Heel de week is het hier al gezellig in huis.
Alleen gisteren was het even wat minder. Gisteren is opa namelijk naar het ziekehuis gebracht omdat hij bijna geen lucht meer kreeg. Nou heeft hij daar wel vaker last van, maar dan helpen pilletjes meestal wel, maar deze keer niet. De luchtjesdokter heeft gezegt dat het allemaal weer wel goed gaat komen, maar hij moet eerst een paar dagen daar lucht bijhalen en dan mag hij weer naar huis. Wat weer wel vervelend is is dat wij ook nu net als een paar weken geleden niet op bezoek mogen in het ziekenhuis. Dus opa, ook jou komen we weer een knuffel geven als je weer thuis bent.
Maar met Kaya kunnen we echt lachen en dat doen we dan ook wel hoor en zelfs gisteren hebben we dat gedaan. Iedere dag heeft hij een nieuw liefje. Tenminste dat denkt hij en hij loopt dan ook heel die dag achte de gene aan die hij voor die dag heeft uit gekozen.
Een snauw hier een grom daar, hij terkt er zich niks van aan. Vandaag ben ik (Keiko) zijn lievelingetje. Ik geef hem duidelijk les in rangorde, maar hij snapt het allemaal niet en dat snap ik weer niet, want ik ben altijd heel duidelijk.
Waar hij zich ook niks van aan trekt zijn onze speeltjes. Er is al een kwast van ons in de kliko gegaan. Een balletje is in de vuilnisbak beland. Kaya is een schat van een Shiba hoor, maar hij is nog een beetje speels en snapt niet dat wij al wat ouder zijn.
Ppfffhhhh, nog een paar dagen en dan hebben we weer rust.
