Jeeeeeehhhhhh!

Eindelijk was het zo ver, het was al een aantal weken geleden door de baasje en vrouwtjes afgesproken en jeeehhh vandaag ging het dan echt gebeuren.
De Loonse en Drunese duinen waren vanmiddag de plaats waar we de boel onveilig hebben gemaakt.
Toch khoda?
We hadden toch ook van te voren verteld dat er verder niemand moest komen.

Om een uurtje of half twaalf waren Khoda met zijn baasje en vrouwtje en zijn kleine baasje bij ons, hebben wat gedronken en even later gingen we met z’n alle weg.
Onderweg kreeg het vrouwtje al een sms-je dat Tama en Miko er al waren samen met hun baasje en vrouwtje, gelukkig hadden hun het ook kunnen vinden.
Hun baasje Marcel had al snel meerde vriendinnetjes gekregen, hij had namelijk snoepjes bij die wij niet vaak krijgen, wij hebben een goede neus hoor, nee hoor grapje.
We liepen toevallig met z’n alle bij hem in de buurt.

Ik (keiko) heb ook de held uit gehangen, ik ben namelijk een hele brede plas overgestoken, waar ik helemaal niet meer kon staan zonder dat mijn buik nat werd.Ik heb dat dan maar gedaan door hele hoge sprongen te maken, dat had ik van andere honden gezien.Daarna zei ik tegen Rontu dat ze zich niet zo moest aanstellen, (ik doe het ook pas sinds zij er is hoor, maar dat hoeft zij niet te weten) kom maar mee, ik wil je wel helpen hoor, het is echt leuk en je koelt er ook nog door af.

Hier zit ik (Rontu) samen met mijn broertje Khoda, zien jullie de verschillen?

Nou onze baasjes en vrouwtjes niet hoor, want die gooide nog al eens met de verkeerde naam als wij erg ver weg waren en we moesten terug komen.
Dan werd er Rontu geroepen en ik stond gewoon naast ze of Khoda kreeg op z’n donder en dan was ik het.
Grappig toch dat broer en zus zo op elkaar kunnen lijken.
Maar goed dat mama Joshi er niet bij was, dan had niemand het meer geweten wie wie was, want daar lijken we nog het meest op, haha.

Wij met onze viendinnetjes en vriendje stalen wel de show hoor, iedere keer hoorde we, he dat is een leuk hondje, he nog een, nog een,nog een en nog een, het zijn er vijf.Maar wees eerlijk als je ons zo ziet zitten, het is een prachtig gezicht.Ik (Keiko) in het midden en de rest om me heen, zit en blijf.

Wat ook goed te zien was was dat wij hondjes allemaal weten waar de snoepjes vandaan komen, gaat er iemand met z’n hand de broekzak of de rugtas in dan is het feest.
Dan zijn wij hondjes er ook allemaal als de hondjes bij, in de hoop dat er wat volgt wat niet altijd het geval was, dat is dan jammer.

Maar je kunt toch eigenlijk ook niet alles hebben, we hadden al z’n mooi weer, het pootjes draaien van ons heeft dus erg goed geholpen.

Wij hebben ons erg vermaakt.
Met z’n tweetjes rennen waarbij ik (Keiko) een stuk boom in mijn bek heb en dat ik (Rontu) net als altijd ook wil hebben.
Maar ook met z’n vijfjes hoor, samen met z’n alle door de bosjes en bladeren rennen en vliegen, zodat de baasjes en vrouwtjes helemaal niet meer wisten waar en wie we waren (leuk joh en maar roepen naar de verkeerde).

Na een uurtje of twee te hebben gewandeld, gespeeld en te hebben gezwommen zijn we midden op de Loonse en Drunese duinen neergeploft om weer energie te verzamelen om naar het terrasje te gaan.Het kleine baasje van Khoda heeft daar nog op het springkussen en trampoline gespeeld terwijl de baasjes en vrouwtjes wat gedronken hebben (wij kregen ook water hoor) en natuurlijk te hebben gekletst over van alles en nog wat.En toen wij daar met z’n alle zaten, kwam er een hond voorbij en je raad nooit wat voor een, ja ja een Shiba (ala bijzettafel dan), is dat toeval of niet.

Wat ons betreft is zo’n dag als deze voor hehaling vatbaar, want met vijf Shiba hondjes samen spelen is het nog veel leuker dan met z’n tweetjes.

Twee uurtjes.

Ja ja, nog twee uurtje en dan gaat het gebeuren.
De Loonse en Drunese duinen zijn dan niet meer toegankelijk voor mensen die geen Shiba hebben, want er zijn dan vijf losgeslagen hondjes uit hun dak aan het gaan, waarvan wij er twee zijn.