alleen ik (Rontu) had bij de eerste sloot al een klein ongelukje en moest even piepen, ik kwam niet goed op mijn achterpootjes terecht en dat was even vervelend, maar ja, ik ben ook al een grote meid met een hoge pijngrens en ga dus gewoon door met spelen.

Op een gegeven moment hebben we met zes hondjes tegelijk gespeeld.
Toen het baasje en vrouwtje verder wilden lopen werden we terug gefloten en ja hoor, we waren twee voorbeeldige hondjes die gelijk met spelen stopte en naar het baasje en vrouwtje gingen (puur geluk zeiden die), maar die andere baasjes en hondjes vonden het een knap staaltje werk van ons.
Alleen weten die niet dat ons vrouwtje altijd lekkere snoepjes mee neemt en als we daar dan ook zin in hebben kunnen we heel goed luisteren (zoals vandaag dus).

Toen we vanuit het bos naar huis gingen zijn we nog langs een plek geweest waar allemaal grote dingen stonden die nog niet open waren (een kermis zei baasje), dus daar gaan we misschien vanavond nog terug naar toe en anders morgen.
Voor mij (Rontu) is dit weer wat nieuws en ik (keiko) heb wel zin om mensen te kijken dus hopelijk gaan we snel.

Verder hoeven we vandaag niks meer als af en toe een klein rondje ste lopen om te plassen of zo, want onze energie zijn we wel kwijt geraakt in het bos.
We hebben dan ook niet gemopperd toen het baasje riep dat ze vanavond uit eten gingen en dat wij niet mee mogen, onze dag komt morgen wel, ze noemen die dag dierendag.
Baasje en vrouwtje; eet smakelijk.

Knus huishouden.

Rontu en ik hebben weer vakantie van school, onze leraar en juf zijn weer eens naar Zwitserland toe, nu weer met een groep honden op kamp.
We hebben allebei twee weken vakantie en Rontu had dus vandaag al vrij en ik maandag voor het eerst.

Wat doe je allemaal als je vrij bent, buiten wandelen, eten, spelen en slapen.
Nou het vrouwtje moest vanmorgen weer werken en ging zoals gewoonlijk ’s middags even slapen.
Ze vind het alleen niet gezellig om dan in bed te kruipen en gaat dan meestal voor een klein uurtje op de bank een dutje doen.

Ik vind het altijd heel knus om dan bij het vrouwtje te kruipen en dan samen een dutje te doen.Of soms (vandaag dus) ga ik wel bij haar liggen maar ga ik t.v. kijken en dan zie ik wel wanneer ze weer wakker wordt.

Samen zo op de bank liggen heeft ook een voordeel, het is lekker warm.

De klos!

Vandaag moest ik net als altijd weer gewoon werken, er moet toch iemand wat geld verdienen om de hondjes naar school te kunnen laten gaan.

Toen ik thuis ben gekomen ben ik een grote ronde gelopen met keiko en Rontu, ach het was heerlijk weer en dan loop je vanzelf een stuk verder als dat je gepland had.

Verder waren de hondjes vanmiddag de klos, de nagels moesten weer eens geknipt worden.
Keiko gaat dan uit haar eigen al op de tuintafel staan en Rontu pak ik op en leg haar op haar rug op die zelfde tuintafel.
Bij geen van de twee is het nagels knippen een probleem, dat is het voordeel als je er al vroeg mee begint en dan iedere keer een nageltje doet, dan wennen ze er goed aan.
Ik heb bij Keiko trouwens al eens in “het leven”geknipt en dan is bloem een goede oplossing om het bloeden te remmen (geleerd bij de cursus KK1), je doet dan gewoon haar nageltje in de bloem dopen en het bloeden stop vrijwel meteen.
Dus wat heb ik sinds die tijd altijd in huis?
Een schaar waar je de hondenagels kan knippen (die had ik eigenlijk al, zie foto)en een pakje bloem voor als het fout gaat.

Nou geef ik ze altijd nog een beloning als de klus is geklaard en dat was weer een heerlijk kluifje, dit is ook goed voor Rontu haar losse stukje tand dat al erg los gaat zitten, hopelijk valt het deze week uit haar mondje dan is ze namelijk helemaal klaar met wisselen en heeft ze een gebit wat helemaal compleet is, een hond kan ook wel eens een tandje missen, maar Keiko en Rontu hebben dat dus niet.