Afkoelen.

Wij zijn vandaag eens lekker gaan afkoelen, nee niet in de zee of in een zwembad, maar in het bos. Lekker wandelen in de schaduw van de bomen. Wij (Keiko en Rontu) waren de gelukkige die mee mochten. Miyuki moest thuis blijven, want ja, je weet maar nooit met die Miyukifloepie.

Photobucket

Wat wij ook vaak hebben gedaan is pootje baden, want er zijn daar slootjes genoeg.

Photobucket

Ook moest er weer geposeerd worden. Ik (Rontu) had daar net als altijd geen zin in, dus heb ik (Keiko) maar gedaan wat het vrouwtje van me vroeg.

Het mooiste van alles; we kwamen een Shiba tegen waar we dus lekker mee gingen spelen. Net alsof Miyuki er toch een beetje bij was. Dsc00182_small Alleen deze Shiba Luisterde naar de naam Kaya, wat eigenlijk ook een beetje vreemd was, want wij kennen een Kaya, maar dat is een mensenvriendinnetje van ons. Nee, wat helemaal raar was was dat het vrouwtje gelijk tegen zijn baasje en vrouwtje ging praten. Wat bleek, het waren mensen die al eens bij ons waren geweest voor een puppy, maar die het leuk vonden om eens met het vrouwtje en ons te gaan wandelen, want ze komen nooit een Shiba tegen en aangezien we toch aardig bij elkaar in de buurt wonen is dit afspraakje gisteren gemaakt. Enhu, een ding is zeker dit afspraakje gaat herhaald worden, maar dan met Miyuki erbij.

4 op een rij.

Om half één vanmiddag was het dan zover, ik (Miyuki) moest bij de dierendokter komen om te kijken of er puppy’s in mijn buikje aan het groeien zijn. In de wachtkamer heb ik lekker laten horen dat in er was en toen ik bij de dierendokter in de kamer moest komen werd ik ineens stil. Vrouwtje zette mij op tafel en de dierendokter pakte een apperaatje en binnen een paar tellen waren er een heleboel haartjes van mijn buikje af. Weer pakte hij een apperaatje en het licht werd uit gedaan. Wat was dat eng zeg, want ik wist niet wat de dierendokter zou gaan doen.

Gelijk sprong er een t.v. aan en werd het vrouwtje door de dierendokter gefeliciteerd. Er was op die t.v. gelijk een puppy te zien. Nog geen twee tellen later had het vrouwtje er samen met de dieredokter er al 4 op een rij gezien en daar hoefde ze echt geen moeite voor te doen. De dierendokter vertelde dan ook tegen het vrouwtje dat de kans groot was dat er nog wel een puppy verstopt zou zitten, maar dat het onzin was om die te gaan zoeken, want 4 was toch ook al een mooi getal. Vrouwtje was dat helemaal met hem eens en begon even lekker met mij te kroelen en fluisterde in mijn oortje dat iedereen goed pootjes en duimen had grdraaid en dat de kaarsjes op gebrand waren. Ondertussen draaide de dierendokter plaatjes van de t.v. uit en dit was er te zien.

Photobucket

Je ziet zelfs al een beetje dat er een echt puppy aan het groeien is, leuk hé. Nu nog vijf weken wachten en dan zullen we precies kunnen vertellen hoeveel puppy’s er in mij aan het groeien waren en dan weten we ook wel of het reutjes of teefjes zijn. Ik vind het best spannend, maar mama Rontu heeft het gedaan dus ik zal het ook wel kunnen.

Tweeperhonds.

Dsc00152_smallWat wij (Keiko en Miyuki) vandaag gedaan hebben, nou weinig, maar vanmiddag hebben we lekker in de tweeperhonds hangmat gehangen. Heerlijk hoor, maar dat wij genieten is wel op de foto die het baasje stiekem met z’n nieuwe speeltje maakte te zien. Rontu wilde er niet bijkomen ze vond het te warm op het dakterras, maar die had er eigenlijk ook nog wel bij gepast hoor.

En verder gaan wij nu pootjes draaien, in de hoop dat ik (Miyuki) morgen leuk nieuws krijg van de dierendokter. Het zal vast helpen als iedereen mee hoopt, dus de mensen die haar kennen moeten kaarsjes aan steken of duimen draaien en al de hondjes die haar kennen moeten pootjes draaien. Morgen wten we meer en zullen het dus ook snel aan jullie vertellen.

Nog steeds spannend.

We zitten hiet nog steeds in spanning, want zoals jullie weten heb ik (Miyuki) 3 weken geleden met mijn vriendje Ziggy mogen "spelen" en we weten nog steeds niet of in puppy’s in mijn buikje heb. Vrouwtje en baasje zeggen wel dat ik wat anders ben dan normaal, maar ja ik kan ze ook voor de gek houden, want ik ben wel in voor een geintje. Maandag zullen we het weten, want dan moet ik om 12.30 uur bij de dierendokter zijn. Ze gaan dan een echo maken, wat dat is weet ik niet, maar vrouwtje heeft gezegt dat het geen pijn doet. Ik hoop dat vrouwtje gelijk heeft!

Verder gaat hier alles gewoon door. Vrouwtje gaat werken en werkt thuis ook nog wat. Baasje gaat werken en hobbyt thuis wat. Wij slapen, eten en wandelen en hebben erg veel zin in de komende dagen, want dan schijnt de zon waarschijnlijk weer. We kunnen dan weer in de tuin gaan liggen en proberen om ons buikje bruin te krijgen.

En nu, nu staat het vrouwtje te roepen bij de voordeur dat we moeten komen om te gaan wandelen. Nou doe ik dat erg graag, dus woooeefeffffff waaaaffff blaff, ik ben eens weg. O ja, knufffel van Keiko en Rontu.

Saai.

Het leven is hier op het moment een beetje saai, maar daar kunnen het baasje en vrouwtje weinig aan doen.
Omdat het op het moment zo veel regent gaan we alleen even wandelen als het droog is en voor de rest doen we lekker lui. Kijk maar eens hoe dat er uit ziet.

Photobucket

Vinden jullie het trouwens ook een mooi kussen waar wij op liggen? Dat hebben we een paar weken geleden gekregen van het vrouwtje. De reden, omdat we zo lief zijn!!!

Ik (Miyuki) maak het hier in huis wel een beetje spannend hoor. De deur op het dakterras staat natuurlijk wel open, want koud is het helemaal niet. En ik heb vanaf vorige week woensdag een nieuwe streek. Ik wring me tussen de muur en de afscheiding door en ga lekker bij de buren op het dakterras liggen. Een deel van de puppyren werd er al tussen gezet, want baasje en vrouwtje vonden niet goed wat ik aan het doen was, maar daar trek ik me niks van aan. Vandaag was het zo erg dat ik vier huizen verder op op het dakterras lag te genieten van het zonnetje, ik had de heleboel opzij geschoven en wrong me er gewoon weer tussen door. Baasje riep me, maar ik wilde nog niet van mijn plekje weg en toen…… stond in eens het vrouwtje voor mijn neus. Ze pakte me op en ik werd weer naar huis gebracht. Resultaat; het dakterras is verboden terrein voor mij, tenminste tot er wat anders op verzonnen is om mij op mijn eigen terrein te houden. Waarom mag ik nou nooit dan wat ik zelf wil?

Kynologisch Instructeur

Een paar weken geleden hebben wij (Keiko, Miyuki) samen met het vrouwtje 5 dagen door gebracht in Antwerpen om de cursus Instructeur II te volgen. De uitslag zou ieder moment binnen kunnen komen, maar vanaf gisterenavond werd het vrouwtje erg nieuwsgierig. Ze kwam er gisterenavond op verschillende manieren achter dat er mensen de uitslag binnen hadden van de cursus Instructeur II en toen de post vandaag weer niks bij zich had is ze heel brutaal gaan mailen om te vragen of haar cijfers ook al bekend waren. En dat waren ze.

Het resultaat, vrouwtje mag zich vanaf nu Kynologisch Instructeur  noemen. Haar punten waren; Didactiek 7,0, Inzicht 7,2, Praktijk 7,5 en dat is gemiddeld een 7,2.

Haar diploma is vast en zeker onderweg, maar daar hoeft ze nu niet meer zo nieuwsgierig voor te zijn, want deze punten pakken ze haar niet meer af.

Vrouwtje wil wel even kwijt dat ze het fijn vond dat er zo veel mensen vertrouwen in haar hadden. Ze is blij dat ze niet voor niks een kaarsje hebben gebrand of duimen hebben gedraaid. En nog fijner vond ze misschien wel dat wij onze pootjes niet helemaal in de knoop hebben gedraaid, maar dat het allemaal genoeg is geweest om van die mooie punten te halen.

Een mensennichtje.

Vanaf vandaag hebben wij ook een mensennichtje. Bijna 4 jaar geleden werden wij blij gemaakt met het nieuws dat wij een mensenneefje hadden gekregen en vanmiddag kwam het vrouwtje thuis met het nieuws dat Chiara ons mensennichtje geboren was. Ze zei ook dat de bevalling net zo snel was verlopen als de beide bevallingen die ik (Rontu) had mee gemaakt en dat is natuurlijk heel fijn om te horen.

Photobucket

Wij willen langs deze weg dan ook Chiara welkom heten op deze wereld en zullen net zo lief voor haar zijn als we voor haar broertje Mauro zijn. We gaan dus lekker met haar kroelen en knuffelen en misschien ook wel eens een stukje wandelen.

Wachten in spanning af.

Druk, druk, druk dat heeft ons vrouwtje het op het moment. Een verbouwing op haar werk en dan het op en neer gaan naar de dierendokter met mij (Miyuki).

Op donderdag 19-6 is het begonnen met een uitstrijkje. Op donderdag 26-6 is er voor de eerste keer bloedgeprikt. Zaterdag 28-6 was het voor de tweede keer bloedprikken. Gisteren is het voor de derde keer gedaan en na twee uurtjes wachten kreeg vrouwtje van de dierendokter te horen dat als ze wilde dat ik puppy’s zou krijgen we vandaag naar de reu moesten gaan en dan zou de beste tijd zijn zo rond de klok van 20.10 uur. En als je nu naar de tijd kijkt waarop dit verhaaltje geschreven is dan zie je dat het niet veel scheelt.

Ziggy was de reu die uitgezocht was door mij en daar waren het vrouwtje en baasje erg blij mee. Vanaf zondag hebben we al iedere dag met elkaar kunnen spelen, maar vanmiddag was het daar toch wel een beetje te warm voor. We hadden dan ook helemaal geen intresse in elkaar en lagen allebei ergens lekker in de schaduw. Maar na het eten had Ziggy toch zin in een spelletje te spelen en bij het vrouwtje kwam het vertrouwen ineens weer erg opzetten. Het vrouwtje van Ziggy werd weg gebracht en ze ging met mij weer terug naar mijn vriendje Ziggy. Na een kleine afwas werd er door het vrouwtje een boekje gepakt en ging ze zitten lezen. In haar ooghoeken zag ze dat Ziggy weer intresse kreeg en ze had zoiets van ik ga eens kijken of ik Miyuki vast kan houden zodat ze niet door haar pootjes zou zakken, want Ziggy staat een stukje hoger op zijn pootjes en jawel ……….. in eens lukte het. Toen Ziggy klaar was en van mij afstapte zette ik mijn keeltje op en ik had binnen de korste keren de hele buurt bij elkaar geschreeuwd en dat waren dan ook gelijk de getuigen, want vrouwtje kon niet meer bij de telefoon om te kijken hoe lang we gekoppeld stonden en ook kon ze geen foto’s maken. Maar dat we ons spelletje gespeeld hebben is een ding wat zeker is en nu gaan we in spannig afwachten, want over een week of drie weten we meer.

Als het vrouwtje van Ziggy weer thuis is gaan we weer naar huis toe en ga ik tegen tante Keiko en mama Rontu zeggen wat er gebeurd is en dat ze maar goed pootjes moeten gaan draaien in de hoop dat er puppy’s in mijn buikje gaan groeien.