Hier is het baasje samen met de hondjes de targetstick aan het oefenen.
Die targetstick is een simpel stokje met een gekleurd puntje aan het
einde, waarmee je de hond alerlei dingen kunt leren.

Het is de bedoeling dat de hondjes dat puntje gaan aanraken met de neus en zo kun je ze dan van het licht uit doen tot de deuren sluiten leren.
Ook kun je ze zo voor uit leren gaan, je zet op een gegeven moment dan gewoon het stokje in de grond en zegt dat ze het aan moeten raken en je hebt gelijk het voor uit sturen er in zitten.

Nou weet Keiko natuurlik al wat er van haar verlangt wordt maar toch vind ze het erg leuk om voor ons te werken en doet dus gewoon mee.
Maar wel alleen op comando van ons, want alswe trainen met alletwee de hondjes dan moet Keiko alles op comando doen en alleen met een snoepje beloond worden.
Bij Rontu geven wij aan met de clicker dat het is wat we bedoelen en dat het snoepje volgt, meer uitleg over de clicker volgt nog wel.

Moet je dit nu zien.
Wat moet je hier nu van denken?
Volgens mij zijn ze kierewiet geworden (of waren ze dat al?).

Lagen ze ook nog in een boek te lezen met allemaal outdoor-spullen.
Zouden ze aan vakantie toe zijn?
Keiko weet natuurlijk wel wat dat is en betekent (wandelen in de bossen enz.) maar Rontu nog niet.

Hier weer de uitslag van de poll.Wij denken dat er niemand echt heimwee heeft gehad, daar hadden we het met z’n alle gewoon simpel weg te druk voor.Alleen de hondjes waren erg blij elkaar weer te zien, het was namelijk weer gelijk keten.En vandaag hebben ze ook elkaar heel de tijd opgezocht (of zouden ze toch heimwee naar elkaar hebben gehad?).

Maar zoals jullie ook kunnen zien is Keiko erg moe geworden van het weekend, want die ligt iedere keer te slapen.
Zo zijn ze aan het spelen en zo ligt ze te slapen en dan gaat Rontu er ook maar bij liggen slapen tot ze weer wakker wordt.

De hondjes hebben vanmiddag lekker in de tuin liggen zonnen.Rontu begint nu eindelijk ook aan de warmte te wennen.Ze gaat nog niet echt op haar gemak liggen, maar dat zal niet lang meer duren (of wel).Je ziet haar namelijk naar Keiko kijken met een blik in haar ogen van wat lig zij lekker te genietten.Daarna keek ze naar ons met de blik van is dit nu zonnen, daar wordt je toch niet moe van, ik loop liever te rennen en streken te verzinnen en die dan ook tot uitvoering te brengen.

Gisteren avond hebben we nog lekker met z’n alle t.v liggen kijken.

Remko was best jaloers, het vrouwtje met twee van die schattige hondjes samen op een bank (alle vrouwen verzamelen)
Maar even later is Rontu ook nog lekker bij hem gaan liggen en Keiko die verdween naar de stoel.

Om een uur of 22.15 zijn we lekker allemaal naar ons bedje gegaan voor een heerlijk nachtje slapen.
De hondjes ieder in hun eigen huisje en wij in ons eigen bedje.

Ik heb vandaag weer achter in de tuin lekker kunnen ravotten met Keiko.Ik ben de kampioen in uitdagen!We deden weer van allerlei spelletjes, van boomschors gooien tot dummie’s apporteren.Dat laatste kan Keiko erg goed en het vrouwtje is mij het nu ook aan het leren.

Verder zijn we net weer lekker met z’n viertjes naar het bos geweest.
Die Keiko gaat wel erg ver het bos in hoor, dan weet ik niet meer wat ik moet doen, achter haar aan of toch maar terug naar het baasje en vrouwtje!
Ze duikt zo ver de bosjes in dat ik haar niet meer zie en in de Loonse en Drunense duinen zag ik dan het baasje en vrouwtje nog als ik achter haar aan ging, daar was namelijk alleen maar zand.

Vandaag heb ik beide hondjes on de auto geladen en zijn we naar de dierenars gegaan.
Rontu moest namelijk voor haar spuitje, zodat ze goed is geent tegen allerlei ziektes.
Nu mag ze over 4 weken ook mee naar het buitenland als we dat zouden willen (maar waarschijnlijk wordt dat pas 28-8 als we naar Duitsland gaan).

Een verslag van de rest van de dag .
Ik had de t.v. aan gezet en op een gegeven moment lagen de hondjes samen t.v. te kijken.

Toen gingen ze op een gegeven moment lekker tegen elkaar aan liggen, om zo verder t.v. te kijken, maar al snel ging het licht uit en lagen ze allebei te slapen.

Zou dit een gevalletje spuitjes zijn, ze zijn namelijk allebei zo rustig vandaag, net twee “lieve”hondjes zonder streken.

Het zou echt kunnen, want ook Keiko heb ik ook maar laten enten, want anders sta ik over een paar weken weer bij de dierenarts en daar heb ik toch eigenlijk geen zin in.

Morgen mag ik weer lekker gaan worstelen met die twee om er pilletjes in te krijgen (ontworming), dus wens me maar succes, dat kan ik vast gebruiken.

Een tijdje geleden was Remko zijn nieuwe fiets binnen en moest Keiko er gelijk aan geloven.
Maar vrijdag was Patricia haar fiets binnen en nu moest Rontu er dus ook aan geloven.

Vanmorgen heeft ze eerst geprobeerd hoe ze het aan ging pakken.
De beste manier was om Rontu in het fietsmandje te zetten en met haar halbandje vast te maken aan het fietsmandje.

Vanmiddag zijn we dan ook een stukje gaan fietsen naar opa en oma toe.
Rontu vond het geweldig, ze kon het namelijk allemaal goed in de gaten houden.
En Keiko vond het maar raar, zij heeft namelijk een hele tijd naar Rontu gekeken (dus achterom lopen kijken), met het idee van waarom moet ik zelf lopen en mag Rontu lekker zitten.
Nou Keiko; simpel, jij bent ook pas met 1 jaar gaan fietsen en Rontu mag dat dus nog niet voor haar gezondheid.
Maar troost voor haar ligt er ook al een springer klaar, dus over een jaar is zij ook de sigaar.

Een tijdje geleden was het ook zulk werk, ik ging verbandjes draaien, toen was er gelukkig niks aan de hand met Keiko.
Gisteren was het weer zo ver, en weer was er niks aan de hand, nou ja, we gingen op de laatste avond van de EHBO-cursus oefenen op echte hondjes en Keiko was weer eens slachtoffer (dit had ik gisteren al verteld).

De staart en de poten van een hondje verbinden is geen probleem meer, een kop verbandje aanleggen bij gewone honden ook niet.

Alleen bij honden met zulke oortjes als de Shiba’s heeft dat dus toch wel wat meer voeten in aarde en moet je gewoon wat creatiever zijn, anders ben je om de paar minuten het verbandje gewoon kwiijt (het glijd gewoon van de kop af, want de oortjes houden het niet tegen).

De dierenartsen hebben ons ook het verbandjes draaien geleerd, dus niet dat we maar wat aan stonden te prutsen.
Verder hebben we heel de”dierenkleniek de langstraat”in Waalwijk van binnen mogen bekijken.
Wat is dat daar een bedrijfje zeg!

We hopen allemaal 1 ding en dat is dat we deze cursus en de EHBO-koffer eigenlijk niet nodig hebben!

Rontu heeft gisteren een mijlpaal berijkt in haar leven, ze probeerde al vanaf dag 1 hier in huis op de bank te springen (Keiko kon dat ook dus zij wilde ook) en het is gelukt.
Maar daarna ging het weer niet en dat was toch wel erg voor haar, want hoe had ze het nu ook alweer gedaan?
Maar voor ons niet, want het eigenlijk helemaal niet goed voor zulke jonge hondjes om zo te springen.

Verder was er vandaag weer zo’n mijlpaal:de trap op lopen.
Ze was boven voor we er erg in hadden, en dit is ook iets wat verboden is vanwege de heupjes van de jonge hondjes.
Dus misschien is het maar goed dat ik vanavond de laatste les van mijn EHBO-cursus heb, dan kan ik in ieder geval ingrijpen als er echt iets fout gaat met een van de hondjes.
Keiko mag mee om als proefhond te spelen, want we gaan namelijk naar een echte dierenkleniek om de hele avond te oefenen op het verbandjes draaien.

Verder hebben we vandaag eigenlijk niet echt iets bijzonders gedaan.
Rontu heeft wel met de kindjes uit de straat gespeeld en verder Keiko weer eens lekker uit geprobeerd.

Hier zitten Keiko en ik in de auto op het vrouwtje te wachten, alleen had zij toch maar besloten om Keiko niet mee te nemen.
Na dat zij Keio weer uit de auto had gehaald,wat die helemaal niet leuk vond, bleef ik alleen over.

Wij zijn lekker naar de stad gegaan om weer eens over de markt te lopen enz.
Ook moest ze nog een paar winkels in en daar konden de verkoopsters maar niet van mijn afblijven en iedere keer kreeg ik weer te horen dat ik op een vosje leek, maar ik ben toch echt een hondje.

Later zijn we ook noch bij kennissen van het baasje binnen gelopen ( die hebben in de stad een bedrijfje) en daar was ook een hele grote hond.
Alleen wist diehond niet met mij om te gaan, ik was dan wel op zijn terrein maar hij durfde toch niet echt bij mij in de buurt te komen, duus als ik een beweging maakte ging hij bij zijn baasje verhaal halen.
Dat was toch best wel grappig om mee te maken.

Je zou denken dat ik Keiko en Rontu zo heb weggelegd, maar niets is minder waar.

Ze hebben ondekt dat je ook makkelijk is om elkaar te wassen, dus zodoende.Nou is perhondelijke verzorging iets wat erg hoog in het vaandel staat bij Shiba’s dus ook bij die van ons.Ze doen aan tandenpeoetsen, borstelen en Rontu slaat de pedicure/manicure dingen bij Keiko ook niet over.

Maar mensen die deze foto zo op het eerste gezicht zouden zien denken wat een raar stel honden, die liggen daar een partijtje te”knuffelen”

Vandaag ben ik met het baasje naar school geweest.
En wat denken jullie, het ging super goed met ons twee.
Ik ben dan wel de jongste van de klas maar dat is echt niet te merken.

Hier ben ik super aan het opletten wat ik moet doen van het baasje, en die andere hondjes die kunnen me gestolen worden, want in de klas moet je opletten.

De bruine schim die door de bak heen vliegt ben ik, ik kreeg van het baasje het comando kom en roeftem daar vloog ik dan richting hem.
Nu weten we ook hoe Wesley (het zoontje van Ilone) op de bijnaam “Roeftem” is gekomen.

Verder ben ik voor de puppywalk ook helemaal niet bang, ik ben hem vandaag wel 10 keer over gelopen, en leuk dat ik dat vond.
Ach, ik ben ook al door de slurf geweest, dat is een tunnel (achter op de foto dat blauwe ding) met een inelkaar gezakt uiteinde waardoor het lijkt dat er geen uitgang is, en dat was ook wel erg grappig.
Mijn baasje en vrouwtje denken ook dat ik een echt behendigheids hondje word, maar jagen en apporteren lijkt mij eigenlijk ook wel leuk, dus we zullen wel zien wat het gaat worden, misschien ga ik wel alles doen net zoals Keiko dat kan.

Het vrouwtje had weer een idee hoor!
Ze zei dat ze nogal eens weggingen voor een tijdje en dat er dan ook nog van alles in de auto mee moet, zo veel dat er geen plaats is voor twee huisje in de auto.
Ik dacht; mijn huisje gaat toch nooit mee in de auto.
En dat klopte, maar met veel bagage en een lange autorit voor de veiligheid wel, zei het vrouwtje.
Dus ging ze kijken of wij wel lief waren samen in een huisje.
En wat denk je, ja, natuurlijk!

Verder ben ik vandaag weer lekker met Keiko aan het spelen geweest.
Ik denk dat zij het wel leuk vind, zo’n speelhondje als ik.

Maar zo onvermoeibaar als ik ben, is het toch ook even gelukt om even op die lekkere ligzak te rusten en mijn eigen weer op te laden voor het volgende avontuur.

Avonturen beleef ik namelijk echt wel, iedere dag weer!
Blijf lezen dus.