Maandelijks archief: februari 2010

Zusjes.

Geplaatst op door
3

Woensdag was het weer wat anders. De telefoon ging en wij kregen onze riempjes aan. Wij naar buiten en daar daar daar daar waren de zusjes Okayra en Suki. Wauw wat leuk!

Na een tijdje kwam er ook nog een huisje naar binnen en dat rook wel erg naar hun, dus zou het zijn…… Jjaaaa ze blijven slapen, tenminste hun baasje en vrouwtje gingen weg en de zusjes niet.

Wat een gezellig hondenbende was dat zeg. 5 hondjes in huis!!!

 

Die twee zusjes sporen echt niet en daar hebben we dan ook heel veel mee gelachen. Okayra kan hele vrhaaltjes vertellen en Suki, die lijkt in haar gedrag wel erg veel op mij (Miyuki). Soms waren ze ineens zo moe dat ze lekker op de bank gingen slapen terwijl wij dat eigenlijk helemaal niet mogen.

 

Vanmiddag zijn ze weer opgehaald zodat ze weer lekker thuis kunnen slapen. Maar morgen, misschien zien we ze morgen weer!!!! Hopelijk is het dan een beetje lekker weer.

Klimmen en springen.

Geplaatst op door
1

Jullie zullen je weer wel vragen of wij nooit wat mee maken, omdat er weinig geschreven wordt door het vrouwtje, maar dat is echt niet waar hoor. Dit weekend waren wij weer eens naar het huisje in Duitsland en daar hebben we weer erg genoten.

Toen ik (Miyuki) vrijdagmorgen buiten keek was dit wat ik zag. Jaja, een hele berg sneeuw. Zo veel dat als ik buiten keek ik alleen maar sneeuw zag.

Moet je maar eens kijken soms lagen er bergen zo hoog als het vrouwtje groot is. Jaja, ze moeten die sneeuw toch ergens laten als ze de straten schoon maken.

Wandelen doen we graag, maar nu was dat wat moeilijk en soms moesten wij de bergen beklimmen. Wij zakte zo ver weg dat we met onze buikjes de sneeuw aan raakte. We hebben onderweg bij onze overburen uitgerust door lekker voor de open haard te liggen. Toen we opgewarmd waren zijn we lekker naar huis gegaan en hebben daar lekker gedroomd over bergen sneeuw.

 

‘S avonds zijn baasje en vrouwtje weg geweest. Ze zijn naar de plek gegaan waar 1 keer per jaar mensen van de berg springen. Wij lopen daar vaak langs en wij en baasje en vrouwtje vragen ons Dan hoe dat gaat, nou weten baasje en vrouwtje dat.

Zaterdag zijn wij mee gegaan naar daar waar die mensen ven die berg springen. Mensen kijken was wat baasje, vrouwtje, Udo en Monica gingen doen en wij mochten mee. Zeker 10 kilometer lopen was wat we gedaan hadden toen we his kwamen.

Gisteren wilde we lang daar blijven, maar helaas vrouwtje wilde voor de drukte van dat springfeest weg zijn. Als verrassing vertelde ze onderweg dat als we op tijd thuis zouden zijn Osha misschien nog zou komen. Nou reken maar dat wij dat leuk vonden en toen dat nog uit kwam was het helemaal leuk. We hebben nog een paar uurtjes samen gespeeld en gedaan terwijl onze baasjes en vrouwtjes zaten te kletsen en te eten.

Schaam, schaam.

Geplaatst op door
1

Er gebeurd op het moment iets waar wij (Keiko en Rontu) helemaal niet gewend zijn. Miyuki is ergens van onder de indruk. En waarvan denken jullie dan, nou van dat zwarte broekje wat ze al vaker aan heeft gehad en nu ook al weer een paar dagen draagt.

Ze kan op eens niet meer gaan zitten als ze dat moet. Deze middag heeft ze dan ook voor straf in de gang gezeten terwijl wij lekker brokjes kregen. Vrouwtje ging na een paar minuten bij haar kijken en opeens wist ze weet wat ze moest doen als ze het commando “zit” hoorde. Plof, twee tellen ging haar kontje aan de grond, maar ze ging zitten en dat was de bedoeling. Als beloning kreeg ze ook een brokje en daarna haar bakje met brokjes.

Soms laat ze zien dat ze zich schaamt voor dat zwarte broekje. Ze draait haar kontje dan zo onder het gordijn dat niemand ziet dat ze een broekje aan heeft. Vrouwtje zit er dus echt aan te denken om een echt meisjes broekje te gaan kopen voor haar, misschien vind ze dat wel leuk.

Raar hoor, Miyuki die ergens van onder de indruk is, want dat zijn we hier in huis echt niet gewend.

Wat we wel gewend zijn is dat er spulletjes gepakt worden. En daar is vrouwtje tussen het poetsen, wassen en werken door ook mee bezig. Zou het zo zijn? Zou het waar zijn? We wachten maar af en dan zien we het wel.