Een dagje warm weer kunnen wij wel hebben, twee of drie dagen gaat ook nog wel, maar nu is het echt te gek aan het worden.
Het duurt te lang en het lijkt er op dat het steeds warmer gaat worden.
Zelfs ik (Rontu) lag vandaag bijna heel de dag niks te doen.
En ik (Keiko) ben ook heel erg lui, maar ik moet wel zonnen hoor, 55 minuten vol in de zon en dan 5 minuten afkoelen onder de bank.
Wij hopen dan ook een ding en dat is dat het morgen een graadje of vijf kouder is, dat is toch warm zat.

Het is weer een tof weekend geweest.
Vrijdag waren we om negen uur in ons 2de huisje, waar we nog even t.v. gekeken hebbben en daarna lekker zijn gaan slapen.

Zaterdag waren we al weer vroeg op, broodjes halen bij de bakker en daarna lekker ontbijten.
Ik (Remko) ben toen nog een paar kleine klusjes gaan doen, lampenkappen en posters ophangen.
Vervolgens ben ik (Patricia) een tuintafel gaan kopen.
Het moest er eentje zijn die bij de stoelen paste die we van Nancy en Ruud hebben gekregen, dus had ik het idee om naar Korbach te rijden, daar had ik vast en zeker meer keus dan in het dorp zelf of in Willingen.
En het is nog gelukt ook, een tuintafel, tuinstoelen en goed weer en dan hoort er een “grill” (bbq-en op zijn Duits) bij.
Dat was dan ook wat we zaterdag gegeten hebben toen de vader en moeder van mij (Remko) er waren.
Gelukkig vonden die het huisje ook erg leuk en ze zeiden dan ook dat ze er zich regelmatig zagen zitten.
Toen hun weer verder gingen, naar huis dus, (ze waren op doortocht vanuit Oostenrijk naar huis) zijn wij nog een ronde gaan lopen met de hondjes, super gewoon.
Nog wat gedronken, t.v gekeken en op naar de heerlijke nacht in het “grote” bed.

Na weer een nacht op dat “grote” bed (1 bij 2 meter) weer ontbijten en daarna gelijk de bergschoenen aan.
Omdat het wel erg warm zou worden hadden we de wandeling voor die dag vroeg gepland, we hadden ook een wandeling uitgekozen die regelmatig door de bossen zou gaan, zodat we dan even konden afkoelen.
Om elf uur waren we dan ook weer terug thuis en toen zijn Keiko en Rontu net als de rest van weekend weer lekker aan de lange lijn in de tuin gaan spelen en liggen in de tuin.
We weten een ding zeker, die twee genieten volop!

Nadat we de restjes vlees hadden opgegeten (ja, de “grill” ging weer aan) hebben we het huisje schoon gemaakt, de auto weer gepakt en zijn weer naar huis gereden.
Om kwart over drie zijn we vertrokken en om half zeven waren we thuis in Nederland, dat habben we knap gedaan al zeggen we het zelf.
Toen de auto leeg geruimd en naar de vader en moeder van Remko toe, het was tenslotte vaderdag en zijn moeder was jarig.
Toen we daar van terug kwamen de tuin sproeien, waarbij Rontu in de weg liep (dus die had een douche te pakken) op tijd naar bed om een nacht door te brengen in dat “kleine” bed.
Nu weten jullie dus ook dat we gisteren gewoon geen tijd gehad hebben om onze belevenissen te vertellen, dus daarom niet zondag maar maandag.

Vandaag is het te warm om dan ook maar iets te doen, zelfs Rontu houdt zichzelf erg rustig.
Vanavond mag en kan ze haar energie weer kwijt.
Het is maandag, dus schooldag voor Keiko en Rontu.
Dat betekend op tijd eten en dan weer in de auto, op naar school om vanavond weer laat thuis te komen.

Vandaag heb ik (Rontu) het vrouwtje wakker gehouden, die was gaan liggen op de bank en toen bem ik er om de tien minuten bovenop gesprongen om te controleren of ze nog wel leefde.
Ze vond dit niet leuk en toen ben ik dus maar weer een kuiltje gaan graven.
Ik (keiko) heb wel lekker van mijn rust genoten in de tuin.
De zon was hier ver te zoeken, een grijze massa was de lucht hier, maar het was droog en dat is toch ook wel fijn.
En vrouwtje heeft vandaag gezegd dat we morgen een hele lange wandeling gaan maken in het bos.
Dat doen we bijna iedere week wel een paar keer (een keline wandeling dan), maar dan vergeet ze het fototoestel mee te nemen, maar morgen probeert ze er aan te denken om hem mee te nemen.

En daarna rijden baasje, vrouwtje en wij nog een keer naar Duitsland.
Jullie denken zeker wat, alweer?
Morgen avond rond deze tijd zitten we in de auto, maar daarvoor weten jullie al wel weer wat we morgen allemaal gedaan hebben.
Er staan weer een aantal spuletjes klaar om morgen in de auto geladen te worden.
Lampenkappen, fotolijsten, nog wat klein spul en vier heerlijk stoelen om in de tuin te zitten moeten mee.
Ja we gaan weer, dan kunnen de vader en moeder van het baasje op de terugreis vanuit Oostenrijk het huisje ook zien voordat de vader van het baasje weer een operatie moet ondergaan (krijgt weer nieuwe botjes in zijn heup gezet, de andere is ook al nieuw).

Nu gaan we even bedenken wat we morgen allemaal weer kunnen uitspoken, dan nog een rondje op straat lopen en naar ons huisje toe.
in het huisje gaan we dan bedenken wat we allemaal weer in Duitsland kunen gaan uitspoken en daar hebben we dan een hele nacht de tijd voor.

Ruim een week geleden (donderdags) ben ik na wat strubbelingen metde auto samen met de hondjes en oma naar Duitsland gereden.
Na een reis van ongeveer drie en half uur (of was het toch iets meer vanwege de drukte rondom Dortmund?) kwamen we bij ons eigen huisje aan en daar kreeg ik eindelijk de sleutel in mijn handen, het huisje was toen echt van Remko en mij.
Nadat we alle spullen in het huisje hadden gezet en al wat werk vericht hadden kwamen we er achter dat het drinken nog in Nederland was en dat we maar ergens wat moesten gaan drinken en eten, vervelend hoor!
Hup de hondjes aan de riem en weg waren wij om na een anderhalf uur weer terug te keren met een voldaan gevoel, zodat we weer aan het werk konden.
Ja werken op de avond valt altijd al tegen maar dan ook nog vloerbedekking verwijderen die helemaal gelijmd was is helemaal een rot klus.

Vrijdags weer een dag hard werken.
‘S morgens weer verder met de vloerbedekking, het zeil zou immers die dag gelegd worden en dan moest die oude zooi er toch echt uit zijn.
Om een uur of tien kwam de man met het zeil en toen moest er nog een hele slaapkamer ontdaan worden van vloerbedekking en ook moest daar het bed nog uit elkaar gehaald worden.

De hondjes zaten toen ik met oma hard aan het werk waren lekker aan de lange lijn in de tuin te genieten van de omgeving en de rust.
Waar ze nog wel aan moesten wennen was dat het touw niet zover kwam als dat ze zelf wilde en dat ze dan ook niet verder konden.
En naarmate de dag vorderde wende ze daar aan en werd het touw steeds korter door al de knopen die ze er in legde onder het ravotten en rennen door.

Nadat de man van het zeil had gezegd dat ik in Korbach (bij de winkel) een super apparaat kon halen was de rotklus zo geklaard, een hele slaapkamer van vloerbedekking ontdoen in een half uurtje, geweldig zo’n ding.
Om een uur of vier was die man weer weg en de klus was geklaard.
Een heel huisje aangekleed met boerenplavuizen, geweldig.
Om een uur of zes een telefoontje van Remko dat hij met opa onderweg zat te eten, de meubels waren dus ook onderweg.
En ja hoor om een uur of half tien een busje dat op onze parkeerplaats stopte, Remko met opa en de meubels en niet te vergeten het drinken.
Fut om de bus leeg te halen hadden we niet meer (sterker nog we ik en oma hadden geen handen meer over en baasje en opa waren ook op van de reis) en het bed van ons wat ook nog terug in elkaar gezet moest worden bleef ook nog in een paar losse planken in de huiskamer liggen, de matras plat en slapen maar.

Op zaterdag had Remko om zes uur ’s morgens geen slaap meer, dus werd ik wakker gemaakt en de bus leeg gehaald.
Alles meubels waren ’s avonds in elkaar gezet en de rest was ook binnen gebracht.
Oma heeft al die tijd voor de hondjes gezorgt en opa die heeft op zijn eigen tempo geholpen en als het nodig was een aanwijzing gegeven.
Wat leuk was was dat oma en ik op donderdag een bed uit de kleine slaapkamer hadden gehaald en dat die er op geen enkele manier op de zelfde plaats terug gezet kon worden zonder eerst de deur uit het kozijn te halen.
De dozen vol spulletjes bleven die dag nog in de keuken staan, daar werd het eigenlijk een steeds grotere rotzooi (waar is dit en nu hebben we dit nodig).

De zondag was een dag van de dozen leeg halen en de rotzooi in de bus laden zodat Remko alles weer mee kon nemen naar Nederland (in Duitsland moet je flink betalen om afval te storten en bij ons in Breda is het gratis dus zodoende).
Toen alles bijns klaar was en Remko had dat resultaat goed op geslagen in zijn hoofd stapte hij weer in de bus om naar huis te gaan.
Ik, de hondjes, opa en oma bleven achter om te gaan genieten van het huisje en nog wat kleine klusjes te doen.
En dan zit je op de bank, kijk je naar buiten en kijkt nog eens goed!
Een skipiste vol schapen, wat een mooi uitzicht vanuit je eigen huisje.

De rest van de week hebben we gevuld met keine klusjes en genieten van het leven.
En van het huisje zullen Remko, ik en de hondjes en de eventuele huurders echt genieten.
Kijk zelf maar.

Keiko en Rontu heten iedereen welkom als ze binnen komen.

Een rondje huiskamer.

Waar alleen nog wat aan de muur gehangen moet worden.
O ja de lampenkappen en de gordijnen veranderen ook erg snel, want die er nu hangen zijn wel erg Duits.

En dan hebben we ook nog een keukentje waar we zelf nog een plank bij hebben gehangen zodat we wat meer ruimte hebben om dingen weg te zetten.
En dan zijn er natuurlijk nog twee slaapkamers, waarvan de bedden lekker liggen en je dus heerlijk kan dromen tot dat de koeien gaan loeien en de vogels fluiten.

O,ja bij deze willen Remko en ik de schenkers van de heerlijke slagroomsoesjes bedanken, dit was een leuke verrassing.

Was gisteren oma jarig vandaag viert baasje zijn verjaardag.

Dus baasje als je zo uit je bedje komt gaan wij je eens goed feliciteren.
Dat betekend dan een kroelbuurt eerste klas, eerst van mij (Keiko) en dan natuurlijk van mij (Rontu).
Baasje kom dus maar snel uit bed, want wij kunnen niet meer wachten om je te feliciteren en dan ben je ook langer jarig.
Tot zo dus.

Oma is vandaag jarig en omdat we niet kunnen (Boyke is er op bezoeken dan kunnen wij er ook nog niet eens bij zijn) komen willen wij ze langs deze weg feliciteren.
Dus oma van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
Ik (Keiko) ben nu bijna 4 jaar en ik (Rontu) ben net een jaar, hoe oud ben jij nou geworden oma?
Vrouwtje zegt dat wij die leeftijd niet halen, maar dan weten we nog niet hoeveel jaartjes jij bent.

Het gebeurt niet vaak dat wij in het weekend ergens naar toe gaan waar de hondjes niet mee naar toe konden, maar vandaag was zo’n moment.
Ze moesten thuis blijven.

Vanmorgen vroeg moesten wij al op tijd in de auto stappen om naar Boxtel te rijden voor een feestje.
Het mensenneefje van de hondjes werd vandaag gedoopt en daarom hadden zijn vader en moeder een feestje geregeld.
Maa ja, voor dat er gefeest kon worden moesten we natuurlijk eerst naar de kerk en daar mogen normaal gesproken geen hondjes naar binnen dus moesten Keiko en Rontu thuis blijven.
Maar dat vonden ze niet echt erg!

Daarna zijn we de hondje gaan halen thuis en zijn nog naar opa en oma gegaan, oma vierde namelijk haar verjaardag ook al was ze nog niet jarig.
Oma is namelijk pas dinsdag jarig maar omdat ze ook mee naar Duitsland gaat heeft ze het nu al zovast gevierd en dan is ze weer uitgerust voor als ze in Duitsland hard moet werken.
Onder dat werken verstaan wij ook dat ze de hondjes af en toe moet uitlaten, maar volgens ons doet ze dat af en toe met veel plezier.
Maar even terug komend op haar feestje, nou denken jullie waarom gaan ze daar dan nu ook naar toe, nou het is gewoon leuk omal die bekende weer te zien en te spreken.

En nu gaan we slapen, de wekker loopt morgen weer vroeg af.
Wetrusten!

Lekker in de tuin spelen dat was wat wij vanmiddag gedaan hebben.
Ik (Rontu) had een berg energie over en ben maar rondjes gaan rennen.
Nou ja rondjes, het waren achtjes langs de struiken en tussen de bloempotten door.
Ja ja, ik heb uit gekeken voor de bloemetjes, maar wat ik wel gedaan heb is iedere keer als ik voorbij Keiko kwam haar in haar neus gebeten en dan kon ik weer verder rennen.
Nadat ik mijn energie kwijt was heb ik een hele bak met water leeg gedronken en toen plof in de tuin om uit te rusten.

Ik (Keiko) mocht vanavond weer naar school (ringtraining dan), maar Rontu ging ook mee en dat is niet normaal.
Wel was ik de gene die in de klas mocht en Rontu moest in de auto blijven (de raampjes waren open hoor), maar waarom eigenlijk.

Nou na de les is vrouwtje met ons naar een plaats gereden waar wij nog nooit geweest waren, zij zelf ook niet.
Op een gegeven moment moest ze ook nog bellen, Tomtom was overspannen, hij zei dat we er al waren maar ook dat we nog links en rechts af moesten, dat klopte dus niet.
Na nog een paar minuutjes gereden te hebben mochten we uit de auto en gingen een klein stukje lopen, we gingen een deur door en toen……!
Toen zagen we daar Tama en Miko opeens, wat een verassing zeg.
Wat bleek nou het vrouwtje van Tama en Miko was jarig en ze hadden te kennen gegeven dat ze het leuk zouden vinden dat wij op bezoek zouden komen en omdat we toch in de buurt (een half uurtje extra rijden met de auto) waren is het vrouwtje met ons er naar toe gegaan.
We hebben het voor de rest van de mensen erg moeilijk gemaakt, ze wisten niet meer wie wie was.
Ja vier mooie Shiba hondjes wat wil je danm, die gooi je door elkaar.

Ik (Keiko) was bijna heel de tijd binnen, het huis is goed gekeurd hoor en het is ook schoon, ja dat is een kwaal van mij, overal waar ik kom moet ik de vloer inspecteren op viezigheidjes, maar nee hoor niks gvonden en lag er wel wat dan zat het niet vastgeplakt en nu is het dan ook weg, gelijk met mij meegegaan, zoals de stofzuiger ook alles mee neemt.
Ik (Rontu) heb mij bij iedereen laten zien en heb voor de rest de tuin na gekeken en het zand aan gestampt.
Toen we naar huis gingen kreeg Miko net zin in te spelen, maar nee hoor we bleven niet langer, hup naar de auto en rijden, naar huis, naar bed.

We willen mariska nog bedanken voor het lekkere snoepje dat we hebben gehad, kijk ons met z’n alle eens lief zitten wachten op dat snoepje.Kijk goed op de foto er zit nog een ander hondje bij, maar die valt niet goed op, nee het is geen Shiba.

Nou van de week hadden Keiko en ik het over dat de bloemetjes bijna sneuvelde toen wij aan het spelen waren, nou vandaag was het echt zo.

Keiko en ik hebben lekker heel de dag in de tuin gespeeld, in de zon gelegen, gespeeld, geslapen en gespeeld.Na al dat spelen was het dan echt gebeurd, de bloemetjes waren van de plantjes af gevallen.Wat wil je eigenlijk anders met twee wervelwinden erlangs komend en dat heel vaak op een dag.

Nou kwam het vrouwtje weer net langs op het momnet dat ik bij de bloemetjes stond die riep dan ook; betrapt Rontu.
Ze denkt nu natuurlijk weer dat ik de boosdoener ben, maar vrouwtje ik was het niet hoor, Keiko en ik waren samen aan het spelen en toen vielen ze er gewoon van af.

Maar even later was ik wel degene die de bloemetjes van heel dichtbij aan het bewondere was.
Sterker nog ik was ook aan het kijken of ze misschien wel lekker waren om te eten.
Maar nee, geef mij toch maar hondenbrokjes of een kluifje, dat smaakt een stuk beter.
De aangegeten bloemetjes liggen nog op het pad, daar blijven ze dan ook liggen tot vrouwtje of baasje ze opruimd, ik blijf er namelijk van af, want ze waren echt smerig.
Maar toch is het een leuk gezicht in de tuin, al die bloemetjes, dus de volgende keer kijk ik wel uit waar ik loop, want anders gaan er nog meer sneuvelen en dat vind ik niet leuk.

De uitslag van het herexamen is vandaag door de brievenbus op de deurmat gevallen.
Dat het beter gegaan was is waar maar veel beter ook niet, het was nu een vier tegen over de oude drie.
En zoals de kop vanvandaag al zegt ga ik alles weer op nieuw doen, ja alles ook wat ik de vorige keer makkelijk gehaald heb (regels zijn regels).
Ik ga het nu in oktober weer proberen, want eind juni vinden Remko en ik wel weer erg vlug.
Ook omdat we dan net de sleutel van het huisje hebben en dan eigenlijk daar veel mee bezig zijn.
In oktober moet dat wel helemaal achter de rug zijn, misschien kan ik mezelf dan in het huisje wel afzonderen, zodat ik weer goed kan leren, al zal die rassenkennis een moeilijk iets blijven.
Niet alleen moeilijk maar ook erg nutteloos.
Als ik een hond zie lopen en ik wil weten wat voor ras het is vraag ik het wel aan het baasje en anders pak ik er de hondenencyclopedie wel bij, dan weet ik het toch ook.

Verder hebben de hondjes net met opa en oma gespeeld en gekroeld. die waren even hier om te eten.
En nu liggen ze weer uitgeteld op hun kussens, maar wat wil je ook na zo’n middag.
Keiko heeft het op zich erg rustig gehouden maar Rontu heeft alle vogels uit de tuin gejaagd.
Al lag ze lekker lui op de bank, als ze in de tuin een vogel zag was “Roeftem” naar buiten en weg was de vogel weer, zo heel de middag door.

Een normale dag, dat is toch niet iets wat wij vaak mee maken, maar vandaag was het dan weer eens zover.
Toen het vrouwtje thuis kwam van haar werk zijn wij een hele grote ronde gaan lopen en daarna hebben wij onze laatste brokjes op gegeten.
Voor de rest van de middag hebben we lekker in de tuin gespeeld.
Nou ja gespeeld, ik (Rontu) heb alle vogeltjes uit de tuin gejaagd en de mieren en spinnetjes waren ook niet veilig.
Zometeen mag ik met het vrouwtje weer op pad, ja het is woensdag en dan is het tijd voor een ritje naar Rotterdam voor ringtraining, dus nog even en we zitten weer in de auto.

O ja, wat we vergeten te vertellen is dat er voor mij (Rontu) ook een licentie is aan gevraagd voor behendigheidswedstrijden, alleen moet ik nog even wachten tot ik 15 maanden oud ben en dan ga ik kijken hoe snel ik Keiko in kan halen.
Ik (Keiko) ben namelijk in de A-klasse gestart omdat ik al veel lessen op school heb gehad, maar ik (Rontu) moet gewoon bij de debutanten beginnen en dan zo doorstromen naar de A-klasse.

Nou tot morgen maar weer, want vrouwtje en ik (Rontu) moeten nu echt bijna weg.
Trouwens hebben jullie deze foto al niet eerder gezien deze week, of lijkt hij er erg veel op?

Oma is gisteren gaan winkelen en ze had voor ons een cadeautje gekocht.
Ze belde dan ook al gelijk op toen ze het in haar handen had, zodat als het vrouwtje toevallig naar de Ikea zou gaan ze het zelf niet zou kopen.

Het was een tunnel net zoals het vrouwtje een tijdje geleden zelf al voor ons wilde kopen, nee eigenlijk is deze leuker.
Er zitten namelijk aan het begin en einde een tent aan, maar ja hoe die er aan moeten moet nog uitgezocht worden door het baasje en vrouwtje.

We hebben er vanmiddag al heel vaak door gelopen (op comando), mistens een keer of veertig.Ook heb ik (Keiko) er al op gestaan (het vrouwtje gaf een verkeerde aanweizing) en toen zakte de tunnel helemaal in.En ik (Rontu) ben er ook een paar keer over heen gesprongen, gaaf hoor, zo’n ding in de tuin.

Wat ook erg leuk is, er met z’n tweetjes tegelijk door lopen.
Dat hebben we dus ook al een paar keer gedaan.

Morgen gaat het vrouwtje proberen om de tentjes er aan vast te maken, hopelijk is het dan nog zo leuk.
Een ding is zeker, we krijgen in onze achtertuin een heuze behendigheidsbaan.

Nu ga ik (Keiko) weer met het vrouwtje op pad, ja het is weer tijd om naar ringtraining te gaan.

Wij hebben nu een heel jaar lang de belevenissen van ons, Keiko en Rontu met jullie gedeeld.
Een paar cijfers;

De web-log is 14434 X bezocht.
De drukste dag was 17 Oktober 2004, 99 bezoekers.
Tussen 19.00 en 20.00 uur is het het drukst op de web-log.
De bezoekers kwamen uit 25 landen, de top 3; Nederland, Duitsland en Belgie.

We vinden het nog steeds erg leuk om de belevenissen te delen met jullie en gaan dan ook gewoon door.
Tot morgen dan maar weer, op naar de nieuwe belevenissen van ons.

Groetjes van Patricia, Remko, een poot van Keiko en Rontu.

Wij hebben vandaag eigenlijk heel de dag geslapen.
Vanmorgen in ons huisje, het baasje en vrouwtje moesten naar hun werk en vanmiddag in de stoel en op de zak.
Heerlijk hoor, uitusten na zo’n vermoeiende reis.

Hier nog een paar foto’s van de vakantie.

De eerste dag, lekker met z’n alle wandelen ter kennismaking.We kwamen toen bij een meer uit waar sommige van de honden wel een duikje wilde wagen in dat koude water.Op de dagwandelig was ik (keiko) het baasje aan het zoeken, hij bleef zo lang weg, zeker verdwaald.Terwijl ik al helemaal boven was zag ik het baasje nog maar ergens halverwege de berg.

Lekker samen spelen in de sneeuw, nadat we de groep alleen verder lieten lopen.
Vrouwtje had er namelijk geen vertrouwen meer in dat ze nog veilig beneden zo komen, nadat ze eerst drie en half uur een berg op geklommen was.

Ik (Rontu) was dan ook weer goed uitgerust.
Boven op de berg heb ik lekker bij het vrouwtje op haar schoot gehangen, daarna kon ik er weer tegenaan.
Ik had trouwens weer zoveel energie dat ik nog kon jagen op een veldmuis of hamstertje, lekker hoor, verser vlees kun je nergens krijgen.

Ik (Keiko) had in alles zin, mensenp..p, steenbokkenp..p, regen en zonnenschijn.Maar toen er de laatse dag sneeuw viel had ik er de pest in, waarom nu pas als we bijna naar huis gaan, dan hoeft het niet meer!

Vrouwtje heeft ook nog foto’s gezet bij de verslagen van onze vakantie, ga dus maar een weekje terug kijken bij het begin van onze vakantie in Zwitserland.
Je beleeft het dan allemaal weer op nieuw en nu met beeld erbij.

Nu gaan wij weer eens verder slapen, want we zijn nog steeds niet helemaal uitgerust, maar aan het eind van de week zal het hopelijk wel weer over zijn, want dan moet ik (Keiko) gaan trainen voor mijn eerste echte wedstrijd behendigheid, die vind plaats op tweede Pinksterdag.
Gelukkig hoeven we dan niet zo lang in de auto, want het in Oosterhout en dat is maar een kwartietje rijden.

Vanmorgen zou bij ons de wekker al om drie uur gaan, maar toen waren we er al uit en waren al bijna bezig aan de lange reis naar huis toe.

Vannacht hadden we alleen heel de tijd een zeurend hondje en nu eens niet Rontu maar Keiko was aan de gang.
Wij hadden namelijk gisteren avond de auto al geladen en ook het huisje van Keiko en Rontu was al in de auto gezet, zodat we vanmorgen niemand van de groep wakker hoefde te maken.
En wat bleek Keiko miste haar huisje en liep dus tot dat ik het echt beu was te zeuren, want ze wist niet waar ze moest gaan slapen.
Rontu had haar plekje gevonden op een stoel en voor Keiko had ik ook een stoel vrij gemaakt maar dat vond ze maar niks.
Toen we vanmorgen bij de auto kwamen, zag Keiko haar huisje sprong er meteen in en is gaan slapen tot we stopte, Rontu heeft trouwens ook heel reis geslapen hoor.

De reis had een omweg van twee uur, want wij (Remko en ik) wilde in Korbach (Duitsland) zovast zeil uitzoeken voor ons huisje daar en aangezien we nu in de buurt (ruim gezien dan) kwamen hadden we de omweg gepland.
We hebben dan ook een gezellig stukje zeil uitgezocht, zodat het huisje er gelijk een stuk anders uit gaat zien en als het goed is wordt dat drie juni gelegd.

Verder hebben we toen nog wat gegeten bij Udo en Monica, die stonden trouwens raar te kijken hoor, ze wisten namelijk niet dat wij langs zouden komen en ineens waren wij daar.
Na een uurtje of twee bij hun te hebben doorgebracht en dus ook uitgerust te hebben zijn we weer met z’n ale in de auto gestapt en hebben de reis naar huis voort gezet.
Nog even langs opa en oma om te eten en toen naar ons eigen huis.

En nu naar bed, want de dag was wel erg lang zo.
Tot morgen, dan worden de foto’s van onze vakantie bij de juiste dagen gezet, terug kijken dus.

Gisteren hebben ik (Rontu) en het vrouwtje een rustig dagje gehad, lekker lui rond het chalet gehangen dus.
Vrouwtje had mij ’s morgens ook nog even alleen gelaten om te gaan winkelen in een dorpje in de buurt, kon ik teminste goed uitslapen.
Baasje en ik (Keiko) waren naar een ander plaatsje gegaan om daar een hele dag te wandelen.
Je raad het nooit, toen die twee thuis kwamen zat ik (Keiko) weer onder de p..p en moest dus weer in bad, deze keer was het alleen steenbokkenp..p. maar ja ze stonden dan ook wel erg dicht bij ons.

Nu zijn we net terug van weer een wandeling en hebben ook nog even met de frisbee geoefend.
Ik (Rontu) had het eindelijk door wat daarmee de bedoeling was, ik moet hem in mijn mond pakken.
Weet je wat we op de terug weg (de groep ging een niet te vertrouwen pad af en wij dus de gewone weg terug) weer mee hebben gemaakt.
Nou hier komt het, ik (Rontu) had iets geroken of gezien en heb mijn helemaal ongans gegraven om bij het diertje te komen.
Baasje en vrouwtje maar roepen en fluiten maar daar had ik het lak aan, ik was met iets anders bezig.
Toen baasje mij dan ook kwam halen zag hij dat ik iets aan het doodschudden was.
Sterker nog hij zag ook mijn kaken op en neer gaan en mijn tong langs mijn lippen gaan.
Het was waarschijnlijk een veldmuis of een of ander hamstertje of zo dat het nu niet meer na kan vertellen.
De rest van de weg heb ik dan ook met mijn neus aan de grond gelopen om te ruiken of er nog meer te eten was, maar heel de tijd hebben ze mij in de gaten gehouden.
Ook is hij nog achter mij (Keiko) aan moeten rennen, want ik liep weer richting de plaats waar ik dinsdag in de mensenp..p had liggen rollen en ze wilde natuurlijk ook een dagje hebbn zonder hond in bad te hoeven doen.

Morgen hebben we hier nog een dagje en dan gaan we van vrijdag op zaterdag weer met de auto naar huis toe, baasje en vrouwtje hebben gezegt dat we eerst via het huisje in Duitsland gaan (er moet zeil gekocht worden) en we gaan ook nog wat eten bij Udo en Monica.
Tot dan maar weer!

We vinden het nog steeds erg leuk hier in de bergen.

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt waarbij het vrouwtje gewoon weer tot haar middel in de sneeuw weg zakte, deze keer geen vers gevallen sneeuw maar sneeuw die er al een tijdje lag.
Het grappigste vonden wij dat ze ook nog in haar korte broek liep en het voor de rest helemaal niet koud had.
Het was ook een wandeling waarbij het wandelpad eigenlijk helemaal niet zichtbaar was, zo smal was het en als er geen sneeuw lag dan was het een modderspoor.

Vandaag hebben we weer een stuk gewandeld en daar bij ook een heleboel oefeningen gedaan.Weet je wat het baasje en vrouwtje aan het leren zijn, met een frisbee gooien, zodat als ze dat goed kunnen wij hem aan het eind van de week kunnen vangen als ze hem gooien.Je kunt dit ook zien dat wij hem uit de lucht halen, want als ze wat te hoog springen moeten wij springen om hem te pakken te krijgen.Ook zijn wij vandaag met zijn tweetjes in bad gemoeten, ik (Rontu) had een beetje in de po.p liggen rollen, maar ik (Keiko) was de kampioen ik zat namelijk helemaal onder en dat had ik voor elkaar gekregen door in de laatste bocht net te doen dat ik zelf moets po…n, maar daar een heerlijke mensend..l.Vrouwtje was dan ook weer erg blij met ons.

Vanavond staat er kaasfondue op het menu, maar niet zoals het thuis klaar gemaakt word, maar op de echte Zwitserse manier.
Dus Quinty en Moise denk maar niet dat jullie iets missen, want deze kaasfondue vinden jullie echt niet lekker.

Het weer is vandaag erg afwisselend, zo kunnen we in onze korte broek en t-shirt en zo hebben we er een regenjas overheen.
Hopelijk is het morgen weer heel de dag droog, zodat het baasje en ik (Keiko) de dagwandeling mee kunnen gaan lopen, zodat vrouwtje en ik (Rontu) een rustdag kunnen inlassen.
Dat is wel nodig, want ik (Rontu) geef niet echt toe aan mijn vermoeidheid en dat vind vrouwtje niet goed en daarom bliven wij dan maar in ons chaletje.

Baasje is nu onderweg naar huis met een hele grote zak eten voor ons, jammie.
Hij is dat gaan ophalen bij Ilone, want die had ook wat besteld voor ons, lief he.

Het komt wel erg goed uit dat het nu binnen is, want anders hadden wij geen eten meer gehad als we op vakantie zouden zijn en aangezien dat dat geen luier vakantie is maar een doe vakantie hebben we eigenlijk meer eten nodig.
De leraar zegt altijd dat wij 30% meer eten horen te krijgen, maar volgens het vrouwtje vergeet hij dan dat we ook veel beloningsnoepjes krijgen en die gaat dan ook niet veel meer meenemen dan dat we normaal krijgen.

Een ding is zeker ik (Keiko) heb er weer veel zin in en ik (Rontu) heb er ook zin in, want Keiko heeft er al zoveel over verteld en ik wil dat daar in Zwitserland nu ook wel eens mee maken.
Nog drie nachtjes slapen en dan gaan we weer.

Ondertussen is het baasje thuis gekomen en hij had deze zak voer voor ons bij.
Zien jullie ons onze buikjes al helemaal rond eten?

O ja, Ilone bedankt namens vrouwtje voor het cadeautje, ze is er blij mee.
Het had alleen niet nodig geweest, ze zegt namelijk dat jij haar ooit ook nog wel eens kan helpen door op ons te passen als dat nodig is.

Toen ik gisteren op school was heb ik weer menigeen raar laten kijken.
Ik was namelijk al twee weken niet daar geweest en ondertussen was de A-schutting af en die hadden mijn klasgenotjes dus al geoefend.
Hij was zelfs hoger als het vrouwtje en ook al best stijl voor een beginnersgroep behendigheid.
Mijn vrouwtje was erg slim en liet mij hem doen met een snoepje onder mijn neus en het ging gelijk goed, zo goed zelfs dat de leraar aan het vrouwtje vroeg waarom ze een snoepje onder mijn neus hield.
Haar antwoord was dat het voor mij de eerste keer was dat ik die A-schuting over ging en toen zij hij; dat is waar maar die kleine Rontu kan het de volgende keer dus helemaal alleen hoor en dat was wat het vrouwtje zelf ook al had bedacht.
De rest van de les ging ook helemaal goed, alleen moet vrouwtje er nog wat aan wennen dat ze niet met keiko loopt die alles al kan, zodat ze niet te snel wil gaan zonder dat ik het begrijp.

En toen ik klaar was was Keiko aan de beurt met het baasje dan wel.
Nou aan de verhalen te horen ging dat ook super, Keiko had zelfs zin in de paaltjes dus de prive school heeft wel zin.
Ook was het voor haar erg lang geleden dat ze over een A-schutting heen is gewest, maar dat was ook erg goed gegaan.
Een keer kijken hoe het ook alweer moest en daarna vloog ze er over en het schijnt dat die schutting bij de wedtsrijdgroep nog stijler en hoger is, ik ben benieuwd.

Nu ga ik maar weer eens lekker een partijtje etteren bij Keiko, want die ligt lekker in het zonnetje in de tuin, maar dat duurt dus niet al te lang meer.
En wat we voor de rest gaan doen vandaag weet ik nog niet, misschien wel niks, ach ik zie wel.

Met die twee Shiba hondjes heb ik vandaag helemaal geen last.
Vanmorgen niet omdat ik toen gewoon naar mijn werk mocht en nu ook nog niet.
Ik denk, nee, ik weet zeker dat ze nog erg moe zijn van gisteren.
Een voordeel is dat ik nu allemaal al dingen kan doen voor de komende vakantie, zodat als ze aan het eind van de week aandacht nodig hebben ze het kunnen krijgen.
Maar vanavond hebben ze pech, want ze moeten toch echt naar school toe, ik ben dan ook reuze benieuwd hoe dat gaat nu ze zo moe zijn, maar we zien wel.

Nog een paar mooie foto’s van gisteren die door het baasje van Tama en Miko zijn gemaakt en waar ik erg blij mee ben.

Gisteren hebben de hondjes ook genoeg aandacht gehad van mij en ik van hun trouwens.Ik ben gewoon in het zand geploft en daar kwamen ze hoor een voor een om een kroelbeurt vragen en ik kreeg er dan ook gelijk een terug.En nog een keer met z’n alle. Van links naar rechts; Tama, Miko, Keiko, Khoda en net als altijd op de voorgrond, Rontu natuurlijk (kun je er zo weer wijs uit Nancy?).

Nu ga ik snel verder met kleine klusjes die nog gedaan moeten worden voor we zaterdag weer op vakantie zijn, telefoontje hier, wasje daar en poetsen niet te vergeten.

Eindelijk was het zo ver, het was al een aantal weken geleden door de baasje en vrouwtjes afgesproken en jeeehhh vandaag ging het dan echt gebeuren.
De Loonse en Drunese duinen waren vanmiddag de plaats waar we de boel onveilig hebben gemaakt.
Toch khoda?
We hadden toch ook van te voren verteld dat er verder niemand moest komen.

Om een uurtje of half twaalf waren Khoda met zijn baasje en vrouwtje en zijn kleine baasje bij ons, hebben wat gedronken en even later gingen we met z’n alle weg.
Onderweg kreeg het vrouwtje al een sms-je dat Tama en Miko er al waren samen met hun baasje en vrouwtje, gelukkig hadden hun het ook kunnen vinden.
Hun baasje Marcel had al snel meerde vriendinnetjes gekregen, hij had namelijk snoepjes bij die wij niet vaak krijgen, wij hebben een goede neus hoor, nee hoor grapje.
We liepen toevallig met z’n alle bij hem in de buurt.

Ik (keiko) heb ook de held uit gehangen, ik ben namelijk een hele brede plas overgestoken, waar ik helemaal niet meer kon staan zonder dat mijn buik nat werd.Ik heb dat dan maar gedaan door hele hoge sprongen te maken, dat had ik van andere honden gezien.Daarna zei ik tegen Rontu dat ze zich niet zo moest aanstellen, (ik doe het ook pas sinds zij er is hoor, maar dat hoeft zij niet te weten) kom maar mee, ik wil je wel helpen hoor, het is echt leuk en je koelt er ook nog door af.

Hier zit ik (Rontu) samen met mijn broertje Khoda, zien jullie de verschillen?

Nou onze baasjes en vrouwtjes niet hoor, want die gooide nog al eens met de verkeerde naam als wij erg ver weg waren en we moesten terug komen.
Dan werd er Rontu geroepen en ik stond gewoon naast ze of Khoda kreeg op z’n donder en dan was ik het.
Grappig toch dat broer en zus zo op elkaar kunnen lijken.
Maar goed dat mama Joshi er niet bij was, dan had niemand het meer geweten wie wie was, want daar lijken we nog het meest op, haha.

Wij met onze viendinnetjes en vriendje stalen wel de show hoor, iedere keer hoorde we, he dat is een leuk hondje, he nog een, nog een,nog een en nog een, het zijn er vijf.Maar wees eerlijk als je ons zo ziet zitten, het is een prachtig gezicht.Ik (Keiko) in het midden en de rest om me heen, zit en blijf.

Wat ook goed te zien was was dat wij hondjes allemaal weten waar de snoepjes vandaan komen, gaat er iemand met z’n hand de broekzak of de rugtas in dan is het feest.
Dan zijn wij hondjes er ook allemaal als de hondjes bij, in de hoop dat er wat volgt wat niet altijd het geval was, dat is dan jammer.

Maar je kunt toch eigenlijk ook niet alles hebben, we hadden al z’n mooi weer, het pootjes draaien van ons heeft dus erg goed geholpen.

Wij hebben ons erg vermaakt.
Met z’n tweetjes rennen waarbij ik (Keiko) een stuk boom in mijn bek heb en dat ik (Rontu) net als altijd ook wil hebben.
Maar ook met z’n vijfjes hoor, samen met z’n alle door de bosjes en bladeren rennen en vliegen, zodat de baasjes en vrouwtjes helemaal niet meer wisten waar en wie we waren (leuk joh en maar roepen naar de verkeerde).

Na een uurtje of twee te hebben gewandeld, gespeeld en te hebben gezwommen zijn we midden op de Loonse en Drunese duinen neergeploft om weer energie te verzamelen om naar het terrasje te gaan.Het kleine baasje van Khoda heeft daar nog op het springkussen en trampoline gespeeld terwijl de baasjes en vrouwtjes wat gedronken hebben (wij kregen ook water hoor) en natuurlijk te hebben gekletst over van alles en nog wat.En toen wij daar met z’n alle zaten, kwam er een hond voorbij en je raad nooit wat voor een, ja ja een Shiba (ala bijzettafel dan), is dat toeval of niet.

Wat ons betreft is zo’n dag als deze voor hehaling vatbaar, want met vijf Shiba hondjes samen spelen is het nog veel leuker dan met z’n tweetjes.