“Schoentje zetten”.

Gisteren was ik na een aantal weken niet naar ringtraining te zijn geweest zo stom om naar Rptterdam te rijden, dit terwijl ik wist dat er op de weg terug een fikse file stond. Op de heen weg heb ik nergens last van gehad, ja wel wat drukte in Rotterdam zelf maar voor de rest niks. Na de ringtraining heb ik voor de zekerheid even naar Remko gebeld hoe de drukte was en voor een eventuele alternatieve route naar huis. Nog even de kaart van Nederland erbij gepakt en de laatste fileinformatie gevolgd en daarna was het duidelijk, de A16 blijven volgen naar huis. Al met al was het zo erg nog niet en heb er maar een half uurtje langer over gedaan. Ook Miyuki vond het allemaal niet zo erg, want ze was tenslotte toch gezellig met het vrouwtje op pad geweest.

Vandaag was het weer gewoon een dag waarop ik mocht werken en op de weg terug nog wat boodschappen halen, want dat komt ook ieder week weer terug. Een lekker stukje lopen met de hondjes, daarna hun bakjes vullen met brokjes, wat te drinken voor me zelf pakken om met het blad "Onze hond" lekker op de bank neer te kunnen ploffen.

Keiko en Rontu hebben Miyuki trouwens nog veel verhalen over Sinterklaas verteld en die kleine vind het nu toch onderhand ook wel tijd worden dat ze wat te drinken en wat brokjes voor het paard van Sinterklaas klaar zet. Ze zegt zelfs dat ze zometeen ook nog een liedje gaat zingen, want dat heeft ze van haar mensenvriendjes en mensenvriendinnetjes. Zegt zegt ook eerlijk dat ze het eigenlijk alleen maar doet om te kijken of ze wel lief genoeg is. Ach, die Miyuki toch, zou ze lief genoeg zijn?

Lief!

Eerst even iets wat ik van het vrouwtje moet zeggen; ze had het de afgelopen week te druk met klusjes, werken en rusten en als ze dan tijd had had ze gewoon even geen zin om de computer aan te zetten, sorry dus.

Maar hier gaat het leven gewoon door hoor al moet ik de laaste tijd wel laten zien dat ik lief kan zijn, teminste dat zeggen tante Keiko en  mama Rontu. Ze zeggen dat Sinteklaas ook altijd hier langs komt en een cadeautje brengt als ze maar lief zijn en dat is bij mij toch wel eens een probleem, teminste als ik het baasje en vrouwtje moet geloven.

Zo ook afgelopen zondag. Krijg ik op mijn donder dat ik weer aan de bank had gezeten, maar baasje had me gewoon in de huiskamer opgesloten terwijl hij naar boven was gegaan. Schandalig toch en omdat ik toen zo kwaad was heb ik nog maar een gaatje in de bank gemaakt. Ook slaapt het baasje ’s morgens graag nog even als het vrouwtje al naar haar werk is en omdat ik dan bang ben dat hij zich verslaapt ga ik maar een liedje zingen. Vind hij ook niet goed en ik denk nog wel aan hem.

Maar ik ben me van geen kwaad bewust en doe toch altijd erg lief, kwispel met mijn staartje, geef heel veel kusjes en slaap lekker op de zak.

Photobucket - Video and Image Hosting

Ik hoop dat als ik tante Keiko en mama Rontu moet geloven Sinterklaas wel ziet dat ik lief Shiba hondje ben en wel een cadeautje komt brengen en dat baasje en vrouwtje alleen maar zeggen dat ik stout ben, omdat ze bang zijn dat ze zelf geen cadeautje krijgen. We zullen zien, want Sinterklaas schijnt nog één week in Nederland te zijn.

Puppyreunie.

Vandaag was het dan zover, de puppyreunie die we gepland hebben heeft plaats gevonden. Wij zelf zijn al om 9 uur in de auto gestapt om naar Ede te rijden, want dat was de plaats waar we hadden afgesproken omdat dat het centraaltste plaatsje was om naar toe te rijden. Ook wilde wij natuurlijk als eerste zijn om al de andere mensen en hondjes te verwelkomen en dat is gelukt.

We waren ern net een kwartiertje toen er een auto aankwam waar we een bekende in zagen zitten. Het waren de baasjes van Mitsu en natuurlijk was Mitsu er zelf ook bij. Toen we met hem stonden te kroelen kwam er een sms-je avn de baasjes van Maeko, ze waren er zo stond er in het berichtje. Toen we met maeko stonden te kroelen ging de telefoon, de baasjes van Michi waren een stukje verkeerd gereden, maar zez ouden er zo zijn. En weer konden wij gaan kroelen en dat was een heel feest,  want wat het schattig zeg, die kleintje herkende ons nog steeds allemaal. We hebben nog tot 11.30 uur staan wachten op de baasjes van Montaro staan wachten, maar helaas ze zijn niet gekomen.

Wat was het een leuk gezicht om even later dat gekrioel te zien tussen al die heideplantjes. Er waren zelfs baasjes die hun angst voor het laten loslopen van hun Shiba hebben overwonnen en de riem voor het eerst af hadden gedaan.

Photobucket - Video and Image Hosting

Het enigste wat ons niet mee zat was het weer en we besloten dan ook na een wandeling van ruim een uur om naar het pannekoekenrestaurant te gaan. Wij konden toen nog even met alle baasjes praten over de "puppy’s" en de baasjes onderling konden ook nog samen verhalen uitwisselen.

Herkennen jullie deze nog?

Vandaag was het weer tijd voor Miyuki om naar school te gaan. Het is niet te merken dat zij regelmatig een lesje mist als wij in Duitsland zitten, want ze doet het niet minder goed dan de andere hondjes uit haar klas. Na school zijn we naar huis gegaan waar ze lekker neerplofte naast mama Rontu. Moe dat was wat ze was en dat gebeurd niet zo vaak. Samen hebben de hondjes naar de tv. liggen kijken, want Sinterklaas zou aankomen en dat is natuurlijk erg spannend om te kijken. Voor Miyuki was dit de eerste keer dat ze Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten zag en ze lag dan ook erg aandachtig naar de tv. te kijken.

Morgen zal dat wel anders zijn. Dan zal Miyuki gaan aandacht hebben, teminste niet voor ons. Want herkennen jullie deze nog? Nou wij wel, de druktemakertjes die nu bijna 1 jaar oud zijn.

Photobucket - Video and Image Hosting

Hopelijk mama Rontu, tante Keiko morgen ook. Want we gaan als het goed is morgen al de puppy’s van Rontu weer zien. Miyuki kennen we natuurlijk wel, maar de rest hebben we al weer een tijdje niet gezien. Ede is de plaats die we onveiling gaan maken, dus dan weet je zovast waar je niet naar toe moet gaan.

Welkom op de weblog van Keiko, Rontu en Miyuki
Wij zijn drie Shiba hondjes luisterend naar de naam Keiko, Rontu en Miyuki.

Wij zijn nu al een tijdje samen en je ziet het wij kunnen niet meer zonder elkaar maar eigenlijk ook niet met elkaar.
Willen jullie mee beleven wat wij allemaal doen, dan moet je blijven lezen.

Er gebeurd van alles; leuke en minder leuke dingen
Er gebeuren trouwens ook wel grappige en serieuze dingen hoor.

Ook de stand van zaken van de hobby van ons vrouwtje komt hier aan het licht; haar hobby is namelijk; hondjes en alles wat daar mee te maken heeft.
Zoals gehoorzaamheids trainingen, behendigheid, shows, theorie cursus over de kynologie enz.

Spontaan!

Wat bofte wij vandaag weer zeg. Toen het vrouwtje thuis kwam van haar werk ging het niet zoals wij gewend zijn. Alleen Miyuki mocht even plassen en daarna kregen wij gelijk onze brokjes. Toen wij dia brokjes aan het opeten waren vertelde het vrouwtje dat ze een verrassing had en dat wij heel snel meer zouden weten. Onze losloopriempjes werden aan gedaan en toen dachten we joepie we gaan naar het bos, maar dat is toch niks ongewoons.

Maar toen! De bel ging en de deur werd door het vrouwtje open gedaan en daar stond…. joepie Mariska van Marcel, Mariska, Tama en Miko. Maar die hadden we toch zondag nog gezien en toen was er toch niks afgesproken.Aan_de_wandel_1_1

Het vrouwtje vertelde toen we in de auto naar het bos zaten dat het een spontane actie was van Marcel (wilde nog even van het lekkere weer genieten) en dat die dus vanmorgen een sms-je had gestuurd  met de vraag of wij mee gingen wandelen en het vrouwtje had dus ja gezegd. Na heel Breda te hebben doorkruisd kwamen wij in Ulvenhout aan en daar konden wij tama en Miko dan ook begroeten. En daar gingen we dan lekker rennen door het bos.

Photobucket - Video and Image Hosting

Lekker met z’n alle ravotten in het bos. Wat wel opvalt is dat Tama en Miko niet zo gek doen als wij en ze staan dan ook regelmatig raar te kijken. Mara wij wten zeker dat als ze nog vaak met ons gaan wandelen Tama me ons mee gaat doen.

Photobucket - Video and Image Hosting

Nog even een modderbadje nemen, want dat schijnt goed te zijn voor de huid en het makkelijke is dat je dan ook gelijk wat kan drinken. Zo hebben zeker een uur samen doorgebracht in het bos en daarna zijn we weer ieder onze eigen weg gegaan. Maar Marcel als je vaker zo’n spontaan idee hebt zijn wij van de partij hoor, want wij vonden het super (ook als het vrouwtje niet mee kan).

Wat wij vandaag verder gedaan hebben, nou uitrusten, uitrusten en uitrusten, want van zo’n wandeling wordt je wel erg moe hoor. O ja, wat we nog even moeten zeggen van het vrouwtje; Marcel en Mariska bedankt voor de foto’s en de gezelligheid!

Remko, Keiko en Rontu.

Vanavond was het weer de beurt Remko, Keiko en Rontu om naar school te gaan. Ik durf het rennen tijdens behendigheid nog niet aan ( heb net weer nieuwe pilletjes gehad van de huisdokter voor haar kwaaltje, de dokter noemt het een nierbekkenontsteking). Maar wat wel leuk was was dat ik toch een beetje op school aanwezig was toen Remko, Keiko en Rontu er waren. Die drie waren namelijk te laat op school en de juf had toen via een sms-je gevraagd waar die drie bleven. En mijn antwoord luide (toen net die drie aan kwamen op school); ze zijn onderweg, maar waarom? Nou het was dus de laatste les en dat betekend een wedstrijdje met de klasgehondjes en dat we dan heel de avond bezig zijn. Remko had dit vorige week wel te horen gekregen, maar was het vergeten, dus waren ze te laat. Straks komen ze weer naar huis en hopelijk hebben ze toch een leuke avond gehad. Ik in ieder geval wel, want kroelen met Miyuki op de bank is een feest op zich.

Ja of nee.

Vanmorgen piepte de telefoon van mij al op tijd, een sms-je van Marcel en Mariska. Of het weer hier wel bekwaam was om te gaan wandelen met de groep. Ja, de vakantiegroep uit Zwitserland zou vandaag weer bij elkaar komen om een reunie te houden (je moet iets verzinnen om elkaar te zien). Ik twijfelde geen moment en belde gelijk naar Marcel toe en vertelde dat het zonnetje scheen en dat als het regende iedere keer maar een bui was. Ja of nee was wat hij wilde horen, nou de hondjes gilde jaaaaaaa, want die wilde hun vriendjes en vriendinnetjes weer wel zien.

Onderweg weer een sms-je; de fam Coule stond in de file, oeps wij even later ook. Weer een sms-je van Marcel en Mariska; oeps een file, dezelfde waar wij ook in hadden gestaan. Ja, gestaan omdat wij de weg nog af konden en de weg binnendoor ook wel zouden vinden. Weer een sms-je, nu van Mariska die vroeg waar we geparkeerd stonden, nou de rest in de file en wij waren nog aan het zigzaggen.

Eindelijk wij waren een kwartier te laat op het parkeerterrein en daar was Mariska al en ook de fam. Coule had het einddoel bereikt. Nou nog wachten op Marcel en Mariska. En dat duurde en duurde, even bellen waar ze zitten, nou in de auto die stil stond in de file. Twee buien later of met andere woorden ruim een uur te laat kwamen Marcel en Mariska aan en konden we gaan wandelen.

Omdat de weergoden ons vandaag geen goed weer gunde hadden wij al besloten om het fototoestel thuis te laten, anderen waren hem echt vergeten, dus geen foto’s van vandaag. Nu we het over foto’s hebben, we hebben er nog genoeg gezien hoor, want al de vakantie foto’s waren ingeplakt en werden na het wandelen onder het genot van een drankje door iedereen bekeken.

Maar door niets hebben wij onze dag laten verprutsen, de wandeling was erg leuk, het was gezellig en ach je kan ook niet altijd super weer hebben. Wat we ook hebben besloten is dat we volgend jaar weer met z’n alle op vakantie gaan, dus nu gaan we weer kennismakingswandelingen houden.

Uitrusten.

Pict5349a Uitrusten is wat we de afgelopen dagen gedaan hebben. We hebben iedere dag wel een heerlijk stukje gewandeld (zelfs dan deden we aan uitrusten), naar voor de rest, nee niet veel gedaan. Één keer zijn we echt nat geregend maar de andere keren zijn alleen onze losse haartjes weg gewaaid terwijl wij van het zonnetje aan hetgenieten waren.

Pict5357a

Verder zijn we weer erg verwend door Moni en Udo. Lekkere stukjes vlees of kaas (dus geen wienerschnitzel voor ons, jammer!) waren er voor ons en voor het vrouwtje een heerlijke maaltijd. Udo en Moni vonden het zielig dat het vrouwtje zo alleen was, maar wij waren er toch ook dus het vrouwtje was toch niet zielig.

Vanavond komen Micael en Mirjam weer eens met ons spelen en als wij moe genoeg zijn (kan natuurlijk lang duren na die luie dagen) gaan ze met het baasje en vrouwtje naar de schouwburg en mogen wij weer lekker uitrusten.

Morgen zien we onze vakantievriendjes, vakantievriendinnetjes, hun baasjes en vrouwtje weer. Wat zal dat weer gezellig worden. Hopelijk is het dan niet zo koud als de afgelopen dagen in Duitsland (ons winterjasje was nog niet dik genoeg), want dan moeten we zo hard rennen om het warm te krijgen.

Jaaaaa, joepie!!!!

Jaaaa wohl, joepie de floepie!

Photobucket - Video and Image Hosting

Wij zijn er klaar voor. Nu het vrouwtje nog, want baasje laten we lekker thuis (moet toch iemand centjes verdienen om brokjes te kunnen kopen). He he daar is het vrouwtje eindelijk. Nu gaan we echt weg. Auf wienerschnietsel, mmm zouden we die krijgen? In ieder geval biss bald.

Van alles wat.

Gisteren zijn wij nog lekker een rondje met het baasje en vrouwtje door het bos gelopen. Een klein rondje maar hoor, want vrouwtje voelt zichzelf al een paar dagen niet helemaal lekker. Ik (Keiko) hem me helemaal uitgeleefd en heb dat geweten ook, want toen we thuis kwamen mocht ik niet eens binnen. Maar na twee uur in gezelschap van Rontu en Miyuki in de achtertuin vond vrouwtje het toch wel zielig voor ons en mochten we eindelijk binnen, maar ik moest aan de riem en werd gelijk naar boven gebracht. Daar stond baasje al klaar om mij in bad te doen, want de smurrie uit de rioolbuis moest toch een keer van mijn velletje af. Nou is in bad gaan niet echt mijn hobby, maar ik heb me gedragen, want ik had Miyuki vorige week toch ook niet gehoord.

Vandaag is het weer maandag en dat betekend vrouwtje naar haar werk, baasje naar zijn werk en wij lekker lui thuis. vanavond gaan wij (Keiko en Rontu) met baasje naar school, want vrouwtje ziet het niet zitten om een rondje met één van ons te rennen, laat staan vier, vijf of zes. Maar wat vrouwtje wel aan het doen is is vanalles wast in een krat doen. Brokjes, snoepjes, kleren, handdoeken en foto’s zitten er al in. Ze is vanmiddag ook al met de auto weg geweest, er zitten nu andere banden om. Maar waar dit nou allemaal weer goed voor is, wij weten het niet. Of zou het toch zo zijn dat we ……, maar dat kan toch niet of toch.

Gewoon gewoon.

Vandaag was het weer een gewone zaterdag. Eerst met die kleine Miyuki naar school wat op het moment best leuk is. We doen namelijk aan carpoolen (de ene week rijden wij en de andere week rijden we mee), we rijden samen met nog een hond en zijn baasje naar school en dat is natuurlijk best al spannend. Onderweg heeft Miyuki dan ook bijna de hele tijd op twee pootjes gestaan, dit omdat die andere hond geen rust vond bij ons in de auto. Op school gaat alles goed, teminste, Miyuki is een stuk trager met leren dan Keiko en Rontu maar dat mag de pret niet drukken.

Verder heb ik de middag lui doorgebracht, net als de hondjes trouwens. Ik heb een beetje achter de computer gezeten, een boekje gelezen, met de hondjes gespeeld en gekroeld. De hondjes zijn op hun beurt lekker lui op de bank gaan hangen, hebben met mij gespeeld en gekroeld. Gewoon gewoon kneuterig gedaan dus!

De zak.

Een tijdje geleden heeft het vrouwtje gezegd dat er voor mij een nieuwe zak zou komen die ik dan helemaal voor mezelf mocht houden. Nou dat hebben Rontu en Miyuki vandaag geweten hoor.

Photobucket - Video and Image Hosting

Vrouwtje heeft zich aan haar woord gehouden en kwam afgelopen week ergens met de nieuwe zak naar beneden en die werd in de plaats gelegd van de andere zak die door een medebewoner gesloopt was (ik noem geen namen maar het is ook een soortgenoot). Heel de week vond ik het niet erg dat Rontu of Miyuki er op ging liggen, maar vanaf vandaag is dat niet meer het geval. Die twee lagen er namelijk ondertussen meer op dan ik en dat is nou net niet de bedoeling. Dus iedere keer dat één van hun in de buurt kwam bij mij terwijl ik lekker lag te liggen ben ik gaan grommen, want dit is mijn zak en die word zeker niet gesloopt.

Vrouwtje is wel lief geweest hoor, ze heeft voor Rontu en Miyuki precies zo’n zelfde zak gekocht dus hebben ze ook zo”n lekker ligzak, want dat is het zeker