Dit is eigenlijk het berichtje van 16 september maar wegens een probleempje op de web-log site was het gisteren niet te plaatsen.

Vanmorgen tussen tien en twaalf uur zou er een iemand komen van de Raad van Beheer, luisterend naar de naam v.d Tillaart.
Nou om een uur of half elf was hij er en hij had een welkom onthaal door Keiko en Rontu die hem bijna onderste boven liepen.

Hij kwam omdat wij een kennelnaam hebben aangevraagd en als die niet in Nederland voorkomt, dan moet hij een bezoekje aan huis brengen om te kijken of je wel de juiste honden hebt bij de juiste chipnummers en bij de juiste stamboom, nou bij ons was dat ook het geval.
Verder heeft hij allerlei vragen gesteld zoals;
Wil je vaak een nestje?
Ben je lid van de rasvereneging?
Worden de hondjes ieder jaar ingeent?
Heb je kennis van zaken omtrent fokken (KK1)?
Enz.
Verder vond hij alles prima, controleerde eigenlijk niets en gaf de dek-en geboorte kaart af, die moet je insturen als je nestje geboren is, en dat duurt nog een hele tijd.

Nu zal je denken waaarom een eigen kennelnaam, nou wij willen dat onze eigen pups ook onze eigen “achternaam” krijgen en niet naamloos of met andermans naam de wereld in gaan.
En wat die naam zal worden is voorlopig nog een raadsel, wij weten gelukkig de vijf namen die we hebben opgegeven wel en hopelijk is er eentje bij die nog niet in gebruik is op deze wereld.
Eigenlijk hopen we dat het al de eerste naam wordt die we hebben opgegeven, namelijk; TENSHI YOI, jullie lezen het zo snel mogelijk als we nieuws hebben.

Verder heb ik vandaag wat huiswerk gedaan met Rontu, zij heeft heel wat in te halen op school, maar dat zal wel goed komen.
En ook heb ik weer wat zitten leren, ja, je kunt het maar niet genoeg doen.

Gisteren avond ben ik weer met Keiko weg geweest en deze keer was het weer naar showtraining in Bergschenhoek.
En ja hoor, ook dit ging weer lekker, volgens mij denkt ze; ik doe maar wat vrouwtje wilt alles is beter dan thuis blijven bij Rontu!

Ik heb vandaag nog een leuke foto gevonden van onze vakantie en daar zie je dat de hondjes steeds meer op elkaar gaan lijken.Teminste wat hoogte en breedte betreft, oftewel je kunt goed zien dat Rontu nu toch echt een heuze hond aan het worden is, al blijven het twee totaal verschillend hondjes om te zien maar ook het karakter is heel anders.

Verder heb ik weer zitten leren voor mijn cursus en ook heb ik mij zelf zitten bedenken wat morgen die meneer van de Raad van Beheer komt doen.
Hij komt langs na aanleiding van onze kennelnaam aanvraag en die hebben we aangevraagd om ieder nestje wat er bij ons geboren gaat worden onze eigen naam mee te kunnen geven.
Nu duurt het nog een hele tijd voor er hier een nestje komt maar met die aanvraag voor die naam kun je niet vroeg genoeg beginnen, er moet namelijk uitgezocht worden of die naam al niet bestaat en zoniet of hij wel door de beugel kan.
Morgen zal ik vertellen wat die man kwam doen en vragen, tot dan.

Vandaag hebben Keiko en Rontu zich voorbeeldig gedragen, het enigste wat ze gedaan hebben in slapen, slapen en nog eens slapen.
Dit zal nog wel even duren ook, want die 2 zijn de vakantie nu nog aan het verwerken, of hebben hun hier thuis vakantie en daar in Duitsland niet?
Maar ik kon mijn eigen daardoor weer eens concenteren op mijn cursus kk1 en ben daarom gaan leren.

Verder gaat het wisselen van de tandjes van Rontu gewoon door, ik heb er Duitsland 4 weten te bemachtigen en vandaag heb ik ook weer een mooie kies gevonden.
Het enigste probleempje is dat er in Duitsland een melk-hoektand is afgebroken (er zit nog een puntje in) en die moeten we er nu zelf proberen uit te wiebelen, mocht dit niet lukken voor dat ze zes maanden is dan moet het er onder een kleine narcose er uit gehaald worden, dus we gaan maar iedere dag een tijdje aan haar tandje wiebelen.

Sorry hoor!
Mmaar gisteren waren we te laat terug om daarna nog eens iets te schrijven, dus nu hier een korte impressie van onze vakantie en de daarbij behoorende foto’s.

Samen een flinke wandeling maken van een kilometer of 10, dat hebben we niet 1 keer gedaan maar bijna iedere dag, we zijn daar nu ook eens een keer voor naar andere dorpjes in de buurt gegaan.Mensen die wel eens met ons zijn mee geweest weten dat Keiko en ik dan ’s morgens dan al een wandeling er op hebben zitten van huis naar de bakker en terug, want er gaat toch niets boven verse broodjes bij het ontbijt.Hier waren we bij een meertje waar baasje ’s morgens met de huisbaas (Udo) de auto had neergezet en die wij toen weer te voet moesten gaan halen.Udo vond het trouwens super dat we nu twee hondjes hadden en ja hoor we hoefde weer de rekening niet te betalen, dus ook meteen de uitslag van de poll.Na zo’n lande wandeling was het eerst lekker eten op het balkon om daarna te gaan leren.De hondjes hadden dan ook zo hun bezigheden, Keiko hield iedereen en alles in de gaten die langs ons balkon kwamen (mensen, paarden en ook onze overburen de koeien) en Rontu ging gewoon zonnen.Ook hebben we nog andere dingen gedaan.Hier waren we op een ballonfeest waar heel veel luchtballonnen de lucht in gingen en waar ook een kermis bij was.Verder zijn we met z’n alle in een stoeltjes lift naar boven op de berg gegaan om hem daarna weer af te lopen.Mini golf was ook erg leuk, ach en winkelen hoort er ook een keertje bij.

Maar met een jong hondje er bij is toch alles wat anders, je mag er namelijk niet zo lang mee lopen.
In het begin droegen we ze dan ook gewoon als ze moe geworden was en wij geen zin hadden om weer te stoppen met wandelen maar op een gegeven moment zijn we ze in de rugzak gaan dragen, terwijl Keiko gewoon haar pootjes moest gebruiken en wij natuurlijk ook onze benen.

Al met al was het weer een geslaagde vakantie waarin we weer regelmatig zijn gaan uit eten en dan werden de hondjes ook verwend daar Monica (de vrouw van de huisbaas, hun hebben ook een cafe/restaurant), lekkere stukjes vlees en varkensoortjes waren de normaalste zaak van de wereld voor hun.

Ach en gisteren ook nog een bezoekje gebracht aan Ursula en de rest van haar gezin, daar horen ook haar 3 Shiba hondjes bij en dat was ook weer erg gezellig.
Dus als je het goed bekijkt, volgend jaar weer zo’n vakantie!

Het baasje had het vandaag getroffen, op een gegeven moment lag hij met twee beeldschone hondjes op de bank.

Eerst was Keiko bij hem gekropen om hem een “Shiba groet” te geven.
Voor wie niet weet wat dat is; ze leggen de bek om je arm heen en gaan dan met hun tong onder je arm door zitten rollen, het is een een zeer aandoenlijke groet alleen een beetje eng voor degene die niet weten wat er gaat gebeuren.

Even later kroop Rontu er ook bij om op haar manier te kroellen.Nou weet zij nog niet hoe je iets lief doet dus gaat dat erg wild.Ze springt dan over heel je lijf en geeft over heel je gezicht een lik met haar tong en aait met haar pootjes.Maar na die kroelpartijtjes zijn ze lekker tegen het baasje aangekropen om daar een uurtje knus mee op de bank te liggen.

Verder hebben we vandaag twee teken gevangen bij Keiko uit haar lijf.
Het is zo mooi, Keiko geeft namelijk zelf aan dat ze “een beestje” heeft.
Komt dan naar mij toe en springt op schoot en als ik haar dan beet pak, pak ik ook altijd gelijk in de teek en kan ik dus de tekentang gaan halen.
Na dat ik de teken had vewijderd hebben we bij alletwee de hondjes een algehele “beestjes”(een teek noemen we hier zo) controle gedaan.
De hondjes blijven dan heel rustig op hun rug liggen op het comando; beestjes kijken, en we kunnen ze dan ook helemaal goed betasten en om draaien op hun buik.
Tot we zeggen dat we klaar zijn, maar dan vliegen ze ook weer gelijk op en zijn weg.

Je kunt aan Rontu echt zien dat ze op straat goed haar oogjes de kost geeft.

Vanmiddag waren we wat aan het kletsen bij de poort en daar heeft ze een vrouwtje haar kindjes drinken zien geven uit een klein limonade flesje.
Toen we thuis kwamen en de vuilnisbak werd geleegd had ze een klein limonade flesje te pakken wat boven op die vuilnisbak lag.

.

En weg was ze, de achtertuin in.
Keiko ging er ook meteen achter aan, want die weet hoe het smaakt.

Maar vandaag was Rontu haar een keer te snel af en die zocht dan ook meteen een plekje waar ze lekker kon gaan liggen drinken.
Zeg nu zelf, het lijkt net of dat Rontu met de fles is groot gebracht, die voorpootjes net zo mooi om het flesje heen.

Maar toch houden we het voor de hondjes maar gewoon bij water, wij geloven dat dat beter is dan al dat zoette spul.

O, ja, bij Rontu gaat het wisselen van tandjes gewoon door, gisteren is haar achtste tandje eruit gevallen en natuurlijk is het weer nergens te vinden, net als die andere zes (eentje hebben we gelukkig wel).

Vanmiddag weer lekker naar het bos gweest, zoals we veel vaker doen en dit wordt dan ook niet altijd meer vermeld.

Het leek wel alleen op de wereld maar dan met z’n drietjes, er liep voor de rest niemand in het bos en de hondjes konden dus heel de tijd rennen en vliegen zonder te hoeven volgen naast mij.
Die twee hondjes zijn weer helemaal uit hun dak gegaan.

Rontu was me zo dankbaar voor dit avontuur dat ze toen we thuis waren bij mij op schoot kroop en kwam kroelen.
Ze was helemaal uit geteld van achter haar zus Keiko aan te rennen.
Ze ging daar door helemaal in haar kroelbui op en heeft zo wel een half uur bij mij gelegen, gezellig toch.

O,ja, tandje zeven van Rontu is er vandaag ook uit gevallen, maar waar het gebleven is, ik zou het niet weten.

Vandaag niet al teveel gedaan met de hondjes, ze habben toch ook vakantie.
Eerst hebben we alle twee gewerkt en daarna zijn we de boel gaan voorbereiden voor een BBQ met een stel mensen uit de buurt.
Dus hebbeb ze zich zelf bezig gehouden.
Hier zitten ze met elkaar te spelen onder de bank.

Die mensen staan altijd met hun kindjes buiten te spelen en gaan dan ook met onze hondjes spelen, net of het echt kindjes zijn.
De kinderen doen ook allerlei dingen met Keiko en Rontu zoals; hoepelen, voetballen, fietsen enz.
Ze horen er gewoon bij bij de groep, leuk om te zien hoe dat gaat hoor.

Vanavond zitten de hondjes dan ook weer alleen thuis maar als er wat is zijn we er zo, want we zitten maar onder de poort en horen het dus gelijk als er eentje aan het huilen is (maar dat zal eigenlijk wel meevallen hoor, want ze zijn toch vaker alleen thuis).

Ik had vandaag weer een verassing voor Keiko en Rontu.

Nadat ik de boodschappen gedaan had en het huis had opgeruimd kregen ze te horen dat we vanmiddag naar hun grote vriend zouden gaan.

We gingen met een speciale reden naar Byron toe, hij heeft er namelijk ook een broertje bij, Piper genaamd.

Rontu heeft zich vanmiddag dan ook erg vermaakt, ze was niet meer de jongste, Piper is 5 weken jonger.
Maar ze waren nu nog aan elkaar gewaagd als het om het formaat gaat.

Ze hebben daar thuis heel de boel lopen afbreken met z’n tweetjes, wat een lollig gezicht zo’n Shiba pup met een Newfoundlander pup erachter aan hollend en overal onder door kruipend.

Keiko kreeg eigenlijk geen rust van Byron, die is volgens mij wel erg verliefd.
Hij blijft namelijk terug komen en wordt iedere keer af gesnauwd door haar, maar hij leert er niks van.

Op het einde van deze dolle middag konden de hondjes nog net even wat tijd maken om met z’n alle op de foto te gaan.Wat een bende bij elkaar, toch!

Wij zijn gisteren nog een rondje door het bos gaan wandelen.
Wat ons op viel was dat Rontu niet gelijk van het pad af ging (Keiko doet dit altijd wel, die gaat ook erg ver van ons vandaan), en dus ook niet erg ver van ons weg ging.

Onderweg hebben we ook nog spoorzoekkertje gedaan, bij Keiko ging dit helemaal goed alleen waren de bosje te dicht begroeid dus kwam zijn terug naar mij over het gewone pad.
Rontu liep ook bij het baasje toen ik op de fluit floot, maar die hoorde hem wel maar wist niet goed wie er op de fluit floot en hoe ze er dan moest komen.
Baasje is toen hard mee gaan lopen en ik heb nog een keertje gefloten toen ze dichterbij was en ja hoor, roeftem daar was ze, knap toch.

Even later naar een watertje gegaan (ook in dat bos), Keiko ging natuurlijk weer niet verder dan haar buik en Rontu wilde eerst helemaal niet, dus baasje heeft haar toen voor ieder stap in het water beloond met een snoepje.

Wij weer op pad naar de auto en weg waren die twee Shiba’s.
Wij even wachten en toen toch maar weer de fluit gebruikt en ja hoor , daar was Keiko en even later ook “Rontu”.
Nou denken jullie waarom staat dat tussen “‘” ‘s, nou hierom.
Rontu was namelijk niet meer onze eigen hondje dat we weg hadden zien gaan, ze was helemaal klets nat en even ervoor wilde ze het water toch echt niet in, dus wat er gebeurd is weten wij niet en zullen wij ook nooit te weten komen.
Wij denken dat ze samen terug wilde komen naar ons, maar dat Rontu een slootje verkeerd heeft in geschat.
Ach ja, eind goed al goed!

Vanmiddag alleen een beetje huiswerk gedaan met Rontu.
Dat krijgt ze iedere week mee naar huis van school.
Deze week is het een speeltje weg gooien en je moet zorgen dat ze het terug komt brengen, en zit/sta en blijf en de afstand steeds groter maken.

Het was eigenlijk te warm maar anders doe je met dit weer heel de week niets en we moetten natuurlijk wel een beetje luisteren naar de juf.

Verder liggen Keiko en Rontu nu lekker aan een kluifje te knabbelen in de tuin en door die tuin zullen ze vanavond nog wel de nodige rondjes rennen.

Aangezien dat ik heel de dag eigenlijk niet thuis ben geweest hebben de hondjes hun zelf moetten vermaken.

Rontu heeft eigenlijk heel de dag in haar huisje gezeten (geen straf meer hoor) en Keiko heeft ’s morgens lekker rond mogen lopen en is ’s middags ook in haar huisje gemoetten (voor de show)

Maar vanavond gaat het baasje lekker met Rontu leuke dingen trainen en ik ga met Keiko lekker weer eens naar school.
Zou ik de weg nog wel kunnen vinden?
Het is namelijk al weer een paar weken geleden dat ik daar geweest ben, ach ik zie wel en anders kom ik wel weer gelijk naar huis.

Hier is het baasje samen met de hondjes de targetstick aan het oefenen.
Die targetstick is een simpel stokje met een gekleurd puntje aan het
einde, waarmee je de hond alerlei dingen kunt leren.

Het is de bedoeling dat de hondjes dat puntje gaan aanraken met de neus en zo kun je ze dan van het licht uit doen tot de deuren sluiten leren.
Ook kun je ze zo voor uit leren gaan, je zet op een gegeven moment dan gewoon het stokje in de grond en zegt dat ze het aan moeten raken en je hebt gelijk het voor uit sturen er in zitten.

Nou weet Keiko natuurlik al wat er van haar verlangt wordt maar toch vind ze het erg leuk om voor ons te werken en doet dus gewoon mee.
Maar wel alleen op comando van ons, want alswe trainen met alletwee de hondjes dan moet Keiko alles op comando doen en alleen met een snoepje beloond worden.
Bij Rontu geven wij aan met de clicker dat het is wat we bedoelen en dat het snoepje volgt, meer uitleg over de clicker volgt nog wel.

Moet je dit nu zien.
Wat moet je hier nu van denken?
Volgens mij zijn ze kierewiet geworden (of waren ze dat al?).

Lagen ze ook nog in een boek te lezen met allemaal outdoor-spullen.
Zouden ze aan vakantie toe zijn?
Keiko weet natuurlijk wel wat dat is en betekent (wandelen in de bossen enz.) maar Rontu nog niet.

Hier weer de uitslag van de poll.Wij denken dat er niemand echt heimwee heeft gehad, daar hadden we het met z’n alle gewoon simpel weg te druk voor.Alleen de hondjes waren erg blij elkaar weer te zien, het was namelijk weer gelijk keten.En vandaag hebben ze ook elkaar heel de tijd opgezocht (of zouden ze toch heimwee naar elkaar hebben gehad?).

Maar zoals jullie ook kunnen zien is Keiko erg moe geworden van het weekend, want die ligt iedere keer te slapen.
Zo zijn ze aan het spelen en zo ligt ze te slapen en dan gaat Rontu er ook maar bij liggen slapen tot ze weer wakker wordt.

De hondjes hebben vanmiddag lekker in de tuin liggen zonnen.Rontu begint nu eindelijk ook aan de warmte te wennen.Ze gaat nog niet echt op haar gemak liggen, maar dat zal niet lang meer duren (of wel).Je ziet haar namelijk naar Keiko kijken met een blik in haar ogen van wat lig zij lekker te genietten.Daarna keek ze naar ons met de blik van is dit nu zonnen, daar wordt je toch niet moe van, ik loop liever te rennen en streken te verzinnen en die dan ook tot uitvoering te brengen.

Gisteren avond hebben we nog lekker met z’n alle t.v liggen kijken.

Remko was best jaloers, het vrouwtje met twee van die schattige hondjes samen op een bank (alle vrouwen verzamelen)
Maar even later is Rontu ook nog lekker bij hem gaan liggen en Keiko die verdween naar de stoel.

Om een uur of 22.15 zijn we lekker allemaal naar ons bedje gegaan voor een heerlijk nachtje slapen.
De hondjes ieder in hun eigen huisje en wij in ons eigen bedje.

Ik heb vandaag weer achter in de tuin lekker kunnen ravotten met Keiko.Ik ben de kampioen in uitdagen!We deden weer van allerlei spelletjes, van boomschors gooien tot dummie’s apporteren.Dat laatste kan Keiko erg goed en het vrouwtje is mij het nu ook aan het leren.

Verder zijn we net weer lekker met z’n viertjes naar het bos geweest.
Die Keiko gaat wel erg ver het bos in hoor, dan weet ik niet meer wat ik moet doen, achter haar aan of toch maar terug naar het baasje en vrouwtje!
Ze duikt zo ver de bosjes in dat ik haar niet meer zie en in de Loonse en Drunense duinen zag ik dan het baasje en vrouwtje nog als ik achter haar aan ging, daar was namelijk alleen maar zand.

Vandaag heb ik beide hondjes on de auto geladen en zijn we naar de dierenars gegaan.
Rontu moest namelijk voor haar spuitje, zodat ze goed is geent tegen allerlei ziektes.
Nu mag ze over 4 weken ook mee naar het buitenland als we dat zouden willen (maar waarschijnlijk wordt dat pas 28-8 als we naar Duitsland gaan).

Een verslag van de rest van de dag .
Ik had de t.v. aan gezet en op een gegeven moment lagen de hondjes samen t.v. te kijken.

Toen gingen ze op een gegeven moment lekker tegen elkaar aan liggen, om zo verder t.v. te kijken, maar al snel ging het licht uit en lagen ze allebei te slapen.

Zou dit een gevalletje spuitjes zijn, ze zijn namelijk allebei zo rustig vandaag, net twee “lieve”hondjes zonder streken.

Het zou echt kunnen, want ook Keiko heb ik ook maar laten enten, want anders sta ik over een paar weken weer bij de dierenarts en daar heb ik toch eigenlijk geen zin in.

Morgen mag ik weer lekker gaan worstelen met die twee om er pilletjes in te krijgen (ontworming), dus wens me maar succes, dat kan ik vast gebruiken.

Een tijdje geleden was Remko zijn nieuwe fiets binnen en moest Keiko er gelijk aan geloven.
Maar vrijdag was Patricia haar fiets binnen en nu moest Rontu er dus ook aan geloven.

Vanmorgen heeft ze eerst geprobeerd hoe ze het aan ging pakken.
De beste manier was om Rontu in het fietsmandje te zetten en met haar halbandje vast te maken aan het fietsmandje.

Vanmiddag zijn we dan ook een stukje gaan fietsen naar opa en oma toe.
Rontu vond het geweldig, ze kon het namelijk allemaal goed in de gaten houden.
En Keiko vond het maar raar, zij heeft namelijk een hele tijd naar Rontu gekeken (dus achterom lopen kijken), met het idee van waarom moet ik zelf lopen en mag Rontu lekker zitten.
Nou Keiko; simpel, jij bent ook pas met 1 jaar gaan fietsen en Rontu mag dat dus nog niet voor haar gezondheid.
Maar troost voor haar ligt er ook al een springer klaar, dus over een jaar is zij ook de sigaar.

Een tijdje geleden was het ook zulk werk, ik ging verbandjes draaien, toen was er gelukkig niks aan de hand met Keiko.
Gisteren was het weer zo ver, en weer was er niks aan de hand, nou ja, we gingen op de laatste avond van de EHBO-cursus oefenen op echte hondjes en Keiko was weer eens slachtoffer (dit had ik gisteren al verteld).

De staart en de poten van een hondje verbinden is geen probleem meer, een kop verbandje aanleggen bij gewone honden ook niet.

Alleen bij honden met zulke oortjes als de Shiba’s heeft dat dus toch wel wat meer voeten in aarde en moet je gewoon wat creatiever zijn, anders ben je om de paar minuten het verbandje gewoon kwiijt (het glijd gewoon van de kop af, want de oortjes houden het niet tegen).

De dierenartsen hebben ons ook het verbandjes draaien geleerd, dus niet dat we maar wat aan stonden te prutsen.
Verder hebben we heel de”dierenkleniek de langstraat”in Waalwijk van binnen mogen bekijken.
Wat is dat daar een bedrijfje zeg!

We hopen allemaal 1 ding en dat is dat we deze cursus en de EHBO-koffer eigenlijk niet nodig hebben!

Rontu heeft gisteren een mijlpaal berijkt in haar leven, ze probeerde al vanaf dag 1 hier in huis op de bank te springen (Keiko kon dat ook dus zij wilde ook) en het is gelukt.
Maar daarna ging het weer niet en dat was toch wel erg voor haar, want hoe had ze het nu ook alweer gedaan?
Maar voor ons niet, want het eigenlijk helemaal niet goed voor zulke jonge hondjes om zo te springen.

Verder was er vandaag weer zo’n mijlpaal:de trap op lopen.
Ze was boven voor we er erg in hadden, en dit is ook iets wat verboden is vanwege de heupjes van de jonge hondjes.
Dus misschien is het maar goed dat ik vanavond de laatste les van mijn EHBO-cursus heb, dan kan ik in ieder geval ingrijpen als er echt iets fout gaat met een van de hondjes.
Keiko mag mee om als proefhond te spelen, want we gaan namelijk naar een echte dierenkleniek om de hele avond te oefenen op het verbandjes draaien.

Verder hebben we vandaag eigenlijk niet echt iets bijzonders gedaan.
Rontu heeft wel met de kindjes uit de straat gespeeld en verder Keiko weer eens lekker uit geprobeerd.

Hier zitten Keiko en ik in de auto op het vrouwtje te wachten, alleen had zij toch maar besloten om Keiko niet mee te nemen.
Na dat zij Keio weer uit de auto had gehaald,wat die helemaal niet leuk vond, bleef ik alleen over.

Wij zijn lekker naar de stad gegaan om weer eens over de markt te lopen enz.
Ook moest ze nog een paar winkels in en daar konden de verkoopsters maar niet van mijn afblijven en iedere keer kreeg ik weer te horen dat ik op een vosje leek, maar ik ben toch echt een hondje.

Later zijn we ook noch bij kennissen van het baasje binnen gelopen ( die hebben in de stad een bedrijfje) en daar was ook een hele grote hond.
Alleen wist diehond niet met mij om te gaan, ik was dan wel op zijn terrein maar hij durfde toch niet echt bij mij in de buurt te komen, duus als ik een beweging maakte ging hij bij zijn baasje verhaal halen.
Dat was toch best wel grappig om mee te maken.

Je zou denken dat ik Keiko en Rontu zo heb weggelegd, maar niets is minder waar.

Ze hebben ondekt dat je ook makkelijk is om elkaar te wassen, dus zodoende.Nou is perhondelijke verzorging iets wat erg hoog in het vaandel staat bij Shiba’s dus ook bij die van ons.Ze doen aan tandenpeoetsen, borstelen en Rontu slaat de pedicure/manicure dingen bij Keiko ook niet over.

Maar mensen die deze foto zo op het eerste gezicht zouden zien denken wat een raar stel honden, die liggen daar een partijtje te”knuffelen”

Vandaag ben ik met het baasje naar school geweest.
En wat denken jullie, het ging super goed met ons twee.
Ik ben dan wel de jongste van de klas maar dat is echt niet te merken.

Hier ben ik super aan het opletten wat ik moet doen van het baasje, en die andere hondjes die kunnen me gestolen worden, want in de klas moet je opletten.

De bruine schim die door de bak heen vliegt ben ik, ik kreeg van het baasje het comando kom en roeftem daar vloog ik dan richting hem.
Nu weten we ook hoe Wesley (het zoontje van Ilone) op de bijnaam “Roeftem” is gekomen.

Verder ben ik voor de puppywalk ook helemaal niet bang, ik ben hem vandaag wel 10 keer over gelopen, en leuk dat ik dat vond.
Ach, ik ben ook al door de slurf geweest, dat is een tunnel (achter op de foto dat blauwe ding) met een inelkaar gezakt uiteinde waardoor het lijkt dat er geen uitgang is, en dat was ook wel erg grappig.
Mijn baasje en vrouwtje denken ook dat ik een echt behendigheids hondje word, maar jagen en apporteren lijkt mij eigenlijk ook wel leuk, dus we zullen wel zien wat het gaat worden, misschien ga ik wel alles doen net zoals Keiko dat kan.

Het vrouwtje had weer een idee hoor!
Ze zei dat ze nogal eens weggingen voor een tijdje en dat er dan ook nog van alles in de auto mee moet, zo veel dat er geen plaats is voor twee huisje in de auto.
Ik dacht; mijn huisje gaat toch nooit mee in de auto.
En dat klopte, maar met veel bagage en een lange autorit voor de veiligheid wel, zei het vrouwtje.
Dus ging ze kijken of wij wel lief waren samen in een huisje.
En wat denk je, ja, natuurlijk!

Verder ben ik vandaag weer lekker met Keiko aan het spelen geweest.
Ik denk dat zij het wel leuk vind, zo’n speelhondje als ik.

Maar zo onvermoeibaar als ik ben, is het toch ook even gelukt om even op die lekkere ligzak te rusten en mijn eigen weer op te laden voor het volgende avontuur.

Avonturen beleef ik namelijk echt wel, iedere dag weer!
Blijf lezen dus.

Vanavond gaat de EHBO. les niet door.
Maar dat wil niet zeggen dat ik niks te lezen/leren heb.

Ik heb er maar weer eens een ander boek gepakt, want een beetje afwisseling is wel erg fijn.

Nou zeggen ze van deze foto (in het boek) dat het een Akita is maar wat vinden jullie?
Ik zelf vind deze hond verdacht veel op keiko lijken.

Verder hebben we vandaag niks bijzonders gedaan.
Rontu heeft trouwens wel voor het eerst bij haar etensbakje gestaan met die blik in haar ogen van mag ik niet nog wat, en daar hebben we natuurlijk gehoor aan gegeven, blij dat ze eindelijk goed eet!

O,ja, we hebben Rontu ook al opgegeven voor haar eerste show (een puppyshow in Kaatsheuvel 12-9-2004)

Vandaag hadden we een feestje bij de buurman.
Keiko zat daar niet mee, maar Rontu in tegenstelling vond dit maar wat raar (niet dat ze huilde of zo hoor, maar aangezien we snel thuis waren zijn we af en toe eens voor het raam gaan kijken).
Ze hoorde ons wel maar kon ons niet thuisbrengen waar we waren.
Na een tijdje had ze zich er maar bij neer gelegd en is gewoon lekker gaan slapen in haar huisje.

Verder hebben we vandaag weer bezoek gehad voor dat kleine wonder van ons.
Eerst Mark en Graziella, die kwamen Rontu bekijken en ook nog wat vragen.
En toen Loek en Marijke, na een lange vakantie kwamen die ook naar Rontu kijken en gelijk hier eten.
Leuk toch al die aandacht dachten onze hondjes!

Verder zijn we met het uitlaten van Rontu aan het schuiven, zodat we straks niet meer zo laat op straat hoeven.
De laatse ronde is nu om 21.15 uur en dat mag van ons naar een uur of 20.00.
Dat is met Keiko ook altijd goed gegaan dus daar willen we weer naar toe (kunnen we weer lekker vroeg naar bed).

Vandaag ben ik alleen met het baasje op stap geweest.
Het was namelijk tijd om voor de tweede keer naar school te gaan.
Ik heb daar weer van alles gedaan, zitten op comando, blijf, af, en iets wat ik al kende:foei (dat hoor ik zo vaak op een dag en altijd met de naam Rontu ervoor, ik moet wel weten wat dat is)

Verder heb ik een nieuw spelletje ontdekt.
We pakken allebei een speeltje aan een kant vast en ik ga dan lekker liggen en laat Keiko als trekezel mij door de kamer heen sleuren.

Ook verstoppertje spelen is leuk, ik schiet onder de ene bank en Keiko wacht dan op mij, maar ik kom dan vanuit onder de andere bank weer te voorschijn en laat haar dan schrikken door langs achter weer aan te vallen.

Iedereen die ons ziet en hoort dat we nu twee hondjes hebben vraagt hoe het samen gaat.
Nou hier weer een voorbeeldje, ze liggen samen met 1 speeltje te spelen.
Ze ruilen zelfs ook de kluifjes!

Dat wil niet zeggen dat heel de dag koek en ei is hoor.
Ze rennen ook wel achter elkaar aan en hangen regelmatig in elkaars kaken, benen, staarten en oren.

Maar alles op een hoop gezien gaat het erg goed tussen die twee.
Zo goed zelfs dat Rontu soms gaat huilen als ze alleen thuis is en wij met Keiko op straat lopen of lekker even weg zijn om haar ook nog wart rust te gunnen.
Maar zijn ze samen thuis dan hoor je Rontu dus echt niet, want dan is haar grote zus bij haar in de buurt (ze kan ook al als het vrouwtje werken is gewoon wachten tot ze thuis komt, maar dan wel lekker naast Keiko ieder in hun eigen huisje).