Vandaag was er eerst iets raars, was ik al wakker stond de klok een uur achter.
Toen vrouwtje uit bed kwam zei ze dat dat normaal is en dat hier twee keer in een jaar de klok wordt verzet, in april en in oktober, zodoende dus.
Om een uur of acht met z’n alle de auto in en op naar Utrecht, maar naar de veemarkthallen in plaats van de jaarbeurs, mensen bedankt voor de waarschuwingen (gisteren hier op de web-log), maar we waren er zelf nog optijd achter gekomen.
Eerst was Keiko aan de beurt op de show en daarna ik.
Keiko ging op het laatst naar huis met het reserve punt maar nu alleen voor het internationale kampioensschap, dat was wel even ingewikkeld en ook niet voor iedereen te snappen dus zal ik het niet vertellen hoe het is gekomen, maar dat kwart puntje is ook binnen.

Na Keiko mocht ik in de ring en dat ging ook erg goed, die mevrouw die mij keurde vond mij een erg mooi hondje en ze zei dat ik nog mooier ging worden als ik groter was.
Ik mocht de ring uit met de mededeling dat ik later op de dag nog in de erering mocht lopen, zodoende liep ik er om een uur of drie, en er waren een heleboel mensen die mij deden aanmoedigen (mensen dank je wel daarvoor).
Daar was het zo afgelopen, maar een ding is zeker die meneer heeft mij niet goed bekeken (hij had de keus van de eerste selectie volgens mij al gemaakt voor dat iedereen in de ring was).
Al met al, het was een leuke belevenis en op naar de volgende show!
En nu zitten we bij opa en oma, opa was namelijk afgelopen donderdag jarig en hij vierde het vandaag.
Opa, alsnog gefeliciteerd met je verjaardag en op naar de volgende.
Dus we konden pas rond twee uur weg om naar de sledehonden te gaan.
Toen straks had ons baasje de schrik van zijn leven, toen hij thuis kwam van zijn werk zaten er zes vrouwen op hem te wachten.
Rontu stond met haar hele tong (dit is maar een klein stukje meer) buiten haar mond met de gedachten van; van dat tuinieren wordt je echt moe en krijg je dorst.En Keiko stond er op een afstandje bij met de gadachten van; ik heb niets gedaan hoor.Maar nou weet ik zelf wel wat ik gezien heb en dat is dat ze met zijn tweetjes schulig zijn, maar ach, het was ook wel leuk om te zien en dan grijp je niet altijd in, dan maar wat werk extra.
Nou moet je zoiets tegen mij niet zeggen, want juist dan ga ik nog eens kijken en zie ik daar een heel lief beestje in de struiken zitten.
Ik heb vandaag vanalles gedaan, zodat ik op een gegeven moment niet meer wist wat ik moest gaan doen.
Op zo’n treurige dag heeft het vrouwtje zoiets van ik ga maar weer leren.
De mensen die
Het was nog niet lang geleden dat we dit gedaan hadden, maar toch was het er weer tijd voor, een partijtje stoeien.
Ik ben bijna heel de dag bezig geweest met de honden en het leren over hun.
Er waren vanmorgen weer een paar zonnestraaltjes in huis en wat ik dan het liefste doe is er lekker in gaan liggen.
We hebben weer post gekregen en daar zat een mooie foto bij van mijn neefje Umai, is het geen dotje?
Het was een les vol voorbereidingen op het examen van volgende week.En dit moet ik allemaal kennen; volgen, zitten, af, sta, blijf, tandjes kijken, apporteren, terug plaats, los en nog wel een paar dingen.Ik vind dit zelf eigenlijk wel erg veel, maar het vrouwtje en baasje hebben er vertrouwen in dat het goed gaat, dus dat zal dan ook wel zo zijn.Ik ga volgende week maar goed luisteren dan heb ik het halve werk al gedaan, want als ik niet oplet weet ik niet wat er moet gebeuren en dan zak ik voor mijn examen en dat wil ik niet.
Ik heb weer eens laten zien dat ik kan apporteren.
Ook staan ze wel eens zo te snuffelen dat ik mezelf makkelijk kan verstoppen, achter een boom of gewoon op een bankje (daar verwachten ze me niet) en als je dan stiekem kijkt waar ze blijven zie je ze rond kijken of ze me ergens zien lopen.Als dat niet het geval is gaat Keiko haar neus gebruiken en ze vind me dan altijd wel en Rontu die loopt meestal dan achter Keiko aan en vind me zo ook terug.
Hier sta ik op tafel om gekeurd te worden en maak eerst kennis met de hand van de keurmeester (ik had die hand al eens eerder geroken, dus het zat wel goed).
Thuis gekomen had ik dan ook gelijk twee dolle hondjes aan mijn benen hangen im zo bij de visjes te kunnen komen, maar dat was pech ze werden op de aanrecht gelegd.Op een gegeven moment kwam het baasje naar beneden en toen kregen ze er pas een.Keiko deed natuurlijk al haar kunstjes om er maar zo snel een te krijgen, en Rontu probeerde het visje iedere keer uit baasjes hand te pakken, pech dus, dat word af en foei en dan mag je naar het visje kijken zoals Keiko weet.Maar ook zij weet nu dat ze moet luisteren, anders mag ze naar het visje kijken tot ze een ons weegt.Rontu bleef trouwens heel de tijd naar het baasje kijken met de blik in haar ogen van; mag ik hem nog steeds niet opeten.Nou om jullie gerust te stellen, ze heeft hem ondertussen op hoor!
Nou heb ik even bij Keiko afgekeken hoe het moest en ben toen zelf aan de slag gegaan.Het resultaat een frisbee die helemaal aan gort getrokken was, leuk om te doen hoor!
Het was weer zo ver, als het baasje ons hondjes uitlaat kan je eigenlijk altijd wel wat verwachten.
Vanavond was het weer tijd voor de ringtraining.
Over een paar weken gaan we weer naar de kermis maar dan de grote in Breda en hopelijk vind ik het daar weer leuk en licht er ook genoeg lekkers op straat (ik mag er eigenlijk niet aan komen hoor maar baasje en vrouwtje zien niet alles!).
Ik vind het altijd heel knus om dan bij het vrouwtje te kruipen en dan samen een dutje te doen.Of soms (vandaag dus) ga ik wel bij haar liggen maar ga ik t.v. kijken en dan zie ik wel wanneer ze weer wakker wordt.
Vandaag moest ik net als altijd weer gewoon werken, er moet toch iemand wat geld verdienen om de hondjes naar school te kunnen laten gaan.