Sorry hoor, maar vrouwtje wilde jullie wel laten weten dat we een paar dagen niet thuis zouden zijn, maar toen ze een stukje wilde schrijven kon ze weer eens niet op internet komen.
En toen we gisteren thuis waren gekomen is ze eerst de stukjes van de andere gaan lezen en toen ze aan jullie wilde laten weten wat en waar wij waren hield er hier in huis alles mee op.
Geen licht, geen computer, geen t.v. en zelfs geen telefoon oftewel de stroom was uitgevalen.

Maar hier dan toch eindelijk het verhaal.
Toen het vrouwtje vrijdag thuis kwam van haar werk zaten we de korste keren in de auto met een paar spulletjes om het afgelopen weekend in Duitsland door te gaan brengen.

Ja, gezellig naar het huisje toe en weet je er was ook nog groot feest in het dorp.
Wat wel eng was was dat ze er allemaal met geweren rondliepen (gelukkig werd er nog niet mee geschoten), maar wat weer mooi was waren de vrouwen in van die mooie jurken.
Maar dat was allemaal nodig om het Schützenfest te kunnen vieren.
Gisteren zijn we dan ook naar de optocht gaan kijken en weet je daar liep zelfs een Nederlandse blaaskapel mee en we moeten zeggen die brachten de muziek toch echt wel het leukst richting onze oortjes.
Ik (Keiko) wilde niks liever dan dat de optocht door liep, want als ze even stil stonden en de muziek hield op dan begon ik maar te huilen in de hoop dat ze door zouden gaan, zo mooi vond ik het.
Ook hebben we de nodige wandelingen achter de rug: naar de bakker, rond de vijver, rondje Ferienpark en nog meer natuurlijk.

Maar nu zijn we weer thuis en mogen we vanavond weer naar school, samen met het vrouwtje en weet je misschien gaan we nog wel ons best doen ook, maar dat weten we vanavond pas echt.