Vandaag hebben wij weer feest, maar deze keer is het er niet een van ons, maar ons vrouwtje is degene die weer een jaartje ouder is geworden. Hoe oud? Nou in ieder geval nog ouder dan wij alle drie samen. We hebben zitten verzinnen hoe we jullie het kunnen uitleggen, even kijken hoe was het ook al weer. O ja, mijn (Keiko) leeftijd en dat gedeeld door 2 is het eerste cijfer en dan onze (Rontu en Miyuki) leeftijden optellen en dat min 1 en dat is het tweede cijfer.

Vanmorgen hebben we op de normale tijd dat wij wakker worden een liedje gezongen, dat de buurjongen wakker zou worden van het liedje dat maakt niet uit, want hij is vandaag ook jarig. Dus wij hebben zo hard we konden gezongen, want dat verdient het vrouwtje gewoon. Verder hebben we haar een kluif gegeven, maar daar had ze niet zo’n trek in en ze is dus zelf nu druk bezig met lekkere taarten en hapjes te maken voor als er bezoek komt. Dan kan ze net als ik (Rontu) van de week ook trakteren, misschien krijgen wij ook wel wat.

Wat de dag ons verder nog mer brengt, een berg bezoek en voor de rest zien we het wel. Gezelligheid en genieten, dat is toch het belangrijkste in het leven.

Vandaag is het weer zover, ik (Rontu) ben jarig en ik mag vanaf nu zeggen dat ik 4 jaar oud ben. Toen ik uit mijn huisje gehaald werd door het baasje begon hij te zingen en het ging zo; er is er 1 jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is zij. Ik kreeg gelijk een kluifje terwijl Keiko en Miyuki niks kregen. Zo dat kluifje had ik te pakken.

Toen ik beneden kwam was er een kussen versierd en toen Keiko er op ging liggen moest ze er af en mocht ik er op gaan liggen van het vrouwtje. Zo dat was pech voor Keiko en Miyuki mag er ook niet op gaan liggen als ik er niet op lig. Er was ook weer een cadeautje voor mij. Een nieuwe bal, die heb ik nooit genoeg!

Misschien zijn er nog wel meer dingen waarbij ik vandaag een beetje voor getrokken wordt, maar dat zie ik wel. Vanavond ga ik in ieder geval snoepjes uitdelen op school, want als je jarig ben vier je toch ook een feestje en dat doe ik dus samen met al de andere hondjes die op school zitten. Misschien mag ik van de juf ook wel een spelletje kiezen wat ik wil doen als de les er op zit, nou dat wordt dan een minuut of 10 vrij spelen in de klas, want dat vind ik wel erg leuk.

Op het moent zijn wij helemaal uitgeteld en als jullie willen weten hoe dat komt moet je verder lezen.

Vanmiddag ging het vrouwtje even naar boven en kwam met onze losloophalsbandjes naar beneden, de fluit om haar nek en een zakje met snoepjes in haar broekzak, bergschoenen aan en het baasje kwam achter haar aan. Wij dachten al gelijk dat dat voor ons wat leuks betekende en toen wij dan ook in de auto zaten hebben we zeker een half uur aan het piepen geweest. We kregen zelfs te horen dat het er op leek of dat baasje en vrouwtje nooit wat leuks met ons deden, maar dat is echt niet waar hoor. Toen we uit de auto kwamen en een stukje gelopen hadden zagen we opeens een bekende, Grimm (hier in huis Montaro genoemd) stond daar samen met zijn baasjes en wat bleek later ze stonden op ons te wachten daar aan de rand van de Loonse en Drunese Duinen. Dat we het naar onze zin hebben gehad kunnen jullie nu zien.

Ik (Keiko) sta hier mooi te zijn boven op een boomstam, mijn favoriete hindernissen om over heen te lopen of te springen.

Tikkertje spelen met z’n alle en tegelijkertijd maken we zoveel herrie dat iedereen die om ons heen loopt te lachen en genieten, want het plezier straalt van ons af.

Als ik (Miyuki ) onderweg een blokkade zie is dat geen enkel probleem, hoe hoog of breed het doet me niks, ik vind het geweldig en het kan niet gevaarlijk genoeg zijn.

En dan hebben we Grimm, jaja die kan er ook wat van. Je kunt zien dat hij bij ons de streken heeft geleerd waar mee hij nu ook de boel om hem heen onveilig maakt.

Ik (Rontu) vind het soms wel even genoeg en ga dan even lekker zitten genieten van alles wat er om mij heen gebeurd en dat is een heleboel zo met die maffe Shiba’s om mij heen.

Op het einde van de wandeling kwamen we ook nog het vrouwtje van Grimm tegen. Al de baasjes en vrouwtje hadden toen wel zin in wat te drinken, want wanneer wij lekker uit een plas aan het drinken zijn moeten die toe kijken en om hun een plezier te doen zijn we maar ergens naar binnen gegaan en onder tafel gaan liggen. De glazen werden gevuld, er kwamen hapjes op tafel en er werd volop gekletst.

Nu gaan we lekker ons huisje op zoeken, want we zijn nog steeds uitgeteld van de leuke middag die we vanmiddag hebben gehad, want wij wisten echt niet dat dit was afgesproken. Weltrusten en tot morgen.

Vanmorgen hebben het baasje en vrouwtje afscheid genomen van Evy. Het was een moeilijke, maar vooral mooie bijeenkomst. Mooie verhaaltjes, mooie liedjes en op het einde gingen er wel 150 ballonnen de lucht in op weg naar Evy het engeltje. Dit is tenminste wat baasje en vrouwtje net vertelde toen ze thuis kwamen en nog even een traantje moesten weg vegen.

Maar nu had die kleine meid ook in onze hartjes een speciaal plekje ingenomen en wij wilde dan ook afscheid van haar nemen. Nou weten wij niet of er hondjes in het crematorium mogen, maar daar zou het zo druk zijn dat we besloten hebben om op onze eigen manier afscheid van Evy te nemen. Vrouwtje had ook ballonnen gekocht en daar had ze briefjes aan gedaan met daarop de tekst.

Hoi,

Ik ben Keiko/Rontu/Miyuki, een hondje en van de week is Evy een mensenvriendinnetje van mij door een rottig ongelukje in huis een engeltje geworden. Evy is samen met haar mama van de trap af gegleden en mocht helaas maar 7 maanden oud worden. Nou betekende Evy veel voor mij en het vervelende is dat hondjes niet welkom zijn in de aula van het uitvaartcentrum, maar ik wil graag toch wat speciaals voor Paul en Debby (de papa en mama van Evy) doen. Vanmorgen zijn daar veel ballonen opgelaten en ik heb deze ballon thuis opgelaten met daaraan dit kaartje. Is het misschien mogelijk dat jullie een mooi/lief kaartje sturen naar hun van uit mijn naam. Ik zou dat erg fijn vinden, dan heb ik toch wat moois gedaan.

Bedankt en een poot van Keiko/Rontu/Miyuki

Toen het baasje en vrouwtje dan ook net thuis kwamen hebben wij de ballonnen gepakt en zijn naar buiten gegaan om daar 3 trosjes los te laten. Die van ons (Keiko en Rontu) vlogen gelijk snel en hoog weg op weg, maar het trosje van mij (Miyuki) hangt hier nog in een boom, maar hopelijk vliegt die straks ook nog weg. Baasje zei gelijk dat die ballonnen alleen van mij (Miyuki) konden zijn, omdat ik altijd apart moet zijn.

Op deze manier vonden wij dat we mooi afscheid genomen hebben van die kleine meid en we hebben haar beloofd dat we ooit komen kroelen en dat doen we ook zeker. En nu, nu gaan we lekker kroelen met het baasje en vrouwtje want die kunnen dat ook wel even gebruiken.