Dit was voor mij een dag uit duizende, teminste dat zegt het vrouwtje.
Heel de dag heb ik geluierd, dan lag ik in de stoel en even later lag ik op vrouwtjes plek in de tuin.

En als ik iets nodig had deed ik gewoon mijn bekje open en de hoop dat het me gebracht werd.
Maar daar had het vrouwtje natrrulijk geen boodschap aan en ik moest dus zelf zorgen dat mijn water en brokjes mijn bekje in kwamen.
Dan moest ik helemaal naar de keuken lopen, zeker een meter of tien.
Nee hoor, dat was een grapje ik moest gewoon even geeuwen.

Gisteren avond zijn Keiko en ik ook nog even naar de buurtbbq geweest, toen het baasje ons uit kwam laten is hij even met ons langs al de mensen gegaan.
Maar wij werden ook weer even snel naar huis gebracht, alle kindjes lagen op bed en wij horen daar ook bij zeiden de mensen.
Maar toch was het erg gezellig, want wij hebben alles kunnen volgen wat er gezegd werd.
Vrouwtje had de achterdeur open gelaten en zodoende konden wij alle horen.
Ze hebben niet over ons en de kindjes gehad hoor, want anders hadden wij ons wel laten horen.

Morgen gaan ik weer eens Keiko pesten en ’s avonds moeten we weer naar school, raar toch, we horen hier in de buurt wel bij de kindjes.
Maar waarom hebben hun dan wel vakantie va school en Keiko en ik niet?