Afgelopen nacht werd ik opeens wakker (rond de klok van 4 uur) en toen was ik op eens mijn broertje Mitsu kwijt, gisterennacht lag hij nog lekker tegen mij aan, maar vannacht was hij er niet.
Ik ben toen het vrouwtje en baasje maar wakker gaan maken, misschien dat die wisten waar Mitsu was.
Vrouwtje kwam dan ook naar beneden om mij te laten plassen en daarna ging ze gelijk weer naar boven.
Plassen was nou net niet wat ik wilde dus wilde ik weer naar binnen om te vertellen dat Mitsu er niet was, maar vrouwtje wilde dat niet horen en ging weer slapen.
Nou, niet dus, want ik was er van overtuigd dat ze nog niet had gemerkt dat Mitsu er niet was, dus bleef ik maar roepen.
Om half zes kwam het vrouwtje weer (ze moest gewoon gaan werken) en ze zei dat ze me niet zo lief vond, ze wist heus wel dat Mitsu er niet meer was, maar dat was toch niet de reden dat ik dan de halve nacht kon gaan zitten gillen.
Ooohhh, dus baasje en vrouwtje wisten wel dat Mitsu er niet meer was, ik eigenlijk ook wel, maar ik miste hem vannacht gewoon in een keer.

Toen vrouwtje van haar werk thuis kwam vertelde ze me dat als ik de rest van de dag lief zou zijn ik vanavond net als tante Keiko en mama Rontu boven in de hondenkamer mag gaan slapen.
Dat leek me geweldig, dus ben ik de rest van de dag erg lief geweest.
Op een gegeven moment ging baasje met mijn bench naar boven, dus het was me gelukt, ik mag mee boven gaan slapen.

Zo meteen gaan we buiten nog een rondje lopen om te plassen en te po…n en dan wordt ik naar boven gedragen (trappen lopen mag ik namelijk nog niet) om bij de grootte honden te mogen gaan slapen.
Ik ben dus ook al een grootte hond, teminste dat denk ik.