Vanaf donderdag morgen is het niet al te leuk hier, of baasje en vrouwtje waren werken of ze waren weg.
Voor hun waren het allemaal leuke dingen, uit eten omdat er iemand jarig was en een bezoekje brengen aan mensen die na bijna anderhalf jaar fietsen over de wereld weer thuis kwamen.
Maar voor ons was het minder, gisteren zijn we wel mee geweest naar de vader en moeder van het baasje maar daarna moesten we in de auto blijven zitten, maar die twee fietsers zijn wel even komen kroelen hoor.
Ik (Keiko) herkende ze nog en ik (Rontu) had ze nog nooit gezien, maar toch heb ik ze een kroelbeurt gegeven, dat hadden ze verdiend na zo’n prestatie.

Nu gaan baasje en vrouwtje zometeen weer weg, weer een feestje en denk nu niet dat ze vandaag wat met ons gedaan hebben, nee, er moest gepoetst worden en de koffers moetsen gepakt.
Dus weer hebben wij ons zelf moeten vermaken, slapen dus en af en toe even bij hun kijken wat ze aan het doen waren.

Morgen gaan we naar een hondenshow in Rotterdam, misschien laten we morgen nog wel weten wat we op die show gedaan hebben en anders moeten jullie even op de uitslag wachten tot we terug zijn van vakantie.
Als baasje een goede bui heeft is dat over twee weken en anders moeten jullie op ons wachten, maar dat duurt drie weken (wij blijven namelijk samen met het vrouwtje een weekje langer weg).

Ja hoor het is gelukt, ik heb een mannetje gevonden door wie ik Rontu wil laten dekken.

Het is Miyagi geworden, hij is een import reutje uit Amerika, zijn hele naam luid Morningstar Kuro-Miyagi en hij is geboren op 28-8-2004.

Hij woont hier bij Ilone (ja, dat is ook de fokker waar Keiko en Rontu zelf vandaan komen) waarhij het op het moment erg moeilijk heeft, zes van zijn vrouwtjes zijn loops en hij kan bijna zijn hormonen niet meer de baas.
Hopelijk wordt Rontu nu pas loops als we van vakantie terug komen, dan kan de dekking gelijk plaats vinden en dan maar hopen dat alles goed gaat, zodat we over een tijdje zelf een nestje hebben.
Eèn van die kleintjes willen we dan in ieder geval zelf houden.

Ben je net zelf op de bank in slaap gevallen, wordt je wakker ben je twee hondjes kwijt.
Rara waar zouden die zijn?
Ik naar boven en vraag aan Remko of die twee bij hem zijn, nee dus.
Nou dan toch maar eens op de slaapkamer kijken, licht aan en ja hoor, daar waren ze dus.

Rontu, lag echt als een dametje in het grote mensenbed, maar keek me wel aan met de blik in haar oogjes van vrouwtje je maakt me wakker hoor.

En dan keiko, die kon me wel wat doen ze keek me dan ook aan met een blik in haar ogen van hoe durf je me te storen vrouwtje, ik was al helemaal in dromeland en wij hebben jou toch ook niet wakker gemaakt toen jij zo lekker lag te slapen.

Ach, ze liggen nu nog even op het grote mensenbed te stoeien, ze zijn dus weer helemaal wakker maar ze gaan zo weer naar beneden hoor, om te slapen in hun eiegen huisjes.
Wetrusten hondjes en tot morgen!

Zijn we weer in Duitsland moeten we gelijk een wandeling van 10 kilometer lopen.
Eigenlijk vinden we dit schandalig, normaal beginnen we met een wandeling van een kilometer of drie en nu dit.
Maar baasje en vrouwtje zeiden dat we ondertussen getraind genoeg zijn, omdat we nu regelmatig van die kleine wandelingen lopen daar door die bergen.

Onderweg heeft baasje ons de verkeersregels bij proberen te brengen.
Het is namelijk de bedoeling dat wij ooit ’s morgens voor de broodjes gaan zorgen (baasje of vrouwtje geeft dan de bestelling en geld mee, doet de deur open en na een kwartier of drie horen wij dan weer met de broodjes door die zelfde deur te komen).
Hij heeft ons geleerd om eerst naar links te kijken, daarna na recht en weer naar links en dit alles om te kijken of er geen auto of zoites aan komt zodat we veilig over kunnen steken.

Nou na die wandeling zijn we eens gaan nadenken over het geen we geleerd hebben en daardoor werden we wel erg moe hoor, zodat we maar een middagdutje zijn gaan doen.

Gisteren hebben we er ook een luie dag van gemaakt.
En toen we dan ook weer de auto in moesten om weer terug naar huis te gaan wilde we eigenlijk helemaal niet mee.
Maar al verrassing gingen we nog even langs Udo en Monica.
En wij mochten best bij Udo blijven tot het baasje en vrouwtje weer terug zouden komen, we hebben namelijk laten zien dat we Monica goed kunnen helpen bij het poetsen, we hebben heel de vloer van het cafe gedweild (kregen als beloning een varkesoor en kattenvoer).
Maar baasje en vrouwtje vonden dat te lang en ook moeten wij ondertussen nog optreden op een hondenshow, dus moesten we echt mee naar huis toe.

Vandaag hebben we ook nog rustig aan gedaan, het enigste wat ik (Rontu) heb gedaan is een stuk speelgoed waar ik al aan bezig was verder kapot maken en nu denken jullie kan dat dan nog, ja hoor, maar nu niet meer want het ligt nu in de vuilinsbak.
Keiko heeft geslapen en vrouwtje is alle Shiba-reuen op inetrenet af aan het gaan om te kijken van wie ze met mij (Rontu) puppy’s wilt en daar is ze nog even zoet mee.
Dus vrouwtje slaap ze vanavond en droom maar lekker over Shiba-reutjes.

Wilde ik gisteren gaan vertellen wat ik gedaan had met de hondjes, kon ik weer eens niet op internet.
Is dat nou alleen bij ons of gebeurd dat bij iedereen wel eens?

Nou gisteren ben ik dus een hele poos boodschappen gaan doen, teminste dat is wat ik de hondjes heb wijs gemaakt.
Maar toen ik thuis kwam en de boodschappen waren op geruimd wisten ze wel beter, ik rook ook naar opa, oma en Boyke (die logeert tenslotte bij opa en oma), Boyke heeft weer eens een grondige borstelbeurt gehad en hij knaptte er echt van op.
Daarna hebben we nog eens lekker geluierd en gewacht op het baasje, want ik ben niet alleen met de hondjes op stap geweest maar Remko is ook mee gegaan.

Het bos was de eindbestemming en al komen we daar regelmatig met z’n viertjes is het toch altijd anders.
Ik bedoel met z’n tweetjes is het toch altijd anders, want de hondjes zijn wij binnen twee tellen kwijt en we zien zelden of nooit voorbij rennen.
Het enigste wat we van hun mee krijgen is een berg lawaai van Rontu die Keiko aan het vertellen is dat ze niet zo ver van ons vandaan mogen en dat ze het liefst weer terug naar ons gaat.
Maar ja, ze luistert toch naar haar grote zus en blijft dan bij haar, totdat ze denkt ;baasje en vrouwtje gaan nu echt de andere kant op, ik moet rennen en dan komt ze over het pad dat wij gekozen hebben aan gezoefd en wat blijkt dan, Keiko staat al voor ons op het pad en dat vind Rontu dan erg raar, want Keiko is haar toch nog niet voorbij gerend, hoe kan dat dan!
Nou keiko weet dus ondertussen zo goed de weg in het bos dat die gewoon haar instinct achterna gaat, rent dan door de bossen zo op het pad af waar ons pad op uit komt en dan zien we elkaar weer vanzelf.
Keiko kun je ook tot lui betietelen, ze zal niet snel het pad terug lopen om je te zoeken, stel je voor dat je die weg twee keer loopt, dat kan toch niet, ze loopt wel door en ziet je dan vanzelf weer wel ergens, eigenlijk is ze dus slim en niet lui.
Ook zijn we weer een rioolbuis tegen gekomen wat tot gevolg had dat we een Keiko hadden die zwart zag tot aan haar oksels, maar thuis was dat al weer schoon.
Verder hebben we nog een tijdje op de speelwiede gespeeld met een balletje.

Vandaag is het weer een hele gewone dag, werken , hondjes uitlaten, koken. vanavond naar ringtraining, de hondjes nog een keertje uitlaten en dan naar bed.
Hè dat was snel, zo kan het dus ook, een dag in vogelvlucht!

We zijn net terug van een bezoekje aan Michael en Mirjam, ja die vorige week niet thuis waren toen wij daar aan de deur stonden.
Als we naar hun toe gaan gaan Keiko en Rontu ook altijd mee, mochten we ze een keer niet bij hebben dan worden we door hun het liefst naar huis gestuurd om ze te gaan halen.
We zijn daar vandaag rond de klok van half drie naar binnen gegaan en de hondjes hebben toen eerst eens goed met Michael gekroeld en gespeeld.

Toen kwam Mirjam ook naar beneden, die moest ook een kroelbeurt onder gaan, Keiko kroop zowat bij haar in de nek, al moet ze dan wel hoog klimmen hoor.
Deze foto (uit de oude doos) laat dat goed zien.

Na een tijdje te hebben gekletst met z’n alle kreeg ook Rontu Siep en Sam(hun konijntjes) in de gaten en is dus voor de schuifpui gaan staan en heeft de een hele tijd staan kijken wat die twee aan het doen waren, maar Siep en Sam hadden haar ook gezien en ze bleven elkaar dus de hele tijd aanstaren.
Keiko had al eerder naar Siep en Sam staan kijken, die vergeet ze nooit, het liefst zou ze er een potje mee willen kroelen en spelen.
Op een gegeven moment zijn we maar aan het eten begonnen (Fam. Jansen; het was de beruchte kaasfondue) en toen we dat op hadden zijn we met z’n alle een rondje gaan lopen met Keiko en Rontu.
Nog wat gedronken en daarna naar huis waar de hondjes nu al in hun huisje liggen en wij ook een dutje gaan doen.

Toen ons vrouwtje thuis kwam van haar werk had ze haast om ons uit te laten.
Kom kom, opschieten, schiet nou eens op zei ze.
Nou zo snel we konden gingen we dus maar met haar mee, een heel stuk hebben we gerend zonder te kunnen plassen of p…en.
En waarom nu eiegenlijk, om op de hoek van een straat stil te gaan staan?

Nee hoor, er was wel iets leuks hoor, er stonden daar nog meer mensen en daar zijn we dus bij gaan staan en opeens kwamen er allemaal motoren langs en even daarna zoef zoef, daar waren een heleboel fietsers die daar asociaal hard langs kwamen gereden en weet je ze reden ook nog gewoon over de weg in plaats van over het fietspad.
We hadden er een heleboel pas geleden (tour de France) op de t.v. ook als langs zien zoeven en nu (Eneco tour) reden ze hier, wat leuk zeg.
Vrouwtje haalde ons gelukkig op tijd wat naar achteren, ja wij stonden vooraan hoor, zodat die fietsers niet over ons zouden kunnen vallen, zou toch wat zijn, zo’n hoop fietsers op een hoopje omdat ze over twee Shiba’s waren gevallen, dat zou zeker en vast uitgezonden worden bij studio sport.

Weer thuis gekomen ben ik (rontu) gaan proberen om net zo snel te rennen in de tuin als die manne voorbij fietste, maar dat lukte niet.
En ik (Keiko) ben lekker gaan luieren, want na zo’n stuk rennen en daarna nog een wandeling om te plassen en p…en was ik weer moe genoeg om te gaan slapen.

Er was vanmiddag post voor mij, een envelop van de Raad van Beheer.
Weet je, de uitslag van mijn laatste onderzoekje is binnen, ja die van de heupfoto’s.
En kijk zelf maar of je het kan lezen.

Voor de gene die het niet snappen, ik heb HD A als uitslag gekregen en dat betekent dat ik geen HD heb.Teminste niet op de foto’s te zien, misschien ben ik wel een drager van het HD gen, maar dat gen kan iedere hond met mee geven aan zijn puppy’s.Vrouwtje riep de rest van de dag dat ik geen ADHD hondje ben (ik heb zo wel eens mijn buien zoals jullie weten), maar een HD A hondje, ze mist maar een letter.Maar even voor de duidelijkheid, na alle testen goed te hebben doorstaan is het zo dat als ik oud genoeg ben ik puppy’s mag krijgen.

Verder is er vandaag door het baasje met Keiko en mij geoefend, een zoekapportje vond hij wel leuk.
Hij verstopte in het huis een snoepje en wij mochten het dan gaan zoeken.
Keiko is daar erg goed in hoor, daar werden de snoepjes erg goed bij verstopt.
Bij mij werden ze bijna in het zicht gelegd en nog snapte ik niet goed wat de bedoeling was, maar na drie keer probereb kreeg ik het door.
Dus baasje gaan we morgen weer dat spelletje spelen?
Ook ben ik net weer met het vrouwtje naar ringtraining geweest, dat was drie weken geleden, die mensen wilde ook vakantie vieren.
Ze zeiden dat ik te mager was, maar ik ben al mijn haartjes kwijt.
Maar als vrouwtje en baasje mij meer eten willen geven hoor je mij niet klagen hoor.

Zo nu gaan Keiko en ik ons klaar maken om ons huisje in te gaan, eerst nog even spelen, kroelen met baasje en vrouwtje en dan slapen.

Een hele tijd gelden heeft Rontu eens een aanvaring gehad , vanaf die tijd was het apporteren een ramp.
Maar sinds een paar weken gaat het thuis weer goed hoor, teminste een speeltje brengt ze ondertussen terug, waarschijnlijk alleen in de hoop dat we het weer weggooien.

Nee hoor, ook de bumper (een waterdummy) pakt ze ondertussen weer goed op, maar dat terug brengen, dat hebben we vanmiddag meerdere malen geprobeerd, maar dat gaat nog niet zoals het moet.
Ze rent hard achter de bumper aan, pakt hem op, laat hem weer uit haar mond vallen en komt terug gerend voor een snoepje, nou nee dus.

Keiko vind het apporteren nog steeds erg leuk om te doen, die gaat de bumper dan ook zoeken en brengt hem netjes terug.
Ik heb dus nog hoop dat als Rontu maar vaak genoeg naar Keiko kijkt ze het dan mnisschien ook gaat snappen en dat ze dan niet meer bang is om door een andere hond aan gevallen te worden, want bij ons in de achtertuin lopen toch geen andere honden.