Meer dan “Dikkie Dik” alleen.

Hier in huis lijkt het erop dat alles om "Dikkie Dik " draait,maar dat is niet waar hoor. Ook ik (Keiko) en Rontu tellen nog mee hoor.

Vrouwtje heeft deze week al vakantie en die doet dus leuke dingen met ons, al zijn die wel een beetje aangepast aan "Dikkie Dik" (Miyuki). De wandelingen zijn best lang, we moeten regelmatig werken voor het vrouwtje en dan krijgen we extra snoepjes, een kluifje erbij is ook niet weg en wat ik het leifste doe is genieten in de achtertuin en dat kan ik nou volop doen.

Photobucket

Maar vrouwtje geniet ook volop, foto’s maken vind ze namelijk ook heel leuk, een boekje lezen en wat winkelen. Iets wat ze minder vind is poetsen, maar dat doet ze toch maar, want als baasje volgende week dan ook vakantie heeft kunnen ze wel leuke dingen doen en dat is weer wel leuk.

En dan nu toch weer even terug naar "Dikkie Dik". Hopelijk voor haar duurt het allemaal niet meer zo lang, ik krijg best een beetje medelijden met haar. Moet je haar buikje maar eens zien.

Photobucket

Twee weken geleden maakte vrouwtje ook al zo’n foto, maar zien jullie het verschil, ik wel. Op straat wordt ze al uitgescholden voor hangbuikzwijntje. Dat komt natuurlijk omdat haar buikje al aardig begint te hangen, maar ja daar kan zij toch niks aan doen. Haar hele buikje staat strak en regelmatig zijn die kleine puppy’s te voelen. Ach, nog een paar dagen en dan is ze er van af, maar wat haar dan te wachten staat heeft ze nog geen benul van, ik hou dus ook mijn bekkie maar en dat doet Rontu gelukkig ook.

Zwaargewicht.

We zijn zo nieuwsgierig hoe zwaar Miyuki ondertussen is dat het vandaag tijd werd om alle hondjes eens mee op de weegschaal te nemen. Ze zijn ondertussen allemaal uit vacht en dus zouden ze niet zoveel moeten wegen, want de kilo’s haar die ik de laatste weken heb geruimd die wegen niet meer mee.

Eerst Remko op de weegschaal en daarna ieder keer een ander hond in zijn armen. Keiko was de eerste; 11,5 kilo. Toen Rontu, 10,7 kilo. En toen….. Miyuki die woog toen ze de laatste keren bij de dierendokter was zo tussen de 7 en 7,2 kilo en nu …… 9,5 kilo. Wat een zwaargewicht en dan moet ze ook nog meer dan een week dat gewicht mee leuren, maar zeer waarschijnlijk gaat ze nog meer aankomen. Ach die arme meid, je ziet ze dan ook met de dag rustiger worden. Bij het traplopen is het net zo’n waggelend eendje en het op schoot springen gaat ook niet soepel meer en dus helpen we die kleine meid maar een handje.

Ik hoef nog maar een ochtendje te werken en kan dan al mijn aandacht op Miyuki en natuurlijk Keiko en Rontu gaan vestigen. Zorgen dat alles helemaal klaar is voor de bevalling en ondertussen leuke dingen doen met Keiko en Rontu, want die twee verdienen ook extra aandacht, want onbewust gaat er toch meer aandacht naar die kleine meid allias "Dikkie Dik".

“Dikkie Dik”.

Bij het eerste nestje van Rontu had ze als als binaam “Papzak”. Voor Miyuki hebben baasje en vrouwtje nu de bijnaam “Dikkie Dik”. Toen stond ik (Keiko) soms raar te kijken hoe de buik van Rontu en uit zag en nu doe ik dat weer, maar nu is het de buik van Miyuki die zo hard groeit. Vrouwtje heeft toen een foto van Rontu gemaakt en nu heeft ze er ook een van Miyuki gemaakt.Dsc00298_small_2

Als je goed kijkt zijn er weinig verschillen, ja oké het is een andere bank waar ze op ligt en ze ligt ook in een andere houding, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Ze ligt ook net als Rontu toen steeds meer op haar rug, zodat ze de ruimte heeft voor haar buikje.

Vandaag is vrouwtje ook weer begonnen met temperaturen. Dit is omdat tegen de tijd dat de puppy’s er uit gaan komen de temperatuur gaat dalen en dan is het dus wel fijn om te weten wat de normale temperatuur van Miyuki is, vandaag was het 37,4 graden, ook al hetzelfde als die van Rontu.

Het enige wat op het moment anders is dan wat Rontu deed is de plek waar die kleine zich soms verstopt in de tuin om afkoeling te zoeken.

Photobucket

Lekker onder de Hortensia ligt ze dan een middagdutje te doen en ik maar zoeken waar ze is. Want ik ben en blijf wel er bezorgd om haar hoor en ben dan heel erg benieuwd wat voor puppy’s ze gaat krijgen. Hopelijk mag ik van haar ook naast de werpkist komen zitten om van haar puppy’s te genieten, want dat mocht ik van Rontu ook. Over twee weken weet ik meer, want dan is het de dag dat de puppy’s geboren horen te worden.

Te dik.

Wat er aan de hand is met mij (Miyuki) weet ik niet echt, maar dat ik te dik word is een ding wat zeker is. Baasje en vrouwtje zeggen dat ik te veel brokjes eet, maar dat is echt niet het geval hoor, want regelmatig eet ik mijn bakje zelfs niet leeg. Maar toch, moet je mijn buik eens zien, het ziet er niet uit.

Photobucket

Neeeee, ik weet wat er aan de hand is, want vrouwtje heeft me het verteld. Ik heb puppy’s in mijn buikje en die zorgen er voor dat mijn buikje zo dik wordt. Ik ga zelfs nog dikker worden, tenminste als ik het vrouwtje moet geloven. Ook zijn er al veel haartje van mijn buikje af gevallen. Dit moet ook, want dan kunnen straks die puppy’s mijn tepeltjes vinden om melk te drinken. Wat een veranderingen allemaal zeg. Ik ga maar met mijn pootjes draaien dat straks alles weer goed gaat komen met mijn lijfje. Zelfs mijn bijnaam is veranderd, ik heet niet niet meer Miyukifloepie, maar Dikkie Dik. Wat gaat er de komende drie weken nog meer veranderen?

Vakantiehuisje.

Sinds een paar dagen heb ik (Miyuki) een eigen vakantiehuisje.

Photobucket

Ik moet er nog wel erg aan wennen, maar het is er wel gezellig. Als mama Rontu op bezoek wilt komen mag ze dat niet van mij, want het is mijn vakantiehuisje, tenminste als in baasje en vrouwtje moet geloven.

Ik en mijn schoonmoeder.

Wat en drukte allemaal de afgelopen dagen. Mensen hier mensen daar.

Het begon allemaal vrijdagavond toen de deurbel ging. Wat was dat, dachten wij met z’n drietjes we willen lekker gaan luieren en dan gaat de deurbel, wie durft ons nou te storen. Heeee, wat een bekende stem, jaahooeeee het is Mariska. Jaja voor de mensen die niet weten wie zij is,het is het vrouwtje van Ziggy en hij is mijn (Miyuki) vriendje en zij is dus mijn schoonmoeder. Wat gezellig dat ze op bezoek komt. Lekker even ravotten en kroelen met haar geweldig, maar voor mij (Miyuki) is het toch wel het fijnste dat ik even met haar kan kroelen, want van stoeien wil ik op het moment niet zo veel weten. Dsc00229_small Ik heb aan haar gevraagd of zij me kon vertellen hoe ik zo moe kan zijn en eigenlijk niet helemaal zo mezelf ben en ze had daar wel haar antwoord op. Ze vertelde dat het kwam omdat die puppy’s die nu in mijn buikje groeien er voor zorgen dat ik nu wat anders ben. Het is al twee keer zo erg geweest dat ik mijn plasje niet meer kon ophouden, zodat ik het vrouwtje ’s nachts wakker moet maken zodat ze even met mij ging wandelen.

Zaterdagmiddag ging weer de deurbel, vreemde mensen. Vrouwtje zei dat het puppymensen waren en ze hebben dan ook een hele tijd over ons zitten praten. ‘S avonds mochten we mee, dat is op zich niet raar en ook waar we naar toe gingen was niet raar en we hebben er dan ook een super gezellige avond gehad. We zijn naar onze mensenvriendinnetjes Quinty en Moïse en hun papa en mama geweest  en hebben daar lekker gespeeld en geluierd. We hebben zelfs samen met het vrouwtje in 1 relexstoel gezeten, knus dat dat was.

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen. Daarna lekker nog even bij het baasje en vrouwtje op bed gestoeid en even later liepen we op straat om een wandeling te maken. De brokjes stonden klaar toen we thuis kwamen en het luieren kon weer beginnen. Maar toen ging weer de deurbel. Weer vreemde mensen, weer puppymensen en weer werd er over ons gesproken. Nadat alles verteld was zijn de mensen weer weg gegaan en nu gaan we verder met luieren. Wij op onze zakken luitserend naar de regen die nu nu valt en vrouwtje op de bank met een boek in haar handen.

4 op een rij.

Om half één vanmiddag was het dan zover, ik (Miyuki) moest bij de dierendokter komen om te kijken of er puppy’s in mijn buikje aan het groeien zijn. In de wachtkamer heb ik lekker laten horen dat in er was en toen ik bij de dierendokter in de kamer moest komen werd ik ineens stil. Vrouwtje zette mij op tafel en de dierendokter pakte een apperaatje en binnen een paar tellen waren er een heleboel haartjes van mijn buikje af. Weer pakte hij een apperaatje en het licht werd uit gedaan. Wat was dat eng zeg, want ik wist niet wat de dierendokter zou gaan doen.

Gelijk sprong er een t.v. aan en werd het vrouwtje door de dierendokter gefeliciteerd. Er was op die t.v. gelijk een puppy te zien. Nog geen twee tellen later had het vrouwtje er samen met de dieredokter er al 4 op een rij gezien en daar hoefde ze echt geen moeite voor te doen. De dierendokter vertelde dan ook tegen het vrouwtje dat de kans groot was dat er nog wel een puppy verstopt zou zitten, maar dat het onzin was om die te gaan zoeken, want 4 was toch ook al een mooi getal. Vrouwtje was dat helemaal met hem eens en begon even lekker met mij te kroelen en fluisterde in mijn oortje dat iedereen goed pootjes en duimen had grdraaid en dat de kaarsjes op gebrand waren. Ondertussen draaide de dierendokter plaatjes van de t.v. uit en dit was er te zien.

Photobucket

Je ziet zelfs al een beetje dat er een echt puppy aan het groeien is, leuk hé. Nu nog vijf weken wachten en dan zullen we precies kunnen vertellen hoeveel puppy’s er in mij aan het groeien waren en dan weten we ook wel of het reutjes of teefjes zijn. Ik vind het best spannend, maar mama Rontu heeft het gedaan dus ik zal het ook wel kunnen.

Nog steeds spannend.

We zitten hiet nog steeds in spanning, want zoals jullie weten heb ik (Miyuki) 3 weken geleden met mijn vriendje Ziggy mogen "spelen" en we weten nog steeds niet of in puppy’s in mijn buikje heb. Vrouwtje en baasje zeggen wel dat ik wat anders ben dan normaal, maar ja ik kan ze ook voor de gek houden, want ik ben wel in voor een geintje. Maandag zullen we het weten, want dan moet ik om 12.30 uur bij de dierendokter zijn. Ze gaan dan een echo maken, wat dat is weet ik niet, maar vrouwtje heeft gezegt dat het geen pijn doet. Ik hoop dat vrouwtje gelijk heeft!

Verder gaat hier alles gewoon door. Vrouwtje gaat werken en werkt thuis ook nog wat. Baasje gaat werken en hobbyt thuis wat. Wij slapen, eten en wandelen en hebben erg veel zin in de komende dagen, want dan schijnt de zon waarschijnlijk weer. We kunnen dan weer in de tuin gaan liggen en proberen om ons buikje bruin te krijgen.

En nu, nu staat het vrouwtje te roepen bij de voordeur dat we moeten komen om te gaan wandelen. Nou doe ik dat erg graag, dus woooeefeffffff waaaaffff blaff, ik ben eens weg. O ja, knufffel van Keiko en Rontu.

Wachten in spanning af.

Druk, druk, druk dat heeft ons vrouwtje het op het moment. Een verbouwing op haar werk en dan het op en neer gaan naar de dierendokter met mij (Miyuki).

Op donderdag 19-6 is het begonnen met een uitstrijkje. Op donderdag 26-6 is er voor de eerste keer bloedgeprikt. Zaterdag 28-6 was het voor de tweede keer bloedprikken. Gisteren is het voor de derde keer gedaan en na twee uurtjes wachten kreeg vrouwtje van de dierendokter te horen dat als ze wilde dat ik puppy’s zou krijgen we vandaag naar de reu moesten gaan en dan zou de beste tijd zijn zo rond de klok van 20.10 uur. En als je nu naar de tijd kijkt waarop dit verhaaltje geschreven is dan zie je dat het niet veel scheelt.

Ziggy was de reu die uitgezocht was door mij en daar waren het vrouwtje en baasje erg blij mee. Vanaf zondag hebben we al iedere dag met elkaar kunnen spelen, maar vanmiddag was het daar toch wel een beetje te warm voor. We hadden dan ook helemaal geen intresse in elkaar en lagen allebei ergens lekker in de schaduw. Maar na het eten had Ziggy toch zin in een spelletje te spelen en bij het vrouwtje kwam het vertrouwen ineens weer erg opzetten. Het vrouwtje van Ziggy werd weg gebracht en ze ging met mij weer terug naar mijn vriendje Ziggy. Na een kleine afwas werd er door het vrouwtje een boekje gepakt en ging ze zitten lezen. In haar ooghoeken zag ze dat Ziggy weer intresse kreeg en ze had zoiets van ik ga eens kijken of ik Miyuki vast kan houden zodat ze niet door haar pootjes zou zakken, want Ziggy staat een stukje hoger op zijn pootjes en jawel ……….. in eens lukte het. Toen Ziggy klaar was en van mij afstapte zette ik mijn keeltje op en ik had binnen de korste keren de hele buurt bij elkaar geschreeuwd en dat waren dan ook gelijk de getuigen, want vrouwtje kon niet meer bij de telefoon om te kijken hoe lang we gekoppeld stonden en ook kon ze geen foto’s maken. Maar dat we ons spelletje gespeeld hebben is een ding wat zeker is en nu gaan we in spannig afwachten, want over een week of drie weten we meer.

Als het vrouwtje van Ziggy weer thuis is gaan we weer naar huis toe en ga ik tegen tante Keiko en mama Rontu zeggen wat er gebeurd is en dat ze maar goed pootjes moeten gaan draaien in de hoop dat er puppy’s in mijn buikje gaan groeien.